Spis treści

Dedykacja

Wstęp

—

Do fanatyków

—

Światła, nie światło

—

Mrzonki, z których Izrael powinien się czym prędzej otrząsnąć

Podziękowania

Odwołania

Przypisy

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Moim wnukom –

Dinowi, Nadawowi, Alonowi i Jael,

z miłością i szacunkiem.

Ta książeczka została napisana

przede wszystkim dla Was.

Wstęp

———

Trzy eseje, których nie napisał badacz ani ekspert, lecz człowiek zaangażowany, mający nieraz mieszane uczucia.

Motywem łączącym te teksty jest chęć osobistego spojrzenia na sprawy, które budzą u nas ostre kontrowersje, a z których część wydaje mi się kwestią życia i śmierci.

Nie ma w tych esejach aspiracji, by wszechstronnie opisać każdy spór, wyczerpująco przedstawić wszystkie elementy krajobrazu, a już z pewnością by powiedzieć ostatnie słowo, lecz nade wszystko prośba o uważne wysłuchanie skierowana do osób, których opinie różnią się od moich.

Amos Oz

———

Na podstawie cyklu wykładów, które wygłosiłem na uniwersytecie w Tybindze w roku 2002, opublikowanych później w książeczce pt. How to cure a fanatic[1], przetłumaczonej na kilkadziesiąt języków. Esej ukazuje się tutaj po raz pierwszy po hebrajsku, przeredagowany, rozszerzony i zaktualizowany.

1. Wyd. polskie: Amos Oz, Jak uleczyć fanatyka, tłum. Danuta Sękalska, Prószyński i S-ka, Warszawa 2010. ↩

Do fanatyków

———

A zatem jak leczyć fanatyków? Ruszyć w pościg za grupą uzbrojonych fundamentalistów w górach Afganistanu albo na pustyniach Iraku i w miastach Syrii to jedno. Walczyć z samym fanatyzmem to rzecz całkiem inna. Nie mam żadnej nowej propozycji odnośnie do wojen w górach czy na pustyni ani pościgów w cyberprzestrzeni. Przedstawiam tu garść refleksji dotyczących natury fanatyzmu oraz sposobów, jak go powściągnąć.

Atak na World Trade Center w Nowym Jorku 11 września 2001 roku, podobnie jak dziesiątki ataków na centra miast i ruchliwe miejsca w różnych częściach świata, nie wynikał ze złości biednych na bogatych. Rozziew między ubóstwem a bogactwem to odwieczna niesprawiedliwość, ale nowa fala przemocy nie jest tylko – ani przede wszystkim – reakcją na nierówności (gdyby tak było, ofensywa terroru wyszłaby z krajów afrykańskich – tych najbiedniejszych – i spadła na Arabię Saudyjską i Zjednoczone Emiraty Arabskie, czyli te najbogatsze).

Ta wojna toczy się między zapamiętałymi fanatykami, dla których cel uświęca wszelkie środki, a całą resztą, dla której samo życie jest celem, nie środkiem. To walka tych, dla których racja, cokolwiek przez nią rozumieją, jest ważniejsza niż życie, z tymi, dla których życie ma pierwszeństwo przed wieloma innymi wartościami.

* * *

Odkąd Samuel Huntington określił obecną światową arenę walki mianem zderzenia cywilizacji, dokonującego się głównie między islamem a kulturą Zachodu, w wielu miejscach dominuje rasistowski obraz ukazujący starcie „barbarzyńskich terrorystów” ze Wschodu z „cywilizowanymi” mieszkańcami Zachodu. Huntington przedstawia rzecz inaczej, jednak takie są powszechne emocje wywołane jego słowami.

Izraelskiemu rządowi, na przykład, wygodnie jest się oprzeć na tej taniej westernowej wizji, bo pozwala ona zepchnąć walkę narodu palestyńskiego o swoje prawo do wyzwolenia spod jarzma izraelskiej okupacji do plugawej „kloaki”, z której wynurzają się bez ustanku fanatyczni islamscy mordercy, dopuszczający się potworności na całym świecie.

