Hanna Cygler

Bratnie dusze

Dom Wydawniczy REBIS

Kalinie i Stefanowi

Rozdział I

– Mamo! – Podniesiony głos córki wcale nie wyrażał prośby, tego już dawno zaprzestała, ale kategoryczne żądanie. – Mamo, ja muszę dzisiaj zwrócić kasę.

– Rozumiem, ale powiedz, co ja mam zrobić. Mówiłam ci, że do piętnastego nie będzie żadnych pieniędzy. Dlaczego się umówiłaś właśnie teraz? – próbowała tłumaczyć, coraz bardziej znużona stale powtarzającym się tematem. Wiedziała jednak, że w zasadzie mogłaby nic nie mówić. Maja w ogóle jej nie słuchała, tylko nerwowo szarpała nieumyte rude loki.

– Mamo! – zaświdrowało ponownie w uszach. Rozpoznawała już ten ton zwiastujący histerię.

Czy mogło ją to jakoś zaskoczyć? Chyba nie. Kiedy przy porannej toalecie Aldonie wypadło z ręki lusterko i z niezwykłą siłą rozbiło się na tysiąc kawałków, pochyliła nad nimi głowę, przyjmując wyrok Opatrzności. Siedem lat nieszczęścia.

Zbierała potem każdą migocącą cząsteczkę rozsypaną po łazienkowej podłodze i próbując nie pociąć sobie przy tym palców, rozmyślała. Ale dlaczego aż siedem lat? To nie było fair. Bo że niby przedtem żyła w szczęśliwości i to się spotkało z niezadowoleniem sił wyższych? Że niby było jej tak dobrze? O nie, tak nie można. Nie da się gusłom i ciemnym mocom. Oczywiście, że szkoda tego babcinego lusterka, ale chyba nie może ono być warte siedmiu lat jej życia? Nie, nie pozwoli sobie zmarnować ani chwili więcej. Bezwiednie zacisnęła dłonie w pięści. I w tym samym momencie poczuła, jak ostre szkło wbija się jej w bosą stopę.

Teraz znów ostro zabolało. Zdenerwowana z powodu Mai zapomniała o zranionej nodze i oparła się na niej całym ciężarem.

– Auć! Boli – jęknęła.

Córka spojrzała na nią podejrzliwie.

– Proszę, nie udawaj, że ci się coś stało. Już mam dosyć nieszczęść w życiu, dobra?! Możesz mi w ostateczności dać jakiś obraz. Kajtek pomoże mi go opchnąć. Przynajmniej będzie z tego jakiś pożytek. – Ruszyła w stronę pracowni.

Aldona dobiegła pierwsza i niczym Rejtan w spódnicy ciałem zagrodziła córce przejście.

– Dość tego! Nie moje obrazy.

– Jasne, jasne! Myślisz, że nie wiem, że są dla ciebie najważniejsze w życiu? I nic więcej się nie liczy i nie liczyło. Ani ojciec, ani ja!

– Ale, Maju! Jak możesz, przecież to nieprawda. Kiedy ja tak na serio zaczęłam malować, co? Kiedy ja miałam czas na malowanie? Czy ty tego nie pamiętasz?

Ale dziewczyna straciła już zainteresowanie tematem. Widząc, że udało jej się poruszyć matkę do żywego, narzuciła płaszcz, pochwyciła torebkę i zanim Aldona zdążyła zamknąć usta, wybiegła z domu. Pytanie „O której wrócisz"? obiło się jedynie o zamknięte drzwi. Po chwili usłyszała tylko warkot odjeżdżającego samochodu i zrozumiała, że ponownie została na cały dzień bez środka transportu.

Gdyby tylko miała pewność, że Mai się nic nie stanie, nie przeżywałaby tak bardzo tych jej nagłych zniknięć. Ale trudno było uwierzyć, że Kajtek o lisim spojrzeniu blisko siebie osadzonych oczu, przyozdobiony kolczykami w przeróżnych miejscach ciała, łącznie z językiem, pragnie dobra jej córki.

– Jesteś do niego uprzedzona ze względu na wygląd. Nie pasuje ci do twojej wysublimowanej estetyki – skarżyła się Maja na samym początku, kiedy jeszcze miała ochotę słuchać uwag matki.

Mimo iż Aldona obłudnie zaprzeczała, córka nie uwierzyła nawet na chwilę.

– Na szczęście ja jestem zupełnie inna i nie mam zamiaru cię naśladować.

Aldona zauważyła, że nawet w tej chwili składa usta do repliki, której nikt nie usłyszy, bo jej adresatka już dawno zniknęła za drzwiami. Wypuściła wolno powietrze. To niemożliwe, żeby ta awanturująca się dziewczyna o tłustych włosach była jej słodką Mają, która z takim zapałem wypełniała kolorowanki. Kiedy zniknęło to dziecko? Dlaczego przegapiła ten moment, zastanawiała się rozgoryczona, cofając się do pokoju dziennego.

Jej ręka delikatnie przesunęła się po włączniku i po chwili ciemne w listopadowy poranek pomieszczenie zalała fala światła. Aldona oparła nogę o krzesło i pochyliła się nad bolącą stopą. Zły czar lustra działał. Na śródstopiu nie było śladu po plastrze, natomiast gejzer krwi momentalnie zdążył zabrudzić podłogę.

Przecież to był drobny kawałek szkła, pomyślała, kuśtykając do łazienki. Eliminując tężec w zarodku, obficie skropiła ranę wodą utlenioną i przewiązała stopę bandażem.

No i po zaplanowanym porannym spacerze, westchnęła. Taki drobiazg, a zmienia wszystko. Ale może nie powinna narzekać, stwierdziła, zerkając przez okno. Dzień nie zrobił się ani odrobinę jaśniejszy i pozostał, podobnie jak poprzednie listopadowe dni, na pograniczu nocy.

Aldona delikatnie odsunęła firankę i przez chwilę przyglądała się bałaganowi za płotem po stronie sąsiadów. Niestety, listopadowy brak liści odsłaniał wszelkie niedostatki estetyczne z porażającą precyzją. Niemal wrośnięty w ziemię wrak syrenki oraz dorzucony mu dla towarzystwa stary dziecięcy wózek zdawały się kpić z niej w żywe oczy. Nadal doskonale pamiętała opinie tych osób, które nie mogły zrozumieć jej decyzji o przeprowadzeniu się właśnie w to miejsce. Dziwne, że Maja wówczas nie protestowała. Okazało się, że ulica Kanałowa zauroczyła ją już w dzieciństwie i trzy lata temu wydała się na tyle atrakcyjna, że bez wahania zgodziła się z matką w sprawie przeprowadzki.

– Aldoniu, uwiłaś tu sobie słodkie gniazdko, ale ta okolica! – oceniła koleżanka z dawnej pracy, Janka, która jako jedna z pierwszych złożyła jej wizytę w nowym lokum. – W Warszawie mieliście przecież takie dobre sąsiedztwo.

Aldona spuściła głowę, milcząc. Janka musiała wówczas pomyśleć, że do takiej decyzji zmusiło ją nagłe ubóstwo, i szybko zmieniła temat. Na wszelki wypadek już się ponownie nie wpraszała z wizytą, a sama Aldona nie zamierzała wychodzić z towarzyską inicjatywą. Pogodziła się już z tym, że całe grono znajomych bardzo szybko straciło zainteresowanie nią. Jednak od czasu przeprowadzki w okolice gdańskiej Przeróbki przestała zwracać na to uwagę.

Już po pierwszej nocy w tym wówczas zaniedbanym i niedocieplonym budynku stwierdziła, że czuje się w nim świetnie i nie zamierza go zamieniać na bardziej nowoczesne i komfortowe mieszkanie. Sąsiedztwo – co prawda obiektywnie dość nieciekawe – wspomnienia Aldony z dzieciństwa potrafiły przeobrazić w tajemniczą i fascynującą okolicę, w której najbardziej spektakularnym elementem był kanał Wisły, migoczący w słonecznym blasku za oknem sypialni. Na szczęście oprócz rzadko spotykanych dalszych znajomych nie było nikogo, kto by z nią na ten temat polemizował. Dopiero po dwóch latach pojawił się dyskutant… Maja. Aldona nawet nie mogła przypuszczać, jaką siłę rażenia osiągną te ich „dyskusje".

Rezygnując z wyjścia z domu, odwróciła się od okna i pokuśtykała do pracowni, której wejścia strzegła jak lwica jeszcze przed chwilą. Tego popołudnia miała trzy godziny zajęć

w domu kultury, a jeszcze nie zdążyła przygotować materiałów.

Po otwarciu drzwi ukazało się spore pomieszczenie, najlepiej doświetlone w całym domu. Jednakże ładnie wymodelowane brwi Aldony zmarszczyły się krytycznie, rejestrując w nim nadal zbyt dużą schludność. Od kiedy przeczytała w jakiejś książce maksymę Picassa, że porządek w pracowni świadczy o braku talentu, natychmiast zaczęła walczyć ze swoim pedantyzmem. Było to jednak zbyt silne wieloletnie przyzwyczajenie, które nie tak łatwo można wykorzenić. Na szczęście teraz, kiedy zaczynała pracować nad obrazem, nie chowała już każdego dnia swoich malarskich akcesoriów, tylko pozwalała im istnieć w niezgorszym chaosie. Mimo to nie miała problemu ze znalezieniem czegokolwiek. Dwa gotowe obrazy stały starannie opakowane przy samych drzwiach. Pojutrze powinna się po nie zgłosić Wera. I jeśli jak zawsze zapłaci gotówką, listopadowy problem pieniężny powinien się skończyć. Jeśli zapłaci…

– Muszę myśleć pozytywnie – powiedziała do siebie na głos. – Największe dzieła tego świata powstawały w biedzie.

Nadal jednak odczuwała przed tą biedą nieustanny lęk. Szczególnie gdy przypominała sobie swoją sytuację sprzed dwóch lat, kiedy to nagle, jak anioł zbawienia, pojawił się u niej właściciel bardzo znanej w Gdańsku galerii sztuki i zamówił tematyczną serię sześciu obrazów, które zamierzał podarować swojemu przyjacielowi z okazji jego pięćdziesiątych urodzin. Aldona przedstawiła mu swoją koncepcję, którą przyjął z wielkim entuzjazmem, nie szczędząc malarce mnóstwa komplementów. Przystąpiła więc do pracy i w krótkim czasie wywiązała się ze zobowiązania. Natomiast właściciel galerii najpierw nie pojawił się na umówione spotkanie, następnie zwodził ją kolejnymi obietnicami, a jeszcze później stał się zupełnie nieuchwytny. A Aldona nie miała żadnej umowy na piśmie, żadnego zadatku… Tak, to był koszmarny czas.

Jednak Wera zawsze dawała jej kasę do ręki. Taka była niepisana zasada. Było oczywiste, że Aldonie potrzebne są pieniądze, i dlatego też sprzedawała swoje obrazy po niskich cenach. Nie miała o to pretensji do Wery, próbującej się wywinąć z hotelowego zlecenia, które przyjęła jeszcze jako początkująca malarka. Można się było domyślić, jakim kryterium się posłużyła, wybierając artystę do tego projektu.

– Przestań! Gdyby cena była wyznacznikiem, to zwróciłabym się do studentów. Niektórzy są zupełnie nieźli – uzyskała zdecydowaną odpowiedź Wery, po tym jak przy ich kolejnym spotkaniu nawiązała do swojej „taniości". – Kiedy ty w siebie w końcu uwierzysz, kobieto?! – prychnęła czarnowłosa dziewczyna, widząc niepewną minę Aldony.

Łatwo jej było tak mówić. Wera, mimo iż zaledwie sześć lat starsza od jej własnej córki, była już ustabilizowaną artystyczną instytucją. Uzyskała dyplom w pracowni malarstwa samego profesora Scardiego. Jej prace wisiały w Zachęcie i najlepszych prywatnych galeriach. Rok wcześniej otrzymała europejską nagrodę dla najbardziej obiecującego artysty na biennale w Wenecji. I w dodatku – co stanowiło stały wyrzut – miała dwoje malutkich dzieci. Ta dziewczyna była wprost nieprawdopodobna i dlatego to, że postanowiła ją obdarzyć swoją przyjaźnią, Aldona odczuwała jako niesłychany przywilej.

– Dla mnie nie liczy się wiek, tylko zawartość – śmiała się pewnego razu, gdy piły razem wino – dlatego mam starszego męża.

No tak, był przecież jeszcze bogaty mąż, który Werę wprost ubóstwiał. Na szczęście, jak się Aldona przekonała, jego młoda żona całkowicie odwzajemniała to uczucie.

Rozmyślania Aldony przerwał dzwonek telefonu. Sięgnęła po niego do kieszeni.

– O, Misia! Co u ciebie?

Jej rozmówczyni mówiła bardzo szybko, zdyszanym jakby od biegu głosem, chcąc jak najprędzej przekazać informację.

– Gdzie jesteś? – dopytywała się Aldona. – No to dlaczego od razu nie zadzwoniłaś? Wpadnij natychmiast. Tak, teraz. Potem mam zajęcia. Do dwunastej bez problemu.

Spojrzała na zegarek. Miała jeszcze sporo czasu, by się przygotować, ale dzień od razu wydał się lepszy. Ledwie wsadziła słuchawkę do bazy, znów usłyszała dzwonek.

Miśka czuła na plecach podmuchy wiatru, które popychały ją naprzód, sprawiając, że wędrówka po plaży z Jelitkowa do Brzeźna nie była zbyt uciążliwa. A deszcz? A niech sobie pada, co jej tam! Przynajmniej nikt dociekliwy nie dostrzeże jej łez.

Bo Miśka szła i płakała, a nawet w huku jesiennego sztormu ryczała na cały głos. Była najnieszczęśliwszym człowiekiem na świecie, najnieszczęśliwszą kobietą. Nic jej się nie układało w życiu. Kiedy tylko zaczynała wierzyć, że skończyła się zła passa, pod jej nogi waliła się wielka jak sam dąb Bartek kłoda. Jak długo można to znosić?

W tej samej chwili przed jej oczami przeleciało z krzykiem coś potężnego i białego. Mewa albo rybitwa, wsio rawno, Miśka i tak nie była w stanie ich rozróżnić, mimo iż swego czasu zadawała się z ornitologiem.

Nawet tego nie potrafi, załkała. Gdyby chociaż potrafiła nauczyć się czegokolwiek przy zadawaniu się z płcią męską. Płcią? Gatunkiem obcym i wrogim, obruszyła się. Była beznadziejną idiotką, bo zawsze wydawało jej się, że tym razem trafiła na kogoś wartościowego. – Po co ci żonaci mężczyźni? – spytała któregoś dnia Aldona.

Choć w jej głosie nie było nawet wyrzutu, tylko pewna ciekawość, Miśka momentalnie poczuła się winna.

– Mam trzydzieści sześć lat, Ada. Skąd mam brać innych?

– Mówiłaś przecież, że twój mąż…?

– Wiem, tak było. Zdradził mnie miesiąc po ślubie. Ale…

Jak mogła jej to wytłumaczyć? Przecież było oczywiste, że sama robi to, czego nie mogła wybaczyć swojemu byłemu. Jak ktokolwiek mógł zrozumieć, że można być aż tak głupią i naiwną. Za każdym razem wierzyć i mieć nadzieję.

Teraz ryczała po tym ostatnim, ale w zasadzie nie po nim, tylko po potwornym upokorzeniu, jakiego doznała. Sama się prosiła, to prawda, ale to było takie okrutne. Przypomniawszy sobie tę sytuację, Miśka znów zaniosła się płaczem, po którym pod wpływem emocji i zimna zaczęło lecieć jej z nosa. Nawet nie miała przy sobie głupich chusteczek. Wściekła otarła smarki ręką.

Jak on mógł jej to zrobić?! A jednak zrobił i na dodatek uważał, że nic wielkiego się nie stało. „Przesadzasz", skomentował, kiedy blada jak kilkudniowa nieboszczyca usiłowała wymknąć się z sali.

– Dlaczego wychodzisz? – Jego spojrzenie dokonywało karkołomnego manewru. Kątem oka zerkał w stronę pozostawionego na stole drinka, drugie próbując skupić na Miśce. Było to zadanie niewykonalne. – Ale jutro jak zawsze? – To pytanie, a raczej stwierdzenie było już wypowiedziane z odwróconą od Miśki głową.

– Na zawsze już nigdy – odpowiedziała i uznawszy, że tego wieczoru widziała i słyszała zbyt dużo, wybiegła na korytarz.

Sama również musiała mieć kłopoty ze wzrokiem, bo jakże mogła nie dostrzec kelnera niosącego na obu rękach tace z czekoladowym deserem. No i wiadomo, co dalej… Do tej pory dotkliwie bolało ją kolano, po tym jak rozłożyła się na płytkach korytarza w pozycji horyzontalnej. Siniaki można było jeszcze jakoś znieść, ale nie spojrzenia dwóch wyfiokowanych kobiet, które właśnie wychodziły z toalety. Początkowe współczucie zastąpiła bezgraniczna pogarda, kiedy się zorientowały, kim jest ta pełzająca po podłodze osoba w wieczorowej sukni. Donośny hałas wywabił też z sali inne osoby. Nawet sam prezes…

Nie, dłużej tego sama nie zniesie. Miśka z całej siły kopnęła pokaźną pryzmę piasku. Musi komuś o tym powiedzieć. Komuś… No wiadomo, że Aldonie. A komu innemu? Wera była w Warszawie, a inne dawne przyjaciółki zajęte były swoimi problemami: niańczeniem dzieci, wyposażaniem domu i mężulkami. Z pewnością kłopoty Miśki dotyczące żonatych facetów wcale by ich nie zainteresowały, jedynie rozjuszyły. A Ada? Ona była dobra na wszystko. Rozumiała.

Miśka sięgnęła do kieszeni po telefon komórkowy i nie wahając się już dłużej, wybrała numer Aldony. Gdy się umówiły na spotkanie, od razu poczuła się lepiej. Raźnym krokiem przemierzyła w poprzek plażę, wędrując do wyjścia. Pojedzie trzynastką sprzed kościoła, postanowiła.

Po piętnastu minutach oczekiwania na tramwaj Miśka solidnie zmarzła, ale widok wolnego miejsca, jakby specjalnie przeznaczonego dla niej, dodał jej animuszu. Miała teraz pół godziny na myślenie. Powinna je dobrze spożytkować i zastanowić się nad tym reportażem o stoczni, który od dawna planowała. Była przekonana, że to może zainteresować opiniotwórcze tygodniki. To mogłoby oznaczać dla niej nową szansę. Mogło. Tylko że teraz nie była w stanie się skupić na czymkolwiek innym niż to, co ją spotkało sobotniego wieczoru.

Co do Mariusza Miśka pomyliła się już na samym początku. Może nie po raz pierwszy, ale tym razem fatalnie. Dała mu się podejść jak jakaś głupia małolata. Trudno było jej sobie teraz wyobrazić, że przez całe dwa długie miesiące nie miała bladego pojęcia, iż jej poznany na imprezie w pubie ukochany ma już swoją życiową partnerkę. Kiedy Miśka ujrzała go na Grunwaldzkiej, gdy dźwigał torby na zakupy, towarzysząc drobnej i bardzo eleganckiej brunetce, myślała, że wyzionie ducha.

– Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? – zadała potem dość głupie pytanie, no bo czy można usłyszeć na nie prawdziwą odpowiedź?

I tym razem nie dowiedziała się niczego oryginalnego.

– Bo się właśnie rozwodzę.

Umysł Miśki poczuł się rozczarowany sztampowością zachowań, ale w sercu pojawiła się otucha. Gdyż właśnie to stwierdzenie: „Bo się właśnie rozwodzę", stanowiło jednak podstawę jej dotychczasowych relacji z żonatymi mężczyznami. Tak przecież zawsze mówili. A ona chciała im wierzyć. Naprawdę? No, przynajmniej przez chwilę, przyznała niechętnie.

A Mariusz był naprawdę atrakcyjnym facetem. Wysoki, zadbany, elokwentny. Jego ważne stanowisko w korporacji finansowej również nie było bez znaczenia, to znaczy dochody, dzięki którym udawało się im spędzać luksusowe weekendy. Te cudowne chwile dawały Miśce choć chwilę wytchnienia w codziennej walce z finansową rzeczywistością. Poza tym Mariusz nie był skąpy. No i nie mogła przecież negować tego, że naprawdę się w niej zakochał. I odszedł od żony, tak jak zapowiadał.

Wydawało się, że tym razem Misi się poszczęściło. Tak bardzo zajęta była wiciem wspólnego gniazdka – wprawdzie jedynie na trzydziestu sześciu metrach kwadratowych, ale to miało być tymczasowe rozwiązanie! – że zupełnie zaniedbała swoich przyjaciół. Mariusz oswajał się stopniowo z nową sytuacją życiową, raz w tygodniu odwiedzał dwójkę swych małoletnich dzieci i ku zadowoleniu Miśki – bo jakaż z niej opiekunka?! – nie proponował, by w tych spotkaniach uczestniczyła.

Miśka była tak szczęśliwa, że nawet nie dostrzegła, iż w śmietniku ląduje coraz więcej butelek po piwie. A pomyśleć by można, że po niemal dwuletnim związku z nałogowym alkoholikiem powinna wypracować w sobie tego rodzaju czujność. Huśtawka nastrojów Mariusza, nagłe wybuchy pożądania czy nieodparte pragnienie długich nocnych rozmów zdawały się jedynie podsycać uczucie Miśki, która wprost uwielbiała niespokojnych i nieprzewidywalnych mężczyzn. A kiedy przyszedł do niej ze swoją propozycją, wreszcie poczuła się w pełni dowartościowaną kobietą.

– Skarbie, czy poszłabyś ze mną na moją imprezę firmową? – spytał któregoś dnia po przyjściu z pracy.

– Imprezę?

– Tak, takie urodziny firmy. Teraz wszyscy się zawzięli, żeby hucznie obchodzić kolejne lata działalności. Pewnie z dumy, że jeszcze udaje im się działać na rynku.

– A co mam na siebie włożyć? – zadała z mety praktyczne pytanie, w nanosekundę zrobiwszy w myślach przegląd swej garderoby.

– Jakąś kieckę pewnie. Przyjęcie jest na dziewiętnastą. Do tego kolacja. Co ty na to?

Co ona na to? Rzuciła mu się na szyję. Ten związek był rzeczywiście „na poważnie", skoro składał jej taką propozycję. Po chwili jednak przyszła refleksja.

– A co z twoją żoną?

Ślubna Mariusza pracowała z nim w tej samej korporacji, jednak na wyższym niż on stanowisku. Zapewne również to przyczyniło się do ochłodzenia relacji pomiędzy nimi, gdyż Mariusz nie mógł znieść wiecznej dominacji żony. Ileż można robić za popychadło? Nie dość, że wyznaczała mu niemożliwe do realizacji „targety", to również jej władza przenosiła się na dom, w którym on był zmuszony do przejmowania coraz większej liczby obowiązków. Bo przecież to ona robiła karierę, prawda?

– Jej tam nie będzie. Poza tym firma przenosi ją na wyższe stanowisko do Warszawy.

To była prawdziwa ulga. Jej nudna i przewidywalna rywalka znikała. Rozwód i przyszłe małżeństwo znajdowały się w zasięgu ręki. Życie Miśki w końcu zaczynało się układać.

Kolejne dni spędziła, planując, w jaki sposób zdoła olśnić towarzystwo z pracy Mariusza. Nie mogła przecież robić wrażenia jakiegoś zastępczego produktu. Miśka zawsze miała dobry gust, choć niewiele środków, żeby móc go w pełni wykorzystać, ale tym razem znalazła w ciucholandzie wspaniałą kreację wieczorową, do której jeszcze przyczepiona była sklepowa metka. Aldona zapewniła dodatki, a fryzjer wystylizowaną fryzurę. W sobotni wieczór, idąc na przyjęcie, czuła się jak prawdziwa królowa, a nie jak zasmarkany Kopciuszek.

– Niezła z ciebie laska – skomplementował ją Mariusz, prowadząc do taksówki.

Sam ubrany był w ciemny jednorzędowy garnitur w prążki, jednak gdy Miśka go pocałowała, poczuła w jego oddechu alkohol. Kiedy zdążył wypić? Wydawało jej się, że cały czas miała go na oku. A może to był tylko płyn do płukania ust? W sumie nie wiedziała. A wieczór był piękny, taksówka raźno pomykała w kierunku Sopotu, Mariusz delikatnie gładził ją po ramieniu. Postanowiła więc nie rozwijać tego tematu.

Już przy samym wejściu do siedziby firmy, gdzie odbywała się impreza, widać było, że będzie to wielka gala. Choinkowe lampki, podświetlane napisy, mówiące o dziesięcioleciu działalności korporacji, kelnerzy kręcący się wokół gości z tacami z winem musującym, wszystko to zapierało dech w piersiach Miśki. Stąpając po marmurowych schodach na pierwsze piętro, czuła się niemal jak Scarlett O'Hara. Przy wejściu na salę już chciała pochwycić dla dodania sobie otuchy ramię Mariusza, gdy nagle zastąpił im drogę rosły mężczyzna w smokingu. – Panie prezesie… – wyjąkał jej towarzysz nieco zmieszany.

– Panie Mariuszu, czy mogę pana prosić na słówko?

Odchodząc w stronę okien, ani jeden, ani drugi nawet się na nią nie obejrzał, a Miśka w swej wieczorowej, oszałamiającej kreacji została sama na progu sali, w której przygotowano kolację. Mogła się jedynie pocieszać obserwacją wnętrza, które powoli zapełniało się gośćmi. Na wprost ustawiono główny, długi stół, nakryty na trzydzieści osób, a po jego bokach mniejsze. Na każdym stoliku parę kompletów sztućców, po kilka kieliszków, zapalone świeczki… Miśka, widząc ten ogrom i przepych, straciła zwykłą pewność siebie i mimo że sukienka była wydekoltowana, poczuła, jak po plecach zaczyna spływać jej pot. Co ona tu robi? To samo pytanie pewnie zadawali sobie goście, którzy zauważyli stojącą w drzwiach samotną postać. W momencie, gdy postanowiła opuścić tę zbyt eksponowaną pozycję, podszedł do niej Mariusz. Natychmiast zauważyła, że ma zaczerwienione policzki i niezbyt pewną minę. Za jego plecami dostrzegła postać prezesa, który przemknął koło nich w stronę stołu prezydialnego.

– Słuchaj, Michalina. Głupia sprawa…

– Taak?

– Uwierz mi, że nie miałem o tym bladego pojęcia.

– Ale o co chodzi?

– Moja… moja żona tu jest. I jako przedstawiciel wyższego kierownictwa siedzi przy tym głównym stole. Prezes chce, żebym usiadł razem z nią.

– Co? – To pytanie ledwie przeszło jej przez gardło. – A ja? – I nagłe zrozumienie. – Mam sobie iść, tak?

– Nie, nie – spiesznie odpowiedział Mariusz. – Ty usiądziesz przy tym drugim stoliku od drzwi. Nie denerwuj się. Ta kolacja szybko minie, a potem będą tańce i będziemy już razem. Przepraszam, że tak wyszło. Ale widzisz sama, co to za nieznośna baba. Musiała mi zrobić na złość.

Miśka znajdowała się w takim osłupieniu, że bez zbytnich protestów dała się poprowadzić Mariuszowi w miejsce, gdzie miała samotnie spożyć kolację. Chociaż może nie samotnie. Przy stoliku dostrzegła dwie pary. Mężczyźni rzucili Mariuszowi niedbałe „cześć", natomiast jej nikt nie obdarzył nawet przelotnym spojrzeniem. Osunęła się bezwładnie na krzesło, a potem pełnym rozpaczy wzrokiem patrzyła, jak jej ukochany dziarskim już krokiem zmierza do stolika prezydialnego, wita się z siedzącymi tam gośćmi i całuje w policzek znaną już Misi brunetkę. Jak gdyby nigdy nic. Jakby nigdy od niej nie odszedł. Jakby nie mieli się rozwieść!

Serce tak boleśnie zakłuło w piersiach, że Misia miała wrażenie, iż za chwilę dostanie zawału. Ale zawał w trzydziestej szóstej wiośnie życia? To pewnie nauczka za to, że żyła za szybko i zbyt emocjonalnie. Ukłucia stawały się coraz dotkliwsze, gdy zauważyła, że jej sukienka bardzo różni się od ubiorów obecnych tu pań. Z pewnością doskonale nadawała się na jej artystyczne wypady, ale tu obowiązywała nieco inna, bardziej powściągliwa konwencja.

Przeżuwając bez smaku kawałek wędzonego łososia, Miśka patrzyła, jak jej luby z zapałem konwersuje i co chwila opróżnia stojący przed nim kieliszek. Spojrzała na swoje nakrycie. Jej własny kieliszek stał pusty, mimo iż siedzące obok dwie pary od dłuższego czasu raczyły się wódką i czerwonym winem. Dopiero teraz odkryła, że jest przez sąsiadów zupełnie ignorowana. Wszyscy byli mniej więcej w jej wieku, ale w żaden sposób nie dążyli do nawiązania z nią kontaktu. Nikt jej niczego nie proponował ani też się do niej nie odzywał. Może to ona powinna zagaić rozmowę? Przedstawić się? W pierwszym impulsie chciała się odezwać, przełamać lody – do licha, na co dzień była przecież zupełnie rozgarniętą dziennikarką – gdy nagle natrafiła na wzrok swojej sąsiadki. Był tak pełen pogardy, że ręka Miśki zadrżała, a łosoś zamiast do ust spadł na obrus.

– Przepraszam – wyjąkała i odłożyła szybko kawałek ryby na talerz.

Zupełnie odechciało jej się jeść, ale kolacja ciągnęła się niemiłosiernie. Dwie przystawki, zupa, drugie danie. Już przy zupie towarzystwo zaczęło się świetnie bawić. Śmiali się, szeptali,

odgradzając się od niej kordonem niechęci. Miśka siedziała jak na szpilkach i ostatnim wysiłkiem woli powstrzymywała się od łez. Nie chciała jednak dawać im satysfakcji. Nie da się złamać, nie zrobi z siebie „Trędowatej", poczeka do końca tej nieszczęsnej kolacji, a potem jak najszybciej wezwie taksówkę i odjedzie do domu. Z Mariuszem nie chce mieć już nic wspólnego. Jak on mógł narazić ją na takie nieprzyjemności!

Po drugim daniu dwie kobiety i jeden z mężczyzn wstali od stołu. Miśka już łapała za torebkę, by pójść w ich ślady, gdy nagle usłyszała głos pozostałego przy stole siwiejącego bruneta.

– Jaką to trzeba mieć czelność, żeby się na coś takiego zdecydować!

– Słucham? Pan do mnie mówi? – spytała nieco chrapliwym głosem.

– Tak, do pani. To pani przyszła tu z Mariuszem Nowikiem, prawda?

Skinęła lekko głową i nerwowo pochwyciła za róg śnieżnobiałej serwetki.

– Przyszła pani, wiedząc doskonale, że on ma żonę. Żonę, która jest tu lubianym szefem, a zarazem naszą koleżanką. Ileż to tupetu trzeba mieć! – ciągnął mężczyzna.

– Ja myślałam, że skoro Mariusz… – zaczęła zaczerwieniona po korzonki włosów Miśka, ale siwiejącego bruneta nie interesowały jej wyjaśnienia.

Ze zmrużonymi ze złości oczyma parł naprzód ze swoimi oskarżeniami.

– Nie rozumie pani, że pani pojawienie się tutaj, na firmowym spotkaniu, to afront w stosunku do naszych żon. Całe szczęście, że nasz prezes przywołał go do porządku.

– Jakim prawem pan tak do mnie mówi? – Wzburzenie Miśki zastąpił gniew na tego nieznajomego, któremu tak łatwo było ją osądzać. Co on o niej wiedział?

– Mogę się domyślać, co Mariusza skusiło, ale to szybko minie. Dlaczego musisz jego i nas kompromitować? – Nagle zaczął do niej mówić na „ty". – I jeszcze ta wyuzdana kiecka.

Miśka nie wiedziała, co ma robić. Czy nożem do ryb cisnąć w tego wstrętnego dziada, czy zrobić z siebie Madame Butterfly? Zerwała się z krzesła, które upadło z hukiem, budząc zainteresowanie pozostałej części sali. Nie, nie mogła robić skandalu, głównie ze względu na obawę przed utratą pracy. Nie było wątpliwości, jak zareagowałby jej naczelny, gdyby się dowiedział o takiej rozróbie. Podniosła więc krzesło i złożywszy starannie serwetkę, odłożyła ją na bok.

– Dziękuję więc za lekcję dobrych manier – odezwła się z największą godnością, na jaką było ją stać, i wolnym, majestatycznym krokiem oddaliła się do wyjścia.

No a potem? Potem nie było już tak elegancko i z klasą.

Rozdział II

Łzy Miśki wpadały ciurkiem do zaparzonej przez Aldonę herbaty z melisy. Ostatnie zdania niemal wybełkotała, unikając wzroku przyjaciółki. Bo jeśli znajdzie tam potępienie, to naprawdę już nie wytrzyma.

– Oj, moje biedactwo! – usłyszała jednak i dzięki tym słowom odetchnęła z ulgą. – Jakiego ty masz pecha.

Miśka nie była głupia i doskonale wiedziała, że pech ma z tym niewiele wspólnego. To była jej oczywista wina. Z uporem maniaka wsadzała palce między drzwi, a potem wypłakiwała oczy, kiedy te drzwi nieuchronnie się zatrzaskiwały.

– Obiecałam sobie, że to ostatni raz – wyszeptała, patrząc z wdzięcznością na przyjaciółkę.

– Nie sądzę – zaśmiała się Aldona.

– Naprawdę ostatni. Nie znaczy to oczywiście, że się już nigdy z nikim w życiu nie prześpię, ale z pewnością nie będę się więcej angażować emocjonalnie. Teraz będzie tylko bez feelingu dla treningu! Uczucie mnie po prostu zabija. A poza tym to taka strata czasu.

– Strata czasu? – zdziwiła się Aldona.

– No tak. Przez te nieszczęsne historie nie mam głowy, żeby zająć się czymś sensownym. Mogłabym skończyć jakieś nowe studia podyplomowe, przysiąść porządnie fałdów i napisać kilka świetnych tekstów, a tak… Siedzę albo łażę bez sensu i rozmyślam o tym, co mogłoby być. Stale czekam na telefon lub wypatruję SMS-ów. Tak już dłużej nie można.

– Może rzeczywiście za bardzo o tym wszystkim rozmyślasz. A to są takie ulotne sprawy – powiedziała wolno Aldona, zapatrzona w jakiś punkt za oknem.

Miśka obrzuciła ją uważnym spojrzeniem. Czy coś się stało? Ale jej przyjaciółka nie wyglądała na zasmuconą. W jej oczach płonęły iskierki i wydawało się, że pragnie podzielić się z nią jakąś nowiną, ale z powodu „kupy nieszczęść" Miśki nie może dojść do głosu.

– To teraz ty mów!

– A skąd wiesz, że jest coś nowego? – zaśmiała się Aldona.

– Przez tych parę lat zdążyłam cię poznać.

– No dobrze. Miałam telefon od Wery… – zaczęła.

Weronika Knyszewska była ich wspólną koleżanką. Najpierw poznała ją Miśka, na jakimś wernisażu, na który wysłała ją gazeta, a potem, mniej więcej po roku, przedstawiła ją Aldonie. Trochę się obawiała, jak na siebie zareagują; obie przecież były artystkami, z tym że ta młodsza osiągnęła już pewną sławę, a druga, mimo iż od niej o piętnaście lat starsza, dopiero rozwijała swój warsztat. Okazało się, że nie było z tym żadnego problemu. Kobiety z miejsca się polubiły i co ważniejsze, zachwyciły się swoimi obrazami. Poza tym Aldona była osobą tak skromną i nieprzejawiającą nawet cienia zawiści, że Wera w żaden sposób nie czuła się zagrożona. Mimo iż czasem wychodziła z niej egoistyczna księżniczka, stwierdzała Miśka, sama z kolei zazdrosna o uczucia Aldony.

– No i…

Policzki Aldony poczerwieniały od emocji.

– Wyobraź sobie, że Wera będzie miała wystawę obrazów w Warszawie w lutym. Postanowiła jednak poprosić paru przyjaciół, żeby również pokazali swoje prace. Jest wśród nich jeden rzeźbiarz, graficzka, no i… – przerwała na chwilę i dotknęła dłońmi rozgrzanych policzków – zaproponowała, żebym ja też… Parę obrazów… Rozumiesz, Misiu… rozumiesz… co to znaczy?

– Boże! To wspaniale! – jęknęła Miśka, przeklinając swój egoizm, który kazał jej non stop bełkotać o jakimś durnym Mariuszu Nowiku niemal godzinę i nie przejawiać zainteresowania przyszłym sukcesem, była tego pewna, przyjaciółki.

– Ja nie wiem, czy to wspaniale – Aldona spojrzała na nią z przerażeniem w oczach – naprawdę nie wiem. Bo ja chyba nie mam nic odpowiedniego na taką wystawę. Powinnam namalować coś innego, żeby rzeczywiście uwierzyli, że jednak potrafię coś zrobić.

– Ada! – Miśka od razu przeistoczyła się w inną osobę. Nie była już zasmarkaną, upokorzoną i upadłą kobietą. Znów wstępowała w nią energia, znów wierzyła, że za chwilę los się odwróci i że ona i jej bliscy osiągną wiekopomny sukces. – Ty już masz takie obrazy. Przecież je widziałam na własne oczy. Wera również. Myślisz, że ona jest głupia i pozwoliłaby sobie robić reklamę komuś, kto jest kiepski? Oczywiście, jeśli chcesz jeszcze coś nowego namalować, to masz na to mnóstwo czasu, ale pamiętaj, że jest już z czego wybierać. Aldona spuściła wzrok i jeszcze bardziej się zaczerwieniła.

– Wera przyjedzie w weekend i chce ze mną wszystko obgadać.

– Wspaniale. To ja was zaproszę na kolację – zaproponowała Miśka.

– Nie, nie. Spotkamy się u mnie. Musimy przecież obejrzeć obrazy, a poza tym u ciebie mieszka ten Mariusz.

– Bynajmniej – sprostowała energicznie Miśka. – Do weekendu nie będzie po nim nawet śladu. Ale zawsze mogę przygotować coś do jedzenia.

– To zawsze możesz. Nie myśl, że będę cię przed tym powstrzymywać – zaśmiała się Aldona i zaczęła pakować pokaźną torbę.

– Odprowadzę cię do twoich dzieciaków – zaproponowała Miśka. – Będziesz się mogła na mnie oprzeć. Widzę, że jeszcze trochę kulejesz od tego szkła.

Jej emocjonalne kryzysy już i tak doprowadziły do tego, że ten dzień spisany był na straty. W redakcji uważano ją za chorą, a w domu nie chciała się pokazywać, licząc na to, że w czasie jej nieobecności Mariusz szybciej się spakuje i opuści kawalerkę. Skoro nie pojawił się po imprezie w niedzielę, wysłała mu SMS z wyraźną instrukcją, żeby „opuścił lokal" następnego dnia. Nie odpowiedział na niego, ale Miśka nie zamierzała zmieniać zdania.

– Misiu, to może przyjdziesz dzisiaj do mnie po zajęciach? Mogłabyś nawet przenocować. Przynajmniej się z nim nie spotkasz.

– A Maja?

– Maja… – powtórzyła Aldona i zacisnęła usta – …Maja zabrała mi znów samochód i wyjechała z Kajtkiem. Z pewnością zanocuje u niego. Naprawdę nie wiem, jak to się skończy. – Westchnęła głośno.

Głupia gówniara, pomyślała Miśka. Gdybym to ja miała taką matkę jak Aldona!

Doskonale jednak pamiętała, że ona również napsuła krwi swoim rodzicom, mając w nosie ich dobre rady i wszystkie zakazy. Tylko że z nią nikt nie dyskutował, nikt nie pragnął jej dobra, jak to było w wypadku Mai. Miśka brnęła do przodu, jedynie potykając się o wszystkie pretensje, które mieli do niej matka, ojciec i starszy brat: dlaczego wybrała ogólniak, a nie technikum dające konkretny zawód, dlaczego studiuje dziennikarstwo, a nie coś, po czym mogłaby dobrze zarabiać, dlaczego nie wychodzi za mąż, skoro jej koleżanki już się powydawały, a na koniec, dlaczego zostawiła męża po „takim drobnym wyskoku" i dlaczego nie potrafi urządzić się w życiu jak inni! Jej nikt w życiu ani nie chciał pomagać, ani nie był zainteresowany jej motywacjami.

Kiedy Maja postanowiła, że nie pójdzie na studia, tylko podejmie pracę w sklepie z kosmetykami, Miśka wiedziała, że Aldona, mimo iż serce jej krwawiło, akceptuje decyzję córki. Po miesiącu Mai się odwidziało i stwierdziła, że jednak zacznie studiować, by nie stracić renty po ojcu. Ta nagła zmiana dokonała się zapewne za sprawą jej chłopaka Kajtka, który przyczepił się do niej w maturalnej klasie. Podstępna kalkulacja ewentualnych zysków sprawiła, że jego przywiązanie do Mai nabrało charakteru stałego. I to on, jak zły duch, podszeptywał jej różne mniej lub bardziej poronione pomysły, którym bezwolnie ulegała.

– Ona się od niego uzależniła – powtórzyła po raz enty Miśka, patrząc, jak Aldona szybkimi ruchami wrzuca do swej torby różne przydatne w pracach plastycznych rzeczy: album z przyklejanymi liśćmi, kasztany, „czapeczki" żołędzi, kilka zestawów pasteli, szkicownik itd.

– Teraz żałuję, że nie miała wcześniej innych chłopców – odpowiedziała Aldona i nałożyła ciemnobrązowy polar z kapturem.

– Aha – odpowiedziała powątpiewającym tonem przyjaciółka. Podeszła do drzwi wejściowych i przez chwilę przyglądała się starej, odnowionej przez Aldonę skrzyni.

Gospodyni siłowała się z kluczem, który lubił zacinać się w zamku.

– Powinnaś jednak założyć alarm – zauważyła Miśka, kiedy ruszyły w stronę mostu nad kanałem Wisły. – Pamiętasz, co było zeszłej zimy?

– O mój Boże. Nawet mi tego nie przypominaj. – Aldona wzdrygnęła się mimowolnie.

Doskonale pamiętała tamten grudzień. To była ich pierwsza zima po przeprowadzce. Sąsiedztwo, które pomimo istotnych braków potrafiło jednak zauroczyć nowych mieszkańców w okresie wiosennym i letnim, podczas słotnych, ciemnych dni nabierało dość ponurego charakteru. Ta ponurość przeszła w zupełnie konkretne uczucie zagrożenia, kiedy Aldona, zapalając nieoczekiwanie światło w środku nocy, przepłoszyła niedoszłych włamywaczy, próbujących wejść do środka przez okno pracowni. Maja dostała wówczas histerii i przez dwa tygodnie nocowała poza domem. Pilnowanie dobytku życia przypadło samej Aldonie, która uzbrojona w pistolet gazowy i kij od baseballa leżała na łóżku, nie mogąc zmrużyć oka. W ciągu dnia słaniała się ze zmęczenia i nawet raz przysnęła na wywiadówce. Nic dziwnego, że wydawało jej się wówczas, iż ktoś za nią chodzi i ją obserwuje. Za każdym razem, kiedy zbliżała się do okna, miała wrażenie, że ktoś z zewnątrz śledzi każdy jej ruch. Stopniowo wpadała w desperację, nie wiedząc, do kogo się zwrócić o pomoc. Miśka była wówczas nowo poznaną koleżanką i Aldona nie wyobrażała sobie, że mogłaby ją poprosić o przenocowanie u niej w domu.

– No, ale wszystko się szczęśliwie skończyło dzięki bohaterskiemu panu Zdziśkowi.

Pan Zdzisiek, były kulturysta ze Stogów, na prośbę kolegi Aldony, Grzegorza, przez jakiś czas odprowadzał ją do domu w różnych porach dnia i nocy. Zgodził się na to chętnie za wikt i opierunek, przy czym to pierwsze o mały włos nie doprowadziło do bankructwa gospodarstwa domowego, gdyż pan Zdzisiek był jednak chłopem niezłej postury i za jednym posiedzeniem potrafił wchłonąć jajecznicę z dziesięciu jaj.

– Myślę, że jednak tylko częściowo dzięki niemu – zauważyła Aldona. – Wydaje mi się, że ta akcja policyjna w marcu, kiedy przymknęli gang fałszerzy z okolicy, musiała trochę podciąć skrzydełka temu całemu elementowi.

– Pewnie tak – zgodziła się Miśka. – Ale może warto by było znów się przejść pod rękę z panem Zdziśkiem ze dwa razy.

– O, nie. Wolę jednak zainwestować w alarm. Masz rację. Będę musiała pogadać z Grzegorzem, może on coś doradzi.

Miśka wzruszyła ramionami. Oczywiste było, że Aldona mimo wszystko pragnie w swym życiu pierwiastka męskiego, choć może nie w takiej dziedzinie jak ona sama. Widać wieloletnia nadopiekuńczość ze strony męża zrobiła swoje. No ale cóż, ostatnia by była do krytyki przyjaciółki.

Po piętnastu minutach spaceru, w czasie którego minęły Wisłę, parę złomowisk, innych zapuszczonych miejsc oraz kilka skrzyżowań i ulic, stanęły wreszcie przed kamienicą na Elbląskiej. Od ponad roku mieściło się tu centrum edukacyjne dla dzieci, młodzieży i dorosłych, w którym Aldona prowadziła warsztaty plastyczne. Budynek robił tragiczne wrażenie. Wydawało się, że wręcz się pochyla do przodu, przybity latami nieszczęsnego zaniedbania. Na szczęście po wejściu do środka to ponure wrażenie natychmiast się ulatniało i wchodzącego gościa witały rozpięte na ścianach kolorowe plakaty i przeróżne pamiątki związane z dzielnicą, poznajdowane i zgromadzone tu przez mieszkańców.

– Rozmawiałam z szefową w sprawie ceramiki – odezwała się Aldona, zdejmując polar już na korytarzu, gdyż w środku aż parowało od gorąca.

Miśka zaczęła się wachlować, ale ponieważ za chwilę miała iść dalej, nie chciało jej się zdejmować płaszcza.

– No i…?

– Zgodziła się, żebym poprowadziła zajęcia od nowego roku.

– Superowo, Ada.

– Nie wiem, czy aż tak. Ja nie mam do tego właściwego przygotowania. Nie mam ukończonych studiów – kręciła nosem Aldona.

– E, tam.

Miśka doskonale znała te wszystkie opory i zahamowania przyjaciółki. Zawsze wydawało jej się, że nie da sobie rady i że się do niczego nie nadaje. Do działania potrzebowała dwa razy więcej namów i serdecznego wsparcia niż ktokolwiek inny ze znajomych. Trzeba się więc było nagadać. Ale skoro przynosiło to efekty, było warto. Miśka jeszcze raz powtórzyła, że Aldona może nie mieć żadnego formalnego przygotowania, wystarczy przecież, że potrafi wyczarować takie ceramiczne cuda jak nikt inny. Kończąc perorowanie, doszła za przyjaciółką aż do sali, w której ta odbywała zajęcia. Na widok swojej pani dzieciaki zaczęły się przy niej gromadzić, dopytując się, co będą robić. Aldona była tak drobna, że niektórzy z jej podopiecznych niewiele różnili się od niej wzrostem.

– To trzymaj się. – Ucałowała Aldonę w policzek.

– Przyjdziesz wieczorem, prawda?

– Masz to jak w banku – odpowiedziała entuzjastycznie i ruszyła w stronę wyjścia.

Bez Aldony znów było smutno i zimno, niemniej jednak Miśka czuła w sobie strumyczek energii. Czymś się musiała zająć, a skoro nie zamierzała wrócić do domu, jeszcze parę godzin trzeba było pokręcić się po mieście. Nagle poczuła dotkliwy głód. Nie powinna się temu dziwić, skoro od ponad doby nie miała w żołądku nic oprócz litrów kawy. Automatycznie ruszyła w stronę przystanku tramwajowego. „Na Kartuską. Do mamy na obiad", podpowiedział burczący brzuch.

– Jak dobrze, że jesteś, Michalinko, właśnie nasmażyłam kotlecików. – Drobna, szczupła kobieta pospiesznie wycierała zatłuszczone ręce w ścierkę do naczyń, a po ucałowaniu córki w policzek natychmiast zniknęła w kuchni.

– Mamo, poczekaj, przecież się nie pali.

– Pali się, pali. Kotlety są na patelni i trzeba je jeść świeżutkie! – odkrzyknęła. – Porozmawiaj sobie z tatusiem.

Ojciec siedział w fotelu w pokoju dziennym i próbował rozwiązywać krzyżówkę.

– Cześć, tato! Nowe zajęcie? – Miśka pocałowała go w policzek i zerknęła na efekt jego pracy. Coś mu to mozolnie szło.

– To twoja matka to wymyśliła – rozległ się tubalny głos ojca. – Podobno mózg mi się będzie gimnastykował od tego. Co to za wymysły! Ona pewnie już myśli, że jak nie mam pracy, to zaraz sklerozy dostanę. Nie ma obawy. Już niedługo będę miał co robić.

Miśka usiadła na wersalce i spojrzała na starszego mężczyznę w fotelu. Za młodu był zabójczo przystojny, jak mawiały jej ciotki, być może chcąc mu się przypodobać. Z dawnej urody jednak niewiele zostało. Ojciec, mimo całorocznej pracy na działce, która miała konserwować mu zdrowie, wyglądał na starszego niż jego sześćdziesiąt lat. Być może dlatego, iż ostatnio zgorzkniał i prawie wcale się nie uśmiechał. Jedynie jego głos był tak samo donośny jak niegdyś. Swego czasu bały się go wszystkie dzieciaki z podwórka. A kiedy wyszedł przed dom i wrzasnął: „Michalina, Leszek", słyszeli go chyba wówczas na Starym Mieście. Poza tym taki wrzask nigdy nie zwiastował niczego dobrego.

– Czemu zawdzięczamy ten honor, że jaśnie panienka nas odwiedziła? – Zwrócił twarz w stronę córki.

– Daj spokój, Jerzy – odparła matka, która właśnie wniosła do pokoju półmisek z kotletami. – Dziecko przyszło do domu, a ty się czepiasz.

– Przyszło, rzeczywiście przyszło po paru miesiącach – rzucił z przekąsem. – Przypomniało sobie o rodzicach.

– Przecież dzwonię prawie codziennie – oburzyła się Miśka. – Akurat! – burknął donośnie ojciec i przez chwilę bez słowa wpatrywał się w rozłożoną na kolanach gazetę z krzyżówką.

– Mamo! – Miśka szukała pomocy u matki, ale ta była tak zajęta odpowiednim ustawieniem talerzy i sztućców, jakby była neurochirurgiem przygotowującym się do operacji, a nie gospodynią domową. Niestety, Miśka nie odziedziczyła po niej zamiłowania do „garów", chociaż zmuszona przez życie potrafiła bez entuzjazmu wyprodukować dość zjadliwe potrawy. W końcu matka poczuła się usatysfakcjonowana kompozycją stołową i usiadła przy córce na wersalce.

– Twój ojciec zamierza iść do pracy – oświadczyła.

– Tata? Dostał pracę? – zdumiała się Miśka.

Jej ojciec był bezrobotny od trzech lat, od momentu, kiedy objęty zwolnieniem grupowym stracił pracę w stoczni. Podeszły wiek spawacza był na tyle mało interesujący dla urzędników z urzędu pracy, że nawet nie starali się mu czegokolwiek załatwić, z miejsca proponując wcześniejszą emeryturę. Mimo iż bliscy próbowali znaleźć w tej sytuacji jasne strony i roztaczali przed nim wspaniałe perspektywy wolnego czasu i pracy na działce, Jerzy Woźniak zupełnie się załamał. On chciał przecież jeszcze pracować, spotykać się z kolegami, zarabiać pieniądze. Nie mógł zrozumieć, dlaczego mu się tego odmawia. W ciągu zaledwie paru miesięcy przygasł, postarzał się i zgorzkniał. Do tego dołączyły się kłopoty zdrowotne, które po każdej wizycie w przychodni zdawały się mnożyć. Kiedy po pół roku stocznia zwolniła również jego jedynego syna, Woźniak obraził się na całą klasę rządzącą. Nawet zmiana partii u steru rządów wywołała u niego minimalny entuzjazm. „To wszystko złodzieje, agenci i darmozjady", podsumowywał każdy informacyjny program w telewizji. Czyżby ta zła passa w jego życiu miała szansę się zakończyć? – zastanawiała się Miśka, usłyszawszy słowa matki.

– Tak, jadę do Irlandii, do Leszka – oświadczył ojciec, a jego oczy rozgorzały i pojawiły się w nich iskierki buntu.

– Do Irlandii? – Czyli tam, gdzie od roku przebywał jej starszy brat.

– A jest jakaś inna? Do Dublina. Leszek załatwił mi robotę na pół roku. Z możliwością przedłużenia pracy.

– Tato, ale tata nie zna angielskiego – to było pierwsze, co przyszło Miśce do głowy.

– Wałęsa też nie zna, a jeździ z wykładami po całym świecie. I świetnie zarabia na naszym nieszczęściu – prychnął ojciec i zanim córka mu przerwała, szybko dodał: – Leszek też nie znał, a teraz zupełnie dobrze sobie radzi. On mi pomoże. Poza tym nie jadę tam pisać artykułów do gazet – spojrzał ironicznie na córkę – tylko spawać.

– Ale gdzie ty będziesz mieszkać? W hotelu robotniczym?

Ojciec musiał chyba postradać zmysły, żeby mu coś takiego przyszło do głowy. Kto mu będzie podawał czyste gacie, podsuwał pod nos śniadanka i obiadki, przypominał o zażywaniu leków? Chyba kompletnie nie zdawał sobie sprawy z tego, że w dalekiej Irlandii czeka go zupełnie odmienna rzeczywistość niż ta, do której przywykł. I co z tego, że poznał ją trochę z opowieści Leszka? Toż ojciec całe życie przepracował w jednym zakładzie pracy. Jakie więc miał umiejętności adaptacyjne? Żadnych, stwierdzała Miśka, oddychając w coraz szybszym tempie. Nawet do kapitalizmu się nie przystosował, więc po co się teraz pcha na ten Zachód?

– Leszek wynajął małe mieszkanie i będziemy razem. Być może już za parę miesięcy ściągnie do siebie Asię i dzieci.

– A Asia o tym wie? – spytała.

Ojciec odchrząknął nieco zmieszany.

– Przecież jest jego żoną i jak jej każe przyjechać, to będzie musiała to zrobić.

Chyba nie ma sensu się z nim spierać, stwierdziła Miśka. Przecież nie zmieni jego mentalności i poglądów na życie w rodzinie. Wiedziała, że jej bratowa Asia za żadne skarby nie chce wyjeżdżać za granicę, gdyż ma świetną pracę w prywatnym przedszkolu i w następnym roku zamierza obronić magisterkę. Dwa lata temu, kiedy obydwoje nie mieli żadnego zajęcia, z rozpaczą zgodziła się na wyjazd męża do pracy, ale wówczas wydawało się to najbardziej optymalnym rozwiązaniem.

– A mama co o tym wszystkim sądzi? – Miśka zwróciła się do osoby, która nie wtrącając się w dyskurs domowy, cichutko kroiła kotlet na drobniutkie kawałki.

– Skoro ojciec uważa, że sobie poradzi… Uparł się, to co ja mam zrobić. Wykończy się chłop zupełnie. Na co to przyszło, Chryste!

– Pana Boga do tego, kobieto, nie mieszaj. Jeszcze mi do niego niespieszno – odparł ojciec i otarł ręką otłuszczone usta.

Miśka odwróciła wzrok.

– Dlaczego miałbym nie spróbować, co? Jak będzie źle, to wrócę. Co to jest pół roku? A może się mi spodoba i jeszcze tam zamieszkamy na stałe. Przyjedziesz do mnie – zwrócił się do żony i zaśmiał, jakby na siłę.

Matka przeżegnała się szybko. Za żadne skarby nie chciała zgodzić się na lot samolotem. Nie przemawiało do niej nawet to, że tylko w ten sposób będzie mogła się spotkać z synem.

– Tato, powiedz mi, jak ty uważasz naprawdę… – Miśka zwróciła się do ojca i spojrzała mu prosto w oczy. Miały one tę samą barwę co jej własne: orzechowobrązową. – Czy teraz jest tu gorzej, niż było przed osiemdziesiątym dziewiątym?

Ojca nieogolony policzek drgnął niemal niezauważalnie. Miśka wiedziała jednak, że musiało go to pytanie zdenerwować. Ale wyjątkowo odpowiedział jej spokojnie:

– Tak, teraz jest gorzej. Wtedy takim ludziom jak my żyło się znacznie lepiej. I godniej. I nie mam tu na myśli pismaków i innych propagandystów, którzy potrafią się świetnie urządzić w każdym systemie. – Spojrzenie, jakim ją obrzucił, miało ją przewiercić na wylot.

Co mogła powiedzieć, słysząc takie słowa, które zdawały się płynąć prosto z serca? Spuściła wzrok, niemal jakby była winna temu wszystkiemu, skąd brała się gorycz jej ojca, i jak zawsze ogarnęło ją uczucie wyobcowania. Przypomniała sobie, dlaczego tak rzadko i tak niechętnie przychodzi do rodzinnego domu.

– Jesteś wreszcie! – od drzwi witała ją uśmiechnięta Aldona.

Po zajęciach zdążyła się przebrać i miała teraz na sobie dłuższą czekoladową tunikę z półgolfem. Miśka nadal ubrana była w te same ciuchy, w których o poranku wyruszyła na nadmorski spacer. Jednak w jej torbie znajdowały się, jak zawsze, oprócz notesu, wszystkie niezbędne kosmetyki, wraz ze szczoteczką do zębów i zmianą bielizny. Przygotowana była w ten sposób na każdą życiową ewentualność.

– O! Coś pysznego się gotuje. – Mimo iż kotleciki matki zaspokoiły pierwszy głód Miśki, teraz jej nozdrza pochwyciły upojny aromat chińskich przypraw.

– Podgrzewa – zaśmiała się Aldona i powiesiła na wieszaku wilgotną kurtkę przyjaciółki. – Mamy szczęście. Dzisiaj kolację robi firma cateringowa.

Po tych słowach Miśka wiedziała już wszystko. I to zanim zza kuchennych drzwi wyjrzała brodata twarz. Musiała zapanować nad mimiką, by nie dać po sobie poznać, że poczuła się bardzo rozczarowana.

To miał być przecież taki babski wieczór! Miały z Aldoną obgadać w szczegółach sprawę wystawy Wery, powybierać obrazy, a przy okazji, być może już po wypiciu butelki wina przyniesionego przez Miśkę, powymieniać się złośliwymi uwagami na temat Mariusza Nowika. A tu… No, po prostu nie ma słów.

– Cześć, Michalino! – rzucił brodacz. – Lubisz potrawkę z ciecierzycy?

– Nie wiem, czy coś takiego w życiu jadłam – odpowiedziała nieco zgaszonym głosem.

– Moją z pewnością zapamiętasz! – usłyszała tylko, a postać brodacza zniknęła w kuchni.

Aldona zauważyła, że Miśkę musiała zdziwić ta nieoczekiwana wizyta Grzegorza, gdyż nietypowo zmarkotniała, i szybko wyjaśniła:

– Dzisiaj prawdziwy wysyp niespodzianek. Kiedy wróciłam z zajęć, zadzwonił Grzesiek i zaprosił nas na kolację.

– Nas? – mruknęła pod nosem Miśka.

– Oj, tak, nas. Gdy się tylko dowiedział, że mamy wieczorne spotkanko, od razu się wprosił.

– Nie mógłbym sobie odmówić takiego wybornego towarzystwa – rozległ się głos Grześka z kuchni.

Miśka jednak nie wytrzymała i skrzywiła się jak od bólu zęba.

Niepotrzebnie wróciła do Aldony. Gdyby wiedziała o tej kolacji, może zostałaby na noc u rodziców. Znów będzie miała wrażenie, że jest piątym kołem u wozu. Nie przepadała za Grzegorzem, w którego towarzystwie czuła się zawsze nieswojo. Jej zabawne uwagi i żarty nigdy do niego nie trafiały, a z kolei jego powaga, przeświadczenie o własnej wyższości i mentorski ton działały na nią na ogół deprymująco. Podczas tych wspólnych spotkań odzywała się więc rzadko, próbując budować przesadnie poprawne zdania, choć i tak nie zawsze się to udawało, bo plątał jej się język i wyłącznie słuchała, co mają sobie do powiedzenia Aldona i Grzesiek. Podejrzewała też, że pewnie porozmawialiby sobie o czymś zupełnie innym, gdyby nie jej obecność, chociaż musiała przyznać, iż Aldona wydaje się zupełnie nieświadoma, że Grzesiek jest nią zainteresowany nie tylko jako dawną koleżanką ze szkoły.

– Wreszcie się mogę z tobą przywitać, Michalino!

Pojawił się przed nią, przynosząc ze sobą jeszcze więcej kuchennych zapachów.

„Michalino!" Tylko on jeden tak do niej mówił, mimo iż wyraźnie, kilka razy, zaznaczyła, że nie przepada za pełną wersją swojego imienia, a tym bardziej za jego odmianą w wołaczu. Nie na wiele się to zdało. Widać jej uczucia i odczucia nie robiły na nim żadnego wrażenia.

– Witam, Grzegorzu – odpowiedziała nieco kąśliwie, próbując się wyswobodzić z mocnych objęć. – Nie wiem tylko, czy to skromne wino będzie odpowiednim ukoronowaniem twojej królewskiej potrawy – podała mu butelkę i od razu zaobserwowała, że przygląda się etykietce. Z pewnością dokładnie wiedział, że tak niewiele za nią zapłaciła. Na winie też się, niestety, znał!

– Hmm, niezły wybór – odparł, obracając uważnie butelkę, jakby to był Petrus kosztujący kilka tysięcy.

– Och, to ja powinnam was zaprosić. – Aldonie poróżowiały policzki. – Taką propozycję dziś dostałam, że nie mogę w to uwierzyć.

– Normalna propozycja – rzekł z naciskiem Grzegorz, z czego Miśka zrozumiała, że musiał już słyszeć o wystawie Wery – to jest jak najbardziej normalna propozycja dla osoby z twoim dorobkiem – zakończył i spojrzał Aldonie prosto w oczy.

Tak, a to jedyna sprawa, która ich łączy, pomyślała Miśka. Uwielbienie Aldony i jej sztuki. Miśka jednak wiedziała, że nie jest to wcale normalna propozycja. To nie miała być przecież wystawa zbiorowa, tylko indywidualna Weroniki. I nieczęsto się zdarzało, aby ktoś pod swoim szyldem chciał lansować jeszcze inną osobę. Chyba Wera musi być bardzo pewna swojej pozycji, że podejmuje takie ryzyko. Prace Aldony mogły stanowić dla niej poważną konkurencję.

– Jest to wyłącznie kwestia czasu, a… – zaczęła mówić.

– A po mojej śmierci ceny poszybują w górę – skończyła za nią Aldona i wszyscy się roześmieli.

Po pierwszym kieliszku wina i kilku kęsach – pysznej, zresztą, potrawki – nastrój Miśki się poprawił i zrelaksowana słuchała prowadzonej przy stole rozmowy.

– Grzesiu, to kiedy się wybieracie na Bornholm? – spytała Aldona i wyjaśniła Miśce, że właśnie tego dnia dostał ofertę popłynięcia w rejs luksusowym jachtem swojego kontrahenta.

– Najlepiej byłoby na początku sierpnia, ale wówczas u mnie największy ruch. – Grzesiek był właścicielem sklepu ze sprzętem żeglarskim położonego naprzeciwko gdańskiej mariny. – Nie wiem, czy to wyjdzie. A co, może któraś z was chciałaby się wybrać w rejs? Tydzień na jachcie, imprezy… W sumie żadna męska przygoda.

– Ja mam chorobę morską – rzuciła nieco opryskliwie Miśka, zapominając zupełnie, że Grzesiek nie ją ma na myśli.

– A ja pewnie się ustawię na Jarmarku Dominikańskim z ceramiką – odpowiedziała Aldona, robiąc smutną minę. – Ale taki rejs to… marzenie życia.

– Nie martw się, księżniczko, jeszcze nieraz spotka cię podobna okazja. Teraz, kiedy zajmuję się branżą żeglarską, wszystko jest możliwe.

Rzeczywiście, dość dziwne przebranżowienie. Jeszcze trzy lata temu Grzesiek pracował w ministerstwie środowiska i nagle, niemal z dnia na dzień, zajął się zupełnie czymś innym. Miśka była zawsze ciekawa powodów jego decyzji, ale ponieważ Grzegorz działał na nią odstraszająco, nigdy nie nawiązała z nim aż tak intymnej rozmowy. Aldona, wzór dyskrecji, wspomniała jej wprawdzie kiedyś, że była to sprawa wypalenia i kobiety, ale Miśka w jakiekolwiek rozbuchane życie emocjonalne Grześka nie wierzyła. Uważała jednak, że jeśli tak się zabierał do swej poprzedniej niewiasty jak teraz do Aldony, to bez wyjaśnienia nie mogło się to pomyślnie skończyć.

– Popatrzcie, taki listopadowy dzień, a mamy tyle ciekawych planów – zauważyła Aldona.

– Michalino, a co u ciebie? Czy ty również otrzymałaś jakąś interesującą propozycję? – zainteresował się Grzegorz.

Popatrzyła na niego, wietrząc złośliwość pod swoim adresem. I nagle wpadła na pomysł, żeby opowiedzieć im o telefonie z warszawskiej redakcji „Nowin", który choć oczekiwany,

jednak jeszcze nie zadzwonił.

– No może… – odezwała się z niewinną minką i przedstawiła sprawę jako już przypieczętowaną. – Mam jechać służbowo do stolicy. Uparli się, żebym napisała o nowo otwartej galerii. No i jeszcze kilka innych tematów.

– O, proszę! – Aldona klasnęła w ręce. – Ten listopadowy dzień to prawdziwy róg obfitości.

Grzegorz patrzył przez chwilę na Miśkę, tak jakby potrafił odgadnąć jej kłamstewko, a potem zwrócił się do Aldony:

– A czy przed deserem pokażesz nam, jakie obrazy zamierzasz wystawić w Warszawie?

– A co jest na deser? – spytała nagle zupełnie wytrącona z równowagi Miśka, choć otwierając usta, wiedziała, że pytanie jest zupełnie nie na miejscu.

Spojrzeli na nią oboje nieco zdziwieni.

– Lody – odparła Aldona. – Może chcesz teraz, Misiu?

– Nie, tak tylko żartowałam. A w ogóle to bardzo się cieszę z tej wystawy – dodała szybko – i z tego, że tam razem pojedziemy. A potem ja napiszę o tobie w każdej możliwej gazecie, załatwię ci spotkania, krytyków…

– Kupujących – wtrącił złośliwie Grzesiek.

– Tak. – Rzuciła w jego kierunku mordercze spojrzenie. – Bo Ada musi odnieść sukces.

Aldona skrzywiła się nagle, jakby zabolał ją ząb.

– Sukces? Misiu, przecież sama wiesz, jak to wygląda. Czy ja rzeczywiście nadaję się do tego bezdusznego świata komercji? W którym nie ma mowy o prawdziwym pięknie, tylko o informacyjnym przekrzyczeniu siebie nawzajem? Czy to ma być moje miejsce?

Miśka spuściła głowę, czując się odpowiedzialna za ten informacyjny krzyk. Poczuła wyrzuty sumienia. Wprawdzie pisząc swoje artykuły, starała się kierować miłością do sztuki

i własnym poczuciem estetyki, ale przecież zdarzały się wyjątki: „Miśka, ani mi się waż o nim źle napisać".

Aldona spojrzała na twarze swych gości, jakby obawiając się, że jej słowa mogły wyrządzić im przykrość. Zmieniła wyraz twarzy.

– No dobrze. Spróbuję, pod warunkiem że pojedziecie ze mną i będziecie mnie trzymać za rękę.

– A czy ty, Ada, miałaś jakiekolwiek wątpliwości? Oczywiście, że pojedziemy z tobą – oświadczył Grzegorz i w tej samej chwili, korzystając z okazji, czule pogładził Aldonę po dłoni.

Rozdział III

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział V

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział X

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XXI

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © 2012 by Hanna Cygler

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd.,

Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony.

Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Projekt i opracowanie graficzne okładki:

Piotr Majewski

Fotografia na okładce:

© Tay Junior/Getty images/Flash Press Media

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Bratnie dusze, wyd. I, Poznań 2012)

ISBN: 978-83-7818-033-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com