Spis treści

ODCINEK 1: MROCZNY PATROL

ODCINEK 2: KRWAWE PRZENIKANIE

ODCINEK 3: MISJA „BRZASK”

WERSJA POSZERZONA

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

POŁĄCZONA GRUPA BOJOWA

ODCINEK 1:

MROCZNY PATROL

– Gdzieś musi się toczyć wojna, sierżant Vasquez. To życiowa prawda. Bez konfliktu o przyzwoitym zasięgu zbyt wielu międzynarodowych przedsiębiorców wojennych wypadłoby z interesu. Jeśli więc na horyzoncie nie majaczy w naturalny sposób żadna wojna, może pani liczyć, że PW się zbiorą, żeby taką sprokurować.

Mój wykład instruktażowy nie spełnia ogólnowojskowych standardów. Wygłaszam go na otoczonym murami placu apelowym fortu Dassari, gdy moja PGB – połączona grupa bojowa – przygotowuje się do nocnego patrolu. Po zachodzie słońca temperatura spadła do 35 stopni, za co wszyscy jesteśmy wdzięczni, ale nadal jest cholernie gorąco i panuje oblepiająca wilgoć pory deszczowej. Bursztynowe światła błyszczą na gładkich, czarnych, lśniących od potu policzkach sierżant Jaynie Vasquez, która zaledwie cztery godziny temu przybyła helikopterem z tygodniowym zapasem prowiantu.

Jak pozostali z nas, sierżant Jaynie Vasquez ma na sobie mundur polowy, kamizelkę kuloodporną i szary tytanowy egzoszkielet. Gdy patrzy na mnie spod obrzeża brązowego neuroskalpu żołnierza PGB, wygina z powątpiewaniem łuki pięknie zarysowanych brwi. Podejrzewam, że ostrzeżono ją przede mną, jej nowym dowódcą w forcie Dassari – niesławnym porucznikiem Jamesem Shelleyem z Sił Lądowych Stanów Zjednoczonych.

Nie ma problemu. Wiedza to pozytywna rzecz.

– Jak zatem PW zabiorą się do wywołania wojny? – pytam ją.

Odpowiada rzeczowo, na sposób doświadczonego podoficera:

– To przekracza moją siatkę płac, sir.

– I tak warto to rozważyć. Wyobrażam sobie, że to się dzieje tak: Wszyscy wielcy przedsiębiorcy wojenni, ci PW, których serdecznie nienawidzimy, zbierają się… nie naprawdę, ale na takie wirtualne spotkanie. Z początku są nieco sztywni – taki jest charakter kontraktora wojennego – ale potem jeden z nich mówi: „No, dalej. Potrzebujemy gospodarza kolejnej wojny. Ktoś na ochotnika?”.

– Ja, sir – zgłasza się z uśmiechem specjalista Matthew Ransom, stając przede mną do obowiązkowego przeglądu.

– To poważna sprawa, Ransom.

– Przepraszam, poruczniku.

Mimo to robię przegląd, sprawdzając wyposażenie i upewniając się, że każde złącze jego egzoszkieletu jest zapięte. Jednocześnie podejmuję przerwany wątek:

– „Ktoś na ochotnika?” To dowcip, rozumiecie? Bo żaden PW nie pozwoli, żeby wojna toczyła się na jego terytorium. Zasada numer jeden: Nigdy nie zabijaj własnych podatników. Wojna to coś, co sprowadzasz na innych.

– Zgadza się, sir – mówi Jaynie cierpkim tonem, zaczynając sprawdzać sprzęt Yafiah Yeboah, szeregowej pierwszej klasy.

Chyba do niej trafiam.

W każdym razie dowcip robi swoje, lody zostają przełamane i zewsząd padają pomysły, aż jeden PW mówi: „Słuchajcie, mam. Wywołajmy wojnę w Sahelu. To sprzyjający, otwarty teren. Żadnych paskudnych dżungli. I nie całkiem pustynia, a my mamy już tam figuranta w osobie Ahaba Matugo”. To podoba się wszystkim, więc się zgadzają, i kolejna regionalna wojna, która pozwoli im pozostać w grze przez następne trzy, cztery lata, albo nawet dziesięć, jeśli wszystko pójdzie po ich myśli, toczy się właśnie tutaj, w Sahelu w Afryce, między równikowym lasem deszczowym a Saharą.

Docieram do ostatniego elementu, przykucam w błocie obok lewego buta Matta Ransoma, gdzie obuwie jest przytroczone do ruchomej podeszwy egzoszkieletu. Wszystko wygląda dobrze, więc klepię go po wsporniku udowym i mówię:

– W porządku.

Kiedy wstaję, stelaż mojego egzoszkieletu się prostuje. Rozlegają się ciche westchnienia przegubów, gdy spony nożne unoszą mnie bez najmniejszego wysiłku z mojej strony, pomimo ciężaru czterdziestokilogramowego plecaka. Z mechanicznych przegubów rozchodzi się mdły, sterylny zapach smaru mineralnego, ledwo wyczuwalny przy organicznym smrodzie błota i psów.

Odwracam się z powrotem do Jaynie. Przerywa sprawdzanie ekwipunku i pyta:

– Więc teraz przedsiębiorcy wojenni muszą doprowadzić do wybuchu wojny, zgadza się?

– Najpierw muszą wybrać strony konfliktu, ale to się da załatwić rzutem monety. Chiny kończą jako główny poplecznik Ahaba Matugo, a Liga Arabska utrzymuje status quo…

– Poruczniku – przerywa mi Ransom – chce pan, żebym sprawdził pański osprzęt?

– Jasne. Dawaj.

Przeciągam dłonią w rękawicy po neuroskalpie, a on zaczyna szarpać złącza i sprawdzać poziomy zasilania. Wspominam przygotowania do tej wojny, które obserwowałem podczas odbywania pierwszej tury bojowej na najdalszym zadupiu Boliwii. Staram się bardzo, żeby mój głos brzmiał spokojnie.

– Więc my, Amerykanie… nie włączamy się od razu. Musimy najpierw zakończyć inną wojnę, obiecujemy zatem interweniować, gdy będą tego wymagały kwestie humanitarne, ale nie roztrząsamy, po czyjej stronie się opowiemy, bo to nie ma, kurwa, najmniejszego znaczenia. Wszyscy wiedzą, że nie znamy się na lokalnej polityce, a poza tym i tak gówno nas ona obchodzi. Niczego nie chcemy zdobyć w tym regionie. Pakujemy się w konflikt jedynie dlatego, żeby przedsiębiorcy wojenni mogli uszczęśliwić swoich akcjonariuszy. Amerykańcy podatnicy będą słuchać huraoptymistycznych kanałów propagandowych i dawać kasę, winiąc liberałów za kiepską sytuację gospodarczą, no i jednocześnie ściągając niższą klasę społeczną do wojska, bo, no cóż, to też jest praca, a nawet PW nie potrafią przekonać Kongresu do wydania dziesięciu milionów dolarów na jednego robota bojowego, kiedy za dwieście pięćdziesiąt tysięcy dolców można mieć w pełni wykwalifikowanego żołnierza z krwi i kości, o wysokim ilorazie inteligencji.

Ransom robi krok do tyłu.

– Sprawdzone, sir.

Ignoruję go.

– I dlatego, sierżancie, siedzimy prawem kaduka w forcie Dassari, w kraju, którego nie chcemy i do którego nie należymy, i dlatego musimy iść na patrol tej nocy, i każdej innej, we wrogim terenie, dając ludziom, którzy także tutaj nie należą, okazję do zabicia nas. Nie jesteśmy tutaj dla chwały – nie znajdziemy jej tu – i nie mamy o co walczyć. Nasze cele to pozostać przy życiu, uniknąć ofiar wśród ludności cywilnej i zabić każdego zainteresowanego zabiciem nas. Przez dziewięć miesięcy pod moją komendą nie zginął ani jeden żołnierz i chcę, żeby tak pozostało. Czy to jasne?

Jaynie rozważnie utrzymuje obojętny wyraz twarzy.

– Tak jest, sir, jasne. – A potem, bo nie ma zamiaru dać się onieśmielić o pięć lat młodszemu porucznikowi z czterokrotnie mniejszym doświadczeniem bojowym, dodaje: – Nadzór opisał pana jako szalonego skurwysyna, sir…

Za plecami Jaynie Yafiah przykłada energicznie dłoń do ust, żeby zdusić parsknięcie śmiechu.

– …ale obiecali mi, że bez względu na to, do jakiego stopnia jest pan dupkiem, to nie wpakują nas w zasadzkę.

Uśmiecham się miło.

– Kilka razy byli blisko.

Nasz fort, leżący na północno-wschodnim krańcu linii odległych umocnień granicznych, jest bardziej narażony od innych. Jest naszym schronieniem i bazą operacyjną. Pięciometrowe mury otaczają budynek koszar oraz dziedziniec o powierzchni wystarczającej do zaparkowania dwóch czołgów – nie żebyśmy je mieli, ale mamy trzy quady stojące pod harmonijkowym zadaszeniem.

Nasze zadanie wykonujemy za murami. Pilnujemy zakazu – polujemy na bojowników przenikających z północy, a rebelianci polują na nas. Nadzór nie zawsze dostrzega ich na czas, co jest jednym z powodów, dla których trzymamy pięć psów. Nie są oficjalnym wyposażeniem wojskowym, ale motto połączonych grup bojowych brzmi: „Innowacja, koordynacja, inspiracja…”, co oznacza, że jako PGB mamy swobodę manewru w stosowaniu własnych strategii.

– Jeszcze jedno, sir – mówi Jaynie, kiedy się odwracam. – Czy to prawda, że jest pan scyborgizowany?

– To tylko nakładka oczna. – Palcem w rękawiczce dotykam kącika oka. – Jakby wszczepione soczewki kontaktowe, które jednak odbierają i wyświetlają dane.

Złoty pasek wytatuowany wzdłuż krzywizny dolnej szczęki to antena, a w uszach mam osadzone niewielkie słuchawki, ale nie wspominam o tym.

– Nie jest pan połączony z zewnętrznym światem, co?

– Spoza strefy działań wojennych? Nie ma mowy. Jedyny link, do jakiego mam prawo, łączy mnie z Nadzorem.

– Jest więc pan połączony z Nadzorem, nawet jeśli nie nosi pan hełmu?

– Zgadza się. Wszystko, co widzę i słyszę, jest przekazywane na górę.

– Po co, sir?

Nie jest to dyskusja, w którą chcę się wdawać właśnie w tej chwili, więc zwracam uwagę na ostatniego członka naszego małego oddziału. Szeregowy pierwszej klasy Dubey Lin stoi na pomoście trzy metry powyżej gruntu, wyglądając przez strzelnicę karabinu maszynowego na otaczające nas drzewa. Dubey zbytnio polega na wzroku, ale zawsze na czas jest gotowy do drogi i nigdy nie dyskutuje. Właściwie nigdy nic nie mówi na żaden temat.

– Dubey! – wołam. – Dawaj tutaj!

– Tak jest, sir!

Zeskakuje na ziemię, pozwalając, żeby amortyzatory egzoszkieletu przyjęły wstrząs; przestrasza tym psy, które są tak zdenerwowane przed nocnym patrolem, że pokładają się jeden na drugim. Rozlegają się gniewne warknięcia, gdy kręcą się, walcząc na niby. Ransom przyłącza się, wykonując w kierunku Dubeya kilka kopnięć i ciosów kung-fu, napinając nogę egzoszkieletu i zastrzały ramienia, ale Dubey jak zawsze go ignoruje.

W szeregach PGB ochrzciliśmy nasze egzoszkielety mianem „martwych sióstr”, gdyż wszystkie elementy, z wyjątkiem ruchomych podeszew, wyglądają jak ludzki kościec. Amortyzujące zastrzały, połączone przegubem kolanowym, biegną na zewnątrz ud ku biodrom. Na plecach stelaż przyjmuje kształt klepsydry w celu zmniejszenia powierzchni profilu, kończąc się spinającym barki łukiem, który łatwo wspiera zarówno ciężar polowego plecaka, jak i dźwignię zapewniającą przełożenie, które może wytworzyć szczupły wspornik ramienia.

Pakiety mikroprocesorów rejestrują ruchy żołnierza, przekładając je instalacji na stosowne algorytmy ruchowe. Żołnierz w egzoszkielecie może zostać zastrzelony i nigdy nie padnie. Widziałem to w Boliwii. A jeśli w martwej siostrze zostało dosyć energii, może ona wynieść ciało do bezpiecznej strefy. To także widziałem. Czasami trup idzie dalej, w moich snach. Nie żebym się kiedykolwiek przyznał do tego Nadzorowi.

Jaynie naciska nieco mocniej:

– Skoro Nadzór słucha wszystkiego, co pan mówi, sir, to dlaczego pieprzy pan głupoty?

– Musimy toczyć naszą grę, sierżancie. Nie musimy jej lubić. A teraz hełmy włóż!

Wszyscy kryjemy się za osłaniającymi całe twarze przyłbicami, nastawionymi na nieprzezroczystą czerń. Malutkie wentylatorki zaczynają mi dmuchać chłodnym powietrzem w twarz, gdy obserwuję kolejne ikony pojawiające się na wyświetlaczu przyłbicy. Zapewniają mnie, że jestem w pełni połączony: z neuroskalpem, z karabinem szturmowym M-CL1a, z każdym z moich żołnierzy, z aniołem unoszącym się niewidzialnie na wysokim niebie, z przewodnikiem z Nadzoru.

– Jesteś tam, Delphi?

– Słyszę cię, Shelley – odpowiada jej znajomy głos.

Nie bez powodu nazywają nas połączoną grupą bojową.

Teoretycznie każda PGB powinna mieć w terenie dziewięć par butów, ale w Dassari nie mieliśmy ich nigdy więcej jak sześć, a ze względu na transfery personelu przed przybyciem Jaynie mieliśmy zaledwie cztery. Wojsko lubi się przechwalać, że każdy członek połączonej grupy bojowej jest elitarnym żołnierzem spełniającym wszystkie wymagania fizyczne i intelektualne, o udowodnionej zdolności adaptowania się do nowych systemów i okoliczności. W tłumaczeniu oznacza to, że chronicznie brakuje nam ludzi i nikt nie ma wolnej nocy.

– Miejmy oczy otwarte – mówię przez gen-kom. – Przez kilka ostatnich nocy było tu zbyt spokojnie. Mamy zaległości.

– Tak jest, sir.

Taka odpowiedź ze strony Ransoma to dobra wiadomość. Yafiah przeklina cicho. Sfrustrowany Dubey kopie ziemię. Tylko Jaynie tego nie chwyta.

– Wie pan o czymś, o czym my nie wiemy? – pyta przez gen-kom.

– Tylko mam przeczucie.

Ransom mówi:

– Coś, co Bóg szepcze mu do ucha.

– Poruczniku – prosi Yafiah.

Tak jak ja, wie, na co się zanosi, ale nie próbuję ściągnąć Ransomowi cugli, gdyż ten jest moim ulubionym burakiem wszech czasów. Kocha wszystkich, ale mimo to zabije bez wahania każdego, kogo mu wskażę. Jego sposób wyjaśniania świata odstaje może od standardów, ale ten entuzjazm utrzymuje nas obu przy życiu.

– Ten tutaj, psze pani, to król Dawid – Ransom informuje Jaynie. – Saul nie śmie tknąć włosa na głowie tego człowieka, a Goliat nie może sprawić, żeby jego pociski leciały prosto w obecności porucznika, gdyż James Shelley jest wybrankiem Boga. Proszę robić, co porucznik pani każe, a może pożyje pani na tyle długo, żeby ponownie ujrzeć Frankfurt.

Ransom ma prawie metr dziewięćdziesiąt wzrostu. Ma pięćdziesiąt kilo mięśni więcej od Yafiah i rok więcej doświadczenia bojowego, ale przy niej jest głupim młodszym bratem. Yafiah zwraca w stronę Jaynie puste oblicze czarnej przyłbicy i mówi:

– Proszę się nie przejmować Ransomem. Jest nieco szalony, ale dobry w akcji.

Jaynie wydaje się autentycznie zaciekawiona, kiedy pyta mnie:

– Jakim cudem może pan być królem Dawidem, poruczniku? Bo przysięgłabym, że byliśmy Goliatem.

– Goliat – mruczę, wybierając wzrokiem ikonę encyklopedii na wyświetlaczu, gdyż prawda jest taka, że nie znam dokładnie historii biblijnych.

Zanim jednak mogę wysłuchać fragmentu o Goliacie, Dubey odzywa się sam z siebie, zaskakując nas wszystkich.

– Król Dawid toczył własną grę – mówi, a gen-kom wzmacnia jego nieśmiały głos. – I nie przegrał.

Jak dla mnie, wystarczy.

Gwiżdżę na psy. Brama fortu się otwiera. Wychodzimy w księżycowy blask – nasza piątka, PGB Dassari. Kiedy nas nie będzie, fort będzie bronił się sam.

Rozpraszamy się, żeby przeczesać większy obszar i żeby jeden wybuch bomby, jedna rakieta, nie załatwił nas wszystkich. Naszą podstawową bronią jest M-CL1a, znany także jako „zintegrowany taktyczny karabin Harkina”, co składa się na akronim, który mógłby polubić tylko gracz komputerowy. Ztkh wykorzystuje celownik AI do wystrzeliwania zarówno pocisków kalibru 7,62 mm, jak i programowanych granatów z wyrzutnika podlufowego. Jesteśmy także uzbrojeni w granaty ręczne: odłamkowe, hukowo-błyskowe i dymne. Subtelność nie jest naszą cnotą. Jesteśmy wyekwipowani do szybkiego i mocnego uderzenia. Wspomagani przez martwe siostry, z noktowizorami bazującymi na wzmocnieniu fotooptycznym, żebyśmy widzieli, dokąd idziemy, przez większość nocy jesteśmy w stanie przeczesać cały rejon. W sąsiedztwie fortu teren jest płaski, przeważnie uprawny, oddzielony przez wysokie płoty chroniące trzy gospodarstwa i uprawy sorgo przed wędrownymi kozami i zbłąkanym bydłem. Jednak po kilku kilometrach tereny rolnicze się kończą. Dalej to głównie rozproszone drzewa, które bardzo przypominają jodłoszyny, jakie widziałem w Teksasie. Pora deszczowa jest już mocno zaawansowana i wszystkie drzewa pokryte są listowiem, a tam, gdzie między nimi rozpościerała się naga ruda gleba, dzika trawa rośnie na chłopa wysoko. Psy buszują w niej, tropiąc rebeliantów.

Szemrze lekki wiatr, kołysząc otaczającymi mnie trawami. Wiem, że szeleszczą, ale moje mikrofony są ustawione na odfiltrowywanie białego szumu, więc prawie tego nie słyszę, za to docierają do mnie bardziej wyraziste dźwięki: ziajanie psów, ryczenie krów, piskliwe nawoływania ptaków.

Skoro trawa jest taka wysoka, to nie sięgam wzrokiem zbyt daleko, ale na wyświetlaczu przyłbicy mam rozwiniętą mapę, na której jest zaznaczone położenie wszystkich moich żołnierzy. Mapa aktualizuje się ciągle dzięki danym zbieranym przez anioła – drona o skrzydłach metrowej rozpiętości, pilotowanego przez półautomatyczną AI. Anioł czuwa nad nami. Wszystko w zasięgu obiektywów jego kamer jest nagrywane, a obraz przekazywany do Nadzoru. W gabinetach Frankfurtu, Charlestonu i Sacramento nasi przewodnicy przeglądają surowy materiał, a zespoły Wywiadu puszczają w ruch programy analityczne, żeby wychwycić wszelkie sygnały, które mogłyby umknąć ludzkim oczom.

Zawsze można coś zobaczyć. To jest Stary Świat. Ludzie budowali tutaj domy od początku czasu i przypuszczalnie wciąż tutaj będą, gdy nadejdzie dzień ostatni – który może nie być wcale taki odległy, jak lubimy o tym myśleć.

Taa, w dzisiejszych czasach apokaliptyczne myśli przychodzą do głowy nadzwyczaj łatwo.

W każdym razie bez względu na to, jak pusty wydaje się ten kraj, jest zamieszkany. Ludzie żyją tutaj, wychowują dzieci i hodują zwierzęta, przy czym większość z nich udaje, że nie toczy się tu żadna wojna. Nie chcemy do nich strzelać.

Zatem przy pomocy anioła przeprowadziliśmy spis powszechny ludności. Znamy nazwiska wszystkich ludzi żyjących w promieniu dwudziestu pięciu kilometrów od fortu. Znamy ich rysy twarzy, a także wzrost, wagę, płeć, wygląd i wiek. Wiemy, gdzie mieszkają, jak zarabiają na życie i jak są powiązani z sąsiadami. Korzystając ze spisu ludności, anioł może zidentyfikować człowieka z ponad kilometra, w słabym świetle i odwróconego plecami, a kiedy zyskujemy potwierdzenie tożsamości, idziemy w swoją stronę. Rzadko się zdarza, żeby miejscowi w ogóle nas widzieli, chyba że wędrujemy drogą.

A jeśli anioł znajduje kogoś, kogo nie ma na liście? Wtedy wkraczamy.

Nie każdy nieznajomy jest wrogiem. Przechodzą tędy przemytnicy i jeśli tylko nie przenoszą broni lub zakazanej technologii, przepuszczamy ich. To samo z uchodźcami wędrującymi na południe od Sahary. Rozmawiamy z nimi wszystkimi, a potem dodajemy do naszej listy.

Tak naprawdę jednak to musimy zaleźć bojowników, zanim oni znajdą nas. To zabawa w chowanego i im lepszy anioł się staje w wypatrywaniu ludzi, tym lepszy staje się nieprzyjaciel w udawaniu, że go nie ma.

Kiedy więc ogarnia mnie nagłe przeczucie zagrożenia – dudnienie serca, spinająca mięśnie pewność, że bardzo blisko znajduje się coś naprawdę niebezpiecznego – wyobrażam sobie czerwone światło. Mój neuroskalp odbiera obraz i wyświetla go na przyłbicach wszystkich członków oddziału. Zamierają. Jaynie i Dubey podłączają się natychmiast do mojego przekazu wizualnego, tak jak powinni to zrobić. Yafiah i Ransomowi zabiera to nieco więcej czasu, ale przed upływem kilku sekund wszyscy patrzymy przed siebie, w kierunku jednego z rzadkich w naszym rejonie skalistych wypiętrzeń. To anomalia w równinnym krajobrazie: rozległa, nieregularna formacja, wznosząca się jedynie nieznacznie ponad najniższe z otaczających ją drzew. Jestem całkiem pewny, że jest naturalna, ale wygląda tak, że równie dobrze mogłaby być ruinami starożytnej piramidy zredukowanej do postaci bezkształtnej bryły przez tysiące pór deszczowych.

Delphi, moja przewodniczka, nie wypowiedziała ani jednego słowa, odkąd nawiązaliśmy łączność w forcie, ale odzywa się, gdy tylko łamię rutynę:

– Co masz, Shelley?

Skupiam się na słowie „przeczucie”. To wypraktykowane stwierdzenie, więc mój neuroskalp wychwytuje je z łatwością i przekazuje Delphi.

Mówi mi to, co już wiem:

– Anioł niczego nie widzi. Sprowadzę go bliżej, żeby przyjrzał się lepiej.

– Są na wzniesieniu – szepczę jak najciszej, pozwalając, by mikrofon hełmu skompensował brak natężenia dźwięku.

Delphi nie lubi moich „przeczuć”, gdyż nie potrafi ich wyjaśnić, ale była przy mnie dwa razy, gdy przewidziałem grożącą nam zasadzkę, więc nie oponuje.

Gdy anioł wznosi się na bezgłośnych skrzydłach wysoko nad wypiętrzeniem, podłączam się do jego przekazu w podczerwieni. Szukam jasnych punktów ciepła, ale widzę tylko psy i żołnierzy rozciągniętych w łuku po wschodniej stronie kopca.

Jeden z psów, kremowej barwy suka zwana Perłą, znajduje się dwa metry przede mną. Zaniepokojona moim zachowaniem, stoi nieruchomo, węsząc. Sykam na nią, skłaniając ją, żeby ruszyła naprzód. Truchta ochoczo przed siebie, ale potem zamiera nieopodal kopca. Głośnik hełmu wzmacnia jej ciche warknięcie.

– Kurwa – szepcze Yafiah przez gen-kom. – Chcę posłać tam granat.

Tak jak ja, ale nie możemy tego zrobić. Jeśli to tylko wygłupiający się wiejski dzieciak, to wszyscy możemy skończyć w pierdlu – a jedynym powodem, dla którego noszę ten mundur, jest to, że rozpaczliwie nie chcę siedzieć w więzieniu.

– Spokojnie – ostrzegam Yafiah.

Chciałbym móc nałożyć neuroskalpy psom. Wtedy być może odbierałbym obraz tego, co czują. Ale przedsiębiorcy wojenni nie chcą wyposażać znajdów. Nie chcą płacić grzywien, jeśli sprzęt poda błędne dane, więc nakładają psu neuroskalp tylko wtedy, jeśli ma specjalny rodowód i wyszkolenie – a taki pies kosztuje dwa razy tyle, co żołnierz. Nasza PGB nie ma do tego prawa.

Sykam ponownie na Perłę, ale ta opuszcza jedynie łeb i ogląda się na mnie, nie zamierzając iść dalej.

Sami będziemy musieli tam wleźć.

Wizualizuję ścieżkę podejścia. Yafiah i ja idziemy na wprost, Ransom zachodzi od tyłu, Dubey i Jaynie zapewniają krycie z obu flank. Ransom odbiera obraz i rusza szybko, trzymając się z dala od kopca. Yafiah podchodzi, aż dzieli nas zaledwie trzydzieści metrów, po czym skradamy się ostrożnie.

– Tam jest – mówi Delphi swoim rzeczowym tonem. Przesyła mi nieruchomy obraz z czerwonym kółkiem otaczającym słaby ślad cieplny, jaki zauważyła na skałach na szczycie wzniesienia.

To tylko szara plamka. Ten kształt nic mi nie mówi, ale wiem, że to człowiek, gdyż jego ciepłota naśladuje otaczające go skały: żołnierz duch, zakamuflowany przed podczerwonym wzrokiem anioła przez zakapturzony strój z warstwą termiczną.

Przechodzę na widok anioła. Znak cieplny jest tak słaby, że ledwo go widzę, zanim dron wzmacnia obraz. Potem rozpoznaję go jako podparte ramię, śmierć zaciśniętą w prawej dłoni.

– Yafiah! – krzyczę – Cofnij się!

Wspomagana przez martwą siostrę, odskakuje cztery metry wstecz i pada na płask w kępie gęstej trawy. Perła wiruje w miejscu, a potem śmiga obok mnie, gdy celuję ze swojego M-CL1a. Jarzący się złoty punkt wędruje po wyświetlaczu przyłbicy. Nie ma mowy, żebym zobaczył granat, ale system AI, korzystając z danych anioła i kamer hełmu, nakreślił dla mnie jego trajektorię. Otwarte kółko oznacza cel. Zrównuję je z punktem, wystrzeliwuję krótką serię i padam płasko, gdy nad moją głową przetacza się wstrząs i rozświetla się błyskawica. Zrywam się na równe nogi, gdy tylko to przemija. Na szczycie kopca grzechocze karabin szturmowy, a potem przez gen-kom słyszę niski, zadowolony głos Ransoma:

– Dwóch na moje konto, poruczniku.

Nie skończyliśmy jeszcze.

Delphi znajduje kolejnego ducha, jakieś dwanaście metrów ode mnie, u podstawy kopca. Ten jest błyszczącą rozmazaną plamą, dużo łatwiejszą do zauważenia – prawdopodobnie ktoś przykucnięty pod zniszczonym kocem termicznym.

Zmniejszam dystans, wykorzystując martwą siostrę do wykonywania szaleńczych zygzaków; przeguby mruczą, a plecak ociera się o szkielet, gdy biegnę. Cel zauważa, że się zbliżam. Może wpada w panikę. Może jest po prostu pewny siebie. Ale odrzuca termiczną osłonę i się pokazuje. Mam raptem dwadzieścia trzy lata, ale kiedy tamten podnosi do oka karabin maszynowy i zaczyna strzelać, w zielonym lśnieniu noktowizora wydaje mi się chudym nastolatkiem.

Biegnę szybko. Jego pierwsze pociski nie przelatują blisko mnie, ale wprowadza poprawkę i zmniejsza ten rozziew, podczas gdy ja odpowiadam ogniem. Strzelam z biodra, korzystając z muszki przyłbicy w celu uzyskania odpowiedniej trajektorii. Spust odskakuje mi od palca, gdy kontrolę przejmuje moja AI. Pojedynczy strzał i dzieciak leci wstecz, wykonując pół obrotu, po czym uderza o zbocze.

– Załatwione! – grzmi Ransom przez gen-kom.

– Sprawdź to! – ostrzegam go.

– Bez obaw, poruczniku, nikt nie pozostał na szczycie.

– Podchodzę – mówi Jaynie.

Dostrzegam ją na swojej mapie.

– Widzę cię.

Wynurza się z wysokiej trawy.

– Oznaki życia? – pytam ją.

– Nie, jest martwy.

Kuca obok zwłok i używa haka ramiennego, żeby je odwrócić. Otwór po kuli widnieje dokładnie między oczami.

– Cholera, pańska AI jest dobra.

Nie czuję tego bezpośrednio, ale wiem, że mój neuroskalp działa, stymulując mózg do produkcji kojącego koktajlu, mieszanki w pełni naturalnych chemikaliów mózgowych, która tworzy dystans emocjonalny pomiędzy mną a tym, co się stało.

Gdy Jaynie obszukuje ciało, wysysam witaminizowaną wodę przez rurkę połączoną ze zbiornikiem w plecaku. Interesują nas zwłaszcza pisemne rozkazy i pendrive’y. Na górze Ransom obszukuje tych dwóch, których zabił. Obserwuję przekaz z jego kamery hełmowej. Obaj to dzieciaki; tylko jeden ma kombinezon termiczny. Nie chcemy, żeby podobne wyposażenie walało się po okolicy, wysyłam więc Dubeya, żeby pomógł zabrać wszystko, wraz z bronią.

Takie dzieciaki nie walczą dla Ahaba Matugo. Jest współczesnym świeckim przywódcą, a oni nienawidzą go za to. Oczywiście nienawidzą także i nas. I nienawidzą ludzi w tym okręgu, bo nas zaopatrują. Zostali zindoktrynowani nienawiścią i nie zaskoczyłoby mnie, gdybym się dowiedział, że kryje się za tym jakiś PW, który zachęca do niej i finansuje ją, żebyśmy mieli zajęcie. Plotka głosi, że Wywiad rozbił podobny spisek w Boliwii, ale tamto śledztwo zostało umorzone w celu ratowania reputacji korporacyjnej.

Wzywam Yafiah. Gwiżdżemy na psy i razem przeczesujemy teren wzniesienia, upewniając się, że nie ukrywa się tutaj nikt więcej.

Po rozdzieleniu między siebie zdobycznej broni wracamy na wyznaczoną nocną trasę. Zaledwie kilka minut później anioł wychwytuje czyjąś obecność. Ten człowiek jedzie na motorowerze i nie próbuje się maskować, więc szybko otrzymujemy potwierdzenie jego tożsamości.

– Grabarz Dżalal – mówi Delphi.

– Wezwałaś go?

– Sprawdzam… Nie, nie było powiadomienia. Przyjechał z własnej inicjatywy.

– Nie podoba mi się taka wyrywność.

Dżalal to miejscowy przedsiębiorca. Wojsko płaci mu za zajmowanie się ciałami wrogów, ale powiadomienia o tym, że ma pracę, otrzymuje dopiero wtedy, gdy nas nie ma już w pobliżu.

– Delphi, skąd Dżalal wie, że to nie my leżymy martwi na ziemi?

– Zna twoją reputację, Shelley. Masz jednak prawo przeprowadzić przesłuchanie w terenie.

Po namyśle przełączam się na gen-kom.

– Skupcie się obok mnie. Po drodze uwiążcie psy.

Słyszę już zawodzenie jego motoroweru. Może podąża za wonią prochu albo z kierunku naszego ognia wywnioskował po prostu, że kopiec był najbardziej prawdopodobnym miejscem starcia.

Zajmujemy pozycje w trawie, osiem metrów od siebie nawzajem, przykucnięci, żeby zmniejszyć pole naszych sylwetek, gdyż nie chcę się przekonać zbyt późno, że Dżalal zmienił drużynę. Psy leżą cicho. Są lojalne wobec nas. Wiedzą, kto im da następną miskę.

Wzrokiem anioła obserwuję zbliżający się motorower. Dżalal jedzie po ciemku. Bez włączonego światła, omija drzewa i przemyka obok zarośli, zmuszając motorower do dużej prędkości. Nie widzę, żeby dysponował jakąś bronią, ale ma plecak. Skradam się między drzewami i zajmuję pozycję do przechwycenia go.

Chrzęst opon jest głośniejszy od zawodzenia elektrycznego silnika. Kiedy niemal wjeżdża na mnie, wychodzę na otwartą przestrzeń. Celuję z ztkh w jego twarz.

Dżalal jest tak zaskoczony, że szarpie kierownicą motoroweru. Pojazd wpada w poślizg i niemal się przewraca.

– Shelley! Niech cię szlag!

Oczy Dżalala przesłania wąski, błyszczący pas wizora. Łatwo się domyślić, że działa na podczerwień, nie dziwię się więc, że widzi mnie w ciemności – ale nie może zajrzeć przez moją przyłbicę, więc skąd wie, że to ja?

Cholera. Założę się, że sam ma profile wagi i wzrostu.

– Szybko się tutaj zjawiłeś – mówię.

Odpowiada w lokalnym dialekcie, który mój hełm przekłada na swój zwykły twórczy sposób.

– Jadę do miasta. Wyruszam przed wschodem słońca. Muszę wykonać robotę najrychlej. Zgadza się?

Patrzę na jego plecak. Może zawierać granaty lub materiały wybuchowe. Najprawdopodobniej jednak ma w nim całuny.

– Nie załadujesz ciał na ten motorower.

Mruga. Potem marszczy czoło.

– Trzy?

– Trzy.

– No cóż. Czeka mnie długa noc.

– Delphi, prześlij mu mapę.

Wyświetlacz jego wizora rozbłyskuje, kiedy napływają dane.

– Dzięki, Shelley.

Próbuje uruchomić motorower, ale opieram stopę martwej siostry na oponie przedniego koła.

– Powiedz mi, co się dzieje. Co słyszałeś?

Powierzchniowa temperatura policzków i czoła Dżalala podskakuje nieznacznie. Rozgląda się, starając się zorientować, gdzie mogą być moi żołnierze, ale nie widzi ich. Kiedy się odzywa ponownie, mówi szeptem, ale mój hełm wzmacnia słowa, więc słyszę je z łatwością:

– Shelley, mój wuj, on zadzwonił do mojej mamy. Powiedział, dwunastu żołnierzy z północy przychodzi prawdopodobnie następnej nocy lub dwie. Widział ich w sąsiednim gospodarstwie. Nie znam nazwy.

– Na północy?

– Tak. Północ. Nie wiem więcej.

Dwunastu. Nic dziwnego, że Dżalal tutaj przyjechał. Nie jest głupcem. Zapakuje ciała do worków, przetransportuje je, pochowa na długo przed świtem, wystawi wojsku rachunek, a potem wyjedzie stąd w cholerę, bo jeśli pogłoska jest prawdziwa, to jest bardzo prawdopodobne, że jeśli bojownicy się zjawią, wezmą go na cel jako kolaboranta.

– Uwijaj się – radzę mu, podnosząc stopę z opony i usuwając mu się z drogi.

– Tak zrobię, Shelley. Dziękuję.

Kiedy odjeżdża, wyobrażam sobie wzmożoną aktywność Wywiadu próbującego zlokalizować tuzin bojowników na północ od naszego rejonu.

Póki czegoś nie znajdą, to nie mój problem.

– Możecie ruszać – mówi Delphi.

Pojawiają się moi ludzie. Spuszczamy psy ze smyczy i ruszamy w drogę. Nikt inny nie próbuje nas zabić.

Docieramy do fortu, gdy ostatnie gwiazdy bledną na aksamitnie błękitnym niebie. Fort nas wyczuwa, rozpoznaje, otwiera wrota, gdy się zbliżamy. Psy biegną napić się wody.

Jestem zmęczony. Wszyscy jesteśmy zmęczeni, ale nikt o tym nie mówi. Czyścimy martwe siostry i broń, a potem podłączamy do stelaży zasilających w sali sypialnej. Uzupełniamy zbiorniki w plecakach witaminizowaną wodą, przygotowując je do ponownego wyjścia. Na wioskowym cmentarzu słońce będzie wschodzić nad świeżymi grobami dzieciaków młodszych ode mnie o całe lata. Próbuję wykrzesać z siebie poczucie winy, wyrzuty sumienia, żal… ale nie czuję niczego. Nadzór pilnuje, żeby tak było.

Gdyby roboty były tańsze, nie musielibyśmy być tutaj.

Są tylko dwie kabiny natryskowe i toaletowe. Moja prywatna zasada głosi, że im mniej ci płacą, tym szybciej idziesz pod prysznic, zatem pierwsi ruszają tam Dubey i Yafiah.

– Pięć minut! – wołam za nimi z korytarza.

Yafiah odkrzykuje coś. Głos jest stłumiony, ale mam całkowitą pewność, że to nie było „tak jest, sir!”.

Wstępuję do kuchni, biorę pięć albuminowych misek i wychodzę na zewnątrz.

Słońce nie wzeszło jeszcze na dobre, więc na dziedzińcu wciąż jest około trzydziestu dwóch stopni. Kiedy otwieram drzwi, psy leżą rozwalone pod płóciennym zadaszeniem, ale na mój widok zrywają się natychmiast na równe nogi i tłoczą wokół mnie.

Odrywam wieczka pięciu puszek z psim żarciem i zostaję bogiem stada, rozdzielając dzienną rację karmy. Opróżnienie misek zabiera im jakieś pół minuty. Mój ojciec przysłał nam środki przeciwko świerzbowi, pigułki antykoncepcyjne oraz pastylki przeciwko pchłom i pasożytom; karmę kupuję u lokalnego dostawcy. Wszystko to się opłaca.

Zanoszę z powrotem miski. Jaynie jest w centrum operacji taktycznych, nadal w inkrustowanym potem T-shircie i spodniach. Gdy przechodzę, podnosi na mnie wzrok i kiwa głową. Kiedy nie nosimy hełmów, Dowództwo wymaga, żeby w COT zawsze ktoś był.

Dubey zwalnia prysznic. Przechodzi przede mną przez korytarz jedynie w szortach i z neuroskalpem, po czym znika w sypialni. Ransom zajmuje opuszczoną kabinę prysznicową, a Yafiah nadal leje wodę.

– Pośpiesz się, słonko! – wołam do niej.

– Zostało mi jeszcze trzydzieści sekund, poruczniku!

Pewnie tak. Jest dosyć obsesyjna w podobnych kwestiach.

– Kiedy wyjdziesz, zmień sierżanta.

Czekam na jej gderliwe potwierdzenie, a potem zanoszę miski do kuchni. Gdy kończę je myć, Jaynie bierze prysznic, a druga kabina jest wolna.

Wrzucam ubranie do pralki parowej na wierzch ciuchów pozostałych członków oddziału – wszystko z wyjątkiem neuroskalpu – a potem włączam urządzenie. Kiedy wchodzę pod natrysk, neuroskalp mam nadal na głowie. Zerkam przez przepierzenie i widzę, że Jaynie także nosi swój. Dobrze. Wymaga się od nas, żebyśmy nosili neuroskalpy, kiedy mamy na sobie sprzęt, ale w strefie walk wolno nam je nosić cały czas, jeśli tego chcemy – a ja nie zaufałbym żołnierzowi PGB, który by tego nie chciał.

Neuroskalp działa zawsze, bez względu na to, czy Nadzór kieruje nami, czy nie. Instrukcja stwierdza, że stymulacja mózgu przez niego nie uzależnia, ale uważam, że należałoby to zrewidować. Zdejmuję neuroskalp tylko na dziewięćdziesiąt sekund pod prysznicem, kiedy muszę pokryć depilatorem skórę głowy.

Przygotowując się do tej chwili, pozwalam, żeby wielokrotnie przetwarzana gorąca woda obmywała mnie przez niemal minutę. Potem biorę głęboki wdech i zdejmuję neuroskalp.

Spłukując go pod strumieniem wody z prysznica, liczę sekundy dla odwrócenia uwagi. Neuroskalp jest wykonany z jedwabnej tkaniny z wszytą drucianą mikrosiateczką i przypomina sportowy czepek, okrywający głowę od czoła po kark, bez zasłaniania uszu. Po doliczeniu do dwudziestu zawieszam go na haczyku.

Zdaje mi się, że łapię psychicznego doła. To nielogiczne, żeby mój nastrój załamał się tak gwałtownie, niemniej tak się dzieje. Gdy biorę z dozownika porcję depilatora, w mojej klatce piersiowej rozprzestrzenia się pusta, czarna, paniczna rozpacz.

Skupiając się na odliczaniu, rozprowadzam depilator po skórze czaszki i twarzy, tam gdzie wyrosłaby broda, gdybym jej na to pozwolił, podczas gdy gorąca woda spada mi na ramiona. Liczę, żeby nie myśleć. Przy siedemdziesięciu odchylam głowę pod strumień wody, przy dziewięćdziesięciu nasuwam ponownie neuroskalp i dociskam go mocno do świeżo wydepilowanej skóry.

Jestem bezpieczny na następne dwadzieścia cztery godziny.

Nienawidziłem noszenia neuroskalpu podczas wstępnego szkolenia PGB – czułem się, jakby ktoś zaglądał mi cały czas do głowy – ale to mi już nie przeszkadza. Nie pozostało mi nic do ukrycia.

Kiedy wychodzę spod prysznica, Jaynie się ubiera. Przyglądam się jej; ma może metr siedemdziesiąt wzrostu, jest chuda, o małych ładnych piersiach, ukrytych już pod T-shirtem. Skórę ma ciemną, ale nie tak jak Yafiah. Moja jest brązowa. Dubey i Ransom to jedyne blade twarze tutaj.

Jaynie podnosi wzrok, zauważa moje zainteresowanie i śmieje się.

– To szybko minie – mówi, wkładając czyste spodnie.

– Cholera. Przepraszam. Wiesz, jak to jest. Pierwszego dnia jest zawsze niezręcznie.

– Znam to – przyznaje, zapinając guziki.

Odwracam się, zanim wpakuję się w prawdziwe tarapaty – wciąż jednak mam w głowie jej obraz.

Żądza to chemia, ale tym samym jest uczucie do sióstr i braci. Możesz ich kochać i możesz za nich umrzeć, ale jeśli nie jesteś pokręconym skurwielem, ostatnie, czego chcesz, to uprawiać seks z rodzeństwem. To wstręt do kazirodztwa i chociaż nie widziałem nigdy wzmianki o tym w regulaminie, każdy żołnierz PGB wie, że Nadzór doszedł do tego, jak symulować to uczucie w naszych umysłach. Minie może dzień lub dwa, zanim to zaskoczy, ale działa zawsze. Nie mieszkamy z innymi mężczyznami i kobietami, tylko z braćmi i siostrami. Jestem jedynakiem, ale odkąd przebywam w połączonych grupach bojowych, wiem, jak to jest mieć rodzeństwo. Jesteśmy grupą uprawiającą celibat.

Śpię może trzy godziny, po czym słyszę Jaynie, która krzyczy na korytarzu swoim najlepszym sierżanckim tonem:

– Wstawajcie żwawo, dzieci! – Wali w moje drzwi. – Dowództwo ma dla nas nową zabawę. Nazywa się „patrolowanie drogi” i macie dwadzieścia minut, żeby się zebrać, więc ruchy!

Podstawowe szkolenie odbywałem nie tak dawno temu. Jestem już na nogach, w częściowo podciągniętych spodniach, kiedy dociera do mnie, kto jest dowódcą naszego małego fortu.

– Co jest grane, do diabła?

Zapinam guziki i otwieram gwałtownie drzwi, ale Jaynie zniknęła już z korytarza. Słyszę Ransoma i Yafiah, klnących w sali sypialnej po drugiej stronie holu. Ani słowa ze strony Dubeya, ale jestem pewny, że wstał i wkłada rynsztunek.

Centrum operacji taktycznych znajduje się na wprost mojej kwatery. Tam znajduję Jaynie.

– O co chodzi? – pytam, opierając się o framugę drzwi.

Stoi przed pulpitem, obserwując wielki monitor i przypinając się do martwej siostry.

– Konwój przedsiębiorcy – z Vanda-Sheridan – ma się zjawić za jakieś półtorej godziny na zachodnim perymetrze naszego rejonu, bo przywozi wyposażenie do wzniesienia nowej stacji nasłuchowej na wschód od nas. To projekt priorytetowy, a my mamy sprawdzić, czy droga jest bezpieczna.

– Kurwa mać! – Podchodzę do biurka, żeby przejrzeć treść rozkazu i potwierdzić jego otrzymanie. – Nienawidzę przedsiębiorców wojennych. To kurewskie pasożyty. A Vanda-Sheridan to pierdolona bestia. Kiedy byłem w Boliwii, to klnę się na Boga, że ich miejscowy agent sprzedawał dane satelitarne naszym wrogom. Vanda-Sheridan, sierżant Vasquez, to czołowy przykład przedsiębiorcy wojennego, który gra chętnie na dwie strony, żeby przedłużyć konflikt! A teraz są tutaj, w Afryce! I troszczą się o swoje zyski!

– Tak jest, sir – mówi Jaynie. – Mamy jeszcze piętnaście minut, zanim będziemy musieli ruszyć w drogę.

Nurkuję do swojej kwatery, wkładam buty i kurtkę, a potem zmierzam do kuchni, gdzie na stole czekają napoje energetyczne. Dubey i Ransom piją już pierwszą kolejkę. Yafiah pewnie jest w kiblu. Chwytam karton, odchylam głowę i opróżniam go kilkoma łykami.

– Jaynie! – wołam w głąb korytarza. – Czy podczas twojej wachty ktoś węszył wokół fortu?

– Tylko kilka kóz. Wyłączam COT, sir!

– Wykonać!

Dopijam drugi karton, wyrzucam Yafiah z kabiny, załatwiam potrzeby fizjologiczne, a potem nakładam kamizelkę.

Delphi zaczyna mówić do mnie przez moją nakładkę:

– Dzisiaj quady, Shelley. Nie mamy danych wywiadowczych o obecności rebeliantów w okolicy, ale tak czy inaczej musisz zrobić rozpoznanie na miejscu.

– Jak zawsze.

Wchodzę do sypialni, zdejmuję ze stelaża martwą siostrę i przypinam ją. Chociaż bierzemy quady, to nigdy nie wiadomo, kiedy człowiek będzie musiał kogoś ścigać. Ransom sprawdza mój osprzęt. Zostawiwszy go, żeby zajął się rynsztunkiem dwóch szeregowych, zdejmuję ze stelaża broń oraz hełm, chwytam plecak i wychodzę na zewnątrz.

Jaynie jest już na dziedzińcu i składa harmonijkowe zadaszenie, pod którym trzymamy quady. Pomagam jej sprawdzić akumulatory, poziom oleju, osłony przegubów i stan opon.

– Żadnych problemów – mówi ze zdziwieniem w głosie.

Bezceremonialność panująca w mojej PGB zawsze dezorientuje nowych. Być może nie trzaskamy tutaj obcasami i nie salutujemy, ale robimy to, kiedy trzeba, i robimy to dobrze.

– Zwyciężam w tej grze tylko wtedy, gdy wszyscy wychodzimy z niej żywi – przypominam jej.

– Racja.

Quady są dwuosobowymi pojazdami o niskim zawieszeniu, z siodełkiem strzelca wyniesionym powyżej miejsca kierowcy, a siedzenia są tak zaprojektowane, żeby pasowały do żołnierzy w gnatach. Nie są to najszybsze pojazdy w okolicy, ale też na patrolu nie dochodzi do wielu pościgów. Są ciche, mają zasięg czterech godzin jazdy, zanim wyczerpią się akumulatory, które można naładować za pomocą mat fotowoltaicznych, a niezależne zawieszenie czterech kół czyni je zwinnymi i stabilnymi.

Dzieciaki mają skłonność walczyć o to, kto prowadzi.

– Zamawiam! – woła Yafiah, biegnąc z bronią i hełmem przez dziedziniec. – Kieruję. Jesteś moim strzelcem, Ransom.

Z zaskoczoną miną wyłania się za nią.

– Cholera. Jakim cudem zawsze…

Dubey przepycha się obok niego.

– Też chcę kierować.

Jestem nieco zdumiony, kiedy słyszę, że Dubey odzywa się sam z siebie, i chcę go ośmielić.

– Dobra. Wsiadaj. Weź dwa psy i wsadź je na siodełko strzelca. Ja siądę za sierżantem. Hełmy włóż!

Sprawdzam połączenia swoje i wszystkich w oddziale. Potem staję przy bramie, przytrzymując trzy psy, które nie jadą z nami, podczas gdy quady wytaczają się na zewnątrz. Po zamknięciu psów zajmuję swoje miejsce i odjeżdżamy.

Droga biegnie przez kilka kilometrów na południe, po czym dociera do wioski, z której inna droga prowadzi nas na zachód. Mapy pokazują, że gdyby pojechać nią wystarczająco daleko, to dotrze się do miasta. Żartujemy o tym, żeby wziąć wolny dzień i znaleźć to miasto, ale to tylko taka gra. Quadami nie pokonamy nawet jednej czwartej drogi przed zapadnięciem nocy, więc zostaniemy tutaj, póki wojsko nie zadekretuje, że mamy się przenieść gdzieś indziej.

Dzisiaj musimy przejechać na zachód jakieś sto kilometrów. W tym czasie powinniśmy spotkać konwój Vanda-Sheridan. Potem będziemy jedynie osłaniać ciężarówki, póki nie wyjadą z naszego rejonu i będziemy je mieli z głowy.

Jedziemy na południe w stronę wioski z prędkością trzydziestu kilometrów na godzinę, slalomując w celu uniknięcia dziur i najgorszych kolein. Przynajmniej droga nie jest pylista, jaka byłaby w porze suchej. Każdy kierowca utrzymuje stumetrowy odstęp od poprzednika. Yafiah i Ransom są na przedzie, ja i Jaynie za nimi, natomiast Dubey z dwoma psami na siodełku strzelca zamyka kolumnę. Miny pułapki są tutaj rzadkością, ale licho nie śpi.

Wolę nie kierować, częściowo dlatego, że niezbyt umiem. Wyrosłem na Manhattanie, gdzie nie ma powodu jeździć autem, a prawo jazdy zrobiłem dopiero w Teksasie, gdyż wymagało tego wojsko. Przede wszystkim jednak nie prowadzę dlatego, że po drodze chcę się przyglądać otoczeniu oczami anioła.

Wysłałem go przodem, żeby patrolował naszą trasę, polecając, by podążał szerokimi zakosami i obserwował teren po obu stronach drogi. Już dotarł za wioskę. Niebawem znajdzie się na granicy swojego zasięgu – nie przewiduje się, żeby odlatywał dalej niż na dziesięć kilometrów od mojej pozycji – ale dogonimy go, kiedy dotrzemy na drugi koniec osady.

Z przodu, dojechawszy do pierwszych zabudowań, Yafiah zwalnia quada tak bardzo, że ledwo pełznie.

– Rozjaśnić przyłbice – polecam przez gen-kom.

Noszenie hełmów jest obowiązkowe przez cały czas, gdy przebywamy poza fortem. Zwykle przyłbice mamy czarne, żeby ograniczyć możliwość zidentyfikowania nas przez nieprzyjaciela, a poza tym stanowi to bardzo skuteczny czynnik onieśmielający. Mieszkańcy wioski jednak nie są naszymi wrogami, a moi żołnierze nie są pozbawionymi twarzy demonami.

Pierwszych kilka zabudowań to chaty z prefabrykatów, które często się przewracają, gdy od Sahary dmie harmattan, więc większość domów jest wciąż z pięknych czerwonych błotnych cegieł, z otoczonymi murami dziedzińcami, ocienionymi przez rozpościerające się gałęzie i pierzaste liście miodel albo przez ciemniejsze, gęściejsze kopuły listowia mangowców. Na peryferiach wioski stoi wieża telefonii komórkowej, a dachy pstrzą talerze anten satelitarnych.

Kozy, kurczaki i perliczki są wszechobecne, ale w polu widzenia znajduje się tylko niewielu ludzi, głównie staruszków plotkujących pod ścianami dziedzińców. Potem mijamy szkołę. Rozlega się krzyk wyrażający ekscytację, po czym około dwadzieściorga dzieciaków w wieku od sześciu do szesnastu lat wypada z budynku na dziedziniec; wszystkie, kolorowo ubrane, śmieją się i krzyczą, gdyż nie widują nas zbyt często i uważają, że quady są super.

– Salut, żołnierze. Miło was widzieć. Dokąd dzisiaj jedziecie? Możemy iść z wami?

– Nie ma mowy! – odpowiada Yafiah. – Musicie wracać na lekcje!

Mimo to biegną obok.

– Shelley z Manhattanu! – wołają do mnie. – Yafiah z Kalifornii. Dubey z Wa-szyng-to-nu. Matthew z Geor-gii!

Potem orientują się, że nie widziały wcześniej Jaynie.

– Kim jesteś? Jak się nazywasz?

– To jest sierżant Jaynie – mówię.

– Skąd jesteś, sierżant Jaynie? Skąd jesteś?

Nie widzę jej twarzy, ale poznaję po głosie, że się uśmiecha.

– Z Detroit – mówi. – Z Kansas City, Chicago, Filadelfii i ze zbyt wielu innych miejscowości, żebym je pamiętała. – A potem cicho, żeby dzieciaki jej nie słyszały, chociaż mikrofon hełmu wychwytuje słowa: – To miejsce jest rajem w porównaniu z zadupiami, w jakich mieszkałam.

Dzieciaki paplają, póki nie docieramy do drogi prowadzącej na zachód, gdzie machamy im na pożegnanie. Wątpię, żeby wróciły do szkoły, ale to nie moje zmartwienie.

Droga na zachód jest asfaltowa. Kiedy tylko wyjeżdżamy z wioski, Yafiah przyśpiesza. Jaynie czeka, aż rozdzieli je odpowiedni dystans, a potem także dodaje gazu. Kiedy gnamy obok wioskowego cmentarza, spostrzegam w głębi świeże groby. Dżalal dobrze wypełnia swoje obowiązki i zasługuje na forsę, którą mu płacimy.

Później mijamy kolejne pola sorgo o łodygach wysokich już na ponad półtora metra, z formującymi się na szczytach kitami ziaren. Dalej obszar płaskiej czerwonej ziemi zostaje przejęty przez rozproszone drzewa i krzaki. Jak dotąd była to dobra pora deszczowa. Wszystko jest zielone, a drzewa otacza wysoka trawa, która zniknie całkowicie z ustaniem opadów. Na razie jednak jest mnóstwo paszy dla małych stad bydła. Anioł zauważa każde zwierzę i zaznacza jego pozycję na mapie. Odnotowuje także obecność dwóch wysokich, chudych wyrostków, którzy pilnują bydła. Kiedy przejeżdżamy obok nich, machają do nas długimi rózgami i się szczerzą.

Widziana z tylnego siodełka quada roślinność sprawia wrażenie bujnej, ale z perspektywy anioła ujawnia się jej prawdziwa skąpość. Mało co może się w niej ukryć, co wprawia mnie w zadowolenie. Gdyby w okolicy poruszało się coś bardziej złowieszczego od wędrującego bydła, anioł zauważyłby to. Ale wszystko jest w porządku.

Dlaczego zatem zaczynam mieć złe przeczucia w związku z całą tą wyprawą?

Znajdujemy się pięćdziesiąt dwa kilometry od wioski, a anioł o dziesięć kilosów przed nami, kiedy spostrzega w końcu zbliżający się pojazd – tylko jeden, zatem to nie jest konwój przedsiębiorcy wojennego. Po minucie anioł go identyfikuje: to dobrze nam znana mała biała półciężarówka. Wybucham śmiechem.

– Uwaga! – wołam przez gen-kom. – Bibata jedzie do miasteczka z karmą dla naszych psów.

– Kim jest Bibata? – pyta podejrzliwie Jaynie.

– Dziewczyną porucznika – mówi Yafiah.

Mam uczucie, że jestem w szkole.

– Nie jest moją dziewczyną.

– Tylko dlatego, że nie chce pan wrócić do więzienia.

– Więzienia? – pyta z niedowierzaniem Jaynie. – Nie jest pan na warunkowym?

Znowu Yafiah:

– O tak, jest.

– Jest pan oficerem – protestuje Jaynie, jakby to było coś, czego nikt z nas nie zauważył wcześniej.

– To było przestępstwo honorowe – zapewniam ją.

– Nie chce nam powiedzieć, co zrobił – dodaje Dubey, ponownie zaskakując mnie tym, że włączył się do rozmowy.

– Było warto? – pyta Jaynie.

Nie jest to kwestia, nad którą mam ochotę się zastanawiać, a poza tym biały pick-up Bibaty zbliża się szybko. Jaynie prowadzi nas na pobocze drogi. Wychylam się i macham ręką, mając nadzieję, że Bibata się zatrzyma. Najpierw odnoszę wrażenie, że nie zamierza tego zrobić, ale potem naciska na hamulec i zatrzymuje półciężarówkę obok mnie. Zeskakuję z siodełka strzelca. Ransom robi to samo i idzie wzdłuż drogi, żeby spotkać się ze mną. Podchodzimy do pick-upa z przeciwnych stron, obaj rzucając podejrzliwe spojrzenia na ładunek piętrzący się ponad dach kabiny kierowcy i ukryty pod napiętą niebieską plandeką. Może tam być wszystko.

Szeptem polecam Dubeyowi przyprowadzić psy. Potem rozjaśniam przyłbicę i podchodzę do okienka kierowcy, trzymając karabin szturmowy w kołysce ramion. Szyba opada. Przez tkaninę rękawic czuję boski, sakralny chłód klimatyzacji. Co lepsze, Bibata obdarza mnie nieśmiałym uśmiechem. Zdecydowanie nie jest moją siostrą.

– Ach, Shelley, przyjacielu. Jechałeś do mnie w odwiedziny? I to najlepsze spotkanie, na jakie mogłeś się zdobyć? Spodziewałam się po tobie czegoś lepszego!

Mam w jednej czwartej afrykańskie korzenie, z domieszką krwi europejskiej i pierwotnych mieszkańców Meksyku. Bibata każe mi myśleć o czystych, starożytnych rodach. Skórę ma czarną, ciemniejszą od Yafiah, a twarz wyrazistą i piękną, o wysokim czole, kokieteryjnych ciemnych oczach oraz ustach, które z łatwością zmieniają grymas od złośliwego uśmiechu do groźby. Nie łączy nas nic, z wyjątkiem tego, że podziwiam ją, a jej się to podoba – ale dzisiaj odnoszę wrażenie, że nie ma ochoty na słowne gierki. Jej uśmiech skrywa niepokój, może nawet gniew. Dubey spuścił psy. Zerka na nie, gdy biegną w stronę pick-upa.

– Nic ci nie jest, skarbie? – pytam ją.

Widzę broń wsuniętą między poduszki siedzeń kierowcy i pasażera, ale nie niepokoi mnie to, bo zawsze ją tam trzyma. Ransom ogląda kabinę z drugiej strony, a ona odpowiada zniecierpliwiona:

– Oczywiście, że nic mi nie jest! Zawsze jestem okej. Jest mi dobrze od początku świata. – Jej głos opada do fałszywego, zalotnego tonu. – Chociaż mogłabym się poczuć dużo lepiej, gdybyś któregoś wieczoru przejechał się ze mną moim pick-upem. Nie uważasz, Shelley? Mam przyjechać dziś w nocy i cię zabrać?

Błyskam ku niej uśmiechem.

– O Boże, tak, kochanie. Sztywnieje mi na myśl o widoku twojej pięknej twarzy otulonej nocą. Ale mama patrzy. Nie puści mnie.

Bibata robi nadąsaną minę. Psy obeszły półciężarówkę. Obwąchują opony.

– Och, biedaku. Musisz się wyzwolić i przestać być niewolnikiem paskudnych zwyczajów starej mamuśki.

– Pewnego dnia – obiecuję jej.

Odwraca wzrok, żeby spojrzeć na swoje idealnie wymanikiurowane paznokcie dłoni ściskających kierownicę.

– Przyjadę jutro – mówi cicho – i przywiozę karmę dla psów.

Po jej cichym tonie poznaję, że coś jest bardzo nie w porządku. Wyobrażam sobie rebeliantów pod brezentem, ale gdyby ktoś tam był, psy dałyby jakiś znak. Pochylam się więc, niemal wsuwając się przez okienko.

– Powiedz, Bibata, co się dzieje.

Kręci głową.

– Nic. Jeszcze nic. Ale wojna się zbliża, prawda? Nie chodzi o kilku głupich chłopaków z północy, który przychodzą sprawiać kłopoty.

– Nie, nic więcej się nie dzieje. Ahab Matugo nie zjawi się tutaj.

– Ahab Matugo to nowoczesny człowiek. Może nie byłoby tak źle, gdyby to zrobił!

– Taa, nie wiem, możliwe.

Nie patrząc na mnie, kiwa głową.

– Przyjadę jutro.

Wrzuca bieg, macha do mnie i odjeżdża, a szyba okienka podnosi się, gdy auto się oddala.

Przed sobą widzę czarną maskę przyłbicy Ransoma.

– Myślę, że wiozła po prostu żywność – mówi.

Anioł przestawia moją przyłbicę na czerń, kiedy odwracam się, żeby spojrzeć wzdłuż drogi na zachód – tam, skąd nadjechała Bibata i gdzie leży odległe miasto. Potem spoglądam z góry wzrokiem anioła, ale na płaskim, rozpalonym, zwietrzałym terenie nie ma nic oprócz drzew, krzewów i bydła.

– Dubey, zbierz psy!

Gwizdnięciem przywołuje je do nogi, a Ransom i ja wracamy na siodełka strzelców. Jaynie zaczyna mnie wypytywać, ale zbywam ją machnięciem ręki i zwracam się do całego oddziału:

– Coś się dzieje. Nie wiem co, ale mam przeczucie. Bądźcie czujni.

Dwadzieścia minut później Delphi mówi mi, że konwój ma opóźnienie.

– Mają problem z jedną ciężarówką. Naprawa potrwa parę godzin.

Mam wrażenie, że demon skrobie mnie pod czaszką.

– Jak sądzisz, co się dzieje naprawdę? – pytam ją.

– Dowództwo chciałoby, żebyś to ty odpowiedział na to pytanie. Masz posuwać się na zachód do spotkania z konwojem, ale zbliżaj się ostrożnie. Rozeznajcie się w sytuacji, zanim się ujawnicie.

To tworzy pewien problem, gdyż quady mogą działać przez cztery godziny, zanim wyczerpią się ich akumulatory, a my musimy jechać jeszcze co najmniej przez godzinę, żeby znaleźć konwój, tak że wyczerpiemy ponad połowę pojemności elektrycznej baterii. Mamy maty fotowoltaiczne, których możemy użyć do ponownego ich naładowania, ale regulamin wymaga, żebyśmy zawsze dysponowali wystarczającym zapasem mocy na powrót do fortu.

Okazuje się, że Dowództwo jest bardziej zainteresowane losem przedsiębiorców niż tym, czy uda się nam wrócić przed nocą.

– Możecie jechać dalej – odpowiada Delphi, kiedy wyrażam swoje obiekcje. – Jeśli zdołacie rozłożyć maty słoneczne przed czternastą, to będziecie w stanie naładować częściowo akumulatory przed przejściem kolejnej ulewy.

Więc jedziemy za aniołem na zachód.

Mamy za sobą sto pięć kilometrów, kiedy dron spostrzega ciężarówki Vanda-Sheridan, zaparkowane kawał od drogi, za zasłoną zarośli, które wysoko wyrosły w porze deszczowej.

– Powiedziałaś, że są dwie ciężarówki, zgadza się? – pytam Delphi.

Widzę cztery pojazdy. Dwie to platformy z prefabrykowanymi ścianami, plastikowymi kontenerami transportowymi i elementami masztu antenowego do budowy nowej stacji nasłuchowej. Obie ciężarówki mają na białych drzwiach kabin niebieskie logo V-S. Z dwóch pozostałych jedna to terenówka. Na końcu jest pojazd, który na ulicach Manhattanu nazwalibyśmy dostawczakiem o zamkniętej skrzyni, chłodzonej przez agregat zamontowany na dachu szoferki. Zamiast podnoszonego harmonijkowego zamknięcia ma z tyłu termoizolacyjne drzwi zamykane na wielki zatrzask.

Odzywa się Delphi:

– Wywiad ocenia z siedemdziesięcioprocentowym prawdopodobieństwem, że jest to operacja rebeliantów…

– Uprowadzenie czy zdrada?

– Możesz zakładać wrogą sytuację, póki się nie przekonasz, że jest inaczej. Piesze podejście, po kryjomu. Zidentyfikuj obecnych i rozpoznaj sytuację, zanim się ujawnisz.

Bibata mogła mieć rację co do Ahaba Matugo; wiem, że mogę walczyć po niewłaściwej stronie, ale w zasadzie to nie jest kwestia wyboru, i wkurwia mnie, że ojczysta, amerykańska firma, taka jak Vanda-Sheridan, specjalizująca się w inwigilacji, nie wykryła korupcji wśród własnych pracowników. Lub, co gorsza, że mogła ją tolerować.

– Czy Ahab Matugo zaczął przekupywać naszych dostawców?

A jeśli tak, to jak długo może potrwać ta wojna?

– Rób swoje, Shelley – odpowiada Delphi.

– Tak jest, ma’am.

Trzymamy się drogi, aż znajdujemy się tysiąc czterysta metrów od ciężarówek, po czym wjeżdżamy w zarośla i jedziemy jeszcze pół kilometra. Następnie przywiązujemy psy, wyłączamy quady i rozwijamy maty fotowoltaiczne, żeby akumulatory zaczęły się ładować.

Posuwamy się pieszo.

Anioł leci wysoko w powietrzu, niewidoczny w blasku wczesnopopołudniowego słońca, ale pokazuje mi to, co muszę widzieć – że w pobliżu pojazdów niewiele się dzieje. Obserwuję mężczyznę, który wysiada z ciężarówki, żeby się odlać. Przez ramię ma przewieszony karabin szturmowy. Większość tutejszych podróżnych nosi broń, ale wzięcie jej na siku w odległości kilku kroków od pojazdu wydaje się przesadą.

Patrzę, jak wraca do ciężarówki i wsuwa się na miejsce pasażera. Za kierownicą jest drugi facet. Wiem, bo anioł widzi jego łokieć sterczący z otwartego okienka. Łokieć nie poruszył się od kilku minut. Zważywszy na to, że panuje taka duchota, iż powietrze wydaje się pozbawione tlenu, a popołudniowa temperatura przekracza trzydzieści siedem stopni, uznaję, że najprawdopodobniej kierowca śpi.

Miejmy nadzieję, że jego kolega dołączy niebawem do niego w krainie Morfeusza.

Podkradamy się do ciężarówek na odległość pięćdziesięciu metrów, a szelest liści zagłusza odgłosy naszego podejścia. Rozszerzamy szyk, zachowując co najmniej ośmiometrowe odstępy. Kucam za kępą wysokich traw. Przysięgam, że bujne zielone liście wydychają parę. Błoto pod nogami cuchnie krowim łajnem. Ubranie pod kamizelkę kuloodporną ma odprowadzać pot z mojego ciała, ale ten nie paruje wystarczająco szybko, więc i tak jestem mokry. Siadam, żeby zaczekać na jakieś zdarzenie, które wyjaśni sytuację.

Na szczęście nie czekamy długo. Po czterech i pół minuty drzwi ładunkowe chłodni się otwierają. Pojawiają się dwaj mężczyźni. Obaj dumnie się prężą, z uśmiechami na twarzach, gdy przystają na skraju skrzyni, żeby rozejrzeć się po cudownym otoczeniu krzaków, a potem zeskakują na ziemię. Za nimi pojawiają się trzy młode dziewczęta, naprawdę młode, dwunasto-, trzynastoletnie, o lśniącej w słońcu brązowej skórze – całej skórze, gdyż żadna nie ma na sobie ubrania.

Ransom i Yafiah klną cicho przez gen-kom, a ja zaczynam rozumieć, dlaczego Bibata wydawała się taka przestraszona. Jest niezależną kobietą prowadzącą samodzielnie interes na środku kompletnego pustkowia. Może widziała, co się dzieje, albo to podejrzewała. Lepiej udawać, że niczego się nie widzi, niż zwracać na siebie uwagę. Zadarcie z podobnymi gangsterami byłoby dla niej katastrofą.

Dziewczęta trzymają się blisko siebie, kiedy potulnie, ze spuszczonymi głowami, pierzchają w zarośla. Domyślam się, że zostały wypuszczone, żeby sobie ulżyły, zanim zacznie się zabawa.

– Delphi – szepczę. – Pozwolenie na interwencję?

– Właśnie zapytałam i odpowiedź jest negatywna.

– Nie możemy po prostu…

– Nie.

– Niech to szlag! – Mój głos nie wznosi się ponad szept, ale jestem wściekły. Nienawidzę być złym facetem. – Ahab Matugo nie toleruje niewolnictwa, dlaczego więc my się nie zgadzamy?

– Dostałeś rozkaz, Shelley. Nie daj się zwieść propagandzie. Ahab Matugo jest wrogiem. Nieprzyjacielem, który zestrzeliwuje nasze drony wywiadowcze. Potrzebujemy tej stacji nasłuchowej, więc pozwolisz temu konwojowi podążać spoko…

Zostaje odcięta w połowie kazania, gdy moja przyłbica traci połączenie z aniołem. Nakładka także transmituje przez anioła, ale również traci z nim kontakt.

– Połączenie między hełmami działa? – pyta Jaynie.

– Słyszę cię.

– Coś w górze – poddaje Dubey. – Zakłóca anioła, ale nie łączność między nami.

– Myślicie, że mają drona? Dlaczego nas nie widzą?

– Nie zwracają na to tak naprawdę uwagi – mówi Jaynie.

To prawda.

Myślę o tym i uznaję, że poradzę sobie z sytuacją. Nie mogę porozumieć się z Nadzorem, co oznacza, że muszę polegać na własnym osądzie w terenie. A moja ocena mówi mi, że tylko sekundy dzielą nas od chwili, gdy któryś z bandytów postanowi sprawdzić dane z ich drona.

– Słuchajcie. Musimy dopilnować, żeby ci dranie nie zawrócili i nie zamordowali naszych cennych jajogłowych inżynierów, więc wkroczymy i załatwimy sprawę. Wszyscy z wyjątkiem ciebie, Yafiah. Widzisz to drzewo za sobą? To, którego konary wyrastają nad samą ziemią? Wleź na górę i daj mi znać, gdy tylko zauważysz, że któryś z tamtych się zaniepokoił. – Posługując się hakami ramiennymi, Yafiah zaczyna się wspinać. – Reszta, ostrożne podejście, standardowe odstępy. Te dranie są uzbrojone.

Wiatr wzdycha w krzakach, gorętszy od oddechu. Szeleści w wysokiej trawie, zagłuszając wszelkie odgłosy naszych postępów. Jestem teraz na tyle blisko, że słyszę rozmawiających mężczyzn i szepty przerażonych dziewczynek zaganianych z powrotem do klimatyzowanego dostawczaka. Termoizolacyjne drzwi się zatrzaskują.

– Poruczniku – szepcze Yafiah przez gen-kom. – Niech pan popatrzy prosto w górę. Czy to pan?

Zadzieram głowę, żeby spojrzeć we wczesnopopołudniowe niebo. Widziane przez spolaryzowaną przyłbicę jest tak błękitne, że na jego widok wręcz kłuje mnie w sercu. Rozproszone na nim chmurki to czysta, jaskrawa, błyszcząca biel. Pod nimi wisi dron, unosząc się dokładnie nad nami, nie wyżej niż na poziomie czubków drzew, nieruchomy na wietrze jak latawiec. Wydaje się zrobiony ze szkła, przejrzysty, więc chmury i niebo przezierają przez niego. To dobry kamuflaż, ale jego krawędzie są wciąż widoczne, przez co łatwo go zauważyć. Podobnie jak mój anioł, to małe urządzenie, ma może metr dwadzieścia od czubka jednego śmigła do drugiego.

Yafiah chce wiedzieć, czy to mój dron, więc odpowiadam:

– Nie, to nie ja. Pozbądź się go.

– Przygotuj się na odpowiedź – ostrzega Jaynie.

Z głośnym wystrzałem z ztkh Yafiah zdmuchuje drona z nieba. Następuje drobny biały rozbłysk, a potem trzeszczą zarośla, zbombardowane szczątkami urządzenia.

– Zjeżdżaj, Yafiah! – mówię jej. – Jesteś celem. Spadaj z tego drzewa.

Kiedy zeskakuje na ziemię, przekazuję miniaturkę jej pola widzenia na swoją przyłbicę; płyty stopowe pulsują, gdy amortyzatory przyjmują na siebie wstrząs, a potem Yafiah zrywa się do biegu, oddalając się od drzewa.

Przy ciężarówkach słychać krzyki mężczyzn. Z terenówki wytacza się strażnik z karabinem szturmowym. Podnosi broń do ramienia i zasypuje pociskami grzędę, którą Yafiah dopiero co opuściła.

– Odpowiedzieć ogniem – mówię.

Agresywny wartownik nie ma szans. Dostaje z czterech stron i pada w rozprysku błyszczącej, czerwonej krwi. Wszyscy gnamy na nowe pozycje. Wokół mnie kołysze się wysoka trawa i podrywają się chmary owadów. Z burdelu na kółkach dobiegają krzyki przerażenia, a potem niespodziewanie eksploduje za mną granat. Podmuch zwala mnie na kolana, ale po sekundzie znów stoję z podniesioną bronią. Gdy szukam wroga, w krzakach trzeszczy ogień.

Widzę go. Jest wysoki, ponury, brodaty i ciemnoskóry. Na ramieniu ma oparty powtarzalny wyrzutnik granatów. Obraca się wolno w poszukiwaniu celu. Idiota. Powinien strzelać, podpalając krzaki i trawę, żeby nas z nich wykurzyć… za późno jednak, żeby odesłać go do szkoły. Jest za późno, gdy spostrzega mnie, na wpół ukrytego w trawie. Przyłbica pomaga mi zgrać się z celem, wypuszczam krótką serię z ztkh i gość pada obok swojego kumpla.

Dziwaczna cisza zalega w zaroślach. Nawet wiatr umilkł. Nikogo nie widzę. Goście z burdelu wycofali się do wnętrza, zamykając za sobą drzwi.

– Ten dron nie odciął od nas anioła – mówi Dubey.

Ma rację. Drona nie ma, ale nie odzyskaliśmy połączenia z Nadzorem.

– Więc co, do diabła, blokuje anioła, nie zakłócając połączenia hełmów?

– Nie wiem, sir.

Coś innego zwraca moją uwagę – słaby dźwięk, wzmocniony przez hełm – dziewczęcy szloch.

To wprawia mnie w zły nastrój.

– Wyłaźcie na zewnątrz! – wrzeszczę. – Wszyscy! Zostawcie broń. Ręce na głowę. Już.

Przez czternaście czy piętnaście sekund nic się nie dzieje. Przebiegam w głowie możliwe scenariusze wyciągnięcia wszystkich z ciężarówki bez zranienia dziewczyn, zanim jednak opracowuję jakiś rozsądny plan, tylne drzwi dostawczaka otwierają się i ku memu zaskoczeniu źli faceci pomagają mi, wypuszczając z własnej woli jedną dziewczynkę. Pozwolili jej nawet włożyć sukienkę. Mała robi kilka kroków, a potem się zatrzymuje. Płacze i drży, pewna, że ją zastrzelimy.

– Chcecie te kobiety? – woła facet. Pojawia się w drzwiach ładunkowych; biały mężczyzna, który mówi z europejskim akcentem. Widzę, że się rozgląda, próbując mnie zlokalizować. – Weźcie je. Weźcie wszystkie. Tam, skąd pochodzą, jest ich więcej.

– Pierdol się i wyłaź tak, żebym cię widział!

Patrzy prosto w moim kierunku, prowadzony głosem, ale wątpię, żeby wiele widział. Trawa to dobra zasłona.

– Zabierz kobiety i spadaj – ostrzega mnie. – Poinformowaliśmy Sojusz, że zostaliśmy zaatakowani. Amerykańskie helikoptery przylecą tutaj za kilka minut. Znikaj, bo potem nie będziesz miał okazji.

– Idiota – prycha Ransom.

Muszę się z nim zgodzić. Nasz wróg nie ma pojęcia, kim jesteśmy; bierze nas za gangsterów, którzy chcą go okraść.

Nie obchodzi mnie, czy rzeczywiście jest w stanie wezwać wojsko; wiem, że jakaś wiadomość już poszła, bo kiedy transmisja mojego anioła zostaje zakłócona, jego protokół przewiduje, że ma się wycofać, aż ponownie nawiąże łączność z Nadzorem. Gdy tylko pojawi się znowu na monitorze, Delphi przejmie nad nim kontrolę. Przy odrobinie szczęścia helikoptery są już w drodze, a gdy w ruchu znajdzie się taka masa wojskowego sprzętu, to nawet skorumpowany Sojusz nie będzie w stanie przeoczyć niedostatecznego morale pracowników zatrudnianych przez przedsiębiorców.

Pozwalam więc temu kutasowi myśleć, że mnie przestraszył.

– Taa, dobra – mówię, nadając głosowi nutkę niepokoju. – Weźmiemy kobiety. Wypuść je wszystkie, bo wpakuję granat w to twoje pudło.

Facet nurkuje do środka.

– Jazda! – słyszę jego krzyk. – Wynocha!

W wąskich drzwiach pojawiają się dwie kolejne dziewczynki, w barwnych, tanich sukienkach. Bose, zeskakują na ziemię, płacząc i przytulając się do siebie.

– Powiedz im, żeby poszły do drogi po śladach opon – polecam.

Inny facet, którego dotąd nie widziałem, wychyla się z drzwi i przemawia do dziewczynek w nieznanym mi języku. Na ich twarzach maluje się wyraz bezradności, gdy potykając się, odchodzą posłusznie ku drodze.

– A teraz się wynoście – mówi Europejczyk. – Słyszę już helikoptery.

Nie kłamie. Ja też je słyszę. Nadal jednak nie mogę połączyć się z aniołem i chciałbym to naprawić. Na dachu skrzyni dostawczaka znajduje się mała antena satelitarna. To jedyna kandydatka na źródło sygnału zakłócającego.

– Yafiah – szepczę przez gen-kom. – Obejdź ich dookoła i zaopiekuj się dziewczętami.

– Idę.

– Jaynie?

– Jestem.

– Skłonię wroga do wyjścia z ciężarówki. Nie daj im mnie zabić.

– Bez obaw.

– Też patrzę – dodaje Ransom.

Opieram palec obok spustu wyrzutnika granatów. Potem wychodzę szybkim krokiem na otwartą przestrzeń, omijając ciała strażników. W tym popołudniowym skwarze bije od nich przytłaczający smród krwi i ekskrementów.

Europejczyk zauważa mnie – a także mój mundur. Jest przerażony.

– Kim, kurwa, jesteś? – wrzeszczy do mnie. – Pierdolony durniu… złożę na ciebie raport twojemu dowódcy!

To niespecjalnie mnie przeraża, gdyż wszystko, co robię, mówię, oraz większość tego, co się dzieje w mojej głowie, jest przekazywane wprost do Dowództwa. Nie mam tajemnic. Wiedzą, że jestem dupkiem, ale i tak znajdą dla mnie zajęcie.

Śmigłowce już dobrze słychać, gdy wymierzam broń w bok ciężarówki.

– Wyłaźcie – radzę mu. – Bo zamierzam to rozpieprzyć.

– Ty pierdolony idioto! – krzyczy Europejczyk, a potem spanikowany wyskakuje z dostawczaka i spada ciężko na ziemię.

Jego stopy się ślizgają; facet się przewraca, klnąc niezrozumiale. Dwa pozostałe fiuty gramolą się za nim. Jeden wygląda na Afrykanina, drugi na arabskiego mieszańca lub może Hindusa.

– Na ziemię! – wrzeszczę, a oni padają twarzami w dół obok ich towarzysza.

Nie mam pojęcia, którzy z nich to technicy Vanda-Sheridan, a którzy prowadzą burdel na kółkach, ale mam to w dupie.

Z zarośli wyłaniają się Ransom i Jaynie, celując w nieruchomą trójkę.

– Dubey! – warczę.

Pojawia się u mego boku i razem sprawdzamy chłodnię oraz pozostałe pojazdy, upewniając się, że nie ma w nich nikogo więcej. Potem wysyłam Dubeya, żeby wyłączył antenę, ale nadal wspina się na dach dostawczaka, kiedy anioł wraca na linię. Wiem o tym, gdyż Delphi odzywa się do mnie:

– Shelley, odezwij się.

– Jestem.

Macham do Dubeya, żeby zlazł na ziemię.

– Sytuacja?

– Zostaliśmy zmuszeni do interwencji, której skutkiem jest dwóch martwych wrogów, trzech pojmanych, trzy uciekinierki.

Śmigłowce krążą nad nami, wzbijając tornado pyłków i liści.

– Delphi, powiedz im, żeby nas nie zabili, dobra?

– Bez obaw, Shelley. Rezerwuję ten przywilej dla siebie.

– Hej, to nie ja zakłóciłem sygnał anioła.

– Nie został zablokowany! Obserwowaliśmy cię przez cały czas. Sygnał przychodzący docierał bez zarzutu. Słyszeliśmy każde wypowiedziane słowo.

– Nie rozumiem.

– Nikt nie rozumie. Na czas operacji anioł zaprzestał całkowicie transmisji z Nadzoru i nawet kiedy próbowałam przełączyć przekaz z twojej nakładki do lokalnej sieci komórkowej, nie mogłam się przebić – ale gdy tylko operacja się skończyła, łączność dwukierunkowa została przywrócona.

– Przez kogo?

– Nikogo! Nikt tutaj nic nie zrobił. Po prostu stało się.

– To nie ma sensu.

– Taa? Nie żartuj.

Zbyt wiele się wydarzyło, żeby dało się ukryć przestępstwo. Tak więc technicy i handlarz żywym towarem zostali aresztowani, chociaż nadal nie wiem, kto jest kim. Trzy dziewczynki są transportowane helikopterem do obozu uchodźców w głębi Sahelu – wystarczająco daleko, mam nadzieję, żeby znalazły drogę do domu.

Yafiah i Ransom nie muszą walczyć o miejsce kierowcy, gdyż wysyłam ich do prowadzenia korporacyjnych ciężarówek. Zrewidowane rozkazy polecają nam doprowadzić konwój aż do fortu Dassari i strzec go. Za dzień czy dwa dowództwo dostarczy drogą lotniczą nowych techników, żeby przejęli zadanie poprzedników. Delphi każe mi obiecać, że nie zabiję ich, kiedy się zjawią, żeby przejąć ciężarówki.

Jaynie i Dubey jadą quadami na czele konwoju. Za nimi podążają dwie wielkie odkryte ciężarówki, a na końcu ja. Utknąłem za kierownicą trzeciego quada, co oznacza, że mogę patrzeć tylko oczami anioła. Czuję się bezradny, bo nie jestem w stanie obserwować okolicy. Jadę prawym poboczem, co przynajmniej pozwala mi widzieć kawałek drogi przed ciężarówkami.

– Delphi?

– Mów.

– Widzisz jakichś innych wrogów?

– Nie. Powiedziałabym ci, gdyby tak było.

Wiem, że by to zrobiła. Wiem także, że zajmuje się innymi żołnierzami, nie tylko mną. Jest zajęta – i dlatego muszę się starać utrzymać pewną część jej uwagi.

Mija kilka kolejnych minut. Wiatr się wzmaga, błyskawica przecina łukiem zasłonę czarnych chmur na południu, powietrze jest brzemienne obietnicą deszczu.

– Delphi? Anioł został zhakowany?

Mija kilka sekund bez odpowiedzi. Sprawdzam ikony. Nadal jestem połączony.

– Delphi?

– Technicy to sprawdzają.

– Rozmawiałaś z kimś przed chwilą? Powiedziano ci, żebyś nie mówiła nic więcej?

– Rozmawiałam z technikami. Nie mają nic nowego do przekazania.

Zostawiamy za sobą kilka kolejnych kilometrów. Słyszę nadciągającą ulewę: trzeszczący, dudniący szum, który przybiera na intensywności, gdy przesuwa się po równinie.

– Delphi?

– Tak, Shelley?

– Sądziłem, że nikt nie może się przedrzeć przez nasze zabezpieczenia.

Cisza.

– Jeśli nie odpowiesz, uznam, że anioł został ponownie odcięty.

– Przyjrzyj się swoim ikonom.

Deszcz uderza nagłym potopem, który zalewa mi przyłbicę. Normalny widok zostaje zastąpiony symulacyjnym obrazem z obiektywów kamer hełmowych, a zniekształcenia wywołane deszczem są skompensowane.

– Co będzie, Delphi, jeśli anioł zostanie ponownie odcięty, kiedy będziemy na patrolu?

– To jest kłopot – przyznaje. – I właśnie go omawiają. Dam ci znać.

Chciałbym uczestniczyć w tej dyskusji, ale wiem, że to niemożliwe.

Ulewa mija po kilku minutach, a tam, gdzie słońce przedziera się przez chmury, szosa zaczyna parować.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: The Red: First Light

Copyright THE RED: FIRST LIGHT © 2013 by Linda Nagata

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Izabella Marcinowska

Ilustracja na okładce © Larry Rostant

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Czerwień. Misja Brzask, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-749-9

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer