Mojemu przyjacielowi

DAVIDOWI COXOWI,

który pokonał każdy krok drogi

NOTA DO WYDANIA POLSKIEGO

W książce używane są następujące dawne miary francuskie:

stopa (pied) = 32,48 cm

krok (pas) = 73,25 cm

sążeń (toise) = 1,949 m

mila (lieu de poste) = 3898 m

funt paryski (livre de Paris) = 489,505 g

CZĘŚĆ PIERWSZA

TEN PODSZYTY LĘKIEM SEN

ROZDZIAŁ PIERWSZY
Córki drukarza

Jechał przez kraj wypatroszony wojną i wciąż jeszcze krwawiący, gdzie nieopłacani żołnierze występnych królów nadal czynili swą powinność, gdzie dobroć była szaleństwem, a okrucieństwo – zaletą, gdzie nikt nie ważył się ufać nawet bratu.

Mijał szubieniczne drzewa, na których wrony o czerwonych szponach karmiły się padliną, i dzieci w łachmanach w milczeniu odwzajemniające jego spojrzenie. Mijał wypalone skorupy kościołów, pozbawione dachów i migocące odłamkami witraży rozrzuconymi niczym klejnoty na posadzce prezbiterium. Mijał osady, których jedynymi mieszkańcami były ogryzione szkielety i gdzie w mroku pobłyskiwały tylko żółte wilcze ślepia. Na dalekim wzgórzu płonął stóg siana. Popioły winnic bieliły się w blasku księżyca jak kamienie nagrobne.

Nie spodziewał się, że w tak krótkim czasie pokona tak długą drogę, lecz udało się i oto był u celu podróży. Mury miejskie drżały w oddali w gorącym sierpniowym powietrzu. Ponad nimi unosiła się rdzawa łuna, jakby wcale nie były ścianą z cegieł, lecz wylotem gigantycznego komina sięgającego w niezbadane głębiny ziemi.

Takie właśnie pierwsze wrażenie zrobił na nim widok najbardziej katolickiego miasta w całym chrześcijańskim świecie.

Myśl o tym, że nareszcie stanął u celu, przyniosła mu jednak niewielką pociechę. Złe przeczucia, które kazały mu tak gnać, bynajmniej nie ustąpiły. Noc spędził przy drodze, lecz chłodnym przedświtem znowu był w siodle, jego przeznaczenie zbudziło się – jak zawsze – jeszcze wcześniej. Czuł, że leży gdzieś tam, za tymi murami, w mieście zwanym Paryżem.

Mattias Tannhäuser dojeżdżał właśnie do bramy Saint-Jacques.

Mury obronne piętrzyły się tu na wysokość trzydziestu stóp; nad nimi wyrastały liczne wieże strażnicze. Tę nad bramą, podobnie jak mur po obu jej stronach, upływ czasu naznaczył zaciekami i ptasim gównem. Gdy na moście zwodzonym poczuł fetor gnijących odpadków unoszący się nad fosą, oczy zaczęły mu łzawić. Jak przez mgłę albo jak we śnie przyglądał się dwóm rodzinom, które właśnie opuszczały miasto przez ogromne drewniane wrota.

Ujrzawszy czarne stroje tych ludzi, od razu wziął ich za hugenotów. Albo kalwinistów, luteranów czy innych protestantów. Nie udało mu się dotąd znaleźć nazwy, która w pełni opisywałaby postawę takich jak oni. Ich nowa koncepcja życia z Bogiem w sercu ledwie raczkowała, a już poszczególne wyznania skakały sobie do gardeł. Dla Tannhäusera, który zabijał w imię Boga więcej niż jednej religii, nie było to specjalnie zaskakujące.

Hugenoci, także kobiety i dzieci, uginali się pod ciężarem niezliczonych toreb i zawiniątek. Tannhäuser zastanawiał się, jak wiele ze swego dobytku musieli pozostawić w mieście. Minąwszy bramę, dwaj mężczyźni – zapewne bracia – spojrzeli po sobie z wyraźną ulgą. Szczupły chłopiec zadarł głowę, by popatrzeć na jeźdźca. Tannhäuser zmusił się do uśmiechu, a wtedy malec schował twarz w matczynej spódnicy, odsłaniając przy tym truskawkowe znamię na szyi, tuż poniżej żuchwy. Widząc wzrok nieznajomego, matka czym prędzej nakryła je dłonią.

Tannhäuser zjechał na bok, by ułatwić pielgrzymom przejście. Starszy z braci, zdumiony jego uprzejmością, spojrzał w górę, lecz zauważywszy krzyż maltański na czarnej lnianej koszuli konnego, natychmiast opuścił głowę i przyspieszył kroku. Rodzina posłusznie podążyła za nim i tylko chłopiec obejrzał się jeszcze i odszukał wzrokiem oczy Tannhäusera. A potem jego twarz rozjaśnił radosny uśmiech, jakiego podróżny nie widział od wielu, wielu dni. Chłopiec potknął się, lecz matka podtrzymała go w porę i razem zeszli z mostu, by ruszyć ku nieznanym niebezpieczeństwom.

Tannhäuser popatrzył za nimi; przypominali mu lękliwe stadko kaczek. Nie byli zbyt dobrze przygotowani do ryzykownej przecież podróży, ale przynajmniej, jak się wydawało, zdołali umknąć z Paryża.

– Powodzenia.

Nikt mu nie odpowiedział.

Przejechał pod pierwszą broną i znalazł się w bramie pod strażnicą. Minął celnika zbyt zajętego liczeniem monet, by ofiarować przybyszowi coś więcej niż przelotne spojrzenie. W przeciwnym kierunku podążała kolejna grupa tułaczy w czerni. Chwilę później był już za murem i przystanął w jego cieniu. Powietrze było wilgotne i duszące. Otarł dłonią czoło. Podróż z Garonne na północ zajęła mu osiem dni, podczas których wyczerpał niemal ze szczętem siły nie tylko kilku wierzchowców, ale i własne. Miał wrażenie, że nie zdoła przejechać ani ćwierć mili więcej. Chyba tylko myśl o tym, że to jego pierwsza wizyta w stolicy, pomogła mu wykrzesać trochę energii, by mógł się choć rozejrzeć i poczuć ducha miasta.

Przed sobą miał Grand’rue Saint-Jacques, biegnącą w dół, ku brzegowi Sekwany. Szerokość ulicy nie przekraczała piętnastu stóp, za to każdy jej skrawek tętnił życiem – ludzkim i zwierzęcym. W porównaniu z tą kakofonią rozmów, nawoływań, porykiwania, beczenia i szczekania pole bitwy wydawało się zaciszem i nawet ci z przeklętych, których wieczną karą jest wylizywanie szczyn z czarciego nocnika, nie znieśliby panującego tu smrodu. Tego wszystkiego Tannhäuser się spodziewał, lecz poprzez chaos miejskiej codzienności wyczuwał coś jeszcze, złowrogie napięcie, jakby zbyt wielu przez zbyt długi czas musiało dławić w sobie zbyt wielką furię. Paryżanie byli z natury bojowi, niepokorni i skorzy do nieposłuszeństwa wobec władzy, lecz nawet oni nie mogliby znieść takiego wrzenia przez dłuższy czas. Być może w innych okolicznościach ten stan rzeczy nie niepokoiłby zbytnio Mattiasa, lecz przecież nie przemierzył Francji po to, by szukać kłopotów.

Uczynił to, by odnaleźć swą żonę Carlę i zabrać ją do domu.

Odkąd uparła się, że musi tu przyjechać, odchodził od zmysłów z niepokoju tym silniejszego, że była już w zaawansowanej ciąży. To miało być ich drugie dziecko i, z Bożą pomocą, pierwsze, które przeżyje. Mimo wszystko nie był zbytnio zdziwiony jej postawą. Odkąd znał Carlę, zawsze przejawiała niezłomną, żelazną wręcz wolę, a gdy na drodze jej planów pojawiały się przeszkody, budziły w niej jedynie pragnienie walki i zwycięstwa. Między innymi za to ją kochał, choć był to także mur, o który wielokrotnie już bił głową. A jeśli dodać do tego fakt – jak to uczynił Tannhäuser, idąc za dobrą radą – że ciąża jest dla kobiety stanem tymczasowego obłąkania, podróż Carli do Paryża, drogami, których stan nie uległ poprawie od upadku cesarstwa rzymskiego, mogła się wydawać sprawą niemal zwyczajną.

Niewiele kobiet potrafi oprzeć się mocy zaproszenia na wesele, zwłaszcza gdy chodzi o połączenie dwu rodzin królewskich, wszem i wobec zapowiadane jako „epokowy związek”.

Dwie młodziutkie prostytutki o pobielonych twarzach, wysmarowane cynobrem na policzkach i ustach, podbiegły do Mattiasa przez błoto. Dziewczynki były bliźniaczkami, co bez wątpienia miało znaczący wpływ na cenę ich usług. Dziecięca radość, którą powinny lśnić ich oczy, zdążyła już zgasnąć i miała nigdy nie powrócić. Spoglądając na potencjalnego klienta, jak na komendę uśmiechnęły się lubieżnie w dobrze wyćwiczony sposób.

Czując, jak złość ściska mu żołądek, Tannhäuser rozejrzał się w poszukiwaniu ich luja. Młodzian o tępej facjacie w lot przechwycił jego spojrzenie i jeszcze szybciej uświadomił sobie, że czeka go co najmniej ciężkie lanie. Świsnął przenikliwie, a wtedy dziewczęta zawróciły w miejscu i pobiegły ku niemu. Po chwili zniknęły w tłumie, by dać się zgwałcić innemu klientowi.

Tannhäuser popędził konia, zagłębiając się w miejską ciżbę.

Jego znajomość stołecznej topografii była ledwie szczątkowa i opierała się na opisach zawartych w listach od Orlandu, jego pasierba, który studiował matematykę i astronomię w Collège d’Harcourt. Tę południową część miasta, na lewym brzegu rzeki, nazywano Uniwersytetem. Wyspa na Sekwanie była znana jako Île de la Cité. Prawy brzeg zaś zwano po prostu Ville. Poza tym wiedział jedynie tyle, że trafił do największego miasta świata, ogromnego i przeludnionego mrowiska, złożonego z nieznanych ulic i bezimiennych zaułków, pałaców, karczm, kościołów i burdeli, targów, rzeźni i warsztatów oraz domostw zbyt nędznych, by poświęcać im uwagę.

W podróży korzystał z sieci oferującej konie pocztowe na zmianę, której funkcjonowanie przywrócono po wojnach. Ostatnia stajnia mieściła się ponoć w bocznej uliczce, na zachód od rue Saint-Jacques. Znalazł ją – Écurie d’Engel – dość łatwo, choć musiał po drodze odmówić jeszcze kilku natrętnym propozycjom kreatur z marginesu. W Paryżu wegetowało więcej kurw, żebraków i złodziei niż w pozostałych miastach Francji razem wziętych. Najemnych zabójców było tu tak dużo, że – podobnie jak złotnicy czy rękawicznicy – założyli własny cech. Bandy przestępców przeżywały rozkwit, bo sprzyjali im rozmaici commissaires i sergents. Na przeciwległym biegunie tego mikroświata przedstawiciele Korony i wielcy arystokraci – jeśli akurat nie byli zajęci knuciem przeciw sobie nawzajem oraz prowokowaniem bezsensownych wojen – poza niezliczonymi rozkoszami cielesnymi upodobali sobie rabowanie poddanych za pomocą coraz to bardziej wymyślnych podatków, co Tannhäuser uważał w głębi duszy za najohydniejszą z wielu ich zbrodni.

Po fetorze otwartych rynsztoków ulicy woń stajni przyniosła ulgę jego nosowi i oczom. Usłyszał odgłos chłostania i wiedział, że to nie zwierzę jest ofiarą, była ona bowiem zbyt cicha, za to z ust chłoszczącego raz po raz dobiegały pomruki zadowolenia. Tannhäuser zeskoczył z konia w podwórzu i podążył za odgłosami do stajennego boksu, gdzie półnagi osiłek okładał wychudzonego chłopaka ostrym końcem ogłowia. Okryty zakrwawionymi szmatami niezgrabny wyrostek w milczeniu wił się pod ciosami i kulił na wiązce brudnej słomy. Nie był to piękny widok.

Gdy stajenny po raz kolejny uniósł rękę, Tannhäuser pochwycił skórzane pasy uprzęży, szybkim ruchem owinął je wokół jego szyi i szarpnął. Osiłek zaczął się dusić własną pięścią, a chwilę później runął na ziemię, gdy but przybysza przydepnął jego ścięgno Achillesa, a kolano boleśnie wbiło się w plecy. Wylądował twarzą na bruku, przygnieciony ciężarem ciała Tannhäusera. Wąską kamienną rynną przecinającą boksy płynęła struga gorącego moczu wystraszonej klaczy. Wciskając w nią nos stajennego i czekając, aż ten spróbuje zaczerpnąć tchu, Tannhäuser zaczął się zastanawiać, czy przypadkiem nie zawarł właśnie znajomości z Engelem, właścicielem stajni. Zaczekał, aż osiłek przestanie się rzucać i skomleć, i dopiero wtedy zwolnił uchwyt.

Wychłostany chłopak zdążył tymczasem podnieść się o własnych siłach i można było stwierdzić, że natura nie poskąpiła mu słusznego wzrostu. Zajęcza warga odsłaniała dziąsło niemal do lewego nozdrza. Właściwie trudno było odgadnąć jego wiek – mógł mieć dziesięć lat albo więcej. O sile charakteru świadczyło to, że na jego policzkach nie pojawiły się łzy. Przypatrując się jego dziwnie niekształtnej szczęce, Tannhäuser zastanawiał się, czy nie ma przypadkiem do czynienia z idiotą.

– Wyczyść klacz.

Chłopak skinął głową i zniknął.

Tannhäuser kopniakiem w pierś usunął z drogi osiłka, a gdy ten odpełzł w kąt, zabrał się do zdejmowania siodła. Dopiero gdy pojawił się chłopak ze zgrzebłem, Engel podniósł się z trudem i wlokąc za sobą jedną nogę oraz przyciskając rękę do obolałych żeber, chyłkiem podążył w stronę ulicy. Obserwując chłopaka, który odprowadzał wzrokiem swego chlebodawcę, Mattias zastanawiał się, czy aby na pewno wyświadczył mu przysługę. Wedle wszelkiego prawdopodobieństwa mógł się spodziewać jeszcze bardziej brutalnego lania. Tannhäuser spojrzał na swój bagaż. Nie miał ochoty taszczyć go na plecach przez zatłoczone ulice, zwłaszcza w takim skwarze.

– Dobrze znasz miasto, chłopcze?

Nie zrozumiał ani słowa z bełkotliwej odpowiedzi, za to w osobliwym, urywanym śmiechu, nagłym przygarbieniu ramion i dziwnych gestach wielkich jak szpadle dłoni wyczytał niemały entuzjazm.

– Jak ci na imię?

Tym razem zaryzykował i spróbował przetłumaczyć na ludzką mowę zduszony, nosowy dźwięk, który dotarł do jego uszu.

– Grégoire?

Znowu ten śmiech. I energiczne skinienie głową. Tym razem i Tannhäuser się roześmiał.

– Zatem, Grégoire, uczynię cię moim sługą. I przewodnikiem, mam nadzieję.

Chłopak padł na kolana, złożył dłonie jak do modlitwy i wybełkotał coś, co mogło być błogosławieństwem. Możliwe, że nie był najlepszym oratorem świata, ale gdy Tannhäuser chwycił go za ramiona i postawił na nogi, dojrzał w jego oczach błysk inteligencji.

– Zajmij się koniem, Grégoire, a potem znajdziemy ci porządniejsze odzienie.

Ubrany w białą batystową koszulę Engela Grégoire całkiem nieźle radził sobie z dźwiganiem dwóch wielkich sakw zdjętych z siodła, rolki płóciennego śpiwora, pokaźnego bukłaka oraz pary olster z pistoletami, z których Tannhäuser wydmuchał proch, by chłopak nie odstrzelił sobie stopy. Jego pan niósł zaś w zgięciu ramienia strzelbę z zamkiem kołowym, a u pasa półtoraręczny miecz. Gdy zbliżali się do Grand’rue Saint-Jacques, na horyzoncie znowu pojawił się Engel.

Jego nos i wargi przypominały zgniłe gruszki, a jedno oko zniknęło pod opuchlizną. Towarzyszyli mu dwaj sergents à verge, uzbrojeni w krótkie łuki. Tannhäuser był ciekaw, ile kosztowało Engela ich wsparcie, bo gdy ujrzeli nadchodzącą z naprzeciwka, barczystą i dobrze uzbrojoną postać, zwolnili, najwyraźniej nabrawszy przekonania, że zbyt mało.

– Bogu niech będą dzięki, że go aresztowaliście – zawołał Mattias.

Sergents przystanęli.

– Przyłapałem go, gdy dobierał się do mojego konia.

Szczęka Engela opadła, a z całkiem świeżych, efektownych przerw w uzębieniu popłynęła krew.

– Na jego obronę dodam, że była to klacz, ale widzi mi się, że kara za to będzie nie mniej sroga.

Engel zaczerpnął powietrza, by zaprotestować, ale Tannhäuser nie czekał: huknął go kolbą strzelby prosto w czoło. Właściciel stajni upadł tak, jakby jego stopy były przybite do ziemi, a impet złagodziło dopiero lądowanie jego głowy w kupie łajna. Mattias uśmiechnął się do strażników, którzy zdążyli tymczasem cofnąć się o krok i chwycić za miecze.

– Mój sługa może zeznawać, potwierdzi jego przewiny. Nieprawdaż, Grégoire?

Grégoire wybełkotał coś niezrozumiale.

– Mogę czymś jeszcze wam służyć, panowie?

– Prawo zabrania noszenia broni w mieście.

– Wasze prawa nie dotyczą rycerzy świętego Jana.

Sergents spojrzeli po sobie niepewnie.

– Co więcej, jak przekonał się złodziej, którego ostatnio spotkałem, ta pukawka ustanawia własne prawa.

Po trosze, żeby się zrehabilitować, a po trosze z satysfakcją właściwą koneserom ludzkich nieszczęść, jeden ze strażników uśmiechnął się krzywo, spoglądając na nieszczęsnego Engela.

– Bez obaw, panie. Dopilnujemy, żeby ten sodomita dostał, na co zasłużył.

Zostawiwszy Engela w rękach strażników, którzy właśnie przetrząsali jego kieszenie, Tannhäuser ruszył znowu w stronę Grand’rue. Na końcu zaułka przystanął. Gdzieś tam, w tym ludzkim roju, była brzemienna Carla. Ale gdzie? Nadzieję na jej odnalezienie opierał na wierze w to, że jej syn, Orlandu, jest znacznie lepiej poinformowany.

– Grégoire, muszę się dostać do Collège d’Harcourt przy rue de la Harpe.

Chłopak odpowiedział po swojemu i natychmiast zagłębił się w tłum.

Tannhäuser podążył za nim. Szerokim łukiem ominęli dwóch nieszczęśników o nieprzytomnym spojrzeniu, skutych łańcuchem i bez wytchnienia szuflujących łajno z ulicy na wóz. W bocznej uliczce spostrzegli księdza posuwającego ladacznicę; oboje mieli suknie zadarte powyżej pasa. Z Saint-Jacques skręcili na zachód, w tętniący życiem labirynt między domami piętrzącymi się tak wysoko, że ich dachy niemal się stykały nad wąskimi uliczkami. Minęło sporo czasu, nim dotarli do dzielnicy zamieszkanej głównie przez studentów i, naturalną koleją rzeczy, niemal równie liczne kurwy. Tannhäuser wychwycił w zgiełku głosy przemawiające w kilku językach. Jeśli ktokolwiek mocował się tu z zagadnieniami natury metafizycznej, nie dał się usłyszeć; o wiele bardziej rzucało się w oczy dwoje młodych ludzi mocujących się ze sobą w błocie ku uciesze pijanych przyjaciół posługujących się angielszczyzną.

Widok surowych, dostojnych murów Collège d’Harcourt przywrócił Tannhäuserowi odrobinę wiary w powagę akademickiego życia. Hol był praktycznie pusty; tylko we wnęce otoczonej kontuarem siedział na wysokim stołku sędziwy pedel. Można było odnieść wrażenie, że nie ruszał się z tego miejsca od lat. Nosił krótką perukę z końskiego włosia, co najmniej o numer za małą i raczej marnie ukrywającą chorobę, która trawiła jego łysy czerep. Na resztkach włosów tuż nad uszami można było dostrzec kolonie szarych gnid. Wyłupiaste oczy, wybijające się dumnie nad wystającymi kośćmi policzkowymi, poruszały się miarowo pod zaciśniętymi powiekami pokrytymi siecią niebieskawych żyłek. Tannhäuser zabębnił palcami o kontuar.

Pedel ocknął się w całkowitym bezruchu niczym jaszczurka. Miał zdumiewająco błękitne oczy, jakby w tym prastarym truchle bytował duch zupełnie innej, zgoła niebiańskiej istoty. Bulwiaste ślepia zlustrowały odzienie Tannhäusera, biały krzyż na jego piersi oraz broń spoczywającą w zgięciu ręki, po czym spojrzały na Grégoire’a, obładowanego bagażami i ociekającego potem. Wreszcie powróciły do Mattiasa i dostrzegły w nim wszystko to, kim był: nisko urodzonego zabójcę z dalekiej krainy, do którego uśmiechnęła się Fortuna. Pedel gardził takimi jak on, więc nie raczył się odezwać.

– Szukam Orlandu Ludovici.

– Semestr dawno się skończył, panie – odpowiedział pedel jakby z satysfakcją. – O tej porze roku mieszka tu niewielu studentów.

– Ale znasz Orlandu Ludovici, prawda? Czy jest wśród tych niewielu?

– Maltańczyk nie sypia tu, oho, co najmniej od świętego Michała.

– Wiesz może, dlaczego się wyniósł?

– Panicz Ludovici nie zwierza mi się ze swych myśli, nie znam więc pobudek, które nim kierują.

– A może wiesz, gdzie go znajdę? Dokąd się udał?

– Obawiam się, że nie wiem, panie.

Wydawało się, że własna niewiedza również sprawia mu przyjemność.

Ostrzegano Tannhäusera, że wszelkie kontakty z paryskimi urzędnikami, choćby najniższej rangi, wymagać będą niezmierzonych pokładów cierpliwości.

– Ale wciąż pozostaje studentem tego kolegium?

– O ile mi wiadomo, panie.

– Kiedy widziałeś go po raz ostatni?

– Nie pamiętam, panie.

– Tydzień temu? Miesiąc?

– Nie pamiętam.

– Pamiętasz, że wyprowadził się rok temu, ale nie pamiętasz, kiedy go ostatnio widziałeś?

– W moim wieku, panie, pamięć staje się zawodna.

Tannhäuser pisał do pasierba cztery miesiące wcześniej, zanim wyruszył w ową podróż, która tak długo zatrzymała go w Vélez de la Gomera i jeszcze dalszych stronach. Wskazał na gablotę z przegródkami oznaczonymi literami, wiszącą w głębi wnęki. Nad literą „L” dostrzegł jakieś papiery. Oparł strzelbę o kontuar.

– Są dla niego jakie wiadomości, listy?

– Nie, panie.

– Będę wdzięczny, jeśli się upewnisz.

– Ależ jestem pewny, panie.

Tannhäuser uniósł część blatu zamocowaną na zawiasach i podszedł do gabloty.

– Nie wolno wchodzić za kontuar, panie.

Tannhäuser przewertował papiery w przegródce z literą „L”. Listów do Orlandu rzeczywiście nie było. Przegródka z literą „O” była pusta. Odwrócił się.

W oczach starca pojawił się błysk zadowolenia, a choć jego usta nawet nie drgnęły, w samym ułożeniu warg widać było szczerą pogardę. Tannhäuser nie mógł się oprzeć przykremu wrażeniu, że pedel spodziewał się jego wizyty, że czekał na niego i znał jego tożsamość.

– Ty wiesz, kim jestem.

– Niewątpliwie mężem wielce szlachetnego rodu.

– Orlandu musiał tu mieć przyjaciół, nauczycieli.

– Z pewnością, panie, lecz moja praca nie polega na tym, by się w tych sprawach orientować.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DRUGI
Zaiste wielki filozof

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZECI
Świnia

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY
Dama z południa

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY
Szczurze dziewczę

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY
Z natury wrażliwi

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ DRUGA

DZIEŁA CZARNEJ NOCY, CZYNY HANIEBNE

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY
W nastroju

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY
Płonące psy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
Clémentine

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
Z mocnego

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ TRZECIA

FAŁSZYWE CIENIE RZECZY PRAWDZIWYCH

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY
Kukania, kraina szczęśliwości

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY
Na szczycie

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY
Alice

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY
Człowiek w ogniu

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY
Szaleniec nie ma pana

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY
W Kraju Boga

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY
Haniebniejszy od mordu

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY
Magdalena

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY
Izba porodowa

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY
Paul Papież

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY
Symbol

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ CZWARTA

POMOC DALEKA JAK CZYŚCIEC OD NIEBA

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI
Minstrel

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI
Karmazynowy całun

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY
Podwórza

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY
Myszy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY
Siostry

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY
Czerń

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY
Anioł

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY
Kuglarz

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ PIĄTA

ZŁOWROGA ŚMIERĆ

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY
Jeśli to ma być raj

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIERWSZY
Sąd

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI
Drobiazgowy Bóg

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY TRZECI
Jeszcze jedno dziecko

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY CZWARTY
Tygiel

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIĄTY
Oszukać ślepego

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SZÓSTY
Wisielec

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SIÓDMY
Konie i chłopcy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY
Coś na kształt wiedzy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DZIEWIĄTY
Nabrzeże Saint-Landry

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY
Duchy przeklętych

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY PIERWSZY
Diabelska grobla

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY DRUGI
Małpi cmentarz

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY TRZECI
Nie łzy go oślepiły

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY CZWARTY
Bezimienne uliczki

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

W GŁUSZY

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

NOTA DO WYDANIA POLSKIEGO

CZĘŚĆ PIERWSZA TEN PODSZYTY LĘKIEM SEN

ROZDZIAŁ PIERWSZY Córki drukarza

ROZDZIAŁ DRUGI Zaiste wielki filozof

ROZDZIAŁ TRZECI Świnia

ROZDZIAŁ CZWARTY Dama z południa

ROZDZIAŁ PIĄTY Szczurze dziewczę

ROZDZIAŁ SZÓSTY Z natury wrażliwi

CZĘŚĆ DRUGA DZIEŁA CZARNEJ NOCY, CZYNY HANIEBNE

ROZDZIAŁ SIÓDMY W nastroju

ROZDZIAŁ ÓSMY Płonące psy

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY Clémentine

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY Z mocnego

CZĘŚĆ TRZECIA FAŁSZYWE CIENIE RZECZY PRAWDZIWYCH

ROZDZIAŁ JEDENASTY Kukania, kraina szczęśliwości

ROZDZIAŁ DWUNASTY Na szczycie

ROZDZIAŁ TRZYNASTY Alice

ROZDZIAŁ CZTERNASTY Człowiek w ogniu

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY Szaleniec nie ma pana

ROZDZIAŁ SZESNASTY W Kraju Boga

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY Haniebniejszy od mordu

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY Magdalena

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY Izba porodowa

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY Paul Papież

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY Symbol

CZĘŚĆ CZWARTA POMOC DALEKA JAK CZYŚCIEC OD NIEBA

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI Minstrel

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI Karmazynowy całun

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY Podwórza

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY Myszy

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY Siostry

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY Czerń

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY Anioł

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY Kuglarz

CZĘŚĆ PIĄTA ZŁOWROGA ŚMIERĆ

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY Jeśli to ma być raj

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIERWSZY Sąd

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI Drobiazgowy Bóg

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY TRZECI Jeszcze jedno dziecko

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY CZWARTY Tygiel

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIĄTY Oszukać ślepego

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SZÓSTY Wisielec

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY SIÓDMY Konie i chłopcy

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY ÓSMY Coś na kształt wiedzy

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DZIEWIĄTY Nabrzeże Saint-Landry

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY Duchy przeklętych

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY PIERWSZY Diabelska grobla

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY DRUGI Małpi cmentarz

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY TRZECI Nie łzy go oślepiły

ROZDZIAŁ CZTERDZIESTY CZWARTY Bezimienne uliczki

EPILOG W GŁUSZY

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Twelve Children of Paris

Copyright © Tim Willocks 2013

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Plan Paryża (ok. 1572), Braun i Hogenberg

© Bridgeman/FotoChannels

Opracowanie graficzne okładki: Sławomir Folkman

Ilustracja na okładce: Larry Rostant

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Dwanaścioro z Paryża, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-246-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com