Wielu zapomina, że fundamentalizm islamski nie ma bynajmniej monopolu na fanatyczną przemoc – zburzenie nowojorskich wież i rzezie, do jakich wciąż dochodzi w różnych miejscach na świecie, niekoniecznie mają związek z pytaniami: „Czy Zachód jest dobry czy zły?”, „Czy globalizacja jest błogosławieństwem czy zmorą?”, „Czy kapitalizm należy odrzucić czy brać za oczywistość?”, „Czy świeckość i hedonizm są zniewoleniem czy wyzwoleniem?”, „Czy zachodni kolonializm się skończył czy tylko przybrał nową formę?”.

Na wszystkie te pytania można udzielać różnych i sprzecznych z sobą odpowiedzi, z których żadna nie będzie fanatyczna. Fanatyk w ogóle nie dyskutuje. Jeżeli uzna coś za złe, jeżeli jest przekonany, że coś jest złe w oczach Boga, ma obowiązek natychmiast wyplenić tę obrzydliwość, nawet jeśli trzeba w tym celu zabić okolicznych mieszkańców lub kogoś, kto przypadkiem znalazł się w pobliżu.

* * *

Fanatyzm jest znacznie starszy od islamu. Starszy niż chrześcijaństwo czy judaizm. Niż wszystkie ideologie świata. Jest stałym elementem ludzkiej natury, „złym genem”: ci, którzy wysadzają kliniki, gdzie wykonuje się aborcje, ci, którzy mordują żydowskie kobiety i dzieci w Izraelu, ci, którzy podpalają dom wraz z całą palestyńską rodziną, rodzicami i dziećmi na terytoriach okupowanych przez Izrael, ci, którzy profanują synagogi, kościoły, meczety i cmentarze – wszyscy oni różnią się wprawdzie od Al-Kaidy czy ISIS skalą i ciężarem swoich czynów, ale nie naturą zbrodni. Przyjęło się dziś mówić o „przestępstwach z nienawiści”, ale chyba lepiej, precyzyjniej, byłoby się posługiwać pojęciem „przestępstwa z fanatyzmu”: takich przestępstw dokonuje się niemal codziennie, również na muzułmanach.

Ludobójstwo, dżihad, krucjaty i inkwizycja, gułagi, obozy zagłady i komory gazowe, podziemne katownie czy ślepe ataki terrorystyczne nie są niczym nowym, prawie wszystkie wyprzedziły o setki lat narodziny radykalnego islamu.

Im trudniejsze i bardziej złożone stają się pytania, tym bardziej u coraz większej liczby ludzi rośnie pragnienie prostych, jednozdaniowych odpowiedzi, takich, które bez wahania wskazują winnych wszystkich naszych cierpień – odpowiedzi, które obiecują nam, że jeśli tylko unicestwimy winowajców, zaraz znikną wszystkie nasze kłopoty.

„Wszystkiemu winna globalizacja!”, „To wszystko przez muzułmanów!”, „Wszystko przez pobłażliwość!” albo „To przez Zachód!” czy „Przez syjonizm!” albo „Przez tych imigrantów!”, „Przez laicyzację!”, „Przez lewaków!” – pozostaje ci tylko skreślić niepotrzebne, zakreślić właściwego, twoim zdaniem, szatana, a następnie go zabić (wraz z sąsiadami albo każdym, kto przypadkiem znalazł się w pobliżu) i tym sposobem otworzyć nareszcie bramy raju.

U coraz większej liczby ludzi najsilniejszą zbiorową emocją jest głęboka odraza: buntowniczy wstręt do „hegemonicznego dyskursu”, zachodni wstręt wobec Orientu, wschodni wstręt do Zachodu, laicki do wierzących, religijny do niewierzących – wszechobejmujący, bezwarunkowy wstręt wzbiera i podchodzi do gardła jak wymioty z głębi takiego czy innego nieszczęścia. Ów wszechobejmujący wstręt jest jednym ze składników fanatyzmu jako takiego.

Oto na przykład idea wielokulturowości i polityki tożsamościowej, która pojawiła się pół wieku temu jako nowatorski i ekscytujący pomysł, niebawem obróciła się w wielu miejscach w politykę tożsamościowej nienawiści: to, co zaczęło się od poszerzania kulturowych i emocjonalnych horyzontów, stopniowo stacza się w rzeczywistość umysłowej ciasnoty, zamknięcia, ksenofobii, słowem – w nową falę wstrętu do drugiego człowieka i napierającego z różnych stron fanatyzmu.

* * *

Dzieciństwo spędzone w Jerozolimie przysposobiło mnie chyba do roli eksperta od fanatyzmu porównawczego. W latach czterdziestych dwudziestego wieku nie brakowało w Jerozolimie otwartych serc i światłych umysłów. Ale żyło tam również mnóstwo samozwańczych proroków, zbawicieli i mesjaszy. Do dziś prawie co drugi albo co trzeci jerozolimczyk ma własną receptę na błyskawiczne zbawienie. Oczywiście wielu mówi o sobie słowami starej syjonistycznej piosenki, że są w Jerozolimie, „aby budować i zostać zbudowanymi”, ale niemało wśród nich Żydów, muzułmanów, chrześcijan, rewolucjonistów, radykałów, naprawiaczy świata, którzy przybyli do Jerozolimy nie tyle po to, by „budować i zostać zbudowanymi”, ile raczej „krzyżować i zostać ukrzyżowanymi”.

Pewna choroba psychiczna zyskała w języku medycznym miano „syndromu jerozolimskiego”: ludzie biorą haust rześkiego, górskiego powietrza Jerozolimy, „czystego jak wino”[1], po czym zaraz ruszają, by podpalić meczet, wysadzić kościół albo zbezcześcić synagogę, zabić niewiernych albo wierzących, „usunąć zło ze świata”. Zazwyczaj jednak cierpiącym na syndrom jerozolimski wystarczy, że zdjąwszy ubranie, wdrapią się na jakąś skałę i zaczną stamtąd prorokować.

Chyba tylko nieliczni wierzą tym prorokom, za to głoszących proroctwa jest co niemiara, we wszystkich kolorach tęczy. Wspólnym mianownikiem jest dla nich nagły zapał do urzeczywistnienia jakiejś prostej recepty na zbawienie, a czasami też do wskazania złoczyńców, z których trzeba oczyścić świat, aby je przybliżyć. Samo zaś odkupienie, w ustach większości tych proroków, daje się bez trudu zawrzeć w haśle złożonym z dwóch, trzech zdań.

* * *

W czasach dzieciństwa w Jerozolimie sam też byłem małym syjonistyczno-nacjonalistycznym fanatykiem – żarliwym, zadufanym, otumanionym. Byłem ślepy na wszelką argumentację wykraczającą choć trochę poza żydowsko-syjonistyczną opowieść, jaką kładł nam do głowy cały niemal świat dorosłych. Byłem głuchy na jakikolwiek argument, który by tę opowieść kwestionował. Jako jedno z dzieci z dzielnicy Kerem Awraham i ja rzucałem kamieniami w pojazdy brytyjskich patroli na naszej małej ulicy. Kiedy rzucaliśmy kamieniami, wykrzykiwaliśmy w ich stronę, prawie wyczerpując swój zasób angielskiego słownictwa: British go home!!! Działo się to w roku 1946 albo 1947, u schyłku władzy brytyjskiej w Jerozolimie, w czasie pierwotnej intifady – tej naszej, żydowskiej, przeciw brytyjskiej okupacji. (To też, jak się zdaje, mały przykład ironii dziejów).

* * *

W powieści Pantera w piwnicy opowiedziałem, jakie przeżycia z dzieciństwa doprowadziły mnie do nagłego odkrycia, że czasami świat bywa niejednoznaczny; zdarzają się spory, które nie są czarno-białe. W ostatnim roku mandatu brytyjskiego, mając osiem lat, zaprzyjaźniłem się z brytyjskim policjantem, który mówił starodawną hebrajszczyzną i znał prawie na pamięć całą naszą Biblię. Był to tęgi mężczyzna cierpiący na astmę, sentymentalny i chyba trochę zagubiony. Święcie wierzył, że powrót narodu żydowskiego do jego starożytnej ojczyzny zwiastuje całemu światu odkupienie.

Kiedy rzecz dotarła do moich kolegów, zaczęli mnie nazywać zdrajcą. Dopiero po wielu dniach zacząłem się nieco pocieszać myślą, że zdrajcą, w oczach fanatyków, jest każdy, kto ośmieli się zmienić. Fanatycy wszelkiej maści, w każdym czasie i miejscu, brzydzą się zmianą, boją się jej i podejrzewają, że to nic innego jak zdrada, wynikająca z mrocznych i niskich pobudek.

Chłopiec-narrator z Pantery w piwnicy wkracza w opowieść jako fanatyczny syjonista, rozpalony poczuciem słuszności, ale w ciągu dwóch tygodni przekonuje się ze zdumieniem, że są na świecie rzeczy, które można co prawda widzieć tak, ale też zupełnie inaczej. Po tym odkryciu chłopiec z opowieści traci dzieciństwo, ale zyskuje w zamian doświadczenie poszerzenia się świata, a nawet pierwszą wskazówkę na temat kobiecych powabów.

Jakby tych wspaniałości było mało, chłopiec zostaje poniekąd ekspertem w dziedzinie fanatyzmu porównawczego. Przekonuje się, że nieraz ślepa nienawiść upodabnia do siebie wrogów po obu stronach barykady.

Nie, termin „fanatyzm porównawczy” bynajmniej nie jest żartem: chyba faktycznie nadszedł czas, aby każdy uniwersytet, każda szkoła i instytucja edukacyjna wprowadziły do swojego programu dwa, trzy kursy fanatyzmu porównawczego, bo fanatyzm osacza nas tutaj, w Izraelu, i w wielu miejscach na całym świecie, na Wschodzie i Zachodzie, Północy i Południu. I wcale nie chodzi tu tylko o fanatyczny islam: w wielu miejscach podnoszą się obecnie groźne fale religijnego fanatyzmu chrześcijańskiego (w Stanach Zjednoczonych, w Rosji, kilku krajach wschodnioeuropejskich), mętne fale religijnego fanatyzmu żydowskiego, mroczne fale zamkniętego w sobie i ksenofobicznego nacjonalizmu w zachodniej i wschodniej Europie, potężny zalew rasizmu w coraz to kolejnych społeczeństwach.

Jak wyżej wspomniano, jedną z przyczyn wzbierającego fanatyzmu może być coraz silniejsza tęsknota za prostymi, definitywnymi rozwiązaniami, zbawieniem „za jednym zamachem”. Dodatkowa przyczyna jest taka, że wszyscy oddalamy się coraz bardziej od potworności, do jakich doszło w pierwszej połowie dwudziestego wieku: Stalin i Hitler, mimo woli, zaszczepili chyba w dwóch, trzech pokoleniach, które nastąpiły po nich, pewną dozę głębokiego lęku przed wszelkim radykalizmem i dążenie do ukrócenia fanatycznych instynktów. Przez kilka dekad, za sprawą największych ludobójców, jakich poznał wiek dwudziesty, rasiści wstydzili się trochę swojego rasizmu, nienawistnicy powściągali nieco swoją nienawiść, a fanatyczni naprawiacze świata miarkowali się w rewolucyjnym zapale. Może nie wszędzie, ale tu i ówdzie.

W ostatnich latach wydaje się, że temu „darowi” Stalina, Hitlera, militarystów japońskich kończy się termin przydatności. Częściowa szczepionka, którą przyjęliśmy, pomału przestaje działać. Nienawiść, fanatyzm, wstręt do obcego i innego, rewolucyjna żądza zabijania, zapał do tego, by „rozprawić się raz na zawsze ze wszystkimi złoczyńcami, topiąc ich we krwi” – wszystkie one podnoszą teraz głowę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Cytat z piosenki Naomi Szemer Jeruszalajim szel zahaw (Jerozolima ze złota), jednej z najpopularniejszych piosenek izraelskich (wszystkie przypisy w tym rozdziale pochodzą od tłumacza). ↩

Tytuł oryginału:

SHALOM LAKANAIM

Copyright © 2017, Amos OZ

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2018

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Projekt i opracowanie graficzne okładki oraz fotografia na okładce: Magda Kuc

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Do fanatyków. Trzy refleksje, wyd. I, Poznań 2018)

ISBN 978-83-8062-934-9

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer