Dla Valerie i Madison

1
Monk w Summit

Godziny wloką się okrutnie powoli, gdy siedzisz w radiowozie policyjnym, ukrytym za jakimś billboardem przy mało uczęszczanej szosie w New Jersey, i czekasz, aż przemknie obok ciebie pirat drogowy.

Nie jest to może najbardziej chwalebna działalność stróżów prawa, jednak mandat w wysokości 390 dolarów, wystawiony za przekroczenie prędkości, przyda się policji na bieżące wydatki; zwłaszcza w sytuacji gdy grupa skorumpowanych, miejskich polityków uszczupliła budżet miasta, finansując sobie w ten sposób ekstrawagancki i wystawny styl życia.

Właśnie dlatego tym wczesnym poniedziałkowym rankiem Adrian Monk i ja – ładna i zaradna Natalie Teeger – musieliśmy odstać swoją wachtę na łuku starej, wąskiej szosy wijącej się łagodnie między wzgórzami, w miejscu, gdzie mało który kierowca potrafił się oprzeć pokusie przyciśnięcia pedału gazu.

Rozpoczynał się trzeci tydzień naszej pracy jako funkcjonariuszy policji w Summit, miasteczku oddalonym tysiące kilometrów od naszych domów w San Francisco, gdzie Monk był od lat zatrudniony jako konsultant policji, a ja pracowałam ofiarnie jako jego anielskiej cierpliwości, nisko wynagradzana i mało doceniana, asystentka.

Summit było w zasadzie snobistyczną sypialnią dla młodych, zamożnych i dobrze wykształconych ludzi, pracujących w zdecydowanej większości w Nowym Jorku, od którego dzieliło ich pół godziny jazdy podmiejskim pociągiem. Wiejskie korzenie Summit wciąż były w miasteczku widoczne – w sielankowej scenerii, starych drzewach, którymi wysadzone były ulice, czy bujnych ogrodach przy rezydencjach, pieczołowicie wyremontowanych i starannie utrzymywanych, z których wiele pochodziło jeszcze z początku XX wieku. Taka dbałość wymaga sporych nakładów finansowych, jednak pieniędzy w Summit nie brakowało, naturalnie jeśli nie liczyć okradzionej kasy miasta.

Przyjechaliśmy do Summit na prośbę komendanta policji, Randy’ego Dishera, który swego czasu był detektywem wydziału zabójstw w San Francisco, oraz jego partnerki życiowej, Sharony Fleming, niegdyś pielęgniarki i asystentki Monka.

Kiedy w wyniku skandalu korupcyjnego miejscowi politycy znaleźli się za kratkami lub dzięki kaucji oczekiwali na proces z wolnej stopy, Disher zmuszony był tymczasowo przejąć czasochłonne obowiązki burmistrza miasta i rozpaczliwie potrzebował fachowej pomocy w siłach policji. Zadzwonił więc do nas.

Przez wiele lat pracy u pana Monka, podczas których pomagałam mu rozwiązywać zagadki morderstw, niemal stale przebywałam w towarzystwie policjantów, ale sama nigdy nie nosiłam odznaki policyjnej. Teraz, mając od dwu tygodni odznakę u pasa, musiałam stwierdzić z zaskoczeniem, że to zajęcie nawet mi się podoba.

– Bogu dziękować za samochody i asfaltowe szosy – powiedział Monk.

Siedział obok mnie na miejscu pasażera, wystawił radar przez okno i czekał na naszą kolejną ofiarę.

Musiałam się zastanowić nad tokiem rozumowania, jaki krył się za tą uwagą, Monk bowiem rozumował jak nikt inny – wynikało to przede wszystkim z jego zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, ale również z dziwacznego spojrzenia na życie i świat. Właśnie dzięki temu jest genialnym detektywem, choć również dzięki temu często bywa nie do wytrzymania.

Wiedziałam, że Monk bardzo lubi samochody, ponieważ mają cztery koła i wydają się symetryczne, choć z uporem powtarzał, że kierownica powinna się znajdować na środku auta, a nie z prawej lub lewej strony. Ostatecznie zgodziłby się na dwie kierownice, po każdej ze stron, nawet jeśli jedna miałaby być wyłącznie na pokaz, jednak żaden z liczących się koncernów motoryzacyjnych nie przystał na jego wspaniałomyślny kompromis (mimo że pan Monk słał im niezliczone pisma, w których szczegółowo wykładał istotę swojego punktu widzenia).

Ale dlaczego teraz dziękował Bogu za samochody? Może miało to coś wspólnego nie tyle z samochodami, ile z jezdnią, którą uwielbiał bez żadnych ograniczeń.

– Dziękuje pan za samochody, bo są symetryczne, a za drogi, ponieważ są płaskie, proste i podzielone na pasy porządkujące ruch pojazdów, prawda?

– To ważne powody, ale nie jedyne – odparł Monk. – Jestem dozgonnie wdzięczny za szosy i auta przede wszystkim dlatego, że do transportu nikt dzisiaj nie musi wykorzystywać koni. W dawnych czasach, kiedy nie było asfaltowych dróg, należało wprowadzić zakaz poruszania się końmi w zamieszkanych obszarach.

– Taki zakaz utrudniłby ludziom przemieszczanie się w terenie.

– Konie utrudniały to jeszcze bardziej.

– Ciekawe jak.

– W dziewiętnastym wieku w Nowym Jorku, w zwykły dzień tygodnia, konie wydalały na piaszczyste ulice milion dwieście pięćdziesiąt tysięcy kilogramów odchodów i wylewały z siebie dwieście czterdzieści tysięcy litrów moczu. Spróbuj przez to przejść. – Przez ciało Monka przeszedł dreszcz, który dla obcych ludzi wyglądał jak atak epilepsji, a nie wzdrygnięcie się ze wstrętu. – Zanim pojawiły się samochody, Wielkie Jabłko przypominało Wielką Kupę.

Monk stał się chodzącą encyklopedią odchodów, odkąd uległ urokowi Ellen Morse, miłującej środowisko naturalne, obsesyjno-kompulsywnej właścicielki sklepiku przy głównej ulicy Summit, który nosił dźwięczną nazwę Kupka i oferował zdumiewający asortyment artykułów powstałych z ekskrementów; dzieł sztuki, kremów, szamponów, przyborów biurowych, a nawet kawy i oliwy.

– Nigdy nie patrzyłam na to od tej strony – powiedziałam. – Szkoda, że teraz będę miała to w pamięci.

– Cud, że ludzkość przeżyła taką apokalipsę – stwierdził Monk.

– To nie była apokalipsa, panie Monk.

– Jeżeli w ciągu roku na ulicy jednego miasta ląduje czterysta pięćdziesiąt tysięcy ton fekaliów, przesiąkniętych osiemdziesięcioma siedmioma milionami litrów moczu, to jest apokalipsa – stwierdził Monk. – Właśnie dlatego pierwszym zwiastunem nadejścia apokalipsy jest czterech jeźdźców konnych, a nie czterech kierowców w toyotach.

Westchnęłam ciężko i pokręciłam głową. Wydawało mi się niewiarygodne, że w poważnym tonie prowadzimy tak absurdalną rozmowę, podczas gdy mogliśmy poruszyć tyle ciekawszych i ważniejszych tematów, jak choćby zmiany, jakich zamierzaliśmy dokonać w życiu.

Za dwa dni będziemy z powrotem w San Francisco, jednak tylko na parę tygodni i tylko po to, żeby zapakować swój dobytek i wrócić na Wschodnie Wybrzeże. To dlatego, że Randy Disher zaproponował nam pełnoetatową pracę funkcjonariuszy policji w Summit, a my tę propozycję przyjęliśmy.

To znaczy ja przyjęłam.

Monk co chwilę zmieniał zdanie, szarpany rozterkami.

Jednak bez względu na to, co ostatecznie postanowi, relacja między nami już się zmieniła. Z chwilą gdy włożyłam na siebie mundur policyjny miasta Summit, przestałam być pracowniczką pana Monka, a stałam się jego partnerką na patrolu, choć wciąż nie mogłam się przełamać, by zwracać się do niego po imieniu.

Jeżeli Monk zdecyduje się pozostać w San Francisco, a ja powrócę do Summit, to będzie musiał zatrudnić nową asystentkę albo spróbować żyć samodzielnie – po raz pierwszy od czasu śmierci żony i zwolnienia z policji z powodu niespełnienia wymogów testu psychologicznego.

Zamierzałam już podnieść tę kwestię, kiedy nagle, obok billboardu, za którym się ukrywaliśmy, przemknął w kierunku Summit jasnoczerwony, zachlapany błotem range rover.

Monk opuścił radar i spojrzał na mnie wymownie.

– Za nim.

Włączyłam syrenę i światła i przycisnęłam gaz do deski, wyrzucając spod opon strugi żwiru. Kierowca range rovera nie był jedynym, który nie potrafił oprzeć się pokusie szybkiej jazdy na pustej szosie.

W kilka sekund dogoniliśmy samochód, który poddał się bez walki i posłusznie zjechał na pobocze.

Zatrzymałam się parę metrów za nim i zauważyłam, że za kierownicą siedzi kobieta, a tablice rejestracyjne są z New Jersey.

Monk patrzył na auto spode łba, ponieważ zderzak był zabłocony i oklejony kawałkami mokrych liści i drobnych gałązek. Nie znosił brudu.

Wpisałam numer rejestracyjny do naszego komputera w radiowozie i dowiedziałam się, że pojazd był zarejestrowany na nazwisko Kelsey Turek, mieszkanki Summit, która nie była poszukiwana ani notowana przez policję, podobnie jak jej samochód.

Wysiadłam i ruszyłam w kierunku siedzącej za kierownicą kobiety. Monk został nieco za mną, z prawej strony samochodu, i zaglądał przez tylną szybę do jego wnętrza, na wypadek gdyby znajdowała się tam grupa uzbrojonych rabusiów bankowych, uprowadzona dziedziczka rodowej fortuny, tuzin nielegalnych imigrantów, kopce kokainy albo skradziona głowica nuklearna. Oparcie tylnego siedzenia było płasko złożone, jednak powstałe w ten sposób miejsce towarowe świeciło pustkami. Dostrzegłam jedynie butelkę sosu winegret na podłodze, co, o ile mi było wiadomo, nie stanowiło kontrabandy.

Kiedy podeszłam bliżej, kobieta opuściła szybę. Pierwszą rzeczą, która mnie uderzyła, była niebiańska woń luksusowej skórzanej tapicerki range rovera. Nigdy w życiu nie miałam samochodu, którego siedzenia byłyby obite czymś innym niż winylem czy zwykłą tkaniną.

Za kierownicą siedziała ładna kobieta z zadartym nosem, w wieku ponad trzydziestu lat, ubrana w męską flanelową koszulę z długimi rękawami i wytarte dżinsy. Na jej twarzy widoczna była czerwona pręga wokół oczu oraz u nasady nosa, jakby ślad po narciarskich goglach.

– Dzień dobry – powiedziałam. – Proszę okazać prawo jazdy i dowód rejestracyjny.

Kobieta miała już przygotowane dokumenty i podała mi je przez otwarte okno. Na jej dłoni, u nasady kciuka, zauważyłam brzydki pęcherz.

– Zrobiłam coś złego, pani władzo? – zapytała.

Spojrzałam na prawo jazdy, które identyfikowało legitymującą się nim osobę jako Kelsey Turek, choć osoba na zdjęciu bardziej przypominała Katie Holmes z czasów gry w Jeziorze marzeń, jeszcze przed Batmanem, przed Tomem Cruisem, przed scjentologią i zanim wiek odarł ją z tego słodkiego, dziecięcego wyrazu twarzy.

– Czy wie pani, jaka prędkość obowiązuje na tym odcinku drogi? – zapytałam.

– Dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę.

– A wie pani, z jaką prędkością pani jechała, pani Turek?

– Dziewięćdziesiąt kilometrów na godzinę.

– Zapewne zdziwi panią, z jaką prędkością porusza się pani po publicznej drodze – stwierdziłam, zdając sobie nagle sprawę, że właściwie sama nie wiem, jak szybko pędził range rover.

Spojrzałam ponad dachem na Monka, który stał po drugiej stronie samochodu i patrzył przez okno na Turek.

– Z jaką prędkością jechała obywatelka, panie Monk?

– Osiemdziesięciu dziewięciu kilometrów na godzinę – odparł.

Rzuciłam mu mordercze spojrzenie.

– Dlaczego zatrzymaliśmy panią Turek? Chodziło o to, aby mógł pan napiętnować nieparzystą liczbą wyrażającą prędkość pojazdu czy wystawić mandat za wolną jazdę i utrudnianie, nieistniejącego skądinąd, ruchu na szosie?

– Samochód jest zabłocony – powiedział Monk. – Wokół haka holowniczego owinął się brudny kawałek woreczka foliowego.

– To nie stanowi naruszenia przepisów drogowych, panie Monk.

– Mogę już jechać? – wtrąciła się nieśmiało pani Turek z niepewną miną, niczym dziecko obserwujące spór między rodzicami.

Oddałam jej prawo jazdy i dowód rejestracyjny. Kiedy po nie sięgnęła, rzuciła mi się w oczy blada obwódka wokół serdecznego palca jej lewej ręki, zapewne po obrączce ślubnej. Wywołało to we mnie wspomnienie o własnym mężu.

Musiało minąć wiele lat od dnia, w którym myśliwiec Mitcha został zestrzelony nad Kosowem, nim w końcu postanowiłam zdjąć obrączkę. Blada smużka na moim palcu opalała się zdumiewająco długo, a kiedy zauważyłam, że wreszcie znikła, poczułam duszący ból w piersi.

– Pani władzo? – odezwała się jeszcze raz kobieta. – Mogę już jechać?

– Tak, przepraszam – odpowiedziałam. – Może pani jechać.

– Nie, nie może pani – sprzeciwił się Monk.

Westchnęłam ciężko i jeszcze raz zwróciłam się do pani Turek.

– Proszę wybaczyć, ale czy byłaby pani uprzejma umyć samochód po powrocie do miasta? Mój partner byłby bezgranicznie wdzięczny.

– Jasne – odparła z uśmiechem. – Skoro policja ma takie życzenie.

– Nie możemy pozwolić jej odjechać, a już na pewno nie możemy dopuścić do tego, żeby umyła samochód – powiedział Monk.

– Dlaczego nie?

– Ponieważ zmyłaby ważny dowód rzeczowy – powiedział Monk.

– Dowód czego? – zapytałam. – Tego, że samochód był brudny?

– Tego, że zamordowała męża.

Ledwie Monk wypowiedział ostatnie słowo, Turek przycisnęła pedał gazu. Range rover poderwał się i ruszył na pełnej prędkości, obsypując nas żwirem i piaskiem spod kół.

Zachwiałam się i zrobiłam dwa kroki w tył, uderzona w twarz kawałkiem kamienia, oślepiona pyłem, który wdarł się do oczu.

– Sądzę, że można to uznać za przyznanie się do winy – stwierdził spokojnie Monk.

2
Monk rzuca się w pościg

Dostępne w wersji pełnej.

3
Monk i samochód, który mówi

Dostępne w wersji pełnej.

4
Monk na ulicy

Dostępne w wersji pełnej.

5
Monk dostaje zaproszenie

Dostępne w wersji pełnej.

6
Monk wraca do domu

Dostępne w wersji pełnej.

7
Monk ma sen

Dostępne w wersji pełnej.

8
Monk i Złotowłosa

Dostępne w wersji pełnej.

9
Monk robi porządki

Dostępne w wersji pełnej.

10
Monk i pilny telefon

Dostępne w wersji pełnej.

11
Monk idzie do sklepu

Dostępne w wersji pełnej.

12
Monk i mafia

Dostępne w wersji pełnej.

13
Monk i dowcip

Dostępne w wersji pełnej.

14
Monk i niebezpieczna dzielnica

Dostępne w wersji pełnej.

15
Monk pozostawiony na ulicy

Dostępne w wersji pełnej.

16
Monk radzi sobie sam

Dostępne w wersji pełnej.

17
Monk i grill

Dostępne w wersji pełnej.

18
Monk i krok milowy

Dostępne w wersji pełnej.

19
Monk wyrównuje rachunki

Dostępne w wersji pełnej.

20
Monk idzie do więzienia

Dostępne w wersji pełnej.

21
Monk i miejsce popełnienia zbrodni

Dostępne w wersji pełnej.

22
Monk i pożegnalny podarunek

Dostępne w wersji pełnej.

23
Monk wpada w furię

Dostępne w wersji pełnej.

24
Monk i cztery pieczenie na dwóch ogniach

Dostępne w wersji pełnej.

25
Monk i plan

Dostępne w wersji pełnej.

26
Monk i realizacja planu

Dostępne w wersji pełnej.

27
Monk i kulinarne święto

Dostępne w wersji pełnej.

28
Monk znajduje równowagę

Dostępne w wersji pełnej.

29
Monk się żegna

Dostępne w wersji pełnej.

Spis treści

Karta tytułowa

1. Monk w Summit

2. Monk rzuca się w pościg

3. Monk i samochód, który mówi

4. Monk na ulicy

5. Monk dostaje zaproszenie

6. Monk wraca do domu

7. Monk ma sen

8. Monk i Złotowłosa

9. Monk robi porządki

10. Monk i pilny telefon

11. Monk idzie do sklepu

12. Monk i mafia

13. Monk i dowcip

14. Monk i niebezpieczna dzielnica

15. Monk pozostawiony na ulicy

16. Monk radzi sobie sam

17. Monk i grill

18. Monk i krok milowy

19. Monk wyrównuje rachunki

20. Monk idzie do więzienia

21. Monk i miejsce popełnienia zbrodni

22. Monk i pożegnalny podarunek

23. Monk wpada w furię

24. Monk i cztery pieczenie na dwóch ogniach

25. Monk i plan

26. Monk i realizacja planu

27. Monk i kulinarne święto

28. Monk znajduje równowagę

29. Monk się żegna

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Mr. Monk Is a Mess

Copyright © 2012 Monk © Universal Network Television LLC. Licensed by NBCUniversal Television Consumer Products Group 2012. All rights reserved

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with NAL Signet, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Sławomir Folkman

Fotografie na okładce

Mr Monk © Universal Studios

Kartony © Dougal Waters/Getty Images/Flash Press Media

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Detektyw Monk w rozterce, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-203-0

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

Dział sprzedaży: tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74,

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com