Książkę tę poświęcam pamięci mojego drogiego przyjaciela Davida Charlesa Michaela Pierce'a.

David uwielbiał takie rzeczy i myślę, że by mu się podobała. Mam nadzieję, że kiedyś spotkamy się znowu i wtedy on mi powie, co zrobiłem dobrze, a co nie wyszło jak należy.

Dzięki, że byłeś moim kumplem, Dave. Brak mi Ciebie. Wszystkim nam Ciebie brakuje.

Podziękowania

Jak to zwykle bywa, zbyt wielu ludzi przyczyniło się do powstania tej książki, żebym mógł każdemu porządnie podziękować, poprzestanę więc tu na tych z górnej części listy.

Ogromną wdzięczność winien jestem mej czarownej żonie, Deborah Beale, oraz człowiekowi, któremu bez wahania pozwoliłbym się osłaniać w strzelaninie – mojemu groźnemu kumplowi Joshowi Stallingsowi. Oboje przebrnęli przez manuskrypt i nie poskąpili sensownych rad.

Wielkie dzięki – jak zawsze – dla naszej asystentki Deny Chavez i jej męża Scotta, którzy pomogli nam utrzymać rzeczywistość w ryzach przez cały ten zwariowany rok pracy nad tą powieścią. Bez was nie dałbym rady, ludziska!

Mój agent, Matt Bialer, nieodmiennie był i jest opoką wielkiego spokoju w świecie stresu i zawiłości prawniczych sformułowań. Szczęść Ci Boże, Matt!

Lisa Tveit to mój anioł stróż w cyberprzestrzeni, włącznie z naszą stroną www.tadwilliams.com; nigdy nie zdołam się jej odwdzięczyć stosownie do jej zasług.

Dziękuję też wszystkim moim wydawcom, a zwłaszcza dobrym ludziom z DAW Books oraz redaktorkom Betsy Wollheim i Sheili Gilbert, które zawsze mi przypominają, że powieści powinny mieć jakiś sens.

Prolog
Zasoby nieludzkie

Akurat wysiadałem z windy na czterdziestym drugim piętrze biurowca Five Page Mill, kiedy rozwrzeszczała się sygnalizacja alarmowa – to koszmarne wycie w stylu „Natychmiast opuszczać budynek!”, niczym mechaniczne krzyki torturowanych robotów – i zrozumiałem, że rozwiały się wszelkie szanse na subtelne rozwiązania.

Czy wspominałem już, że w sytuacjach stresowych zazwyczaj wracają mi dawne nawyki? A kiedy cię ścigają potwory (i kiedy ktoś chce z ciebie zrobić chłopca do bicia za największą w ciągu paru ostatnich mileniów obsuwę między Niebem a Piekłem), o stres nietrudno. No więc tak właśnie ze mną w tej chwili było: cały w nerwach i bez odpowiedzi na ważne pytania. Kiedy zaś tak się czuję, mam skłonność do parcia naprzód, dopóki coś się nie stanie.

Nie zrobiło się spokojniej, gdy na korytarz o parę metrów przede mną wyskoczył z klatki schodowej nabuzowany adrenaliną mięśniak w uniformie ochroniarza ze służbowym pistoletem wycelowanym prosto w mój nos.

– Na ziemię! – krzyknął, ale zamiast trzymać mnie cały czas na muszce, zaczął wymachiwać spluwą, jakby chciał mi pokazać, co mam zrobić.

Już wiedziałem, że go mam.

– Ale… chwilę, nie chce pan najpierw sprawdzić mojej przepustki pracowniczej czy coś w tym rodzaju? – Robiłem wszystko, żeby wyjść na zdezorientowanego i nieszkodliwego korporacyjnego robota. – Proszę, niech pan nie strzela!

– Na podłogę, powiedziałem! No już, tam! – Znów wskazał lufą wybrane miejsce pokryte drogą, lecz dyskretnie stonowaną wykładziną.

– Słucham? – Dzwonki alarmowe utrudniały konwersację, co oczywiście wykorzystałem, przybierając minę wystraszonego idioty. – Nie zrozumiałem, co pan powiedział… Nie strzelać!

– Do diabła, na ziemię, człowieku! – Ochroniarz chwycił mnie wolną dłonią za ramię.

Odchyliłem się do tyłu, po czym szarpnąłem za nadgarstek, aż stracił równowagę i desperacko zamachał uzbrojoną ręką, ratując się przed upadkiem. Niewiele mu to pomogło, gdyż w następnej chwili przyłożyłem mu łokciem w facjatę i zwaliłem z nóg jak worek prania. Chyba złamałem mu też nochal.

Nie wiedziałem, czy ochrona Valda składa się z normalnych facetów na normalnym etacie czy też z żołnierzy Przeciwnika, a nie było czasu szukać na nim nadliczbowych sutków czy czegoś w tym rodzaju. (Prawdę mówiąc, takie anatomiczne anomalia prawie całkiem wyszły już z mody jako oznaki związków z Piekłem i spotyka się je tylko na paru sabatach retro). Zostawiłem go więc nieprzytomnego, ale żywego na korytarzu, na wszelki wypadek wrzuciłem tylko spluwę i radiotelefon do najbliższego kosza na śmieci.

Teraz już wszystko się spieprzyło. Wiedziałem, że najzdrowiej byłoby zwyczajnie stąd zniknąć, póki trup nie zaczął się słać, ale jako się rzekło, mam tę paskudną przywarę: kiedy coś mnie nakręci, pochylam głowę i walę przed siebie, na nic nie zważając. Jak nosorożec, którego swędzi tyłek – zwykł mawiać mój dawny szef. Tak czy owak, zdecydowałem, warto zobaczyć, do czego to wszystko prowadzi.

Miałem siedem, może osiem minut, zanim cały gmach zaroi się od facetów z pukawkami, z których ochoczo zrobią użytek przeciwko mnie. Nie zwlekając, wbiegłem schodami na czterdzieste trzecie piętro i przystanąwszy na dwie sekundy, podziwiałem widok z panoramicznego okna na gotycką wieżę Uniwersytetu Stanforda. Wyglądało na to, że biuro dyrektora zajmuje całą kondygnację, otworzyłem więc jedyne drzwi i znalazłem się przed obliczem najspokojniejszej kobiety, w jaką kiedykolwiek celowałem z rewolweru. I to jakim obliczem! Ładniutka, rysy euroazjatyckie, krótkie ciemne włosy, oczy zimne jak lód, do tego pysznie smukła figura. Byłem pewien, że zdążyła już włączyć cichy alarm.

– Kim pan jest? – spytała znudzonym tonem urzędniczki w referacie dowodów rejestracyjnych pod koniec piątkowej zmiany. Nawet nie spojrzała na lufę trzydziestkiósemki, choć miała jej wylot niemal przed nosem. – I czego pan chce?

– Chcę się widzieć z pani szefem – wyjaśniłem. – Mogę wejść?

Przyznałem jej w duchu kilka punktów premiowych, bo nie traciła czasu na jałowe dyskusje ani nawet groźby, tylko od razu przeskoczyła przez biurko niczym ocelot na amfie, sycząc i wystawiając lakierowane na modny krwisty kolor Big Apple Red pazurki prosto ku moim oczom. Wystarczyło kilka sekund tarzania się z nią po dywanie, abym stwierdził, że dorównuje mi siłą, chyba lepiej ode mnie zna sztuki walki, a sądząc po przedziwnych ewolucjach jej źrenic niemal na pewno nie jest ludzką istotą. Krótko mówiąc, jędza była dość przerażająca.

Demony nie lubią srebra. To jedna z niewielu starych metod, które choć trochę działają. (Woda święcona na przykład nie lepiej pomaga przeciwko sługom Piekła niż dietetyczna pepsi). Srebrem nie zawsze ich zabijesz, ale na pewno porządnie zranisz. Niestety, ciąg wydarzeń tego tygodnia sprawił, że nie miałem przy sobie ani jednego srebrnego naboju. Cóż było robić? Gdy tylko udało mi się na moment oswobodzić prawą rękę, przystawiłem jej lufę do pięknej buzi i trzykrotnie nacisnąłem spust. Rewolwer miał nałożony tłumik, hałasu więc nie narobiłem – ona za to jak najbardziej. Zatoczyła się do tyłu, wyjąc jak wiertarka udarowa i trąc obiema rękami zmasakrowaną twarz, jakby ktoś jej chlusnął mydlinami w oczy… a w następnej chwili znów się na mnie rzuciła. Każdy normalny demon w ludzkim ciele padłby już od jednej kuli w głowie, ta jednak była z tych krwiożerczo upartych – odetniesz takiej ręce i nogi, a ona popełznie za tobą po ziemi jak wąż, kłapiąc ci zębami przy piętach.

Nie cierpię upartych.

Ledwo przetarła ocalałe oko z krwi, skoczyła ku mnie, usiłując unieruchomić mnie w uścisku i obalić na podłogę. Nie chciałem zużyć ostatnich dwóch nabojów, zacząłem więc tłuc ją po czaszce kolbą smith & wessona w nadziei, że ją w końcu obezwładnię, ale zdołałem tylko zdrowo przefasonować jej szczękę. Wyglądała teraz jak przerysowana żeńska wersja Popeye'a, ale nie straciła ani krzty wigoru. Udało się jej przyszpilić mnie do ziemi i teraz próbowała wydrapać mi oczy, młócąc rękami z taką zajadłością, że mogłem się tylko zasłonić dłońmi. Robiła przy tym wszystko, żeby wbić mi kolanem jądra pod samo serce. Dziewczę jest zdecydowanie za ostre, przemknęło mi przez myśl, a lada moment wpadnie tu ochrona i będzie po waszym nowym przyjacielu, Bobbym Dolarze. Nie pierwszy raz trafiało mi się leżeć brzuchem do góry pod wrzeszczącym, rozjuszonym stworzeniem płci żeńskiej – i Bóg wie, że na pewno nie ostatni – ale kiedy o cal przed oczami miałem wyszczerzone kły w oblanych krwawą pianą uściech sekretarki Kennetha Valda, nie mogłem nie zadać sobie pytania, jak do cholery znowu się wpakowałem w taką nieprzyjemną sytuację.

I jak zwykle sam sobie byłem winien.

Jeden
Starotestamentowa oczywistość

Zdaje się, że lepiej będzie, jak zacznę od początku – może wtedy to nabierze trochę więcej sensu. W noc, kiedy wszystko się zaczęło, niemal wszyscy byliśmy już w barze: Monica Naber, wielka stara Kochasia, Młody Elvis i cała reszta naszego Pokręconego Chóru. Tylko Kool z Filtrem, ofiara ostatnich zmian w lokalnych przepisach, tkwił jeszcze na zewnątrz, ćmiąc papierosa przed wejściem. Tak, niektórzy aniołowie palą. Ja kiedyś też, ale rzuciłem. Ciała mamy w końcu pożyczone, no i niespecjalnie przejmujemy się kwestią ich śmiertelności. Ale nie o to chodzi. Tego lutowego wieczoru wszystko było „Pod Cyrklem” jak zawsze, dopóki nie zjawił się mój kumpel Sam holujący jesionkę wypełnioną nowym mięskiem.

– Pieprzyć ubogich i ich wymówki! – krzyknął na całą salę. – Nalejcie mi tam który drinka! – Ciągnąc za sobą jakiegoś młodziaka, którego nigdy przedtem nie widziałem, przyżeglował do mnie i z rozmachem posadził go na sąsiednim krześle. – Tego faceta musisz poznać, Młody. Przedstawiam ci króla dupków, Bobby'ego Dolara.

To rzekłszy, klapnął na siedzenie po drugiej stronie nowego, który choć tak wzięty w nawias, nie zdradzał jeszcze oznak paniki. Wyszczerzył się nawet do mnie w szerokim, głupkowatym, lekko niezdrowym uśmiechu. Był chudy i blady, w typie mola książkowego, a czerep wieńczyła mu fryzura, która na każdym śmiertelniku wyglądałaby jak przycięta pośpiesznie przez mamusię. Na kilometr pachnie nowicjuszem napompowanym teorią, pomyślałem, ale skoro trzyma się kogoś takiego jak stary Sam, szybko pobierze kilka niezbyt miłych lekcji z teologii praktycznej.

– Kim jest twój koleżka, Sam? – zagadnąłem. Wiedziałem, że to jeden z nas, anioły potrafią się rozpoznać, ale z pewnością nie czuł się swobodnie w ludzkim ciele. – Amator czy zawodowiec na występach gościnnych?

Młody natychmiast przybrał wyraz, który nazywam miną inteligentnego psa: „Nie mam pojęcia, co mówisz, ale staram się wyglądać, jakbym wiedział”. Nie zrobiło to na mnie lepszego wrażenia niż ten nerwowy uśmiech.

– Ano, zgadnij! – Sam obejrzał się przez ramię na barmana Chico i krzyknął: – Hej ty, Slowpoke Rodriguez! Jak to jest, że loda zrobiłbyś mi za friko, a drinka nie chcesz mi nalać za forsę?

– Zamknij się, Riley, nudzisz mnie – odciął się Chico, ale rzucił ścierkę i odwrócił się, by sięgnąć po szklankę.

– Sammy, mój chłopcze, widzę, żeś dzisiaj jeszcze bardziej czarujący niż zazwyczaj – zauważyłem. – Więc kto to jest? Ja bym obstawił, że praktykant.

– No jasne, że to pieprzony praktykant! Nie czujesz, jak wonieje Domem?

Tak Sam zwykł nazywać to, co dla innych jest Niebem. Że niby tam jest Pańska Rezydencja, a my tu, szaraczkowie, zasuwamy na Plantacji.

– Naprawdę? – odezwała się z sąsiedniego boksu Monica Naber, podnosząc się na nogi z taką gracją, że nikt by nie odgadł, ile od rana machnęła tequili. – Słyszeliście, ludkowie? Mamy tu żółtodzioba!

– O, super! – ucieszył się Młody Elvis, który nosił łatkę „Nowego” już od dwóch lat, i ta wiadomość niezmiernie go ucieszyła. – To trzeba smarkatemu trochę skopać tyłek!

– Zamknij jadaczkę! – ostudził go Walter Sanders, nie podnosząc nawet oczu znad kieliszka. – To, że ty byłeś durnym smarkaczem, nie znaczy, że każdy nowy nim jest.

– No, ja nie jestem takim kompletnym żółtodziobem… – Młody koleżka Sama poruszył się niespokojnie na krześle.

– Nie? – Sanders tym razem spojrzał na mówiącego, jakby za chwilę miał się zabrać do wiwisekcji. – A gdzie stróżowałeś? Jak długo?

– Stróżo… Ale ja nie… – Młody zamrugał, zbity z tropu. – Pracowałem w Wydziale Kartotek…

– Kartotek? – Walter skrzywił się, jakby wypił zjełczałe mleko. – Byłeś gryzipiórkiem od teczek, a teraz zrobili z ciebie adwokata? Moje gratulacje, to niezły przeskok!

Jakby na dany znak Chico zatrzasnął szufladkę kasy z charakterystycznym brzęknięciem dzwoneczka.

– Słyszałeś to, tatusiu? – zapiszczał Sam głosem przedszkolaka. – Pani mówiła, że ilekroć gdzieś dzwonek zadzwoni, jakiemuś aniołkowi skrzydełka rosną!

– Nie bądźcie wredni – zaprotestowała Monica. – To nie jego wina, nie?

Młody popatrzył na nią z wdzięcznością. Nie wiedział, biedak, że z Monisią nigdy nic nie wiadomo. Możesz żyć według jej logiki, ale może cię ona i zabić. Kobiety, nawet anielice, potrafią być zimniejsze od facetów, i to w naprawdę przerażający sposób. Sala szybko straciła jednak zainteresowanie nowinką i wszyscy wrócili do przerwanych konwersacji lub samotnej zadumy. Sam podszedł do baru odebrać swoje zamówienie. Spojrzałem na Młodego, który już nie suszył zębów, jakby wszystko szło świetnie.

– No to mów, jak się tu znalazłeś? – spytałem. – Kto ci to załatwił?

– Nie rozumiem. Kto mi co załatwił?

– Chyba wiesz, co tu robimy, nie?

– Znaczy, adwokaci? – Pokiwał energicznie głową. – Pewnie, że wiem. Naprawdę już się nie mogę doczekać…

– Przymknij się i słuchaj uważnie. Pytam, jakim cudem udało ci się wskoczyć na stanowisko, na które większość z nas musi pracować latami.

Światła drogowe, ogłupiały jeleń, trafienie.

– Ja… Nie wiem. Powiedzieli mi, że…

– Aha. To kto tam się troszczy o twoją karierę? Bo ktoś musi. Wytęż mózgownicę.

– Nie wiem, o czym pan mówi!

Sam wrócił z drinkami: małym kieliszkiem gorzkiej mocno zaprawionej tabasco i piwem imbirowym na popitkę. Od kilku lat był niemal abstynentem, co jednak nie przeszkadzało mu regularnie bywać „Pod Cyrklem”.

– I jak, już go doprowadziłeś do łez, Bob?

– Nie, ale pracuję nad tym. Skądżeś go wytrzasnął?

– Byłem akurat w Domu, no i mi go wlepili. – W kieszeni zadźwięczała mu komórka. – Cholera. Już klient? – burknął, patrząc z niesmakiem na ekran telefonu, po czym wychylił kieliszek i wciągnął powietrze, jakby ktoś polał mu krocze naftą. Zerknąwszy na mnie, spytał: – Pójdziesz ze mną? W ramach przysługi. Mógłbyś wyjaśnić parę rzeczy naszemu stażyście Clarence'owi.

– Clarence'owi? To chyba nie jego prawdziwe imię?

– Oczywiście, że nie! – żachnął się praktykant.

Oho, Młody jednak ma jakieś pazurki, pomyślałem. Dałem mu w myśli plusik, ale malutki.

– No, nie – potwierdził Sam. – Tylko zapomniałem, jak cię zwą, więc niniejszym chrzczę cię imieniem Clarence. – Dokończył piwo, otarł usta wierzchem dłoni jak za dawnych czasów, zanim zapił swoje pierwsze ciało na śmierć. – To zbierajcie się, idziemy.

– Przestań z tym Clarence'em. Nazywam się Haraheliel! – Młody zebrał się na odwagę; prawdziwy z niego Ołowiany Żołnierzyk. – Służbowe nazwisko to Harrison Ely.

– W porządku, a więc Clarence – powiedziałem przyjaznym tonem. – Twój rydwan czy mój, Sam?

– Pojedziemy moim, póki nikt nie zauważył, że zablokowałem pół chodnika przy parkowaniu.

Odjazd nie poszedł gładko; na wysokości nudnego służbowego sedana Sama stanęła akurat ciężarówka z dostawą i zanim po wielu manewrach udało mu się przecisnąć na jezdnię, zostawił na jej zderzaku sporo lakieru. Gdyby to na mnie padło, wyłbym ze złości, ale mój kumpel nie przejmuje się wyglądem swojego auta.

– Gdzie to jest? – spytałem.

Skręcaliśmy akurat w Main Street, jedną z najruchliwszych arterii w centrum Jude, gdzie świat handlu spotyka się z lichą sztuką uliczną i wirtuozerią żebractwa. Młody walczył z dawno nieużywanym pasem bezpieczeństwa, usiłując go wyciągnąć spod oparcia tylnej kanapy. Większość dobrze znanej sylwetki miasta była za nami, ale nieco na północ sterczały w niebo lśniące wieżowce Shores, w przodzie zaś widniały oświetlone od dołu dziwaczne konstrukcje dźwigów portowych, kanciaste jak pojazdy kosmitów ze starego filmu.

– W wodzie – odmruknął Sam. – A dokładniej przy pirsie szesnastym.

– Pływak?

– Coś w tym rodzaju. Zgłoszenie sprzed raptem kilku minut, przypuszczalnie świeżo po przejściu.

– Ktoś znajomy?

– Jakaś stara baba o nazwisku Martino. Kojarzysz?

Pokręciłem głową.

– To okropne wyrażać się w ten sposób o niepowtarzalnej ludzkiej duszy – włączył się do konwersacji praktykant.

Cierpliwości, Bob, napomniałem się w duchu. Jesteśmy w końcu aniołami, a anioły powinny być cierpliwe.

Port San Judas zajmuje około dziesięciu mil kwadratowych wzdłuż południowo-zachodniego brzegu zatoki San Francisco. Samochód wleciał do wody w części publicznej; rozbita drewniana barierka znaczyła miejsce, gdzie wjechał na slip. Przenośne reflektory cięły ciemność, oblewając światłem wysokie ściany biurowca i wydobywając malachitowy połysk z mrocznych wód basenu. Funkcjonariusze policji portowej i miejscy gliniarze byli już na miejscu – musieli się zdrowo pospieszyć – a na kei stało też parę wozów pomocy drogowej i jeden strażacki. Płetwonurek akurat wypłynął na powierzchnię; na jego sygnał obsługa holowników włączyła wciągarki. Zawyły silniki, niknące w wodzie stalowe linki naprężyły się i po długiej chwili z odmętów wychynął tył dużego białego samochodu. Niemal natychmiast jeden z motorów zakasłał i zgasł. Drugi, pod gwałtownie zwiększonym obciążeniem, poddał się parę sekund potem. Kierowcy holowników zaczęli się nerwowo przekrzykiwać z policjantami, a my powoli wysiedliśmy.

– Dlaczego nie wyciągają go do końca? – Clarence patrzył szeroko rozwartymi oczyma na rozgrywającą się przed nami scenę. – Biedna kobieta!

– Pewnie dlatego, że wóz jest za ciężki. Pełen wody, kapujesz – odrzekłem. – Ale ona już i tak nie żyje, w przeciwnym razie by nas nie wezwano, więc nie ma znaczenia, jak długo będzie tam siedziała. Wiesz coś o wychodzeniu na Zewnątrz?

– Naturalnie! – rzucił z urazą w głosie.

– Pistolet z naszego Clarence'a – mruknął Sam, który już ruszył w kierunku lekko połyskującej i drżącej linii widocznej w powietrzu niczym pionowa fatamorgana.

Oficjalny termin to „portal”, ale my tu na dole nazywamy je Zamkami Błyskawicznymi. Wytwarzamy je sami, kiedy trzeba, choć nie bardzo wiemy, jak naprawdę działają. Grunt, że działają.

Kiedy podążyliśmy z Młodym za Samem, paru gapiów zerknęło w naszą stronę, ale zaraz jakby stracili zainteresowanie. Przez lata zdążyłem się zorientować, że niełatwo nas spostrzec, kiedy pracujemy. Istniejemy oczywiście – wiecie, co mam na myśli, w końcu mamy prawdziwe ciała – ale jeśli nie chcemy być widziani, to nas prawdopodobnie nie ujrzycie, a w każdym razie tego nie zapamiętacie.

Moi koledzy zniknęli w migotliwej kresce, a ja poszedłem w ich ślady.

Pierwsze, co zawsze mnie uderza w Zewnętrzu, to cisza: głęboka, skupiona, niemal gęsta – zupełnie jakbyśmy nagle wpadli do największej, najcichszej biblioteki wszechświata. Pod wieloma względami byliśmy jednak wciąż w tym samym miejscu – na nabrzeżu omywanym niebiesko-czerwonymi błyskami policyjnych kogutów, z daleką panoramą drapaczy chmur w tle. Tylko że wszystko tam zastygło w bezruchu: snopy światła z reflektorów i latarek, gliniarze, helikopter nad Intel Tower, nurek i fale, które nim kołysały, a nawet kilka mew, zawisłych jak wypchane eksponaty pod muzealnym sufitem. Obrazek różnił się od tego z tamtej strony jednym szczegółem – między skamieniałymi postaciami policjantów stała niewidoczna dla nich siwowłosa, krótko ostrzyżona kobieta w ciemnym prochowcu.

– To ona. – Sam wskazał ręką. – Może przeprowadzisz Młodego przez procedurę spotkania z klientem, Bob, a ja tu zaczekam na stróża? Będzie mógł się uczyć od najlepszego.

– Cwany z ciebie skurczybyk – burknąłem, ale wziąłem od niego wszystkie potrzebne dane i pociągnąłem Młodego przez upstrzone kałużami nabrzeże.

– Wyglądamy tu tak samo – odezwał się, wpatrzony w wyciągnięte dłonie. – Znaczy, jak tam, nie? Jak nasze ziemskie ciała?

– Nie da się ukryć.

– Sądziłem, że będziemy bardziej… no, anielscy – dokończył wyraźnie zmieszany. – Jak w Niebie.

– Tu nie Niebo. Nadal jesteśmy, by tak rzec, na płaszczyźnie ziemskiej egzystencji. Wyszliśmy tylko poza Czas. Ale wcale nie musimy tak wyglądać. To raczej taka tradycja. Ci z Drugiej Strony wolą się prezentować bardziej groźnie. Sam zobaczysz.

Gdy zbliżaliśmy się do naszej nowej klientki, patrzyła na nas z miną, jaką widywałem na wielu twarzach w podobnej sytuacji: wyrażającą absolutną, bezgraniczną dezorientację.

– Silvio Martino, Bóg cię kocha – powiedziałem.

– Co się dzieje? – spytała. – Co im się wszystkim stało? – Machnęła ręką w stronę nieruchomych sylwetek policjantów.

– Im nic. Żyją. Ty niestety nie. – Z biegiem lat znacznie uprościłem standardowe wyjaśnienie. Kiedyś myślałem, że najlepiej jest naprowadzać ich na tę ostateczną, nieodwracalną konkluzję łagodnie i stopniowo; teraz wiem z doświadczenia, że wprost przeciwnie. – Wjechałaś samochodem do zatoki. Jakieś konkretne powody?

Martino dawno przekroczyła sześćdziesiątkę, ale nie nazwałbym jej staruszką. Sami znacie chyba takie osoby, po których nie widać upływu lat. Nagle uzmysłowiłem sobie, że Silvii nie przybędzie już ani doba więcej.

– Wjechałam do zatoki? – Spojrzała na ociekającego zastygłymi płatami wody białego SUV-a, podwieszonego na naprężonych linach jak Moby Dick. – O Boże! To mój wóz, prawda? – Oczy rozwarły się jej szeroko. Zaczynała pojmować. – Próbowałam zawrócić i… chyba coś mi się pomyliło. Czy ja… czy naprawdę…?

– Obawiam się, że tak.

Teraz polały się łzy. Tej części mojego zakresu obowiązków nie cierpię najbardziej. Czasami klienci aż tańczą z radości, że pozbyli się schorowanych, umierających ciał. Ci jednak, których śmierć wzięła z zaskoczenia i nagle zrozumieją, że to koniec gry, szlus, finito… No, z takimi jest ciężko. Na Zewnątrz nie ma się wiele do powiedzenia, póki się zmagają z tym objawieniem; można ich najwyżej przytulić, jeśli tego potrzebują. I to właśnie teraz zrobiłem. Na moim miejscu też byście tak postąpili.

Potrwało chwilę, zanim opadły najgorsze emocje. Twarda sztuka była ze starszej pani. Podobała mi się. Wysunęła się z moich objęć i otarła oczy. Popatrzyła na mnie podejrzliwie, jakby oczekiwała, że będę próbował na niej jakiejś pozagrobowej sztuczki marketingowej.

– A wy kim jesteście? – spytała.

– Nazywam się Doloriel. Jestem aniołem adwokatem Trzeciego Domu. – Nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby jej przedstawić Clarence'a, bo ten z pewnością palnąłby coś durnego w rodzaju „Wszystko będzie dobrze”. (Po jego zawiedzionej minie poznałem, że taki właśnie miał zamiar). Wskazałem natomiast za siebie, na stojącego na uboczu Sama, który rozmawiał ze stróżem naszej klientki, półprzezroczystą, zwiewną zjawą o połyskliwych fałdach. – Tamten gość to Samariel, kolega adwokat. Będzie twoim obrońcą.

– Moim obrońcą? Gdzie? Kiedy?

– Na sądzie. Już wkrótce.

– Sądzie? – W oczach nagły przestrach.

– Poczekaj tu, proszę.

Odciągnąłem Młodego na stronę i udzieliłem mu surowych instrukcji, co mu wolno powiedzieć i zrobić, po czym zostawiłem go z nowo umarłą. Obydwoje wpatrywali się w na pół wyciągnięty z wody samochód, jakby pragnęli, aby ktoś z niego wyskoczył i pomógł przerwać niezręczne milczenie. Byłem zadowolony, że Clarence'owi mowę odjęło. Ludzie szybciej sobie radzą (i lepiej, jak sądzę) z tą straszną, ostateczną myślą, kiedy się im pozwoli dojść do własnych konkluzji. Poza tym co można im powiedzieć? „Żartowałem, tak naprawdę to nie umarłeś! To tylko taki dzwonek alarmowy, żebyś zrobił porządek ze swoim życiem”? Guzik prawda. To koniec wszystkiego, a w każdym razie koniec ich czasu na Ziemi i żadna czcza gadanina tego nie zmieni.

Anioł stróż właśnie skończył przekazywanie danych klientki Samowi, kiedy do nich dołączyłem. Wygląda to inaczej niż w ludzkim świecie: stróże, jak by to powiedzieć… udostępniają nam swoją wiedzę i na czas postępowania mamy ją do dyspozycji, jak gdyby to były nasze własne wspomnienia. Bogu niech będą dzięki, że to wszystko ulatuje po rozprawie! Gdyby przyszło nam dźwigać szczegóły każdego życia, którego broniliśmy, brzemię byłoby ponad siły. I tak czasem jest ciężko z tym, co zostaje w pamięci.

Stróż rzucił mi zaciekawione spojrzenie – tak mi się zdawało, choć z nimi niełatwo to ocenić, bo o wiele mniej przypominają ludzi niż my i w ogóle są mało cieleśni. Tak musi być, bo inaczej ludzie zastanawialiby się, co to za lśniąca człekokształtna meduza pałęta się wszędzie za nimi.

– Jesteś Doloriel – powiedział. – Słyszałem o tobie.

– Nie mogę ci się odwzajemnić, dopóki nie usłyszę twojego imienia – odparłem.

– Nazywam się Ifeusz. – Zjawa gapiła się na mnie, lekko migocząc. – Podobno lubisz wkurzać ludzi.

– Nie posunąłbym się do stwierdzenia, że to lubię.

– Słuchajcie no… – wtrącił Sam. – Jak chcecie się bliżej poznać, umówcie się na romantyczną kolacyjkę, a teraz…

– Już tu jest. – Stróż zadrżał i przygasł.

Coś przestąpiło czerwono oświetlony portal z Drugiej Strony (ich Zamki Błyskawiczne bardziej przypominają ranę ciętą niż migotliwą fatamorganę) i teraz stało, otrzepując z krwiście czerwonego garnituru wyimaginowany pyłek.

– To Grasswax – powiedział Sam. – Cholera. Zdaje się, że będę musiał naprawdę popracować.

Usłyszałem, że Silvia Martino zdusiła okrzyk na widok demona, i pożałowałem, że zostawiłem ją samą z Młodym. To paskudne uczucie, kiedy do człowieka dociera, że Piekło faktycznie istnieje. Miałem nadzieję, że przebrnie przez rozprawę bez załamania – paru sędziów to niezłe sukinsyny. Miłosierdzie, mówi się, pada z Nieba jak łagodna mżawka, ale są chwile, kiedy przysiągłbyś, że panuje straszna susza.

Kilka sekund po prokuratorze Grasswaxie z czerwonej rany wysunął się muskularny, włochaty demon w lichym garniturze, z wilczym pyskiem i charakterem. Widziałem go wcześniej, choć nie mogłem sobie przypomnieć gdzie – był to wredny typ zwany Howlingfellem. Ochroniarzy na ogół nie zabiera się do tak rutynowych procedur na neutralnym terenie. Zastanowiło mnie, dlaczego prokurator uznał, że go potrzebuje. Howlingfell węszył czujnie, jakby rzeczywiście był w pracy. Jakiś absurd, pomyślałem. Szef nie zwracał zresztą na niego uwagi.

Grasswax z daleka wyglądał jak człowiek, ale kiedy się zbliżył, cienie pod kośćmi policzkowymi okazały się przypominającymi rybie skrzela otworami w skórze, przez które widać było mięśnie, a krótko ostrzyżone włosy przypominały raczej szczecinę lub nawet łuski. No i te wężowe oczy… Nikt by ich nie pomylił z ludzkimi. Jak powiedziałem Młodemu, przeciwnik lubi robić wrażenie.

– Dobry wieczór panom – zagadnął Grasswax, odsłaniając wyjątkowo długie i równe zęby. – Kto dziś będzie moim adwersarzem? Doloriel? – Uśmieszek lekko zafalował. – Byłoby miło.

– Nie, to moja sprawa – sprostował Sam.

– Ach, Samariel. – Prokurator skinął mu głową. – Nie widzieliśmy się chyba od Dziękczynienia. To byłeś ty, prawda? Sprawa człowieka z nożem.

– Elektrycznym nożem do mięsa – wyjaśnił Sam na użytek mój i Clarence'a, który przydryfował ku nam, żeby popatrzeć na demona, zapewne pierwszego w życiu, o czym świadczyły na pół otwarte usta i wytrzeszczone oczy. – Wymordował nim całą rodzinę.

– I to z wielką starannością. – Grasswax zatarł ręce. – To co, zaczynamy?

– A jesteś już wprowadzony w temat? – spytałem.

– Och, chyba wystarczająco. – Demon sięgnął do kieszeni, wyciągnął coś podobnego do małego, tłustego pająka, tylko znacznie mniej atrakcyjnego, i podsunął nam przed oczy, trzymając za jedną z pokrytych łuskami łap: piekielną wersję anioła stróża. – Menedżer rachunku pani Martino zapoznał mnie z wszystkimi szczegółami.

Odciągnąłem Clarence'a na bok, żeby mu wyłożyć zasady gry (a tak naprawdę po to, żeby nie miał okazji zrobić czegoś głupiego), podczas gdy Sam i prokurator dzwonili do sędziego.

– Stań tam, Młody, i słuchaj uważnie. Tu idzie o duszę tej pani, a to nasze najważniejsze zadanie, kapujesz? Jak zrobisz cokolwiek, co by mogło jej zaszkodzić, to ci zedrę aureolę i rozbiję na łbie. Zrozumiałeś?

Clarence kiwnął głową, wciąż wytrzeszczając pełne zdumienia oczy.

– Bo widzisz, mamy tu do czynienia z Piekłem. Ci faceci będą kłamać, oszukiwać i naginać każdą prawdę do granic wytrzymałości. Dlatego właśnie mamy procedury. Nie możemy sobie pozwolić na wybuchy gniewu, bo wtedy spieprzymy robotę. Jasne? – Znów kiwnięcie głową, ale już z lekkim zniecierpliwieniem. Nie znoszę, psiakrew, żółtodziobów. – Ale najważniejsze to nigdy, przenigdy nie ufać Przeciwnikowi.

– Ufać? Chyba żartujesz!

– Sprawy nie zawsze są tak oczywiste, jak ci się wydaje. Po prostu zapamiętaj, co ci powiedział wujek Bobby, a wszystko będzie dobrze. – Nie dodałem, że wujek Bobby sam już popełnił te wszystkie błędy nowicjusza i miał szczęście wyjść cało z paru bolesnych lekcji. – Kiedy demon otwiera usta, kłamie. Kropka. Przyjmij jakiekolwiek inne założenie, a czek z odprawą dostaniesz wydrukowany na azbeście, bo w twoim nowym miejscu pobytu będzie cholernie gorąco.

Dalszą konwersację przerwało nam pojawienie się sędziego Xathanatrona, który zmaterializował się jak cicha błyskawica.

Kiedy pierwszy raz spotykasz objawienie Szefostwa, jest to dość intensywne przeżycie, dlatego wolałem odsunąć praktykanta trochę dalej. Po moim pierwszym spotkaniu dzwoniło mi w uszach przez tydzień, nie mówiąc już o jaskrawych plamach przed oczyma. Ważni aniołowie są… jak by to określić?... jaśni. Ich obecność jest przytłaczająca. Piękni, ale ze sporą domieszką grozy. Na tyle dużą, że nawet najgorliwsi z wiernych mogą stracić pewność, czy naprawdę chcą kiedyś ujrzeć Najwyższego.

W tym ostrym blasku trudno było dopatrzyć się nie tylko rysów twarzy, ale w ogóle jakiegokolwiek kształtu – zupełnie jakby ktoś zrobił aniołka na choinkę z płonącego drutu magnezjowego – wiedziałem jednak, że to Xathanatron, bo… po prostu wiedziałem. W obecności Szefostwa postrzegasz tylko to, co chcą, żebyś widział-wiedział, i nic więcej. W moim osobistym doświadczeniu Xathanatron jawił się jako sędzia po staroświecku surowy, ale i bezwzględnie sprawiedliwy. Nikt tu Sama nie oszwabi, ale też nie ma co się spodziewać ułatwień.

Stanąłem między praktykantem a Howlingfellem; Młody wyglądał, jakby za chwilę miał się zmoczyć, gdybym zostawił go blisko demona. Po chwili dołączyła do nas pani Martino – już z suchymi oczyma i powagą na twarzy – i tak we czworo stworzyliśmy audytorium rozprawy; babka trzymała fason, ale widziałem, że przychodzi jej to z wielkim trudem. Nie mogłem jej nie podziwiać. Miałem nadzieję, że potrafimy jej pomóc.

– Co się stało, że was tu tylu świętoszków, co? – burknął Howlingfell. – To nie w porządku.

– Słyszeliśmy plotkę, że masz wystąpić w części artystycznej i zaśpiewać Ave Maria.

– Plotkę, że zeżrę ci ryja, chciałeś powiedzieć.

Zazwyczaj Piekło dysponuje najlepszymi scenarzystami, ale jak widać, nie zawsze.

– I co teraz się stanie? – wyszeptał mi do ucha Młody.

– A jak myślisz? Prokurator Grasswax postara się przekonać sędziego, że pani Martino powinna trafić wprost do Piekła, bez kontroli granicznej i opłat tranzytowych. Nasz dzielny Sam wniesie o jej natychmiastowe wniebowzięcie do stóp Najwyższego, ma się rozumieć. – Zerknąłem z ukosa na milczącą, wystraszoną duszę. – Tak to się przedstawia. Nie dali ci żadnego przeszkolenia wstępnego czy co?

– Nie ostrzeżono mnie co do szczegółów – wybąkał Clarence, gapiąc się na demony z niezdrową fascynacją, jaką musieli odczuwać utajeni chrześcijanie na widok lwów pożerających ich ujawnionych współbraci w wierze. – Po prostu dostałem przydział i jestem.

Przydział do najważniejszego – zdawałoby się – zadania Nieba, czyli obrony ludzkich dusz przed Przeciwnikiem, bez porządnego treningu? Dziwne… Nie było jednak teraz czasu na takie rozważania, zakonotowałem więc sobie tę anomalię na później. Grasswax już się rozkręcił i krążył tam i z powrotem wzdłuż nabrzeża przed lśniącym obliczem sędziego niczym goblin tańczący przed kominkiem, gestykulując szponiastymi palcami w rytm barwnego opisu każdej chyba małostkowej myśli, niemiłego słowa czy aspołecznego zachowania, jakie biedaczka Silvia Martino miała pecha kiedykolwiek popełnić. Widać słaba to była amunicja, bo wyciągnął nawet jej aresztowanie za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu.

– Jej mąż zostawił ją na przyjęciu i sobie gdzieś poszedł, Wysoki Sądzie – odezwał się na to Sam. – Przypuszczalnie z jakąś flamą. Dajmy spokój, to przecież tylko drobny błąd z jej strony.

– Ach tak, drobne błędy – podchwycił demon. – Porozmawiamy jeszcze o nich.

– To się może ciągnąć godzinami – szepnąłem Młodemu. – Jesteś pewien, że chcesz tu sterczeć? Moglibyśmy skoczyć na kawę. – Spostrzegłem, że spogląda na duszę Silvii. – Bez niej, idioto. Ona nie żyje i kawy nie potrzebuje.

– Muszę wszystko zobaczyć. – Clarence pokręcił energicznie głową.

– Jak sobie chcesz – mruknąłem, wzruszając ramionami.

Rozprawa rzeczywiście przeciągnęła się do kilku godzin. Sami byście tego chcieli, gdyby to was sądzono, nie? Jak inaczej podsumować czyjeś całe życie i zadecydować o czyjejś wieczności – rzucając monetą? Orzeł – niewinny, reszka – winny?

– Wygląda to na dość prosty schemat – odezwał się praktykant, obserwując działania Sama.

Grasswax wytaczał teraz cięższe działa: okrutne słowa, hipokryzja religijna, a nawet drobną kradzież (Martino buchnęła raz dwadzieścia dolców z kościelnej imprezy charytatywnej, bo nie miała za co wrócić do domu), by zaraz podeprzeć to łańcuchem małych grzeszków sięgających czasów jej dzieciństwa. Sam brał każde kolejne oskarżenie z marszu i dobitnie dawał do zrozumienia to wzgardliwym kręceniem głową, to pełnym niesmaku prychnięciem, co sądzi o takiej błahostce. Mój kumpel zawsze miał w sobie coś z małomiasteczkowego prawnika: flegmatyczny, ale uparty. Myślę, że to najlepsza metoda na prokuratorów pokroju Grasswaxa, który nieraz już przedobrzył i źle na tym wyszedł.

– Tak, to proste – przytaknąłem, ciągnąc go za rękę, aby znaleźć się poza zasięgiem słuchu umarłej. – Bo i problem nie jest skomplikowany. Wyjścia są tylko dwa, nie? Dusza idzie albo tam, albo tam. Nawet długa kara czyśćca to nasza wygrana, bo stamtąd każdy w końcu trafi do Nieba. Za każdym razem ktoś zatem wygrywa, kto inny przegrywa… i tak tysiące razy dzień w dzień. Najprostsze systemy są najlepsze… w końcu nie najgorzej na tym wychodzimy, nie? Jesteśmy wszyscy… ja, ty, Sam… w drużynie Nieba. I jeśli ta pani zasłużyła sobie, by tam wejść, to wejdzie.

Łgałem naturalnie jak z nut. Rzecz jest bardziej złożona, choćby dlatego, że wiele tak zwanych grzechów wynika po prostu z samej ludzkiej natury. Nie wiem, jak to kiedyś bywało, ale sędziowie raczej nie skazują ludzi na wiekuiste potępienie za drobne wykroczenia. Zdają się interesować przede wszystkim towarzyszącymi uczynkom intencjami, choć oczywiście nie przepuszczą niektórych tradycyjnych grzechów ciężkich, jak zabójstwo, cudzołóstwo itp. Ale zakres tego, za co na pewno ukarzą, i tego, na co mogą spojrzeć przez palce, to szara strefa wielka jak samo Niebo i trzeba wielu lat praktyki, by adwokat nauczył się maksymalizować szanse duszy na pozytywny werdykt. Tymczasem ja nie bardzo wiedziałem, dlaczego Młody znalazł się wśród nas, a już na pewno nie zamierzałem wbijać mu wszystkiego do głowy w jedną noc.

Howlingfell podsłuchiwał naszą rozmowę. Parsknął śmiechem i oblizał wargi długim, czerwonym ozorem, pokazując przy okazji rząd spiczastych kłów.

– Patrz i podziwiaj, Dolar! – powiedział. – Grasswax ma ją jak na widłach. Ta suka pofrunie z ciemnym wiatrem, zanim się spostrzeżesz.

Clarence skulił się, ale nawet nie spojrzał na demona.

– Ale chyba bywają sprawy bardziej skomplikowane, Bobby? – spytał szeptem. – Ona przecież nie zrobiła nic naprawdę złego…

– O tym nie ty będziesz decydował. – Uciszyłem go gestem. – I szczerze mówiąc, nie obchodzi mnie opinia kogoś, kto nigdy jeszcze nie prowadził sprawy. Broniłem raz skauta, którego przejechał samochód, kiedy przeprowadzał inwalidę na wózku przez ruchliwe skrzyżowanie. Czysta sprawa, nie? Otwarta i zamknięta, myślisz? Tylko szykować chłopakowi aureolę. A tu wychodzi na jaw, że w wieku ośmiu lat udusił poduszką swojego braciszka niemowlaka. Miły chłopiec. Szef ministrantów w parafii. Motywu żadnego poza tym, że nie lubił bachora. – Sprawa oczywiście nie była taka prosta, ale nie miałem zamiaru rozwodzić się nad prawniczą taktyką przy Przeciwniku. Jak powiedziałem, szara strefa jest rozległa i trzeba się wszystkiego wyuczyć na własnych błędach. Wskazałem kciukiem na Silvię Martino. – Nigdy nie zakochuj się w kliencie, Młody.

– Zakochać się? – Stażysta był wyraźnie wstrząśnięty.

– Och, wiesz, co mam na myśli. Nie angażuj się osobiście, amen.

To chyba była kwintesencja mądrości; słowa, które mogą uratować życie pozagrobowe.

– Cudzołóstwo! – rzucił Grasswax. – Wielokrotne, i to bez spowiedzi. Przez całe lata.

– O, cholera… – mruknął Sam.

Właściwie to tylko poruszył bezgłośnie wargami, ale dobrze wiedziałem, co chciał powiedzieć.

– Ciężki, okropny grzech przeciwko Prawu Mojżeszowemu – ciągnął prokurator. – A przy tym wyraźny brak skruchy. W samej rzeczy nie dalej jak przed wypadkiem spotkała się z kochankiem w barze. Umarła zatem niewyspowiadana, jak to się kiedyś mówiło. Czy się mylę?

Sam pospiesznie zamienił kilka zdań ze stróżem Silvii.

– Okoliczności łagodzące! – wykrzyknął. – Jej mąż ma kochankę.

– Ależ dwa zła nie czynią dobra, mecenasie Samariel – wycedził Grasswax z uśmiechem. Wyglądał, jakby mu ktoś przeszczepił końską szczękę. Miłe to nie było. – To nie rozprawa męża. Jak wiesz, podsądna stoi przed obliczem przedstawiciela Najwyższego, a nie pierwszokomunijnej dziatwy. – Tu skłonił się ognistej postaci Xathanatrona i jeszcze szerzej wyszczerzył zębiska. – Zgrzeszyła i grzeszyć nie przestała do samej śmierci.

Wyrok zaczynał nabierać starotestamentowej oczywistości, jak to zwykł określać mój dawny mentor Leo.

– Ale ja nie… – zdążyła bąknąć Martino.

W tym momencie Grasswax obejrzał się na nią i strzelił w jej kierunku szponami. Dźwięk przestał się jej wydobywać z krtani; poruszała jeszcze chwilę wargami, zanim zorientowała się, że odebrano jej dar mowy.

– Nikt cię o nic nie pytał, dziwko! – syknął prokurator, po czym odwrócił się znowu do Sama. – Cóż, mecenasie? Jakieś ostatnie słowo?

Młody wiercił się obok mnie, jakby go coś gryzło.

– Przestań! – szepnąłem. – Nie zwracaj na siebie uwagi, bo pożałujesz.

Grochem o ścianę.

– A co z „Nie kradnij!” ? – krzyknął. – To się już nie liczy?

– O, cholera! – Tym razem to mnie się wyrwało.

Wszyscy obrócili wzrok na Clarence'a. Nawet Jego Ekscelencja Xathanatron wydawał się poruszony; jego ognistość lekko ściemniała.

– Jemu nie wolno gadać! – szczeknął Howlingfell, aż mu się sierść na karku zjeżyła.

Ruszył naprzód. Byłby zaatakował żółtodzioba, gdybym nie kopnął go z tyłu pod kolano. Nogi się pod nim ugięły, a ja w tej samej chwili powaliłem go na łopatki silnym szarpnięciem za kołnierz marynarki. Demon rąbnął solidnie o glebę – Zewnętrze to rzeczywiste, namacalne miejsce, tylko wyjęte poza Czas – ja zaś przyklęknąłem przy nim szybko, żeby zobaczyć, czy nic mu się nie stało. No, dobra, może i lekko oparłem mu kolano na grdyce.

– Leżeć, Burek! – szepnąłem mu do ucha, podduszając go, póki nie przestał się szarpać. – Niechże duzi chłopcy sami to rozstrzygną.

– Ej, ty!

Czyjeś pazurzaste łapska chwyciły mnie za ubranie i pociągnęły. Nie zamierzałem wszczynać bójki przed wysokim sądem, pozwoliłem więc napastnikowi poderwać mnie na nogi, choć zanim stanąłem prosto, Grasswax do połowy ściągnął ze mnie marynarkę.

– Jak śmiesz! – warknął, ale mało przekonująco, bardziej na pokaz dla sędziego.

– Spokój, panowie! – powiedział Sam, stając między nami. Pomógł mi poprawić ubranie, poklepał mnie po plecach. Istny tatuś z niego. Wiele razem przeszliśmy przez te lata. – To tylko drobne nieporozumienie – dodał, gromiąc Młodego wzrokiem.

Howlingfell też się już pozbierał. Po jego minie widać było, że kto jak kto, ale on wszystko świetnie rozumie. Jego wzrok mógłby opalać starą farbę olejną.

– Nieporozumienie? – Grasswax przyglądał się całej naszej trójce z dobrze wykalkulowanym oburzeniem na twarzy. – Czy ja coś źle zrozumiałem, kiedy mi się wydawało, że jakiś praktykant… – wymówił to słowo z toną pogardy w głosie – …niezaprzysiężony i nieprzedstawiony sędziemu, wchodzi w słowo przedstawicielowi prokuratury? Czy też tak było naprawdę?

– Co on miał na myśli? – Głos sędziego zawibrował w powietrzu jak srebrny dzwon z wieży kościelnej, uciszając demona w pół słowa. Xathanatron obrócił swe beztwarzowe wejrzenie na struchlałego Clarence'a. – Mów, chłopcze, masz moje pozwolenie.

– Jej mąż… Jej mąż ją okradł – wydukał Młody. – Zabrał jej młodość.

– Co za bzdura! – Grasswax miał minę człowieka zmuszonego do przyglądania się przedszkolnym jasełkom, podczas gdy na głowę pada mu śnieg z deszczem.

Clarence odważnie zwrócił się przodem do wysokiego sądu.

– Od dnia ich ślubu jej mąż kochał się z nią tylko raz na miesiąc, jakby… jakby wypełniał uciążliwy obowiązek. Bez… gry wstępnej, bez pocałunku, potem staczał się z niej i siadał przed telewizorem. – Młodemu coraz bardziej kraśniały policzki. – A po czwartym dziecku przestał zupełnie. Powiedział jej, że się zapuściła i że mu się niedobrze robi na jej widok. – Obejrzał się na zmarłą, ale ona wydawała się pogrążona w myślach albo i we śnie. – To jest kradzież, prawda? – zakończył wreszcie.

Wiedziałem, że nie trzeba było pozwolić, żeby smarkacz z nią rozmawiał. Chętnie sam kopnąłbym się za to w jaja. Kiedy on zdążył to wszystko z niej wydobyć? Nawet Sam wyglądał na zaskoczonego tą informacją, a przecież dostał wszystkie dane od stróża. Kiedy jednak Clarence nie zamienił się na miejscu w obłoczek pary, stało się jasne, że sędzia jest skłonny dopuścić ten dowód do procesu. Stary wyjadacz nie przegapił jednak nadarzającej się okazji i szybko włączył temat tragicznych cierpień małżeńskich do mowy końcowej. Nadal jednak nie postawiłbym ani centa w zakładzie o treść werdyktu i dopiero gdy duszę Silvii Martino ogarnął snop lawendowego światła, a na twarz Grasswaxa wypłynął zły grymas zapowiadający solidny opieprz dla jakiegoś nieszczęsnego asystenta w Piekle, pojąłem, że proces jest skończony i Sam go wygrał.

Zmarła nagle zniknęła. Krótko potem kipiący gniewem prokurator oddalił się bez słowa; Howlingfell potruchtał za nim do Zamka Błyskawicznego, ale na odchodnym zdążył jeszcze wycelować we mnie drżący szpon i warknąć z nienawiścią w głosie (słabym jeszcze po naszym bliskim spotkaniu):

– Już nie żyjesz, Dolar!

Zostaliśmy tylko we własnym anielskim gronie.

– Moje gratulacje – zwróciłem się do Clarence'a. – Zrobiłeś dziś sobie pierwszych wrogów.

– Co takiego?

– I to nie tylko w drużynie Przeciwnika – dorzucił Sam. – Jak jeszcze raz zrobisz mi taki numer, Młody, to nikt nigdy nie pozbiera wszystkich kawałków.

– Kawałków?

– Na które cię rozedrę. Jeśli kiedyś strzeli ci do łba jeszcze jakiś genialny pomysł, bądź tak miły i wypróbuj go najpierw na Bobbym albo na mnie.

Przez cały czas patrzyłem na Xathanatrona, coraz bardziej nieswój, gdyż zdawał się nie spuszczać ze mnie wzroku. Miałem nadzieję, że moje starcie z Howlingfellem nie jest warte uwagi wyższego anioła.

„Masz się stawić w Mieście Niebieskim”, powiedział mi snop światła. Sam ani Clarence go nie słyszeli, w moich uszach głos rozbrzmiał jednak boleśnie gromko. „Twój archanioł chce cię widzieć”. Z tymi słowami światłość zgasła.

– Zbierajmy się – rzekł Sam. – Pora wracać. Zabieram Młodego na lody. W końcu wygraliśmy sprawę, nie?

Poczułem silne pragnienie. Zawsze tak reaguję na szczęśliwy finał – podobnie zresztą jak na te nieszczęśliwe.

Dwa
Mój szczęśliwy tydzień

Dostępne w wersji pełnej

Trzy
Nie tak jak w szkółce niedzielnej

Dostępne w wersji pełnej

Cztery
Krwawa sieć

Dostępne w wersji pełnej

Pięć
Człowiek-świnia

Dostępne w wersji pełnej

Sześć
Od rana kłopoty

Dostępne w wersji pełnej

Siedem
Lwica u wodopoju

Dostępne w wersji pełnej

Osiem
Posie i G-Man

Dostępne w wersji pełnej

Dziewięć
Gorący cień

Dostępne w wersji pełnej

Dziesięć
Aż tak przerażeni

Dostępne w wersji pełnej

Jedenaście
Lisiu

Dostępne w wersji pełnej

Dwanaście
Ciemne okna

Dostępne w wersji pełnej

Trzynaście
Lewiatan na haku

Dostępne w wersji pełnej

Czternaście
Przyjaciel w biedzie

Dostępne w wersji pełnej

Piętnaście
Kompletne świry

Dostępne w wersji pełnej

Szesnaście
Brady nie wierzy

Dostępne w wersji pełnej

Siedemnaście
Oszczędne gospodarowanie prawdą

Dostępne w wersji pełnej

Osiemnaście
Syrena z Fidżi

Dostępne w wersji pełnej

Dziewiętnaście
Tylko jedna noc

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia
Ogień i woda

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia jeden
Pojedynek w haremie

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia dwa
Zimnoręka

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia trzy
Bluźnierstwa

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia cztery
Piżama party

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia pięć
Zawodność pamięci

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia sześć
Dumni ludzie

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia siedem
Biblia ateisty

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia osiem
Pielgrzymka do Mekki

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia dziewięć
Sand Point

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści
Siedząca Panda

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści jeden
Coś, co przyniesie mi korzyść

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści dwa
Najsmutniejszy dźwięk, jaki w życiu słyszałem

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści trzy
Spotkanie na szczycie

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści cztery
Razem oddychanie

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści pięć
Bum bum

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści sześć
Opuścił ten padół

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści siedem
Wiara

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści osiem
Trzecia Droga

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści dziewięć
Brudne ulice Nieba

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

Prolog Zasoby nieludzkie

Jeden Starotestamentowa oczywistość

Dwa Mój szczęśliwy tydzień

Trzy Nie tak jak w szkółce niedzielnej

Cztery Krwawa sieć

Pięć Człowiek-świnia

Sześć Od rana kłopoty

Siedem Lwica u wodopoju

Osiem Posie i G-Man

Dziewięć Gorący cień

Dziesięć Aż tak przerażeni

Jedenaście Lisiu

Dwanaście Ciemne okna

Trzynaście Lewiatan na haku

Czternaście Przyjaciel w biedzie

Piętnaście Kompletne świry

Szesnaście Brady nie wierzy

Siedemnaście Oszczędne gospodarowanie prawdą

Osiemnaście Syrena z Fidżi

Dziewiętnaście Tylko jedna noc

Dwadzieścia Ogień i woda

Dwadzieścia jeden Pojedynek w haremie

Dwadzieścia dwa Zimnoręka

Dwadzieścia trzy Bluźnierstwa

Dwadzieścia cztery Piżama party

Dwadzieścia pięć Zawodność pamięci

Dwadzieścia sześć Dumni ludzie

Dwadzieścia siedem Biblia ateisty

Dwadzieścia osiem Pielgrzymka do Mekki

Dwadzieścia dziewięć Sand Point

Trzydzieści Siedząca Panda

Trzydzieści jeden Coś, co przyniesie mi korzyść

Trzydzieści dwa Najsmutniejszy dźwięk, jaki w życiu słyszałem

Trzydzieści trzy Spotkanie na szczycie

Trzydzieści cztery Razem oddychanie

Trzydzieści pięć Bum bum

Trzydzieści sześć Opuścił ten padół

Trzydzieści siedem Wiara

Trzydzieści osiem Trzecia Droga

Trzydzieści dziewięć Brudne ulice Nieba

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Dirty Streets of Heaven

Copyright © 2012 by Tad Williams
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Opracowanie graficzne okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© Kamil Vojnar

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Brudne ulice Nieba, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-253-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com