Marcus Sakey

Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa

Przełożył

Andrzej Jankowski

Dom Wydawniczy REBIS

Scottowi Millerowi i Benowi Sevierowi, którzy od początku mają moje poparcie.

AKT PIERWSZY

„Nie ma przyszłości bez tożsamości, która daje do niej prawo albo rodzi wobec niej zobowiązania. Nie ma żadnych ograniczających norm. To właśnie owa cechująca ją niepewność sprawia, że jest to stan czysty i wolny”.

– Nadine Gordimer, The Pickup

Był nagi i zziębnięty, zesztywniały z zimna, żyły miał jak skute lodem. Stężałe mięśnie, gęsią skórkę, naprężone ścięgna. Dygotał. Coś przesunęło mu się po nogach. Było miękkie jak aksamit, obrzydliwe. Wzdrygnął się, otworzył usta do krzyku i zachłysnął się wodą. Sól szczypała go w gardle. Krztusząc się, parł naprzód, brnął po ciemnych kamieniach. Ocean wciągał go z powrotem, ale pokonał kilka ostatnich, męczących metrów, pełznąc na czworakach jak dziecko.

Fala, cofając się, grzechotała kamykami niczym kośćmi. Mewa skarżyła się krzykiem na samotność.

Paliło go w płucach. Wsparł się na łokciach i zwymiotował. Z jego otwartych ust wypływała strużkami ciecz – słona woda i kwas żołądkowy. Obficie, potem było jej mniej, w końcu wypluł ostatnie krople i szybkimi, płytkimi łykami wciągał powietrze, które cuchnęło gnijącymi rybami.

Wykasłać to. Tak. Tak.

Ręce miał jak nieswoje. Bielsze od mleka i trzęsące się panicznie, gwałtownie. Nie mógł ich powstrzymać. Jeszcze nigdy nie było mu tak zimno.

Co tutaj robił?

Nie pamiętał, jakby zbudził się z lunatycznego snu. Nieważne. Ziąb przenikał go do kości, zabijał, więc jeśli chciał żyć, musiał się ruszać.

Przekręcił się na bok. Apokaliptyczna plaża, spieniona woda pod drżącym niebem, nieustanny ryk wiatru nad mieliznami, chłostającego i szarpiącego trawę morską, jakby chciał ją wyrwać z korzeniami. Jak okiem sięgnąć ani żywej duszy.

Musiał się ruszyć. Domagały się tego jego mięśnie. Wstał chwiejnie i zrobił niepewny krok. Jego myśli były sygnałami przesyłanymi zamarzniętymi drutami; minęły wieki, nim jego nogi zareagowały na polecenia mózgu. Miał zakrwawione stopy.

Jeden krok. Jeszcze jeden. Wiatr jak smagnięcie po ociekającym wodą ciele. Plaża biegła stromo w górę. Z każdym krokiem zyskiwał nieco większe panowanie nad mięśniami. Ruch rozgrzewał je, o Boże, rozgrzewał, wbijając w nie szpilki i zmieniając krew w żrący kwas. Skupił się na oddychaniu, każdy wdech był znacznikiem. Zrób następny. Jeszcze pięć. Nie ustawaj, dopóki nie dojdziesz do dwudziestu. Niech cię szlag, oddychaj.

Głazy, które ocean skruszył na kamyki, ustąpiły miejsca tym, które jeszcze nie zostały starte, szerokim kamieniom porośniętym mchem od zawietrznej i poprzedzielanym kałużami ciemnej wody, w której czyhały kolczaste stworzenia. Stąpał niepewnie, przechodząc z jednego na drugi, aż doszedł na szczyt.

Jeszcze nie widział tak odludnego i niegościnnego miejsca. Czarne skały, spienione morze i niebo znaczone jedynie przelotem ptaków. Nie. Poczekaj.

Zamrugał, starając się skupić wzrok. Dwie wąskie koleiny w piasku prowadziły do plamy koloru, pudełkowatego kształtu. Samochód. Skurcze w nogach. Płytki oddech. Nie mógł zmusić płuc do pracy. Do zaczerpnięcia dość powietrza. Rozluźnienie. Zły znak. Zaplątały mu się nogi i upadł. Kilka centymetrów od jego oczu źdźbła bladej trawy, upstrzone i poznaczone przez apetyt owadów. Ziemia nie była taka zła. Prawie miękka. Spokojnie. Dojdziesz.

„Nie” – pomyślał.

Czołganie. Podrapane łokcie. Kolana. Siniejące przedramiona. Sine. Niebieskie. Niebieskie jagody, niebieska woda, niebieskie oczy.

Dotarł do bagażnika, podciągnął się. Zimny metal parzył dłonie. Dowlókł się do drzwi i ujął zgrabiałymi palcami klamkę.

„Proszę” – rzekł w myślach.

Drzwi się otworzyły. Zatoczył się i wpadł w zapach skóry. Nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Musiał użyć obu rąk, by wciągnąć najpierw jedną, potem drugą do środka. Chwyciwszy błyszczącą klamkę, zatrzasnął drzwi. Śmiech wiatru ucichł.

Zamiast stacyjki był przycisk zapłonu. Klepnął palcem, chybił, klepnął jeszcze raz. Silnik zaskoczył.

Mężczyzna nastawił ogrzewanie na maksimum i opadł na fotel.

Wygodnie. Ciepłe powietrze sprawiało, że ciało bolało go, potem mrowiło i w końcu się rozluźniło. Przez chwilę, z głową odrzuconą do tyłu, patrzył w sufit. Z zadowoleniem przyglądał się migającym mu przed oczami ciemnym plamkom. Unoszącym się w powietrzu drobinom, które widział tylko wtedy, kiedy starał się nie patrzeć na nie. Nie myślał o tym, gdzie jest i dlaczego, do kogo należy samochód, kiedy mogą wrócić jego właściciele i czy byliby zadowoleni, gdyby znaleźli w nim nagiego człowieka, z którego ściekała na skórzane siedzenia woda.

Po prostu skulił się za zamkniętymi drzwiami, w buchającym z nawiewów gorącym powietrzu jak zwierzę w swoim legowisku.

Po długim czasie – nie miał pojęcia, jak długim – poczuł, że dochodzi do siebie. Jakby budził się z drzemki. Cisnęły się słowa i pytania, niczym liście opadające w październiku z drzewa, wirujące w powietrzu i nigdy niedotykające ziemi.

Benzyna. To było jedno. Benzyna. Co to…

Och. Wyprostował się, przetarł oczy. Mięśnie miał słabe i sflaczałe. Wskaźnik paliwa pokazywał, że zbiornik jest prawie pusty. Wyłączył silnik.

No tak. Gdzie jestem?

Samochód był prawdziwym cackiem. Według plakietki na kierownicy bmw, ze wskaźnikami jak w kokpicie samolotu. Skórzane siedzenia, wykończenia z polerowanego aluminium, a w desce rozdzielczej wyświetlacz komputera. Ale w środku był bałagan. Na podłodze z jego strony leżały skarpetki i para butów marki Nike, siedzenie pasażera zaś było przysypane mapami, kubkami po wodzie sodowej, pustymi listkami efedryny, rachunkami ze stacji paliw, a na tym wszystkim spoczywały podniszczony atlas drogowy Stanów Zjednoczonych i trzyćwiartkowa butelka Jacka Daniel’sa, w której pozostało trunku na dwa palce.

Ohoo.

Otworzył whiskey i jednym łykiem pochłonął połowę zawartości. Piekła w najlepszy z możliwych sposobów.

Teraz, kiedy świat na zewnątrz już go nie zabijał, odznaczał się pewnego rodzaju smętną urodą. Jednak było to odludne miejsce. Poza dwiema wąskimi koleinami, w których zaparkowany był samochód, nigdzie nie widać było ani śladu ludzi. I chociaż przez cały czas nie był w pełni przytomny, odkąd wgramolił się do pojazdu, nie widział nikogo.

A zatem…

Jak się tutaj znalazł?

Co to, do kurwy nędzy, za miejsce i co tutaj robił?

„Spokojnie – rzekł sobie w myślach. – Nie panikuj. Jesteś bezpieczny. Po prostu pomyśl o tym, co się wydarzyło. Jak tutaj wylądowałeś. Ty… ty…”

Nic.

Zamknął oczy, zacisnął powieki. Ponownie je otworzył.

Nic się nie zmieniło. Pił wcześniej? Naćpał się?

„Odtwórz swoje kroki. Byłeś…”

„Byłeś…”

Przypominało to ową straszną chwilę, którą czasami przeżywał, budząc się w obcym otoczeniu, w ciemności salonu przyjaciela albo w hotelu, ów okres, kiedy mózg jeszcze nie zaskoczył i wszystko działo się automatycznie, tylko panika, gotowość i strach, napięcie w oczekiwaniu, aż pojawi się pewność, aż normalność opadnie jak ciepły koc. Ta chwila zawsze mijała. Mijała i przypominał sobie, gdzie jest i co tam robi.

W porządku?

Odłożył whiskey, ujął obiema dłońmi kierownicę.

„Skup się”.

„Skup!”

Na zewnątrz świstał wiatr. Drzewa wyglądały, jakby się spaliły – czarne pnie, od których odchodziły szerokie konary, a od nich gałązki z garstką upartych, pomarańczowych i żółtych liści, ostatnich żarzących się węgielków.

„No dobra. Musiało się coś zdarzyć. Skutek wyziębienia, jakiś wstrząs. Nie zmagaj się z tym na siłę. Weź to sposobem. Wyciągnij podstępem. Nie możesz tego ustawić przed sobą, tak jak tych plamek migających przed oczami. Podejdź z boku. Twój mózg najwyraźniej działa. Użyj go. Gdzie jesteś?”

Kamienista plaża. Zimno. Czuł sól na wargach, wiedział, że to ocean. Który?

Pytanie było idiotyczne, ale mimo to popracował nad odpowiedzią. Niech jedna rzecz doprowadzi do drugiej. Zegar na desce rozdzielczej wskazywał 7.42. Słońce nad falami było w jasnym odcieniu szarości, ale wyżej niż wcześniej. Co znaczyło, że jest to ranek, wschodnie wybrzeże, a zatem Atlantyk. Zakładając, że wciąż jest w Stanach Zjednoczonych. Tak. Atlas drogowy.

No dobra. Atlantyk. Poza tym zimno, kamienisty brzeg, małe zaludnienie. Może to Maine?

Dlaczego nie. Przyjmij, że tak.

– To Maine? – Głos mu się załamywał. Odkaszlnął i mówił dalej: – Jestem w bmw. Jest ranek.

I nic.

W uchwycie na kubek tkwiła koperta z banku. W niej pęk dwudziestek, parę setek dolarów. Pod kopertą było coś srebrnego, co okazało się nierdzewnym rolexem daytoną. Bardzo fajny zegarek.

Co jeszcze? Pochylił się w prawo i otworzył schowek. W środku były instrukcja obsługi, kółko na kluczyki z pilotem bmw, trzy długopisy, paczka altoidów, opakowanie efedryny i duży, czarny pistolet.

Gapił się z otwartymi ustami. Instrukcja obsługi, kółko na kluczyki z pilotem bmw, trzy długopisy, paczka altoidów, opakowanie efedryny i duży, czarny pistolet. Półautomatyczny, zauważył, a potem zaczął się zastanawiać, jak to możliwe, że to wie, a nie pamięta, gdzie był, zanim ocknął się na tej plaży. Co gorsza, może nawet jego…

„Stop. Nie idź tam. Jeśli nie spojrzysz temu w oczy, to może to nieprawda”.

Bagażnik.

Wysiadł. Wiatr chłostał jego nagie ciało i szybko dostał gęsiej skórki. Jądra starały się schować do brzucha. Stawiając ostrożnie zakrwawione stopy, podszedł do tyłu samochodu.

Czy będzie tam ciało? W kajdankach i z dziurą po kuli w głowie, a może zawinięte w dywan, z wystającymi z niego butami i włosami.

Nie. Były tam tylko przewody rozruchowe i plastikowa torba na zakupy z wydrukowaną na niej czerwoną tarczą strzelniczą. Otworzył ją. Para dżinsów znanego projektanta, biały podkoszulek z żółtymi plamami pod pachami, zmięte bokserki, zwinięte skarpetki. Czyjeś pranie.

Znowu się rozejrzał. Raz kozie śmierć.

Wytrzepał bieliznę, włożył. Dżinsy były miękkie i wytarte, wyglądały na drogie. Za dobra marka na Target, do tego brudne. Może zakupy w Targecie to była zmiana ubrania. Wbił się w podkoszulek, a potem zatrzasnął bagażnik. Wsiadł z powrotem do samochodu. Powietrze w środku było cudowne, dusząco ciepłe. Kiedy wzuwał buty, uniósł się kwaśny odór stóp.

Potem wyprostował się w fotelu i popatrzył przez okno.

Skąd wiedział, że czerwona tarcza strzelnicza jest znakiem firmowym Targetu? Skąd wiedział, że ten zegarek to rolex? Albo że Jack Daniel’s to whiskey i że on lubi whiskey?

Skąd wiedział, że w breloczku bmw jest chip, który pozwala uruchomić zapłon, że Maine jest na północnym wschodzie, jak mógł rozpoznać objawy wyziębienia, zerknąć na plik dwudziestek i zorientować się od razu, że to kilkaset dolarów… Mógł zrobić to wszystko, ale nie mógł sobie przypomnieć swojego cholernego…

Sięgnął do schowka po instrukcję obsługi, starając się nie dotknąć pistoletu. Podręcznik był oprawiony w skórę. W kieszonce okładki były dowód rejestracyjny i ubezpieczenie. Oba na Daniela Hayesa zamieszkałego przy Wandermere Road 6723 w Malibu, w Kalifornii.

Ha.

Wysiadł, poszedł obejrzeć tył. Kalifornijskie tablice.

Kto odszedł sobie od wartego dziewięćdziesiąt tysięcy samochodu i zostawił kluczyk w schowku? Dokąd poszedł na tym odludziu?

I to ubranie. Buty pasowały. W dżinsach czuł się jak w swoich.

„Nazwanie siebie Danielem Hayesem to początek – pomyślał. – Przymierz to tak jak dżinsy”.

Daniel wrócił do samochodu, założył zegarek, a potem włączył zapłon i odjechał.

Koleiny prowadziły do drogi gruntowej. Droga gruntowa do brukowanej, tylko nieco mniej wyboistej. Ta w końcu dochodziła do asfaltowej, niegdyś czarnej, teraz wypłowiałej dwupasmówki, przy której stał znak oznajmiający, że to US-1, na północ do Machias, na południe do Ellsworth.

Stanął na poboczu, siedział i patrzył. Przejechała sfatygowana furgonetka zmierzająca na południe. Minutę później civic kierujący się na północ.

– Życie toczy się dalej – powiedział i roześmiał się trochę histerycznie. Zawsze gadał do siebie?

„Może tak. Może żujesz kapsle z butelek. Odbywasz stosunki analne z karłami. Zabijasz ludzi na zlecenie tajnego rządu…”

Wjechał na autostradę, kierując się na południe.

Niebo się przejaśniało, szarość nie tyle znikała, ile rozrywała się na osobne rejony gęstych chmur rozdzielone intensywnym błękitem. Bmw redukowało świat na zewnątrz do łagodnego pomruku. W oczach czuł piasek, w rękach i głowie ciężar. Ale z przyjemnością zauważył, że na tablicach rejestracyjnych widnieje napis „MAINE”.

A zatem nie zwariował. Może tylko trochę mu się pomieszało w głowie.

Zakładając, że jego pierwszą świadomą czynnością nie była kradzież samochodu i że ubezpieczenie było aktualne, przejechał cztery i pół tysiąca kilometrów. Cztery i pół tysiąca kilometrów, a potem kąpiel w oceanie tak zimnym, że mógł go przyprawić o zawał. Dlaczego?

Daniel przetarł oczy. Ręce miał otarte do żywego. Oczy same mu się zamykały. Musiał znaleźć jakiś motel, pospać z tydzień. Kiedy się obudzi, wszystko będzie lepiej. Przypomni sobie, kim…

„Nie przyznawaj się do tego. To droga do szaleństwa” – pomyślał.

…co tutaj robi. To się wyjaśni.

Przejechał przez miasteczko, mignęły mu białe szalowania domów i podupadający kościółek. Na rowerze, ze wstążkami na kierownicy, pedałowała dziewczyna. Chodniki, ratusz i smażalnia ryb. Półtora kilometra dalej przydrożna tablica informowała, że w czymś pod nazwą motel Pod Sosnami, niskim budynku z pustaków przycupniętym przy drodze, są wolne miejsca. Doskonale. Dobrze. Znakomicie.

Na podjeździe był żwir, który trzeszczał pod kołami. Wyszedł w śpiew ptaków i chłodne światło słońca, minął parę zakurzonych furgonetek z uchwytami na strzelby i ręcznie malowanym kamuflażem.

Portiernia była niszą z boku holu, z wtłoczonym w nią biurkiem. W niej nikogo. Na ścianie wisiał zaskakująco zręcznie namalowany obraz jelenia skaczącego przez powalone drzewo. Artysta uchwycił panikę zwierzęcia, pociągnięcia pędzla były zatrważające, las jak z najbardziej ponurej baśni. Daniel wyczuwał, że za ramą czai się myśliwy, zagrożenie było bliższe i większe, niż mogło się spodziewać zwierzę.

– Słucham?

Obrócił się gwałtownie. Za odsuniętą do połowy zasłoną z koralików stała kobieta. Nie potrafił powiedzieć, czy jest zmarnowaną trzydziestolatką, czy atrakcyjną pięćdziesięciolatką.

– Taa, przepraszam. Tylko podziwiałem obraz.

– Mojego męża. Sama nie wiem, czemu traci na to czas. Żadnego z tego pożytku. Ciągle mu mówię, żeby malował na starych, ale lubi je trzymać.

– Powinien – rzekł Daniel. – Ma duży talent.

– Dużo czasu. O talencie nic nie wiem.

„Co za szczęściarz, że ma ciebie za żonę” – pomyślał, a powiedział:

– Aaa, potrzebuję pokoju.

– Jedynkę czy dwójkę?

– Wszystko jedno.

– Jedynka jest tańsza.

– No to jedynkę. Jedynka będzie w sam raz.

Kobieta usiadła za komputerem i zaczęła stukać w klawisze.

– Czterdzieści dolarów. Na długo?

– Nie… nie wiem. Jaki dzień dzisiaj mamy?

Obdarzyła go spojrzeniem, które mówiło „mieszczuchy”, ale powiedziała:

– Środę.

– Dobra. Na razie na dzisiaj. – Środa. Nie. Położył na kontuarze kopertę z banku, upewnił się, że kobieta na nią spojrzała. – Powiedziała pani czterdzieści?

Skinęła głową, więc wyjął dwie dwudziestki.

– Nazwisko?

– Daniel Hayes.

– Karta kredytowa?

– Hę?

– Jako kaucja.

– Zgubiłem portfel. A może dam pani dodatkowo czterdzieści jako kaucję?

Oczy się jej zwęziły, ale wzięła pieniądze.

– Doba kończy się w południe. Nie wolno palić. Ma pan siódemkę.

– W pokoju jest kablówka? – zapytał z niepokojem, a potem się zreflektował. „Co?” Słowa te wyrwały się z jego ust mimo woli. Co go obchodziła… – Kobieta gapiła się na niego, więc rzekł: – No wie pani, telewizor?

– Telewizor. Magiczne pudło z obrazkami?

– Zgadza się. Przepraszam. – Przetarł oczy. – Jestem trochę śnięty.

Wręczyła mu klucz na ciężkim kółku z brązu i wskazała korytarz.

– W tamtą stronę. Na końcu jest automat z lodem i napojami.

Pokój numer siedem okazał się prostokątem trzy na sześć metrów, z podwójnym łóżkiem. Meble były z płyt wiórowych, a pilot telewizora przywiązano do nocnej szafki. W oknach wisiały żółte, koronkowe firanki, co nadawało pomieszczeniu pogrzebowy nastrój. Unosił się zapach chemicznego odświeżacza powietrza.

Nie ma to jak w domu.

Położył kopertę na toaletce i poszedł do łazienki. Za drzwiami, z dłonią na kontakcie, zawahał się.

Pewnie w chwili, gdy włączy światło, wszystko stanie się jasne. Wstrząs ustąpi jak mgła. Wszystko sobie przypomni. Roześmieje się, a potem zaśnie z lekkim sercem.

„No to dlaczego się wahasz?” – zapytał sam siebie.

Nietrudno było się domyślić. Co się stanie, jeśli spojrzysz w lustro i nie rozpoznasz siebie?

„Zrób to”.

Wcisnął włącznik. Zamigotało fluorescencyjne światło, ukazując podłogę pokrytą linoleum i laminatowe półki.

Nie ustąpiła żadna mgła. Nie uniosła się żadna zasłona. Mężczyzna w lustrze nie udzielił żadnych odpowiedzi.

Wyglądał na wyczerpanego, twarz była posiniaczona i zmięta, z ciemnymi kręgami pod oczami, ale mniej czy bardziej znajoma. Na przyprawiający o zawrót głowy moment Daniel stracił rozeznanie i nie wiedział, co jest nim, a co odbiciem w lustrze, jakby jeden z nich był sobowtórem, który mógł się uwolnić i działać niezależnie, jak gdyby wyzwolił się z jego życia.

– Nie czuję się szalony – powiedział, a mężczyzna w lustrze zgodził się z nim. – Ja tylko… tylko…

Poczuł kwas w gardle. Wyłączył światło. Wyszedł z łazienki, ściągając przez głowę brudny podkoszulek.

Zasnąć. Będzie długo spać, a kiedy się obudzi, przypomni sobie. Na pewno. Musi.

„Proszę” – pomyślał błagalnie.

Sny były pełne potu, groźnie majaczących kształtów, wskazujących palców i poczucia wiszącej w powietrzu katastrofy. Kontekst zmieniał się ze snu na sen – stał pochylony na krawędzi dachu wysokiego budynku, szarpał się z pasem bezpieczeństwa w samochodzie, nad którym stracił panowanie, wchodził w cień pod mostem, gdzie czekało coś strasznego – ale istota była taka sama. W żadnym z nich nie był w stanie zapobiec tragedii.

Obudziły go ryk klaksonu i wizg opon osiemnastokołowca. Poderwał się, pewien, że znowu zasnął za kierownicą. Pościel była zmięta i wilgotna, a na poduszce widniał mokry zarys jego głowy.

– Ja pierdolę.

Budzik wskazywał 4.17 po południu. Spał około pięciu godzin. Odsunął zasłonkę i popatrzył na ponury szyld motelu i stację benzynową po przeciwnej stronie ulicy oraz na płonące niebo za nią. Czwarta godzina, a słońce już zachodziło. Ci ludzie byli popieprzeni.

„Dziwne – pomyślał. – Wiesz, że twoje miejsce nie jest tutaj, i nie chodzi tylko o tablice rejestracyjne i ubezpieczenie. Po prostu wiesz, że to nie jest twój dom”.

Daniel wyplątał się z pościeli i poczłapał od łazienki. Nie zapalił światła, kiedy puścił zimną wodę i spryskał paroma garściami twarz i szyję.

Należało pogodzić się z faktami. Jakoś zapomniał, kim jest.

„No więc co wiesz?” – zadał sobie pytanie.

Ocknął się na plaży, półżywy, nagi. Czy mógł zostać oszołomiony narkotykami albo znokautowany, zabrany tam wbrew swej woli? Ale jeśli ktoś to zrobił, dlaczego zostawił mu samochód?

Było bardziej prawdopodobne, że sam tam przyjechał. Sądząc po zawartości samochodu, whiskey, efedrynie i całym tym syfie, prowadził ładny kawałek czasu, może całą drogę z Kalifornii. Ze słonecznego Malibu nad ten ciemny ocean, na tę ukrytą skarpę, gdzie…

Gdzie…

Jezu.

Próbował się zabić.

Jak inaczej można to było wyjaśnić? Brak portfela w samochodzie, ubrania na plaży, telefonu komórkowego. Musiał wejść do oceanu. Mógł to sobie wyobrazić, zimne światło świtu dopiero rozjaśniające horyzont. Mógł z przyzwyczajenia zrzucić buty, zdjąć zegarek i dopiero wtedy uświadomić sobie, jak zbyteczne były te czynności. Wejście do wody, skrzywienie się na skutek wstrząsu wywołanego przenikającym do szpiku kości zimnem fal. Brodzenie, dopóki nie znalazł się na głębszej wodzie, gdzie mógł dać nurka, a potem płynięcie i zrzucenie ubrania. Za bałwany. Chaotyczna gonitwa myśli, rozpaczliwe pragnienie śmierci, walka o życie. Zanurzenie się w ciemność łona i otwarcie ust, by zaprosić ją w siebie…

„Talent do dramatyzacji, Danielu?”

Nie znał niczego takiego, raczej nie. Może po prostu chciał wziąć kąpiel. Do diabła, może nie był Danielem Hayesem. Nie wiedział tego na pewno.

Najpierw to, co ma być na początku. Prysznic. I jedzenie. Umierał z głodu. Jeśli chciał być czymś więcej niż zwierzęciem, jeśli chciał wierzyć, że nadal jest człowiekiem, choćby nie w pełni poskładanym, to mógł zacząć od prostych rzeczy.

W łazience przestawił kurek na gorącą wodę, zdjął bokserki i rzucił je na rezerwuar, a potem, kiedy woda stała się cieplejsza, przyjrzał się w lustrze swemu ciału. Jego skóra miała kolor z ziemistego krańca spektrum i chociaż mięśnie ramion rysowały się dość wyraźnie, brzuch charakteryzował się tą typową dla trzydziestu paru lat miękkością. Na ramionach i plecach miał zadrapania.

„Wydawało mi się, że wyglądam lepiej” – pomyślał.

Wszedł pod prysznic i pozwolił, by obmył go strumień wody.

Potem, z ręcznikiem owiniętym wokół bioder, zbadał pokój. Na ścianie było kolejne płótno; to przedstawiało szarą skałę, o którą biły niemal czarne fale. Woda tryskała wysoko, białe rozbryzgi na tle burzowych chmur. Scena tchnęła przejmującą samotnością, tylko ta furia i piana, bez śladu łagodzącej ją obecności człowieka. Jedyna jasna plamka była na niebie, łza w chmurach, mała i odległa.

„No tak – pomyślał – gdybyś miał za żonę tę kobietę, również nie widziałbyś najdrobniejszego promyka nadziei”.

Wziął pilota z szafki nocnej i włączył telewizor. Piąta czterdzieści osiem, jeszcze nie pora. Skakał po kanałach, dopóki nie znalazł CNN, krótkowzrocznie paternalistycznego Wolfa Blitzera. Palestyńczycy i Izraelczycy nadal brali się za łby, w Darfurze nadal było piekło, Rosja nadal wracała na złą drogę. Wyłączył głos.

Skręcało go w żołądku. Boże, ależ był głodny. Musiał z tym szybko coś zrobić.

„Jednak najpierw zobaczymy, czy możesz uzyskać jakąś pomoc” – powiedział sobie.

Telefon był czarny i poobijany. Podniósł słuchawkę i wybrał 411. Nagrodził go mechaniczny ton, a po nim mechaniczny głos.

– Witamy w informacji telefonicznej. Angielski, wybierz jeden. Para Español…

Wcisnął jeden.

– Proszę podać nazwę miasta i stanu.

– Los Angeles, Kalifornia.

– Podaj nazwisko albo nazwę firmy…

– Daniel Hayes.

– Proszę zaczekać moment.

Czekał, zwijając kabel między palcami. Po chwili cisza ustąpiła stłumionemu brzęczeniu i rozległ się znużony głos telefonistki.

– Dziękujemy za wybranie informacji telefonicznej AT&T dla zapewnienia jakości obsługi rozmowy mogą być nagrywane przeliteruj proszę nazwisko którego szukasz.

– Hayes, H-A-Y-E-S, imię Daniel.

– Dziękuję. – Stukanie klawiszy. – Przykro mi, ale ten numer jest zastrzeżony.

– Niech pani posłucha, to pilna sprawa. Absolutnie muszę porozmawiać z Danielem.

– Przykro mi, nie mogę podawać numerów zastrzeżonych.

– Mogłaby pani mnie połączyć?

– Przykro mi, nie mogę.

– Niech pani da spokój – powiedział, starając się, by w jego głosie nie było słychać irytacji. – Co złego może się zdarzyć, jeśli mnie pani połączy? I tak nie będę znał numeru.

– Przykro mi, ale…

– Gówno możesz zrobić. Taa.

Trzasnął słuchawką tak mocno, że mógł uszkodzić dzwonek. Piąta pięćdziesiąt osiem, już prawie pora. Wciskał kanały, dopóki nie doszedł do FX, streszczenia jakiegoś serialu policyjnego. Telefon był strzałem w ciemno, ale miał nadzieję, że ktoś może odbierze, ktoś, kto rozpozna jego głos. Współlokator, kochanka, brat, żona, ktoś, komu mógłby zaufać, że go poprowadzi…

Sekundę.

„Prawie pora? Na co?”

Miał wrażenie, jakby ktoś piórkiem łaskotał go po ramionach. Kiedy zameldował się w motelu, upewnił się, że w pokoju jest telewizor. A wcześniej, cholera, nawet tego nie zauważył, ale kiedy włączył odbiornik, pomyślał, że jeszcze nie jest pora.

Usiadł na łóżku, opierając się plecami o tanie wezgłowie. Włączył głos. Reklamy: zły kredyt, żadnego kredytu, możesz wziąć pożyczkę; mleczko do czyszczenia uszczęśliwiło gospodynię domową; mustang pruł z nieprawdopodobną szybkością opuszczonymi drogami.

I wtedy się zaczęło.

SCENA W KUCHNI MAMI – DZIEŃ

Stylowa kawiarnia w Zachodnim Hollywood w porze lunchu. PIĘKNI LUDZIE żują ekologiczne warzywa i popijają chablis, obsługiwani przez KELNERKI w szykownych czarnych strojach. Przy stoliku pod oknem EMILY SWEET bawi się srebrnymi sztućcami. Jest niezwykle atrakcyjną kobietą w obcisłym T-shircie i dżinsach znanego projektanta. Przed nią leży na pół zjedzona przystawka. Emily zerka na zegarek i wzdycha, po czym sięga po torebkę.

EMILY

Zapłacę, jeśli masz chwilę.

KELNERKA

Niech zgadnę. Nie pokazał się?

EMILY

z kwaśnym uśmiechem

Mężczyźni z Los Angeles.

KELNERKA

Jakbym nie wiedziała. Za dużo żelu na włosach, za mało serca.

Przez tłum przeciska się przystojny mężczyzna o szczęce, na której widok Supermana ogarnęłaby zazdrość. JAKE MODINE wygląda, jakby poczuł ulgę, ujrzawszy, że Emily jeszcze tam jest. Kelnerka podnosi ukradkiem kciuki do Emily.

JAKE

Em, kochanie, przepraszam…

EMILY

W porządku.

wstając

Spróbuj ceviche.

JAKE

Zaczekaj…

EMILY

Mam dość czekania na ciebie, Jake.

JAKE

Spóźniłem się, bo…

EMILY

Cały czas wierzę w twoje kłamstwa, mając nadzieję, że pewnego dnia weźmiesz się w garść i dostaniesz to, czego chcesz. I co mi z tego przyszło?

zakłada torebkę na ramię

Ciepłe ceviche.

JAKE

Spóźniłem się, bo rozmawiałem z Tarą. Właściwie wrzeszczałem.

z ręką na jej ramieniu

To już koniec, Em.

pauza

Odchodzę od twojej siostry.

Emily patrzy na niego. Nie może się zdecydować, czy gwałtownie wyjść, czy rzucić mu się w ramiona.

Rozbrzmiewa seksowna piosenka pop zsynchronizowana z szybkim montażem: para w łóżku, potem zbliżenie palców mężczyzny pieszczących plecy kobiety. Nocny ruch na autostradzie, światła reflektorów rozmazane i ziarniste. Migające uda dziewczyny w nocnym klubie. Ludzie wokół ogniska, za nimi światła pirsu w Santa Monica. Na boku budynku wyblakły od słońca mural przedstawiający Jima Morrisona. Palce z wymanikiurowanymi paznokciami trzymające za nóżkę kieliszek martini. Na koniec trzy kobiety – blondynka, brunetka i ruda – śmiejące się tak serdecznie, że ruda aż osuwa się na chodnik. Kiedy piosenka się skończyła, na ekranie zalśnił napis Słodkie dziewczyny.

Daniel gapił się jak urzeczony. Nie chodziło o film, który okazał się czymś pomiędzy Felicity a Melrose Place, melodramatem o trzech siostrach szukających szczęścia w Hollywood, odcinkiem serialu rzekomo o uczeniu się i miłości, a tak naprawdę o kłótniach i pieprzeniu się. Scenariusz był solidnie napisany, zdjęcia sprawne, ale nie to przykuło jego uwagę. Nie chodziło też o fantastyczne rojenia o wiecznej młodości na lewym wybrzeżu ani o stylowy montaż czy chwytliwą ścieżkę dźwiękową.

Chodziło o Emily.

Średnią siostrę, brunetkę o kremowej karnacji i jasnych oczach, dziewczynę w rodzaju tych, które pojawiały się w reklamach kremów i których zapach można sobie wyobrazić, patrząc tylko na to, jak się uśmiecha.

Odcinek opowiadał o burzliwym związku Emily z Jakiem, producentem, który wcześniej spotykał się z jej starszą siostrą, marząc o Emily. Tara, blondynka, nie była – jak łatwo można przewidzieć – szczęśliwa, że została porzucona, i pod koniec odcinka udało się jej nie tylko doprowadzić do zerwania Emily z Jakiem, ale również ukraść siostrze rolę dzięki uwiedzeniu reżysera. Rola ta była gościnnym występem w serialu, którego producentem był Jake, co utwierdziło Emily w przekonaniu, że on cały czas z nią igrał.

W ostatnich minutach odeszła od Jake’a. Kiedy znalazła się w bezpiecznym wnętrzu swego jasnoniebieskiego garbusa, zamknęła drzwi i chwyciła kierownicę. Nie odprawiała żadnych dzikich histerii, tylko otarła oczy grzbietem dłoni – było to nienachalnie zagrane – a potem uruchomiła silnik i odjechała, jej tylne światła zaś stopiły się z setką świateł innych początkujących gwiazdek. Przemknęły szybko napisy, podczas gdy prezenter zachwalał następny program, coś o chirurgii plastycznej. Daniel wyłączył telewizor.

Co to, do diabła, było? Co to znaczyło?

Kim była Emily Sweet?

„To wymyślona postać, idioto – zganił się. – Znaczy to tylko tyle, że jesteś przerażony i kurczowo czepiasz się wszystkiego, co odwraca twoją uwagę od faktów z twego życia”.

Wstał, poszedł do łazienki. Powiesił ręcznik na wieszaku i włożył ubranie. Tak czy inaczej, musiał coś zjeść. Nie zaszkodzi zrobić kolejny postój.

Znalazł drogerię kawałek dalej, przy US-1. Po głębokich ciemnościach wieczoru w Maine fluorescencyjne światło raziło w oczy, ale kobieta w średnim wieku za ladą uśmiechnęła się do niego, kiedy sprzedawała mu czasopismo.

– Można tu gdzieś coś wrzucić na ruszt?

– W Kingfisherze robią przyzwoite burgery.

– Doskonale.

Uzyskał wskazówki i wskoczył do samochodu. Kingfisher okazał się restauracją w zaadaptowanym budynku siedem kilometrów dalej. Kiedy wszedł, rozmowy nie całkiem umilkły, ale czuł na sobie spojrzenia obecnych. Dostrzegł pusty boks pod oknem, wślizgnął się na siedzenie ze sztucznej skóry, wyjął jadłospis zza keczupu. Z tanich głośników Glenn Frey radził Danielowi, by zachował spokój i nie dopuścił do tego, żeby szum własnych opon doprowadził go do szału.

– Co podać?

– Proszę olbrzymią colę i dwa podwójne burgery.

– Jak przyrządzone?

– Hmm… – „Dobre pytanie” – pomyślał i rzekł: – Jeden krwisty i jeden dobrze wysmażony.

– Na jeden błysnąć latarką, drugi spiec. Kapuję. – Zapisała. – Coś jeszcze?

– Tylko pytanie. Gdzie ja właściwie jestem?

Wyglądała na speszoną.

– Za Cherryfield.

Atlas był poklejony taśmą, wystrzępiony i nieaktualny, ale nie wyobrażał sobie, by Maine tak bardzo się zmieniło. Znalezienie Cherryfield zajęło mu kilka minut; nazwę wypisano na mapie najdrobniejszą czcionką. Był nie tylko w Maine, praktycznie znajdował się w Kanadzie. Nic dziwnego, że plaża była opuszczona.

Kelnerka postawiła plastikowy dzbanek z colą. Lepka słodycz miała cudowny smak. Daniel wyjął zakup z drogerii, aktualne wydanie Przewodnika Telewizyjnego. Było to tam. Słodkie dziewczyny, telewizja FX, o szóstej po południu czasu wschodniego. Przerzucił strony na następny dzień – to samo. A zatem leci w kilku stacjach. Szybki przegląd pokazał, że puszczają to przez pięć dni w tygodniu. Wrócił do obecnego dnia – widocznie był 4 listopada – i przeczytał opis.

„Emily (Laney Thayer) i Jake (Robert Cameron) zbliżają się do siebie, ale Tara (Janine Wilson) ma inne plany”.

– Proszę, złotko. – Kelnerka postawiła talerze. Bił z nich zapach, mocny i tłusty, i Danielowi już nie burczało, ale ryczało w żołądku. Wgryzł się w hamburgera. Zachwycający. Jego pierwszy posiłek. Jadł łapczywie, pochłaniając go, jakby wypełniał dziurę.

– Dlaczego masz dwa hamburgery?

Przy końcu stołu stała ośmioletnia może dziewczynka. Miała włosy związane czymś różowym i mechatym w koński ogon i T-shirt ze zdjęciem śpiewającej do mikrofonu dziewczynki tylko trochę od niej starszej.

Uśmiechnął się do niej.

– Jak to? Mam tylko jeden.

– Nie, masz dwa. – Wskazała na nie. – Jeden, d…

Zanim zdążyła skończyć, wepchnął resztkę hamburgera do ust, aż policzki wydęły mu się jak balon.

– Widzisz? – zapytał z pełnymi ustami. – Jen.

Roześmiała się i przyłożyła ręce do ust, Daniel zaś żuł, łykał, żuł, łykał. Zakasłał i otarł usta.

– Jesteś głupi – powiedziała dziewczynka.

– Dziękuję. – Skinął ręką w jej stronę. – Podoba mi się twoja bluzka. Kto to jest?

– To Hannah Montana! Jest piosenkarką, tylko że jeszcze dziewczynką. Jest naprawdę sławna i wszyscy ją kochają, ale nikt nie wie, że ona jest też Miley Stewart. Ale tutaj jest Hannah Montana. Któregoś dnia zostanę sławną piosenkarką i będę dawała koncerty, śpiewała przed prezydentem, i tak dalej.

– No, no! Szczęściarz ze mnie, że cię teraz poznałem. Dziewczynka pokiwała mądrze głową.

– To prawda. Będę naprawdę zajęta, kiedy zostanę sławna. I będę mieszkała w dużym domu z basenem, nad oceanem. I będzie mnie odwiedzało mnóstwo sławnych ludzi i wszyscy będą mnie lubili, bo ja też będę sławna.

– Brzmi wspaniale – powiedział Daniel. Sięgnął po colę i pociągnął łyk.

– Nadine! – Kobieta pojawiła się znikąd. Zignorowała Daniela i chwyciła dziewczynkę za rękę. – Co ja ci mówiłam? Wracaj tam.

– Tylko rozmawialiśmy – rzekł Daniel. – Nic się nie stało.

Kobieta rzuciła mu spojrzenie, które mówiło: „Pilnuj swojego nosa”, po czym pociągnęła dziewczynkę w stronę boksu na drugim końcu restauracji.

– Mówiłam ci, żebyś spokojnie siedziała. Teraz będziesz spokojnie siedziała, moja panno.

Daniel potrząsnął głową. Po co mieć dzieci, skoro chce się lalkę, która siedzi nieruchomo? Dobrze było pogadać z Nadine… właściwie jej posłuchać. Sprawiało to wrażenie normalności. Żadnych pytań o to, kim jest ani co coś znaczy. Małe dzieci są tak pewne wszystkiego. Zamierzała zostać sławną piosenkarką i tyle.

Wziął drugiego hamburgera. Czuł na sobie spojrzenia, starał się więc jeść powoli i kulturalnie. Zanim z jego obiadu zostały okruchy i tłuszcz, wróciły normalne rozmowy. Kiedy odchylił się do tyłu i wygodnie rozparł, jego brzuch naparł na zatrzask dżinsów i ogarnęło go przyjazne wyczerpanie. Po raz pierwszy poczuł się prawie dobrze. Zaczął dzień od walki o życie i od tamtej pory znalazł już ubranie, schronienie i coś do jedzenia. Wiedział, gdzie jest, i miał nazwisko, które mogło być jego.

„To kryteria dobrego samopoczucia? – pomyślał. – Może znajomość swojego nazwiska?”

Musiał się chwycić brzegu stołu, bojąc się, że może wypaść z boksu.

Był w betonowym kanionie. Ciekła woda. Krwawiące słońce barwiło wszystko na szkarłatno. Przed nim widniał tunel, wysoki i szeroki. W wejściu zalegał nieprzenikniony mrok, ale wiedział, że coś czeka w tych ciemnościach. Czeka i patrzy.

Coś strasznego.

– Pospiesz się.

Głos dobiegł z tyłu. Okręcił się szybko.

Emily Sweet, blada skóra i rozsypane w nieładzie czarne włosy. W tym samym ubraniu co w filmie – T-shircie, który obejmował jej ciało, i rozszerzonych u dołu dżinsach. Siedziała na betonie ze skrzyżowanymi nogami jak mała dziewczynka. Miała bose stopy, paznokcie pomalowane na kolor gasnącego słońca.

Uśmiechnęła się do niego.

– Pospiesz się.

– Co?

– Musisz się pospieszyć.

– Dlaczego?

– Idą po ciebie – odparła.

– Kto… – Zanim skończył, rozległ się huk i nagle patrzył na nią przez odwrócony teleskop, a goły beton, groźny tunel i Emily oddalały się. Obudził się gwałtownie. Znowu rozległo się walenie. Ktoś stukał do drzwi.

„Idą po ciebie”.

Mocował się z pościelą, w ciele wzbierała adrenalina.

– Kto tam?

– Kierownik.

– Czego pan chce?

– Pieniędzy za dzisiejszy dzień. Albo musi się pan wyprowadzić.

– Aa, tak. – Daniel wypuścił powietrze. To był tylko sen. Jego budzący się umysł usłyszał pukanie i włączył je do snu, to wszystko. W filmach zatytułowanych Słodkie dziewczyny nie występowały anioły stróże. – Sekundę.

Wciągnął dżinsy i poplamiony podkoszulek, a potem otworzył drzwi.

Kierownik obrzucił go spojrzeniem od góry do dołu, zauważył zmierzwione włosy i ślady na poduszce.

– Dobrze się pan czuje?

– Właśnie się obudziłem.

– Po pierwszej. – W tonie kierownika słychać było pogardę zmieszaną z rozbawieniem.

– Taa. – Daniel przetarł oczy. – Już? – Rozejrzał się po pokoju, zobaczył kopertę z banku. – Czterdzieści, prawda?

Mężczyzna wyciągnął rękę po dwudziestki i Daniel zauważył ślady farby pod paznokciami: ochrę, chartreuse i kolor zimozielonych krzewów.

– Hej, to pan jest tym mężem. Tym malarzem.

– No tak – rzekł tamten tonem, jakiego mógłby użyć, przyznając się do kradzieży pieniędzy z kościelnej skarbonki.

– Naprawdę podobają mi się pańskie prace. Obraz w recepcji i ten tutaj. – Wskazał ręką samotny cypel, rozbryzgujące się słone fale, roztrzaskane piorunami niebo. – Są wspaniałe.

Uszy kierownika zrobiły się czerwone. Skinął głową i nic nie powiedział.

„Jedno trzeba oddać ludziom z Maine – pomyślał Daniel. – Nikt nie może im zarzucić, że paplają”.

– Miał pan jakiś pokaz?

– W telewizji?

– Nie, myślę o wystawie obrazów. W galerii.

– Ja. – Wydawało się, że nie wie, co powiedzieć. – Nie.

– Powinien pan wystawiać. Pewnie by pan je sprzedał. Są takie żywe, wie pan? Przemawiają do widza. Są w nich samotność i smutek, ale specyficzne. – Zdał sobie sprawę, że plecie, ale rozmowa z kimś, z kimkolwiek, dobrze mu robiła. – Założę się, że byłby pan zaskoczony.

Facet odwrócił wzrok i wymamrotał coś, co mogło być podziękowaniem.

– Doba kończy się w południe – dodał i szybko odszedł.

Daniel patrzył, jak się oddala – niemrawy, cichy człowiek. Żył w zapadłej dziurze, malował krzyki rozpaczy, których nigdy nie zamierzał sprzedać. Tak nieśmiały, że wił się, słysząc słowo pochwały. W łóżku z żoną musiał mieć tyle przyjemności co z kontroli skarbowej.

„Ale on przynajmniej wie, kim jest”.

W łazience Daniel opłukał twarz wodą, po czym wstawił głowę pod kran.

– A więc – powiedział do swego odbicia – jesteśmy parą przystojnych facetów. Jaki mamy plan?

Lustro nie przedstawiło żadnej propozycji.

No cóż, trudno. Przyszły mu do głowy dwie możliwości. Mógł iść na policję i poprosić o pomoc. Albo wrócić do samochodu i pojechać do Los Angeles. Najbezpieczniejszym wyjściem była pewnie policja. Ale czy to było takie proste?

Chwycił kluczyki i poszedł na parking. Pistolet leżał tam, gdzie go zostawił. Gapił się chwilę. Rozejrzał się. Wydawało się, że nikt nie patrzy, ale jednak.

Na podłodze leżała zgnieciona torba z fast foodu. Potrząsnął nią, wyrzucając opakowanie po hamburgerze i serwetkę. Z wahaniem wziął pistolet, wsunął go do torby, a potem zamknął samochód i wrócił do pokoju.

Włączył lampkę na szafce nocnej i przyjrzał się broni. Glock 17 z firmowym potrójnym systemem zabezpieczenia, bez kurka i możliwości przypadkowego wystrzału. Utwardzony w technologii Tenifer, by zapewnić maksymalną odporność na zadrapania i korozję. Przesunął kciukiem przycisk zwalniający magazynek i zobaczył, że pistolet jest w pełni załadowany nabojami kalibru 9 mm.

„Najwidoczniej jestem obeznany z bronią” – pomyślał.

To jednak naprawdę nic nie znaczyło. Dużo ludzi było z nią obeznanych. Mimo to w tej sytuacji było coś złowieszczego. Ocknął się z czym, z jakiegoś rodzaju amnezją? A w schowku jego drogiego samochodu tkwił wysokiej klasy pistolet półautomatyczny.

Podniósł glocka do nosa, powąchał. Pachniał prochem.

„Strzelano z niego. Strzelano i od tamtej pory nie wyczyszczono”.

Jak dawno temu? Nie sposób było powiedzieć. Mogło to nie być nic wielkiego, po prostu wypad na strzelnicę. Ale mógł też zostać użyty w serii przestępstw na terenie wielu stanów. A jeśli miał ten pistolet, ponieważ groziło mu niebezpieczeństwo? Albo ponieważ sam był niebezpieczny?

„Nie czuję się niebezpieczny” – stwierdził.

Jednak policja mogła się z nim nie zgodzić. Dopóki nie wiedział, co się dzieje, kim jest i co robił, rozmowa z nimi była sporym ryzykiem.

Zostawało więc Los Angeles. Musiały tam czekać na niego odpowiedzi. A mimo to myśl o powrocie do Kalifornii wyzwoliła falę poczucia winy, wstydu i przerażenia. Nie potrafił powiedzieć dlaczego, ale nie mógł się pozbyć tych uczuć. Zupełnie jakby budził się z kacem, całkowicie pewien, że zrobił z siebie głupka, kiedy urwał mu się film. Z jakiegoś powodu dom przerażał go jak diabli.

„A więc co, chcesz się po prostu ukryć?” – rzekł do siebie.

Odłożył glocka na szafkę nocną, zastanowił się, wyciągnął szufladę i położył go na Biblii stowarzyszenia Gideon. Przetarł oczy.

„Oto plan – pomyślał. – Zapłaciłeś już za pokój. Zostań. Odpocznij trochę. Częścią problemu muszą być stres i wyczerpanie. A więc dzisiaj uspokój się. Jutro będziesz działać jak mężczyzna”.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

AKT DRUGI, CZĘŚĆ I

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

AKT DRUGI, CZĘŚĆ II

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

AKT TRZECI

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: The Two Deaths of Daniel Hayes

Copyright © 2011 by Marcus Sakey

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form

This edition published by arrangement with Dutton, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Błażej Kemnitz

Opracowanie graficzne okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce: © WEST/Westend61/Corbis/Fotochannels

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Dwukrotna śmierć Daniela Hayesa, wyd. I, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-064-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com