Terry Goodkind

Dług wdzięczności

Przełożyła Lucyna Targosz

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: Debt of Bones

Copyright © 1998, 2001 by Terry Goodkind
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Błażej Kemnitz
Opracowanie graficzne i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce i ilustracje wewnątrz: Keith Parkinson

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Dług wdzięczności, wyd. II, dodruk, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-921-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Dedykacja

WSTĘP AUTORA

DŁUG WDZIĘCZNOŚCI

Terry Goodkind

Cykl Miecz Prawdy

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Danny’emu Barorowi

mojemu zagorzałemu orędownikowi na odległych lądach

WSTĘP AUTORA

Dług wdzięczności zrodził się z okazji – dla mnie bezcennej – pozwalającej zawiesić na chwilę tok cyklu i napisać niezależną, krótką powieść zgłębiającą życie postaci, o której zawsze chciałem powiedzieć nieco więcej. Kiedy piszę o istotnych w moich oczach sprawach, nieraz historia rozrasta się do tego stopnia, że ramy dzieła, nad którym aktualnie pracuję, stają się dla niej za ciasne – dotyczy to zwłaszcza przeszłości bohaterów oraz wydarzeń, które legły u podstaw problemów, z jakimi przychodzi im się mierzyć. Niniejsza książka rozwiewa odrobinę mgłę tajemnicy spowijającej jedno z takich minionych zdarzeń.

Skąd się wzięły granice między krainami? Cóż mogło spowodować katastrofę na taką skalę? Oto nieznana historia granic – przynajmniej po części, w istocie bowiem znaleźć można w niej znacznie więcej.

Pisząc powieści, skłonny jestem ich akcję sytuować w miejscach, w których sam chciałbym się znaleźć, moich bohaterów zaś wyposażam w cechy, które skądinąd podziwiam. Chcę, aby opisywane przez mnie postaci przypominały ludzi, jakich znamy – z którymi dzięki temu możemy się identyfikować albo do których możemy się ustosunkować w sposób całkiem naturalny – ale tak – że odzwierciedlały nasze wyobrażenia o ludziach, jakich chcielibyśmy w nim spotkać. Nade wszystko jednak moi bohaterowie muszą – podczas tworzenia książki – żyć własnym życiem. Muszą sprawiać wrażenie autentyczności. W świecie, który stworzyłem, nie inaczej niż w świecie, który zamieszkujemy, jednostka – niezależnie od tego, jak wydawałaby się we własnych oczach bezradna – może niekiedy stanąć w obliczu wyboru, który zdecyduje o losach świata (nie zawsze na lepsze).

O tym właśnie jest ta opowieść.

Chciałem opisać dzieje jednej z takich osób, Abby – młodej kobiety zdanej całkowicie na łaskę i niełaskę innych ludzi, bezradnej wobec potęg, których nie potrafi do końca zrozumieć, a co dopiero sobie podporządkować, nade wszystko zaś rozpaczliwie potrzebującej pomocy.

Jest to także historia młodego Zedda, który osiągnął właśnie szczyt swojej czarodziejskiej potęgi i który ciśnięty został w wir zmagań, jakie zdecydują nie tylko o przyszłości jego ludu, lecz całego świata. I który – choć ma władzę decydowania o życiu i śmierci – bezsilny jest nie tylko wobec potrzeb kobiety, potrzebującej jego pomocy, ale również wobec własnych pragnień. Na szalach przeznaczenia waha się życie dziecka. Niesiona wichrem zdrady, pojawia się kobieta, na której ciąży dług wdzięczności.

Zależałoby mi na tym, aby czytelnik sam zadał sobie pytanie, jak postąpiłby w obliczu wyboru, przed którym stanęli Abby i Zedd. Na co by się zdecydował?

Nie jest to więc tylko historia o tym, jak pojawiły się granice, lecz opowieść o jutrzence świata, na który przyjść mieli Richard i Kahlan.

Terry Goodkind

Co tam masz w worku, kochanieńka?

Abby obserwowała stadko łabędzi, których biel uroczo kontrastowała z ciemnymi, niebotycznymi murami wieży. Ptaki mijały w locie wały obronne, bastiony, wieże i mosty oświetlone przez wiszące nisko słońce. Czekała cały dzień i nieustannie miała wrażenie, że ponura budowla się jej przygląda. Spojrzała na stojącą przed nią zgarbioną staruszkę.

– Przepraszam, o co mnie pytałaś?

– Pytałam, co tam masz w worku. – Stara łypnęła na nią, wysuwając czubek języka przez szczelinę po brakującym zębie. – Coś drogocennego?

Abby przycisnęła do siebie konopny worek i odsunęła się nieco od uśmiechniętej kobiety.

– Tylko trochę moich rzeczy, nic więcej.

Spod pobliskiej masywnej opuszczanej kraty wyszedł oficer, a za nim adiutanci i gwardziści. Miejsca było tyle, że żołnierze mogli swobodnie przejść, a mimo to Abby i pozostali suplikanci czekający u czoła kamiennego mostu jeszcze bardziej odsunęli się na bok. Oficer o srogim spojrzeniu minął ich, nie odpowiadając na salut pilnujących mostu strażników, którzy przyłożyli pięści do serca.

Przez cały dzień do wieży wchodzili i wychodzili z niej żołnierze z rozmaitych krain oraz członkowie Gwardii Obywatelskiej Aydindril, wielkiego miasta leżącego u stóp góry. Niektórzy wyglądali na utrudzonych podróżą. Mundury innych wciąż jeszcze nosiły ślady niedawnych walk – były powalane ziemią, kopciem i krwią. Abby dostrzegła nawet dwóch oficerów z rodzinnej kotliny Pendisan. W jej oczach byli jeszcze chłopcami, chłopcami, którzy zbyt szybko zostaną odarci z młodzieńczości i, podobnie jak wąż za szybko zrzucający starą skórę, osiągną poznaczoną bliznami dojrzałość.

Widziała również takie mnóstwo ważnych ludzi, że ledwo mogła uwierzyć własnym oczom. Ujrzała czarodziejki, doradców, a w mieście nawet Spowiedniczkę z Pałacu Spowiedniczek. Kiedy podążała ku wieży wijącą się drogą, prawie z każdego zakrętu mogła obserwować tę wspaniałą budowlę z białego kamienia. W owym pałacu odbywały się zgromadzenia Naczelnej Rady konfederacji Midlandów, którym przewodziła sama Matka Spowiedniczka. Tutaj też mieszkały Spowiedniczki.

Wcześniej Abby tylko raz widziała Spowiedniczkę. Kobieta odwiedziła jej matkę, a sama Abby, która nie miała wtedy jeszcze dziesięciu lat, nie mogła oderwać oczu od długich włosów kobiety. W małym miasteczku Coney Crossing żadna kobieta poza matką Abby nie była na tyle ważna, by nosić włosy sięgające ramion. Delikatne, ciemnokasztanowe włosy Abby ledwo zasłaniały uszy. Gdy szła przez miasto ku Wieży Czarodzieja, z trudem powstrzymywała się od gapienia na szlachcianki, których włosy sięgały ramion lub były nawet nieco dłuższe. Tymczasem podążająca do wieży Spowiedniczka, ubrana w prostą, czarną atłasową suknię – zwyczajowy strój Spowiedniczek – miała włosy do połowy pleców.

Abby bardzo chciałaby się przyjrzeć dokładniej tak wspaniałym, długim włosom i osobie na tyle ważnej, żeby nie musiała ich ścinać, ale przyklękła wraz z innymi na jedno kolano i jak oni bała się unieść pochyloną w pokłonie głowę, by nie napotkać wzroku tej kobiety. Mówiono, że spojrzenie w oczy Spowiedniczki mogło kosztować utratę rozumu, jeśli miało się szczęście, lub duszy – jeśli się go nie miało. Matka Abby twierdziła, że to nieprawda i że jedynie dotknięcie mocą Spowiedniczki potrafi spowodować coś takiego, lecz Abby nie zamierzała właśnie dzisiaj sprawdzać prawdziwości owych opowieści.

Stojąca przed Abby starucha, odziana w kilka spódnic, z których wierzchnia zabarwiona była henną, i opatulona ciemnym szalem, przyjrzała się mijającym ich żołnierzom i nachyliła ku niej.

– Lepiej przynieść kość, kochanieńka. Słyszałam, że są w mieście tacy, co za odpowiednią cenę sprzedadzą ci kość, jakiej potrzebujesz. Czarodzieje nie biorą solonej wieprzowiny. Oni mają soloną wieprzowinę. – Rzuciła okiem na stojących za Abby ludzi: zajmowali się swoimi sprawami. – Lepiej sprzedaj swoje rzeczy i miej nadzieję, że ci wystarczy na kość. Czarodzieje nie chcą tego, co im przynosi jakaś wiejska dziewczyna. Trudno zyskać przychylność czarodzieja. – Popatrzyła na plecy żołnierzy, którzy dochodzili właśnie do końca mostu. – I to nawet tym, co wypełniają ich rozkazy.

– Ja tylko chcę z nimi porozmawiać. To wszystko.

– Z tego, com słyszała, solona wieprzowina nie zapewni ci nawet rozmowy. – Stara spoglądała na dłoń, którą Abby starała się osłonić krągły przedmiot ukryty w konopnym worku. – Dzban twojego wyrobu też nie. Bo to dzban, prawda, kochanieńka? – Uniosła piwne oczy osadzone w pomarszczonej twarzy i bacznie, przenikliwie spojrzała na Abby. – Dzban?

– Tak. To dzban, który sama zrobiłam – odparła zapytana.

Kobieta uśmiechnęła się sceptycznie i wsunęła kosmyk krótkich, siwych włosów pod wełnianą chustę. Zacisnęła zdeformowane palce na marszczeniu rękawa szkarłatnej sukni Abby i odrobinę uniosła rękę młodej kobiety, żeby się jej lepiej przyjrzeć.

– Może za tę bransoletę dostaniesz tyle, że wystarczy na porządną kość.

Abby spojrzała na bransoletę. Wykonano ją z dwóch metalowych drucików, które splatały się w połączone ze sobą kółka.

– Matka mi to dała. Jest cenna jedynie dla mnie.

Na spękane wargi starej wypełzł uśmieszek.

– Duchy uważają, że nie ma potężniejszej mocy nad matczyne pragnienie chronienia dziecka.

Abby delikatnie uwolniła rękę.

– Duchy wiedzą, że to prawda.

Zakłopotana dociekliwością kobiety, która nagle bardzo się rozgadała, usiłowała znaleźć coś, czemu by się mogła spokojnie przyglądać. Od patrzenia w przepaść pod mostem kręciło się jej w głowie, a ponieważ miała już dość obserwowania Wieży Czarodzieja, udała, że coś przyciągnęło jej uwagę, i odwróciła się ku grupce ludzi, przeważnie mężczyzn, czekających razem z nią u czoła mostu. Zaczęła też pogryzać resztkę chleba, który kupiła wcześniej na targu w mieście. Abby krępowała się rozmawiać z obcymi. Przez całe życie nie widziała tak wielu ludzi, a tym bardziej zupełnie jej obcych. W Coney Crossing znała każdego. To miasto wzbudziło w niej lęk, wznosząca się ponad nim na stoku góry wieża jeszcze większy, ale najbardziej przerażał ją powód, dla którego tu przybyła. Chciała wrócić do domu. Jeśli jednak nie zrobi tego, po co tu przyszła, nie będzie już żadnego domu ani kogokolwiek, do kogo mogłaby wrócić.

Spoza uniesionej kraty dobiegł grzmot kopyt i wszyscy spojrzeli w tamtą stronę. Gnały ku nim wielkie, ciemnobrązowe lub czarne konie – Abby jeszcze nigdy nie widziała tak dużych rumaków. Jeźdźców chroniły lśniące napierśniki, kolczugi i skórzane uniformy, większość dzierżyła w dłoni lance lub drzewca długich proporców będących oznaką wysokiego stanowiska i rangi. Na moście przyspieszyli, kopyta wierzchowców wzbiły kurz i żwir, a oni przemknęli, siejąc iskry odbijającego się od napierśników słońca i migocąc barwami. Abby rozpoznała ich – byli to sandariańscy lansjerzy. Z trudem tylko potrafiła sobie wyobrazić, że wróg miałby odwagę uderzyć na takich żołnierzy. Poczuła, jak się jej kurczy żołądek. Zdała sobie sprawę, że nie musi sobie tego wyobrażać i że nie może pokładać nadziei w takich dzielnych wojakach jak tamci. Jej jedyną nadzieją był czarodziej, a i owa nadzieja – w miarę jak Abby czekała – stawała się coraz bardziej mglista. A mogła tylko czekać.

Raz jeszcze spojrzała na Wieżę Czarodzieja – w samą porę, by ujrzeć, jak posągowa kobieta w prostych szatach wychodzi z przejścia w potężnym kamiennym murze. Proste, czarne włosy, rozdzielone przedziałkiem i sięgające ramion, podkreślały biel skóry. Niektórzy z czekających komentowali szeptem przejazd sandariańskich żołnierzy, lecz umilkli, dostrzegłszy ową kobietę. Czterej żołnierze pełniący wartę u czoła kamiennego mostu przepuścili ją.

– Czarodziejka – szepnęła stara do Abby.

Abby wiedziała to i bez niej. Rozpoznała proste, lniane szaty ozdobione wokół szyi żółtymi i czerwonymi paciorkami, które układały się w starożytne symbole tej profesji. Jedno z najwcześniejszych wspomnień Abby wiązało się z matką. Spoczywała w jej ramionach i dotykała takich paciorków jak te, na które teraz patrzyła.

Czarodziejka skłoniła głowę przed czekającymi, by przedstawić swoje prośby, i uśmiechnęła się.

– Wybaczcie, proszę, że kazaliśmy wam tutaj czekać cały dzień. Nie wynika to z braku szacunku ani nie należy do naszych obyczajów. Przy toczącej się wojnie nie da się jednak, niestety, uniknąć takiej zwłoki. Mamy nadzieję, że nikt z was nie ma nam tego za złe.

Tłum wymruczał, że oczywiście nie. Abby powątpiewała, czy znalazłby się w nim ktoś na tyle odważny, by powiedzieć coś innego.

– Co z wojną? – spytał stojący z tyłu mężczyzna. Czarodziejka spojrzała nań spokojnym wzrokiem.

– Wkrótce się zakończy, z błogosławieństwem dobrych duchów.

– Oby duchy sprawiły, że D’Hara padnie – dodał błagalnie ów człowiek.

Czarodziejka przemilczała to. Obserwowała twarze, czekając, czy jeszcze ktoś się odezwie albo o coś zapyta. Ale nikt już nic nie powiedział.

– Pójdźcie więc za mną, proszę. Zgromadzenie rady dobiegło końca i kilku czarodziejów wysłucha was.

Czarodziejka obróciła się w stronę Wieży Czarodzieja i ruszyła ku niej. W tym momencie trzech mężczyzn wyminęło czekających i ustawiło się na przedzie, tuż przed starą. Kobieta chwyciła aksamitny rękaw jednego z nich.

– A za kogóż to się uważasz, że wpychasz się przede mnie, skoro czekałam tu cały dzionek? – syknęła.

Najstarszy z mężczyzn – odziany w bogate, ciemnopurpurowe szaty z czerwonym, kontrastującym podbiciem rozcięć w rękawach – wyglądał na szlachetnie urodzonego, któremu towarzyszyli dwaj doradcy, a może strażnicy. Spojrzał gniewnie na starą.

– Nie masz nic przeciwko temu, prawda?

Abby pomyślała, że nie zabrzmiało jej to w ogóle jak pytanie.

Stara cofnęła dłoń i umilkła.

Mężczyzna z sięgającymi ramion puklami siwych włosów spojrzał na Abby. W ocienionych krzaczastymi brwiami oczach lśniło wyzwanie. Abby przełknęła ślinę i nie powiedziała ani słowa. I tak nie miała żadnych zastrzeżeń, a przynajmniej takich, które chciałaby ujawniać. Wiedziała tylko, że ów szlachetnie urodzony był wystarczająco ważny, by uniemożliwić jej otrzymanie audiencji.

Uwagę kobiety przyciągnęło mrowienie wywołane przez bransoletę. Dotknęła palcami nadgarstka dłoni, w której trzymała worek. Bransoleta była ciepła. Nie zdarzyło się to od śmierci jej matki. Tak naprawdę Abby wcale się nie zdziwiła – tyle tu było magii. Tłumek ruszył za czarodziejką.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki