Dla DP

Kiedy zmarł mój wujek, miałem siedemnaście lat i znałem go tylko z dawnych fotografii. Z jakiegoś tajemniczego powodu rodzice mówili, że propozycja spotkania powinna wypłynąć od niego, i odmawiali zawiezienia mnie na wybrzeże Santa Catarina w odwiedziny. Byłem ciekawy, kim on jest, i pewnego razu nawet przejechałem bardzo blisko Garopaby, miejsca, w którym mieszkał, ale w końcu zawsze i tak zostawiałem to na inną okazję. Kiedy człowiek ma naście lat, reszta życia wydaje mu się wiecznością, więc jest przekonany, że na wszystko starczy czasu. Wiadomość o jego śmierci dotarła do mojego ojca z niejakim opóźnieniem, bo spędzał urlop w chacie w górach São Paulo, pracując nad zakończeniem nowej powieści. Wujek utopił się, ratując plażowicza, który wpadł do oceanu ze skał na plaży Ferrugem w dzień gigantycznego przypływu, przy trzymetrowych, rozbijających się o brzeg falach. Plażowicz uczepił się koła ratunkowego i został wyciągnięty przez innych ratowników. Ciała wujka nigdy nie odnaleziono. Wyprawiono mu w Garopabie symboliczny pogrzeb, na który pojechaliśmy. Matka pokazała mi, gdzie było jego pierwsze mieszkanie, dzisiaj nie ma już tego domu. Na zdjęciach z tamtych czasów widać beżowy piętrowy budyneczek z tarasem, zaraz nad samym oceanem, ponad skałami. Przy plaży nie stały jeszcze wysokie budynki, a woda nadawała się do kąpieli. Mieszkańcy starego miasteczka, do dzisiaj wyglądającego na wymarłe, jeszcze częściowo żyli z tradycyjnego rybołówstwa, które teraz już zanikło, ustępując miejsca rejsom turystycznym. Poznaliśmy wdowę po nim, kobietę o bardzo bladej skórze pokrytej spłowiałymi tatuażami, i dwoje małych dzieci, chłopaka i dziewczynkę, oboje o niebieskich oczach matki. Moich kuzynów. Na pogrzeb przyszło niewielu ludzi. Matkę napadł niewyjaśniony atak spazmatycznego szlochu, a potem przez pół godziny pustym wzrokiem wpatrywała się w ocean i gadała sama do siebie, chyba że z kimś rozmawiała. Inni też patrzyli w ocean, jakby na coś czekali, a ja odnosiłem dziwne wrażenie, że wszyscy oni myślą o wujku, chociaż opisywano go jako odludka i osobę niezbyt znaną, co było pozostałością po poprzedniej epoce. Przyszło mi do głowy sfilmować wypowiedzi na jego temat i rodzice pozwolili mi spędzić w miasteczku kilka dni. Nikt nie znał blisko mojego wujka, ale wyglądało na to, że wszyscy mieli coś do powiedzenia na jego temat. Na początku poprzedniego dziesięciolecia otworzył malutki klub, w którym dawał lekcje stretchingu i pilatesu. Większość ludzi pamięta go jako trenera triatlonistów, zdaje się, że miało z nim do czynienia co najmniej kilku mistrzów stanu i kraju. W okresie letnim porzucał swoje zwyczajowe zajęcia i najmował się w charakterze ratownika. Był najlepszy. Przez cały rok trenował ochotników. Pod wieczór, po dwunastu godzinach ratowania, zajmowania się przypadkami udaru słonecznego i poparzeniami przez meduzy, spacerowania po pozbawionym warstwy ozonowej Południu, często wchodził do wody i pływał sam, bardzo daleko, za nic mając wzburzony ocean, deszcze i nagle zapadający zmrok. Był człowiekiem samotnym, ale w pewnej chwili swojego życia ożenił się z tą kobietą, o której nikt nie wiedział, skąd się wzięła, i zbudował domek na zboczu wzgórza zwanego Ambrósio. Wszyscy pamiętający mojego wujka z najdawniejszych czasów wspominają, że miał kulawego pieska, który potrafił pływać jak delfin i wypływał z nim daleko w ocean. I to by było na tyle, jeśli chodzi o fakty. Cała reszta opowieści składa się z kalejdoskopowej mieszanki plotek, legend i malowniczych historyjek. Mówiło się, że był w stanie spędzić pod wodą dziesięć minut. Że łażący wszędzie za nim pies był nieśmiertelny. Że podczas jednej bójki stawił czoło dziesięciu miejscowym i wygrał. Że nocami pływał od plaży do plaży i był widywany bardzo daleko stąd. Że zabił kogoś i dlatego był wycofany i powściągliwy. Że pomagał każdemu, kto go o to poprosił. Że mieszkał przy tej plaży od zawsze i na zawsze tam pozostanie. Wiele osób powiedziało, że nie wierzy w to, że on naprawdę nie żyje.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

1.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

8.

Dostępne w wersji pełnej

9.

Dostępne w wersji pełnej

10.

Dostępne w wersji pełnej

11.

Dostępne w wersji pełnej

12.

Dostępne w wersji pełnej

13.

Dostępne w wersji pełnej

Nota od autora

Dostępne w wersji pełnej

BRODA ZALANA KRWIĄ

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

***

CZĘŚĆ PIERWSZA

1.

2.

3.

4.

CZĘŚĆ DRUGA

5.

6.

7.

8.

9.

CZĘŚĆ TRZECIA

10.

11.

12.

13.

Nota od autora

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Barba ensopada de sangue

Copyright © Daniel Galera 2012

All rights reserved

First published as Barba ensopada de sangue in 2012 by Editora Schwarcz S.A./Companhia Das Letras

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor serii: dr Wojciech Charchalis

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne serii oraz okładki

Michał Pawłowski/www.kreskaikropka.pl

Fotografia na okładce

© Ilya Terentyev/Getty Images

Książka wydana przy wsparciu

Ministerstwa Kultury Brazylii/Fundacji Biblioteki Narodowej

Obra publicada com o apoio do

Ministério da Cultura do Brasil/Fundaçã o Biblioteca Nacional

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Broda zalana krwią, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-7818-984-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl