Dla Valerie i Madison

Podziękowania

To koniec mojej długiej, wspaniałej przygody z Adrianem Monkiem. Książkowa seria będzie być może kontynuowana, jednak dla mnie jest to już piętnasty i definitywnie ostatni „Monkowy” tom.

Przygoda ta rozpoczęła się, gdy twórca Monka, Andy Breckman, zatrudnił mnie oraz Williama Rabkina, wówczas mego wspólnika przy pisaniu scenariuszy i pracy produkcyjnej, do napisania jednego z odcinków serialu telewizyjnego o Monku, pod tytułem Detektyw Monk jedzie do Meksyku, który okazał się pierwszym z trzech odcinków napisanych przez nas dla producentów serialu.

W tamtym czasie zaczynaliśmy właśnie z Billem pracę nad pisaniem i produkowaniem dla stacji Lifetime serialu Missing, a poza tym pochłonięty byłym pisaniem serii powieści Diagnoza morderstwo, opartych na serialu telewizyjnym o takim samym tytule, który zresztą również z Billem produkowaliśmy i do którego pisaliśmy scenariusze.

Kiedy NAL zgłosiło się do Andy’ego z propozycją napisania powieści, Andy nie podjął się tego, natomiast zasugerował, abym to ja zajął się pisaniem książek o Monku.

Przyjąłem wyzwanie, co wydawało się czystym szaleństwem, ponieważ oznaczało to, że pracując wieczorami, co trzy miesiące będę musiał pisać nową książkę, raz tom Monka, raz tom z serii Diagnoza morderstwo, a w ciągu dnia pracować nad serialem telewizyjnym.

Oto, jak bardzo kochałem Adriana Monka.

Wytrzymywałem ten brutalny reżim przez dwa lata, aż wreszcie zakończyła się seria powieści Diagnoza morderstwo.

Andy’emu tak bardzo spodobała się moja pierwsza powieść pod tytułem Detektyw Monk i straż pożarna, że zaangażował nas z Billem do zaadaptowania jej na odcinek serialu telewizyjnego. Odcinek ten, zatytułowany Detektyw Monk nic nie widzi, jest być może pierwszym przypadkiem w historii amerykańskiej telewizji, gdy powieść oparta na podstawie serialu telewizyjnego zostaje adaptowana jak odcinek tegoż serialu… do tego przez autora książki. (Nie słyszeliśmy, aby coś takiego już kiedyś było, ale nawet jeśli tak, to z całą pewnością jest to niezwykle rzadki przypadek!)

Gdyby nie entuzjazm i wsparcie Andy’ego, wątpię, abym kiedykolwiek napisał tyle książek o Monku, czerpiąc jeszcze z tego tyle radości. Obdarzył mnie zaufaniem i dał wolną rękę w kreowaniu kolejnych powieści, sprawiając, że seria stała się po prostu moja, za co będę mu zawsze wdzięczny.

Chciałbym bardzo podziękować Kerry Donovan, mojej redaktorce, która od początku czuwała nad serią, Ginie Maccoby, mojej agentce, która dbała o kontrakt, oraz mojemu nieocenionemu ekspertowi w kwestiach medycyny sądowej, dr. D.P. Lyle’owi. Regularnie też korzystałem z porad dotyczących zawiłej materii policyjnej mojego „policyjnego zastępu”, Paula Bishopa, Lee Lofland oraz Robin Burcell, i mam nadzieję, że dowolnością, z jaką traktowałem nieraz otrzymywane od nich informacje, nie przyniosłem im zbyt wiele wstydu.

Niełatwo jest pisać dwie książki rocznie, zwłaszcza gdy człowiek robi to po godzinach, zarabiając w tym samym czasie na życie pracą w telewizji. W książkach zauważam czasem ślady mojego życia, na przykład w tomach Detektyw Monk i kosmos oraz Detektyw Monk jedzie do Niemiec, które powstawały w czasie, kiedy przebywałem w Berlinie i Kolonii, pisząc scenariusz do filmu, produkując go i uczestnicząc w zdjęciach. Dzięki pisaniu obu powieści nie wpadłem w obłęd ani jakieś tarapaty, będąc tak daleko od domu.

Większość czasu, jaki spędziłem na pisaniu tych książek, był niestety czasem, którego nie mogłem spędzić z rodziną, zwłaszcza w wypadku ostatniej z nich, wymagającej ode mniej wiele więcej niż parę „zarwanych nocek”. Dlatego też, z największą wdzięcznością, pragnę podziękować mojej żonie Valerie i córce Madison, za ich poświęcenie w ciągu ostatnich siedmiu lat, podczas których przyszło mi grać rolę kobiety, pomagającej prowadzić śledztwa pewnemu obsesyjno-kompulsywnemu detektywowi.

Na koniec chciałbym podziękować wszystkim wam, drodzy czytelnicy, za wierność i zainteresowanie, za setki e-maili na temat tych książek, listów i słów, którymi dzieliliście się ze mną przez te wszystkie lata. Znaczyły dla mnie naprawdę dużo.

Lee Goldberg

Los Angeles, Kalifornia

lipiec 2012

1
Monk, czyli morderstwo

Od dawna już nie zdarzyło mi się tak wiele dni bez morderstwa.

To znaczy bez śledztwa w sprawie morderstwa.

Mija szósty miesiąc, odkąd przeniosłam się do Summit, małego miasteczka w New Jersey, gdzie podjęłam pracę funkcjonariuszki policji, a nie natknęłam się tutaj choćby na ślad zabójstwa.

Muszę powiedzieć, że było to dla mnie absolutnie coś nowego. Przez długie lata pracowałam bowiem jako osobista asystentka słynnego detektywa, konsultanta wydziału zabójstw policji w San Francisco, Adriana Monka, i zawsze wtedy miałam wrażenie, że nie sposób wyjść z domu czy zrobić cokolwiek, nie wplątując się w sprawę jakiegoś morderstwa.

Ten człowiek działał na morderstwo jak magnes. Nieraz doprowadzało mnie to do szału (to oraz jego zaburzenia obsesyjno-kompulsywne). Nie miało znaczenia, czy jesteśmy na weselu, lecimy samolotem do Paryża, jesteśmy na przedstawieniu, zwiedzamy winnicę czy robimy zakupy w markecie – przy każdej okazji nieuchronnie natrafialiśmy na ciało. Monk nie mógł spędzić dwóch spokojnych dni bez angażowania się w dochodzenie w sprawie zabójstwa.

Cóż, teraz, kiedy tyle wam ponarzekałam, muszę przyznać, że właściwie tęsknię do tamtych morderstw. Zanim skreślicie mnie jako rzadkiego rodzaju potwora, pozwólcie, że się wytłumaczę. Nie tęsknię oczywiście za utratą życia przez Bogu ducha winną osobę, lecz za intensywnością, złożonością, a często wysoką stawką śledztwa, które potem następowało.

Przestępstwa w Summit, w sprawie których prowadziłam dochodzenia, ani trochę nie były tak wciągające, tak zawiłe ani tak istotne jak sprawa morderstwa – co zapewne nie było takie złe, w każdym razie dla społeczności, w której pełniłam służbę, a także dla komendanta miejscowej policji Randy’ego Dishera, który mnie zatrudniał. Randy pracował wcześniej w policji w San Francisco, gdzie był porucznikiem i prawą ręką kapitana Lelanda Stottlemeyera, człowieka, u którego pracował właśnie Monk.

Disher zdążył mnie dobrze poznać jako asystentkę Monka, choć może nie tak dobrze, jak jego poprzednią asystentkę, Sharonę Fleming. Randy bowiem zakochał się w Sharonie z wzajemnością i wkrótce przeprowadził się do Summit, aby zamieszkać razem ze swoją wybranką.

Disher ostrzegał mnie, że życie w Summit toczy się wolniej niż w San Francisco, i nie mylił się ani trochę. Oczywiście jeśli nie liczyć krótkiego okresu, gdy przebywał tu z nami Monk i kiedy natychmiast doszło do napadu z bronią w ręku, podpalenia hotelu i morderstwa, a wszystko w ciągu dosłownie paru dni.

Od tamtego czasu największym przestępstwem, jakiemu przyszło mi stawić czoło, było coś, co Monk, ze swoimi obsesyjno-kompulsywnymi zaburzeniami, uznałby zapewne za prawdziwie haniebną zbrodnię: mianowicie prowadziłam śledztwo w sprawie serii kradzieży proszków do prania z okolicznych sklepów; przy czym z jednego tylko sklepu w centrum Summit dokonano kradzieży detergentów o łącznej wartości ponad dwudziestu pięciu tysięcy dolarów.

Właśnie dlatego dzień wolny od pracy przyszło mi spędzać w pożyczonym od Sharony starym i sfatygowanym volvo kombi, na parkingu marketu spożywczego, w oczekiwaniu na kolejne uderzenie złodzieja. Ponieważ wątłe siły policji w Summit w sumie liczyły jedynie sześć osób, sama musiałam stać na czatach. Doszłam jednak do wniosku, że mając za sobą doświadczenia niezliczonych spotkań oko w oko z prawdziwymi i groźnymi mordercami, bez trudu poradzę sobie ze złodziejem proszku do prania, nawet jeśli byłby to profesor Moriarty w swoim fachu.

Mimo że życie w Summit może nie należało do szczególnie fascynujących, to praca policjantki dawała mi dużo satysfakcji. Obok posady asystentki pana Monka była to bez wątpienia najlepsza praca, jaką kiedykolwiek miałam, i pierwsza, na którą zasłużyłam sobie wykazanymi umiejętnościami, a nie taka, która spadła mi przypadkiem z nieba (jak choćby zatrudnienie u Monka), bądź byle praca, której łapałam się z czystej potrzeby finansowej (jak cała reszta).

Nic więc dziwnego, że byłam niesłychanie dumna z odznaki policyjnej, noszonej przy pasie broni, a także munduru, który bardzo często miałam na sobie, nawet jeśli czułam się znużona, stęskniona za domem i samotna.

Nie miałam jeszcze czasu znaleźć sobie w Summit jakiegoś domu, więc mieszkałam w lokalnym hoteliku, po ulgowych cenach dla „stróżów prawa i porządku” (co oznaczało tyle, że nieoficjalnie pełniłam też rolę „hotelowego detektywa” i wzywano mnie za każdym razem, gdy ktoś z gości zaczynał się awanturować lub zniknął jakiś cenny drobiazg). Nie było więc tak, że żyłam jak odludek.

Z pewnością też nie brakowało mi okazji do randek. Wielu mężczyzn w Summit zerkało na mnie łakomym wzrokiem, tyle tylko, że ja nie byłam zainteresowana budowaniem poważnych relacji. Nie traciłam też ekscytujących chwil z życia wielkiego miasta, jako że czterdzieści pięć minut jazdy pociągiem od Summit znajdował się Nowy Jork.

Jednak tęskniłam do San Francisco i dawnego życia. Tęskniłam do mgły, chleba na zakwasie, zabytkowych tramwajów linowych, Golden Gate, stromych wzgórz i wiktoriańskich wykuszy w domach. Ale najbardziej tęskniłam oczywiście za dwudziestoletnią córką, Julie, choć jeszcze przed moim wyjazdem do Summit wyprowadziła się z domu i mieszkała po drugiej stronie zatoki, gdzie studiowała na uniwersytecie UC Berkeley.

Teraz Julie miała letnią przerwę w nauce i zatrudniła się jako tymczasowa asystentka Monka. Na ten okres wróciła do rodzinnego domu, ponieważ nie udało nam się go wynająć, a Julie starała się zaoszczędzić tych parę groszy, które zarabiała. Nikt nie stanie się bogaczem, pracując u Adriana Monka.

Początkowo dzwoniłam do niej dwa, trzy razy na tydzień, ale w końcu przestała odbierać telefony. Zrozumiałam tę subtelną aluzję i zredukowałam kontakt do telefonowania raz na parę tygodni, żeby córka nie widziała we mnie tylko irytującej mamuśki.

Tęskniłam również za Monkiem, mimo że był człowiekiem nie do wytrzymania i łatwo potrafił doprowadzić do wściekłości i frustracji. Wiedziałam, że będę za nim tęskniła, ale nie spodziewałam się, że aż tak bardzo.

Zatelefonował do mnie parę razy od mojego wyjazdu, głównie po to, by porozmawiać o Julie. Zwykle zaczynał od wychwalania, jaką jest wspaniałą asystentką, ale już po chwili narzekał, że jej samochód jest śmiertelną pułapką na kółkach (ponieważ opony na kołach pochodziły od różnych producentów i nie miały takiego samego bieżnika) albo że pije koktajle mleczne (Monk bał się mleka, a myśl, że w jednym mikserze można mieszać różne owoce, napawała go zgrozą), albo że ostentacyjnie okazuje pogardę wobec ludzkiej przyzwoitości (nosząc bransoletkę na jednej ręce i nie zakładając takiej samej na drugą). Naturalnie miały to być niedostatki charakteru, które zdaniem Monka należało przypisać mnie i mojemu leniwemu podejściu do wychowania dziecka.

Myślicie zapewne, że tak irytujące diatryby mogą tylko budzić we mnie poczucie ulgi, iż dzielą mnie od Monka tysiące kilometrów, jednak w rzeczywistości gniew i poirytowanie, jakie zwykle we mnie wywoływał, budzą we mnie jeszcze większą tęsknotę za domem.

Wiem, to trąci szaleństwem.

To moje małe szaleństwo muszę utrzymywać w tajemnicy zarówno przed Julie, jak i przed Monkiem.

Jeśli więc brakowało mi wiadomości z domu, próbowałam coś wydusić z Ellen Morse, która raz na dwa tygodnie przyjeżdżała z San Francisco do Summit, żeby doglądać swojego sklepiku o niewinnej nazwie Kupka, w którym sprzedawała produkty przetworzone z ekskrementów; między innymi szampony, kremy, dzieła sztuki, przybory biurowe, kadzidła, a nawet kawę. Niedawno Ellen otworzyła drugi sklep w San Francisco, żeby być bliżej Monka, który, co wydaje się wręcz nieprawdopodobne, podczas naszego krótkiego pobytu w Summit nawiązał z nią bliższą znajomość, mimo że odczuwał wstręt do sposobu, w jaki postanowiła zarabiać na życie.

Łączyło ich zapewne to, że Ellen Morse również przejawiała objawy zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, w każdym razie w kwestii symetrii i porządku, ale, co ważniejsze, Ellen szczerze kochała Monka, chociaż jego paraliżujący lęk przed jakimkolwiek odruchem intymności rodził w niej olbrzymie frustracje. Dotąd jeszcze się nie pocałowali i tylko raz Monk trzymał ją za rękę – na tyle długo, żeby zdążyć lekko ją uścisnąć, chociaż zaraz potem wysmarował sobie dłoń grubą warstwą kremu dezynfekującego, który zabił nie tylko zarazki, ale również każdą drobinkę tej krótkiej chwili romantyczności.

Z mojego punktu widzenia Ellen powinna się cieszyć, że Monk w ogóle ją dotknął, zważywszy na to, iż w sklepie regularnie miała do czynienia z ekskrementalnymi towarami – jak skamielina kupy dinozaura czy pocztówki z łajna bizona. Nieustannie zapewniała Monka, że produkty w jej sklepie są absolutnie bezpieczne i czyste, ale on nie rozumiał, jak może być czyste coś, co powstało z nieczystości. Racjonalnie rzecz biorąc, wiedziałam, że Ellen ma rację, ale instynktownie nawet ja brałam stronę Monka.

Wszystkie te myśli przechodziły mi przez głowę, gdy stałam na nudnych czatach, trochę z powodu natury przestępstwa, którego sprawcę usiłowałam wykryć (nędzna kradzież proszków do prania), a trochę dlatego, że już za kilka dni miałam wziąć urlop i pojechać do San Francisco, zaproszona na wesele Ambrose’a, cierpiącego na agorafobię brata Monka. Ambrose żenił się z Yuki, przyjaciółką z motocyklem, tatuażem i wyrokiem na koncie, a zarazem swoją asystentką.

Zabawa będzie murowana.

Zanim mogłam się głębiej zastanowić nad perspektywą weselnych szaleństw, moją uwagę przykuł niski mężczyzna po trzydziestce, ubrany w rozpiętą, czerwoną koszulę flanelową, włożoną na szary bezrękawnik z kapturem. Mężczyzna niemal wybiegł z marketu, pchając przed sobą kosz pełen plastikowych butelek ze środkiem do prania Tide.

Nie miałam wątpliwości, że nie zapłacił za towar w koszyku i jakimś cudem udało mu się przejść niezauważonym obok zapracowanych kasjerów. Wysiadłam z samochodu i podeszłam do niego dokładnie w chwili, kiedy unosił klapę swojego starego chevy malibu w kiepsko oksydowanym błękicie. Monk aresztowałby go już za niechlujnie położony lakier.

Mężczyzna był mocno podenerwowany i spięty. Ostre rysy jego twarzy przebiegały tak gęsto, jakby głowę spłaszczył mu jakiś ciężki przedmiot. Nerwowo mrugał oczami, zanim jeszcze pokazałam mu policyjną odznakę.

– Dzień dobry, Natalie Teeger, policja Summit – przedstawiłam się. – Pańska godność?

– Jack Badelaire.

– Proszę okazać dowód tożsamości.

– Ale o co chodzi? – zapytał, wyciągając z kieszeni portfel i podając mi prawo jazdy.

Rzeczywiście nazywał się Jack Badelaire i mieszkał w Summit.

– Pierwszy raz widzę, żeby ktoś kupował takie góry środków do prania – powiedziałam.

Wzruszył ramionami.

– Staram się dbać o czystość.

Zmierzyłam go wzrokiem i spojrzałam mu w twarz. Najwyraźniej nie wiedział, z kim rozmawia.

– Bo uwierzę… – stwierdziłam. – Lata pracowałam u Adriana Monka, najczystszego człowieka na kuli ziemskiej, który chusteczkami dezynfekującymi czyści butelki po środkach dezynfekujących. Po każdym użyciu czyści miotłę, a raz na tydzień wymienia ją na nową. Myje w zmywarce klamki od drzwi mieszkania. Raz w roku zrywa podłogę i ryżową szczotką szoruje betonowy podkład. Doprawdy, niech mi pan nie wmawia, że jest pan czyściochem, bo w porównaniu z Monkiem jest pan zwykłą fleją.

Teraz dopiero wyglądał na mocno przestraszonego, i to wcale nie dlatego, że miałabym być policjantką, która przyłapała go na kradzieży. Bał się, bo pomyślał zapewne, że ma do czynienia z wariatką uzbrojoną w broń palną. Może miał rację.

– Wiem, że jestem fleją – powiedział w końcu. – Dlatego właśnie potrzebne mi detergenty.

– To wszystko dla pana?

– Mam dużą i brudną rodzinę.

Pokiwałam głową ze zrozumieniem.

– Mogę zobaczyć paragon?

Mężczyzna w teatralny sposób zaczął przeszukiwać kieszenie i zajrzał do portfela.

– Musiałem go zgubić – stwierdził po chwili.

– Cóż, to żaden problem. Wrócimy do sklepu i znajdziemy kasjerkę, która pana obsługiwała. Na pewno pana pamięta. Nieczęsto się zdarza, żeby ktoś kupował tuzin butelek Tide’a.

– O ile pamiętam, ta pani właśnie wychodziła na przerwę.

– W takim razie poprosimy kierownika, żeby odnalazł transakcję w kasie fiskalnej.

Mężczyzna oblizał wargi i przestąpił z nogi na nogę.

– Wie pani, jestem ostatnio przemęczony i rozkojarzony… Niewykluczone, że zapomniałem zapłacić. W sklepie jest dziś taki rozgardiasz. Ale mogę zaraz wrócić i zapłacić.

– Powiem panu, co pan może, panie Badelaire. Może pan podać mi ręce, a ja skuję je kajdankami i odwiozę pana do aresztu. Potem przejrzę zapis z ostatnich tygodni kamery przemysłowej w sklepie i oboje dojdziemy do wniosku, że nie tylko dzisiaj zapomniał pan zapłacić za kosze środków czyszczących i proszków do prania, a to oznacza przestępstwo kradzieży i długie dni za kratkami. Choć, rzecz jasna, możemy to załatwić w nieco inny sposób.

– Puści mnie pani wolno, dając jedynie upomnienie?

– Powie mi pan, dokąd zamierzał pan dostarczyć te detergenty, i zgodzi się zeznawać w sądzie jako świadek oskarżenia przeciwko pozostałym członkom przestępczej szajki. Wówczas może uda się panu uzyskać wyrok w zawieszeniu, choć to będzie zależało wyłącznie od prokuratora okręgowego i sądu.

– Dlaczego uważa pani, że jest jakaś szajka?

– Och, mam nadzieję, że jest – stwierdziłam. – Oczywiście ze względu na pana, bo w przeciwnym razie powędruje pan prosto do więzienia.

Wydawało mi się, że lekko się skrzywił, jednak trudno było to poznać na twarzy tak zoranej zmarszczkami.

– Jest szajka – powiedział w końcu.

– Tak przypuszczałam – stwierdziłam.

Stojące na obrzeżach miasta magazyny U-StoreIt składały się z trzech parterowych, długich pawilonów z szarych pustaków o płaskim dachu, z których każdy mieścił dziesiątki pomieszczeń magazynowych wielkości małego garażu, zamykanych podnoszonymi drzwiami z pomarańczowej blachy falistej.

Wokół posesji biegło wysokie ogrodzenie, zwieńczone na całej długości drutem kolczastym, z jedną tylko bramą wjazdową dla samochodów. Jedyna furtka dla pieszych była uchylona i zaparta cegłą, żeby ludzie nie musieli wprowadzać wymaganego kodu. Wyglądało to na poważne uchybienie obowiązującym regułom ochrony obiektu, ale nie bez powodu tak się działo.

Szybko zauważyłam, że magazyn na końcu jednego z długich pawilonów jest otwarty i kręci się tam mnóstwo ludzi, w zdecydowanej większości kobiet. Te kobiety, które już wychodziły z magazynu, dźwigały reklamówki lub pchały kosze na kółkach, pożyczone, jak się zdawało, z Costco i kilku innych lokalnych supermarketów. Kosze i torby wypełnione były pieluszkami, szamponami, proszkami i środkami do prania.

Podeszłam do magazynu, starając się przybrać wygląd steranej życiem, przemęczonej samotnej matki, niedysponującej dużą gotówką. Szczerze mówiąc, nie była to rola, którą byłoby mi trudno odegrać. Miałam za sobą spore doświadczenie.

Wnętrze pomieszczenia magazynowego urządzono na wzór małego sklepiku. Pod ścianami stały wysokie metalowe regały, a na środku regał wolno stojący. Przy wejściu, za stoliczkiem do gry w karty, na którym stała kasa, siedziała na składanym krześle młoda Azjatka w T-shircie. Czytała wystrzępiony egzemplarz powieści Michaela Connelly’ego. Zastanawiało mnie, czy książka również jest kradziona. Tuż za Azjatką stał zasłuchany w iPoda potężnie zbudowany Latynos, w ciasnym podkoszulku ukazującym wszystkie mięśnie i tatuaże. Jak się domyślałam, rolą tego pana było zapobieganie kradzieży kradzionych towarów. Ciekawe, czy zapłacił za muzykę ściągniętą na swojego iPoda, czy też był piratem pierwszej wody.

Kasjerka spojrzała na mnie i powiedziała automatycznie, jakby recytując z pamięci:

– Wszystkie towary za połowę ceny metkowanej.

– Dzięki – odpowiedziałam i weszłam do środka.

Rozejrzałam się po regałach. Sprzedawano tu głównie mydło i środki czyszczące, ale również podstawową żywność, jak mąkę, ryż czy płatki śniadaniowe. Stojąca w głębi lodówka pełna była plastikowych butelek mleka. Złodzieje nie kłopotali się nawet, by ukryć, z jakiego sklepu pochodzą łupy i ile w rzeczywistości kosztują. Każdy produkt wciąż nosił naklejkę z oryginalną ceną sklepu, z którego został skradziony. Właściwie dla biednej klienteli taka informacja była znakomitą reklamą produktu.

Zdawałam sobie sprawę, że interes jest zyskowny. Za kradzione rzeczy szajka płaciła armii złodziejaszków dwadzieścia procent ceny detalicznej, a potem sprzedawała je za pół ceny. Może to nie wydaje się wiele, ale te drobne pieniądze dawały w sumie przyzwoity przychód. Na jednej półtoralitrowej butelce Tide’a szajka zarabiała na czysto pięć dolarów.

Dręczyło mnie małe poczucie winy w związku z tym, co musiałam zrobić. Jedynym powodem tego, że ów czarny rynek znalazł tak liczną klientelę, dzięki której tak znakomicie prosperował, był trwający kryzys gospodarczy. Wielu ludzi po prostu nie było stać na zapłacenie pełnej ceny za mleko, mydło i inne podstawowe produkty.

Wzięłam do ręki butelkę Tide’a i przeszłam z nią do kasjerki.

– Można zapłacić kartą kredytową?

Azjatka podniosła oczy znad książki i uśmiechnęła się drwiąco.

– Przyjmujemy tylko gotówkę – odpowiedziała.

– Może macie zniżkę dla policjantów na służbie?

Sięgnęłam do torebki i wyciągnęłam odznakę policyjną.

Azjatka, podobnie jak cztery inne kobiety kupujące w sklepiku, czmychnęła w jednej chwili, ale zwalisty Latynos poddał się przeznaczeniu. Stał w bezruchu i podniósł do góry ręce. Prawdopodobnie w przeszłości miał już problemy z wymiarem sprawiedliwości i nie chciał dokładać do starych przewinień zarzutu stawiania oporu policji.

Podczas gdy odczytywałam mu prawa i zakuwałam w kajdanki, Azjatkę zatrzymało dwóch umundurowanych policjantów, którzy obstawiali furtkę, jedyną drogę ucieczki z posesji. Zanim dojechałam na miejsce, wezwałam przez radio wsparcie.

Kiedy dotarłam z moim więźniem pod furtkę, kasjerka siedziała już na tylnym siedzeniu radiowozu, a pod magazyny podjeżdżał policyjny SUV z komendantem Disherem.

Disher zbliżał się do pięćdziesiątki, ale niewinne, chłopięce oblicze odejmowało mu połowę tego wieku. Gdy pojawiał się w pełnym umundurowaniu, w kapeluszu z szerokim rondem w stylu strażników granicznych, wyglądał jak dzieciak, który wybiera się na szkolny bal kostiumowy. Nieodłączny, szeroki, lekko głupkowaty uśmiech na jego twarzy tylko podkreślał to pierwsze wrażenie.

– Świetna robota, Natalie – pochwalił mnie. – Nie zdziwiłbym się, gdyby twoje aresztowania doprowadziły do zlikwidowania potężnego świata przestępczości zorganizowanej.

– Dzięki, ale obawiam się, że nie mamy do czynienia z przypadkiem „francuskiego łącznika” – odpowiedziałam, upychając Latynosa na tylnym siedzeniu radiowozu. – Sprzedawali kradzione proszki do prania, mydła i niskotłuszczowe mleko, a nie kokainę czy heroinę.

– Właśnie – odezwała się z tylnego siedzenia kasjerka. – Powinniście ścigać prawdziwych przestępców.

– Zapewniam panią, że pani jest prawdziwym przestępcą – odparł chłodno Disher, zatrzasnął drzwi pojazdu i odwrócił się w moją stronę. – Nie patrzysz całościowo na szerszy obraz.

– Jest jakiś szerszy obraz?

Odciągnął mnie parę kroków dalej od samochodów.

– Założę się o swoją odznakę policyjną, że nie jest to jedyny podziemny sklepik, który prowadzi szajka. Dojdziemy do ugody z zatrzymaną kobietą, która chcąc ratować własny tyłek, wyśpiewa wszystko jak Adele, i ukrócimy ten przestępczy proceder. Izba Handlowa stanu New Jersey i Stanowe Stowarzyszenie Kupców będą ci wdzięczni do końca życia.

– O tym tylko marzę – sarknęłam i wskazałam ręką cztery wystraszone klientki, przesłuchiwane wciąż przez policjantów. – Co z nimi? Prawdopodobnie pracują za minimalne stawki albo jeszcze mniej. Ich jedynym przestępstwem jest to, że muszą ciężko pracować, aby przetrwać.

Disher rzucił okiem w ich stronę.

– Rozumiem, co czujesz. Nie musisz się obawiać, nie zatrzymamy ich. Jednak takie kradzieże powodują, że legalnie działające sklepy ponoszą wielotysięczne straty, a w celu ich zmniejszenia właściciele zwalniają pracowników z pracy lub zamykają interes, skazując kolejne osoby na beznadziejną sytuację finansową, w jakiej są ci biedacy robiący tu dzisiaj zakupy.

Trudno było odmówić mu racji.

– Nie myślałam o tym w ten sposób – przyznałam.

– To nie wszystko. W miejsca, gdzie za dolara da się łatwo i szybko sprzedać każdą kradzioną rzecz, ściągają złodzieje i dilerzy narkotyków, a to wywołuje efekt przestępczego domina. W Summit nikt tego nie chce.

– Widzę, że masz przemyślanych wiele spraw – stwierdziłam.

– Dlatego noszę taki duży kapelusz – odpowiedział Disher. – Być może nie jest to najbardziej ekscytujące śledztwo, w jakim brałaś udział, a śledzenie złodziei proszków do prania być może nie jest tak atrakcyjne i podniecające jak odzyskiwanie zakrwawionych diamentów, ratowanie dziecka z rąk porywaczy czy schwytanie seryjnego zabójcy, ale na tym właśnie polega prawdziwa, szara, codzienna praca stróżów prawa, a w twoim przypadku największy podziw budzi fakt, że dokonałaś tego po godzinach pracy. Powinnaś być z siebie dumna.

Może powinnam, ale jakoś nie czułam się dumna.

Dobrze pamiętałam to uderzenie czystej adrenaliny, które czułam za każdym razem, gdy pomagałam Monkowi rozwiązywać zagadkę zabójstwa, zwłaszcza w sprawach, które wydawały się nie do rozwiązania.

Tutaj niczego takiego nie czułam. Podobnie jak wtedy, gdy dokonywałam zatrzymań przy okazji różnych innych przestępstw, z którymi przyszło mi się zmierzyć od czasu przyjazdu do Summit.

Zaczynałam się zastanawiać, czy kiedykolwiek jeszcze doznam tamtego uczucia. I czy byłoby to możliwe bez Monka.

2
Monk i jego asystentka

Dostępne w wersji pełnej

3
Monk widzi na wylot

Dostępne w wersji pełnej

4
Monk i przymiarka

Dostępne w wersji pełnej

5
Monk i Płetwal

Dostępne w wersji pełnej

6
Monk wciela się w lekarza

Dostępne w wersji pełnej

7
Monk jedzie do komendy policji

Dostępne w wersji pełnej

8
Monk liczy do trzech

Dostępne w wersji pełnej

9
Monk i wielki błąd

Dostępne w wersji pełnej

10
Monk wkracza w morelowy świat

Dostępne w wersji pełnej

11
Monk i złamane serce

Dostępne w wersji pełnej

12
Monk i miliarder

Dostępne w wersji pełnej

13
Monk i trąba powietrzna

Dostępne w wersji pełnej

14
Monk poluje na wieloryba

Dostępne w wersji pełnej

15
Monk wyczuwa pismo nosem

Dostępne w wersji pełnej

16
Monk i nieoczekiwany zarzut

Dostępne w wersji pełnej

17
Monk i niespodziewany telefon

Dostępne w wersji pełnej

18
Monk i partia gry

Dostępne w wersji pełnej

19
Monk się myli

Dostępne w wersji pełnej

20
Monk się zmienił

Dostępne w wersji pełnej

21
Monk i przesłuchanie

Dostępne w wersji pełnej

22
Monk jest mniej smutny

Dostępne w wersji pełnej

23
Monk i próba generalna

Dostępne w wersji pełnej

24
Monk i topielec

Dostępne w wersji pełnej

25
Monk odsuwa zasłonę

Dostępne w wersji pełnej

26
Monk i dyplom z kryminologii

Dostępne w wersji pełnej

27
Monk wyrównuje rachunki

Dostępne w wersji pełnej

28
Monk jedzie na ślub brata

Dostępne w wersji pełnej

29
Monk i koniec

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

1. Monk, czyli morderstwo

2. Monk i jego asystentka

3. Monk widzi na wylot

4. Monk i przymiarka

5. Monk i Płetwal

6. Monk wciela się w lekarza

7. Monk jedzie do komendy policji

8. Monk liczy do trzech

9. Monk i wielki błąd

10. Monk wkracza w morelowy świat

11. Monk i złamane serce

12. Monk i miliarder

13. Monk i trąba powietrzna

14. Monk poluje na wieloryba

15. Monk wyczuwa pismo nosem

16. Monk i nieoczekiwany zarzut

17. Monk i niespodziewany telefon

18. Monk i partia gry

19. Monk się myli

20. Monk się zmienił

21. Monk i przesłuchanie

22. Monk jest mniej smutny

23. Monk i próba generalna

24. Monk i topielec

25. Monk odsuwa zasłonę

26. Monk i dyplom z kryminologii

27. Monk wyrównuje rachunki

28. Monk jedzie na ślub brata

29. Monk i koniec

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Mr. Monk Gets Even

Copyright © 2012 Monk © Universal Network Television LLC. Licensed by NBCUniversal Television Consumer Products Group 2012.

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with NAL Signet, a member of Penguin Group (USA) LLC, a Penguin Random House Company.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Sławomir Folkman

Fotografia na okładce

Mr Monk © NBCUniversal Media, LLC

Widok na most Golden Gate © Richard Williams Photography/Getty Images/Flash Press Media

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Detektyw Monk wyrównuje rachunki, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-252-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com