Spis treści

Prolog

Rozdział 1. 20 stycznia

Rozdział 2. 21 stycznia

Rozdział 3. 22 stycznia

Rozdział 4. 27 lutego

Rozdział 5. 3 marca

Rozdział 6. 10 kwietnia

Rozdział 7. 17 kwietnia

Rozdział 8. 16 maja

Rozdział 9. 17 maja

Rozdział 10. 20 maja

Rozdział 11. 20 maja – wieczór

Rozdział 12. 21 maja

Rozdział 13. 22 maja

Rozdział 14. 23 maja

Rozdział 15. 23 maja – ciąg dalszy

Rozdział 16. 24 maja

Rozdział 17. 24 maja

Rozdział 18. 24 maja

EPILOG

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

PROLOG

Zair, Afryka

7 września 1976 r.

Dwudziestojednoletni student biologii na Uniwersytecie Yale, John Nordyke, obudził się o brzasku na skraju zairskiej wioski, położonej na południe od Bumby. Wysunął się ze swojego przesiąkniętego potem śpiwora, by wyjrzeć przez siatkową połę nylonowego namiotu górskiego. W jego uszach odgłosy deszczu w tropikalnym lesie zlewały się z pogwarem budzącej się wioski. Delikatny podmuch wiatru przyniósł ciepłą, ostrą woń krowiego łajna, zmieszaną z gryzącym zapachem palenisk. Wysoko nad głową dostrzegł sylwetki małp grasujących wśród bujnej roślinności, która zasłaniała widok nieba.

W nocy spał niespokojnie i teraz podnosił się z posłania chwiejnie i ociężale. Czuł się znacznie gorzej niż poprzedniej nocy, kiedy to w jakąś godzinę po kolacji dostał napadu dreszczy i gorączki. Przyszło mu na myśl, że pomimo starannej profilaktyki i zażywania arechiny nie uchronił się jednak przed malarią. Problem polegał na tym, że nie sposób było uniknąć całych chmar moskitów, nadciągających każdego wieczoru znad mokradeł ukrytych w bagnistej dżungli.

Chwiejnym krokiem udał się do wioski, gdzie zapytał o najbliższy szpital. Wędrowny kaznodzieja poinformował go, że w Yambuku, małym miasteczku odległym o kilka kilometrów na wschód, znajduje się belgijski szpital misyjny. Nękany chorobą i strachem, chłopak pospiesznie zwinął obóz, wepchnął namiot oraz śpiwór do plecaka i niezwłocznie wyruszył do Yambuku.

John zdecydował się wziąć sześciomiesięczny urlop z college’u, by zająć się fotografowaniem zwierząt Afryki, między innymi zagrożonego wyginięciem gatunku goryla górskiego. Było to marzenie jego dzieciństwa – podążyć śladami legendarnych dziewiętnastowiecznych badaczy, którzy pierwsi odkrywali tajemnice Czarnego Lądu.

Yambuku okazało się niewiele większe niż wioska, którą dopiero co opuścił, a szpital misyjny swym wyglądem nie budził zaufania. Było to kilka żałosnych budynków, skleconych z żużlowych pustaków, a każde z pomieszczeń aż się prosiło o natychmiastowy remont. Dachy kryte były pordzewiałą, falistą blachą lub na podobieństwo chat tubylczych – strzechą. Nigdzie nie było widać żadnych oznak elektryfikacji.

Po dokonaniu rejestracji u zakonnicy, odzianej w tradycyjny habit, posługującej się wyłącznie francuskim, przyszło mu czekać na swoją kolej w otoczeniu tłumu tubylców reprezentujących wszystkie możliwe stadia osłabienia i najróżniejsze choroby. Przyglądając się im, pomyślał ze strachem, czy aby nie nabawi się tu czegoś gorszego od swych obecnych dolegliwości. W końcu został przyjęty przez belgijskiego lekarza o udręczonym wyrazie twarzy, który mówił trochę po angielsku, jakkolwiek niewiele.

Postawiona w wyniku pospiesznego badania diagnoza potwierdziła przypuszczenia Johna co do ataku malarii. Lekarz zaordynował mu zastrzyk chlorochiny i nakazał zgłosić się ponownie, jeśli w ciągu dnia nie nastąpi polepszenie.

Badanie było skończone. John posłusznie ustawił się w kolejce do gabinetu zabiegowego w oczekiwaniu na zastrzyk. Wtedy właśnie zauważył, że w szpitalu bynajmniej nie obowiązuje zasada dokładnej sterylizacji: pielęgniarka nie używała igieł jednorazowych, lecz posługiwała się na przemian jedną z trzech posiadanych strzykawek. John był przekonany, że krótkie zanurzenie ich w roztworze sterylizacyjnym w znikomym tylko stopniu przyczyniało się do oczyszczenia z zarazków. Nadto pielęgniarka najzwyczajniej wyławiała strzykawki z roztworu palcami. Gdy nadeszła jego kolej, John miał ochotę skomentować ten fakt, lecz jego znajomość francuskiego okazała się niewystarczająca. Poza tym dobrze zdawał sobie sprawę z tego, że pilnie potrzebuje lekarstwa.

Przez następne kilka dni John winszował sobie, że powstrzymał się od uszczypliwych uwag, albowiem jego stan znacznie się poprawił. Chłopak pozostawał w pobliżu Yambuku, zajmując się fotografowaniem scen z życia plemienia Budza – zapalczywych łowców, z ochotą demonstrujących swoje męstwo jasnowłosemu cudzoziemcowi. Trzeciego dnia, kiedy czynił przygotowania, by ruszyć śladami Henry’ego Stanleya w górę rzeki Zair, nagle zwalił go z nóg gwałtowny nawrót choroby. Najpierw pojawił się silny ból głowy, po którym wystąpiły dreszcze, gorączka, nudności i biegunka. W nadziei, że – podobnie jak poprzedni – również i ten atak wkrótce przejdzie, John zaszył się w namiocie i przeczekał noc, wstrząsany dreszczami, majacząc o domowym cieple, czystej pościeli i komfortowej łazience na końcu korytarza. Ranek zastał go wyczerpanego i odwodnionego po serii wymiotów. Z trudem udało mu się pozbierać swoje rzeczy i wyruszyć w drogę do szpitala. Dotarłszy na miejsce, osunął się bezwładnie na podłogę, a z jego ust bluznęła jasnoczerwona struga krwi.

Jakąś godzinę później ocknął się w pokoju, w którym oprócz niego było jeszcze dwóch pacjentów cierpiących na ciężki rodzaj malarii, odporny na wszelkie dostępne specyfiki.

Ten sam lekarz, który badał Johna poprzednio, zaalarmowany jego stanem, tym razem stwierdził niespotykane objawy dodatkowe: tajemniczą wysypkę na piersiach oraz mikroskopijne pęknięcia naczyń krwionośnych w białkach oczu. Pomimo iż trwał przy swej poprzedniej diagnozie, był teraz wyraźnie zaniepokojony. To nie wyglądało na typowy przypadek malarii. Lekarz zdecydował się podać dodatkowo chloramfenikol, na wypadek gdyby chłopak miał dur brzuszny.

16 września 1976 r.

Doktor Lugasa, okręgowy komisarz zdrowia w rejonie Bumba, spoglądał przez otwarte okno swego biura na rozlane wody rzeki Zair, roziskrzone w porannym słońcu. Pomyślał ze smutkiem, że dawna nazwa „Kongo” zawierała jednak w sobie pewien fascynujący element tajemniczości. Powracając do spraw zawodowych, przeniósł wzrok na leżący na biurku list, dopiero co otrzymany z misyjnego szpitala w Yambuku, a donoszący o zgonie amerykańskiego turysty, niejakiego Johna Nordyke’a, oraz bawiącego w tamtych okolicach rolnika z plantacji znad rzeki Ebola. Lekarz z misji twierdził, że ich śmierć nastąpiła na skutek nieznanej i błyskawicznie rozprzestrzeniającej się infekcji. Dotychczas zaraziło się nią dwóch pacjentów umieszczonych w jednej sali z Amerykaninem, czworo domowników goszczących nieszczęsnego rolnika i pielęgnujących go podczas choroby, a także dziesięciu pacjentów ambulatoryjnych szpitala.

Doktor Lugasa zdawał sobie sprawę z faktu, że ma dwa wyjścia: po pierwsze, mógł nawet nie kiwnąć palcem w tej sprawie i to wydawało mu się najrozsądniejsze. Bóg jeden wie, jakiego rodzaju endemiczne epidemie rozszalały się gdzieś tam głęboko w buszu. Drugą możliwością było wypełnienie przyprawiającej o zawrót głowy sterty formularzy urzędowych, zgłaszających ów przypadek do Kinszasy, gdzie z kolei ktoś taki jak on, tyle że wyżej postawiony, prawdopodobnie zdecyduje, iż najlepiej nic w tej sprawie nie robić. Doktor Lugasa doskonale wiedział, że jeśli zdecyduje się wypełnić formularze, będzie zobowiązany odbyć podróż do Yambuku, a sama myśl o tym była mu szczególnie niemiła, zwłaszcza teraz, w niezwykle wilgotnej i parnej porze roku.

Z pewnym poczuciem winy doktor Lugasa zmiął w dłoni list i wrzucił go do kosza na śmieci.

23 września 1976 r.

Tydzień później na lotnisku Bumba doktor Lugasa nerwowo przestępował z nogi na nogę, obserwując, jak wysłużony DC-3 schodzi do lądowania. Pierwszy pojawił się w wyjściu doktor Bouchard, jego przełożony z Kinszasy. Poprzedniego dnia Lugasa zatelefonował do Boucharda, informując go o wybuchu poważnej epidemii nieznanego pochodzenia w okolicy szpitala misyjnego w Yambuku. Dotknęła ona nie tylko lokalną ludność, ale również personel szpitala. W rozmowie Lugasa ani słowem nie wspomniał o liście, który otrzymał stamtąd tydzień wcześniej.

Po krótkim powitaniu na pasie startowym obaj lekarze wcisnęli się do toyoty corolli, należącej do Lugasy. Bouchard zapytał, czy nadeszły jakieś nowe wiadomości z Yambuku. Lugasa odchrząknął, wciąż jeszcze wytrącony z równowagi porannymi informacjami radiowymi. Według doniesień zmarło jedenaście osób z siedemnastoosobowego personelu szpitala, powiększając liczbę stu czternastu ofiar spośród mieszkańców wioski. Szpital zamknięto z powodu braku ludzi zdolnych do jego obsługi.

Doktor Bouchard zarządził kwarantannę dla całego rejonu Bumby. Niezwłocznie zatelefonował kilkakrotnie do Kinszasy, po czym polecił bynajmniej nie kwapiącemu się do podróży Lugasie zorganizowanie transportu do Yambuku w celu bezpośredniej oceny sytuacji.

24 września 1976 r.

Kiedy następnego dnia obaj lekarze stanęli na opuszczonym dziedzińcu szpitala misyjnego w Yambuku, powitała ich złowroga cisza. Wzdłuż balustrady pustego tarasu przemknął szczur, w nozdrza przybyszów uderzył zgniły odór. Przyciskając do nosa bawełniane chusteczki, z niechęcią wysiedli z land rovera i ostrożnie zajrzeli do najbliższego budynku. Leżały tam zwłoki dwóch osób, powoli rozkładające się z powodu upału. Dopiero w trzecim budynku natknęli się na pozostałą jeszcze przy życiu pielęgniarkę, majaczącą w gorączce. Przeszli do opuszczonej sali operacyjnej, gdzie – i tak zbyt późno szukając ochrony przed wirusem – zaopatrzyli się w rękawiczki, fartuchy i maski. Drżąc z niepokoju o własne zdrowie, zajęli się chorą pielęgniarką, a następnie zaczęli rozglądać się za resztą personelu. Wśród trzydziestu ciał, które napotkali, znaleźli zaledwie czterech innych pacjentów wykazujących jeszcze słabe oznaki życia.

Doktor Bouchard drogą radiową nawiązał łączność z Kinszasą i poprosił o natychmiastową pomoc sił powietrznych Zairu w przetransportowaniu pacjentów drogą lotniczą z misji do stolicy. Jednakże zanim skontaktowano się z oddziałem chorób zakaźnych szpitala uniwersyteckiego, aby ustalić sposób izolacji pacjentów podczas transportu, w Yambuku przy życiu pozostała jedynie pielęgniarka. Bouchard zaznaczył, że należy zastosować najdoskonalsze z istniejących technik izolacji, ponieważ stopień zaraźliwości i śmiertelności epidemii, z którą się zetknęli, stawiał ją w szeregu najbardziej niebezpiecznych chorób znanych ludzkości.

30 września 1976 r.

Belgijska pielęgniarka, przewieziona samolotem do Kinszasy, zmarła szóstego dnia pobytu w klinice, o trzeciej nad ranem, pomimo intensywnej terapii podtrzymującej. Ostatecznej diagnozy nie postawiono. Otrzymane w wyniku sekcji zwłok próbki krwi, wątroby, śledziony i mózgu wysłano do Instytutu Medycyny Tropikalnej w Antwerpii, do Centrum Kontroli Epidemiologicznej w Atlancie (CKE) oraz do Placówki Badań Mikrobiologicznych w Porton Down w Anglii. Liczba zachorowań w rejonie Yambuku wzrosła do dwustu dziewięćdziesięciu odnotowanych przypadków, a współczynnik śmiertelności sięgnął dziewięćdziesięciu procent.

13 października 1976 r.

Niemal jednocześnie w trzech międzynarodowych laboratoriach udało się wyodrębnić wirusa z Yambuku. Strukturą przypominał on wirusa zwanego Marburg, zaobserwowanego po raz pierwszy w 1967 roku podczas tragicznej epidemii wśród pracowników laboratoryjnych, przeprowadzających eksperymenty na małpach ugandyjskich.

16 listopada 1976 r.

Dwa miesiące po wystąpieniu pierwszych oznak epidemii uznano, iż rozwój nieznanej choroby z Yambuku został zahamowany, gdyż przez kilkanaście tygodni nie odnotowano nowych przypadków zachorowań.

3 grudnia 1976 r.

Odwołana została kwarantanna w rejonie Bumby i wznowiono zawieszone dotąd połączenia lotnicze. Wirus Ebola najwyraźniej powrócił do swego pierwotnego źródła, którego lokalizacja pozostała jednak tajemnicą. Powołany w celu rozstrzygnięcia tej kwestii międzynarodowy zespół badaczy, mający w swym składzie doktora Cyrilla Dubcheka z Centrum Kontroli Epidemiologicznej, który w dużej mierze przyczynił się kiedyś do zlokalizowania wirusa gorączki Lassa, przebadał dokładnie okolicę w poszukiwaniu ogniska epidemicznego wirusa Ebola, uwzględniając ssaki, ptaki i owady. Wszystko bez rezultatu.

Badacze nie znaleźli żadnej, nawet najmniejszej wskazówki.

Los Angeles, Kalifornia

14 stycznia, współcześnie

Doktor Rudolf Richter, wysoki, postawny okulista, rodem z Niemiec Zachodnich, współzałożyciel Kliniki Richtera w Los Angeles, poprawił okulary i spojrzał na reklamowe ulotki, leżące przed nim na owalnym stole w sali konferencyjnej szpitala. Siedzący po prawej stronie William, jego brat i wspólnik, absolwent szkoły biznesu, z podobną uwagą przeglądał reklamówki. Materiał dotyczył kampanii zaplanowanej na następny kwartał, mającej na celu pozyskanie nowych zwolenników, a tym samym ich wpłat członkowskich w ramach programu zdrowotnego kliniki. Został on ułożony przede wszystkim z myślą o ludziach młodych, którzy jako grupa odznaczali się stosunkowo dobrym zdrowiem. Jak słusznie zauważył William, właśnie oni mogli okazać się prawdziwą żyłą złota w całym tym interesie, którego podstawę stanowił system przedpłat zdrowotnych.

Ulotki zrobiły dobre wrażenie na Rudolfie. Uznał je za pierwszą przyjemną niespodziankę tego dnia. Ranek bowiem zaczął się fatalnie – najpierw stłuczka przy wjeździe na autostradę do San Diego, po której pozostało paskudne wgniecenie w karoserii nowego bmw, potem operacja na oddziale nagłych wypadków, następnie zaś nieprzyjemne zdarzenie w trakcie badania siatkówki oka u pacjenta chorego na AIDS z rzadkimi komplikacjami, który niechcący kaszlnął mu prosto w twarz. Na domiar złego jednej z małp, na których przeprowadzał doświadczenia w ramach programu badań nad opryszczką oka, udało się go ukąsić. Co za dzień!

Rudolf sięgnął po projekt reklamy, która miała ukazać się w niedzielnym magazynie „Los Angeles Times”. Była doskonała. Skinął głową na Williama, który z kolei dał znak agentowi reklamowemu, by ten kontynuował prezentację. Następny punkt stanowiła sprawnie zmontowana, trzydziestosekundowa reklama telewizyjna, przewidziana do emisji w bloku wiadomości wieczornych. Ukazywała ona plażę w Malibu, na której beztroskie dziewczyny w strojach bikini grały w siatkówkę z przystojnymi młodzieńcami. Rudolfowi przywiodła na myśl kosztowne produkcje reklamowe pepsi-coli, choć jej zadanie było przecież inne: miała zarekomendować koncepcję systemu przedpłat na świadczenia zdrowotne, wprowadzanego przez Klinikę Richtera w odróżnieniu od konwencjonalnej służby zdrowia funkcjonującej na zasadzie opłat za konkretne usługi.

Oprócz Rudolfa i Williama w konferencji uczestniczyli także inni lekarze, z ordynatorem kliniki, doktorem Navarre’em, włącznie. Wszyscy byli członkami zarządu i posiadali pewną liczbę udziałów w klinice.

William odchrząknął i zapytał, czy ktoś z obecnych chciałby zadać pytania. Nikt się nie zgłosił. Gdy agenci reklamowi opuścili salę, wszyscy zgodnie zaaprobowali przedstawiony materiał. Po krótkiej dyskusji nad projektem utworzenia nowej kliniki satelickiej, związanym ze wzrastającą liczbą zgłoszeń z rejonu Newport Beach, spotkanie dobiegło końca.

Doktor Richter udał się do swojego gabinetu, gdzie z zadowoloną miną włożył ulotki reklamowe do swojej teczki. Jak na pobierającego skromną pensję lekarza kliniki, gabinet miał urządzony z przepychem. Jednakże pensja ta stanowiła zaledwie ułamek dochodów Rudolfa, które czerpał głównie z zysków przynoszonych przez posiadane przezeń udziały kliniki. Zarówno Klinika Richtera, jak i sam doktor Rudolf Richter mieli obecnie niezgorszą kondycję finansową.

Richter sprawdził wezwania i udał się na pooperacyjne wizyty do swych pacjentów. Były to dwa przypadki odwarstwienia siatkówki z dość skomplikowaną historią choroby. Obaj pacjenci czuli się już dobrze. W powrotnej drodze do gabinetu przyszło mu na myśl, że jak na jedynego okulistę w całej klinice przeprowadzał niepokojąco mało operacji. Biorąc jednak pod uwagę sporą liczbę okulistów praktykujących w Los Angeles, powinien się cieszyć z tych kilku pacjentów, których leczył. Tym większą wdzięczność żywił wobec brata, który przed ośmioma laty przekonał go do idei założenia kliniki.

W gabinecie zrzucił biały fartuch, włożył niebieski blezer, po czym wyszedł, trzymając w ręku skórzaną teczkę. Minęła już dziewiąta wieczorem i dwupoziomowy parking kliniki był niemal pusty. W ciągu dnia nie dało się tam wetknąć szpilki, dlatego też William już kiedyś wspominał o potrzebie jego rozbudowy, nie tylko ze względu na zwiększenie liczby miejsc do parkowania, lecz również z uwagi na odpis amortyzacyjny. Takich zawiłości Rudolf w gruncie rzeczy nie pojmował i nawet nie starał się zrozumieć.

Zatopiony w rozważaniach nad ekonomicznymi problemami kliniki, doktor Richter nie zauważył dwóch mężczyzn, wyczekujących w osłoniętym od światła zaułku parkingu. Nie dostrzegł ich nawet wtedy, gdy wynurzyli się z cienia i ruszyli jego śladem. Mieli na sobie ciemne, urzędowe garnitury. Ramię wyższego było nienaturalnie zgięte, jakby zastygłe w pół ruchu. W ręku trzymał grubą teczkę, uniesioną wysoko z powodu unieruchomienia stawu łokciowego.

Zbliżając się do samochodu, Richter wreszcie usłyszał za sobą przyspieszone kroki. Za gardło chwycił go nieprzyjemny skurcz. Z trudnością przełknął ślinę i rzucił za siebie nerwowe spojrzenie. Dwóch mężczyzn wyraźnie zmierzało w jego kierunku. Kiedy ich sylwetki oświetlił blask lampy umieszczonej pod sufitem, Richter dostrzegł, że mają na sobie eleganckie garnitury, czyste koszule i jedwabne krawaty. Poczuł się nieco pewniej, mimo to w miarę zbliżania się do samochodu jego kroki stawały się szybsze i dłuższe. Nerwowo szperając w kieszeni, wyszarpnął z niej kluczyki, otworzył drzwi od strony kierowcy, wrzucił do środka teczkę i sam wsunął się na siedzenie, gdzie poczuł znajomy zapach skórzanych obić. Zamykał już drzwi, gdy nagle stawiły opór, powstrzymane czyjąś ręką. Doktor Richter niechętnie uniósł wzrok i napotkał kamienne, pozbawione wszelkiego wyrazu oblicze jednego z mężczyzn. Pod wpływem pytającego spojrzenia doktora przez twarz mężczyzny przemknął grymas uśmiechu.

Richter ponownie spróbował zamknąć drzwi, lecz nieznajomy mocno trzymał je od zewnątrz.

– Przepraszam, doktorze, czy może mi pan powiedzieć, która godzina? – spytał uprzejmie.

– Oczywiście – odparł z ulgą Richter, zadowolony, że chodzi o rzecz tak niewinną.

Spojrzał na zegarek, lecz nim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, został brutalnie wywleczony z samochodu. Próbował, bez większego przekonania, stawiać opór, który zresztą został błyskawicznie złamany. Niespodziewany cios wymierzony otwartą dłonią w twarz rzucił go na ziemię. Poczuł, jak czyjeś ręce pospiesznie obmacują go w poszukiwaniu portfela, po czym usłyszał odgłos rozdzieranego materiału. Jeden z mężczyzn lekceważąco prychnął: „Biznesmen!”, drugi zaś rzucił: „Bierz teczkę!” Jednocześnie Richter poczuł, że zrywają mu zegarek z nadgarstka.

W chwilę później było już po wszystkim. Do uszu Richtera doszedł odgłos oddalających się kroków, trzaśnięcie drzwiami i ostry pisk opon na gładkiej, betonowej nawierzchni parkingu.

Przez moment jeszcze leżał w bezruchu, ciesząc się, że wyszedł cało z tego zdarzenia. Odnalazł i włożył okulary. Lewe szkło było pęknięte. Jako chirurg najbardziej obawiał się o swoje dłonie, dlatego też, zanim jeszcze podniósł się z betonowej posadzki, uważnie je zbadał. Następnie zajął się swoim wyglądem. Biała koszula i krawat były pobrudzone smarem. Z przodu blezera brakowało guzika – na jego miejscu w materiale widniała niewielka dziura w kształcie podkowy. Prawa nogawka spodni była rozdarta od przedniej kieszeni aż do kolana.

– Boże, co za dzień! – mruknął do siebie. Poranna stłuczka wydała mu się teraz błahostką. Po chwili wahania podniósł z ziemi kluczyki i wszedł z powrotem do kliniki. Ze swego gabinetu wezwał strażnika, zastanawiając się cały czas, czy powiadomić policję. Doszedł jednak do wniosku, że mogłoby to zaszkodzić dobrej opinii kliniki, a poza tym, w czym mogła tu pomóc policja… Uporawszy się z tym problemem, zatelefonował do żony, by poinformować, że zjawi się w domu nieco później, niż zamierzał.

W łazience przyjrzał się uważnie swej twarzy. Na prawym policzku, nieco nad kością policzkową, widniało rozcięcie, w którym utkwiły drobiny parkingowego żwiru. Energicznie przemył ranę środkiem dezynfekującym, próbując jednocześnie ustalić, w jakim stopniu przyczynił się do powiększenia majątku napastników. Zawartość portfela oszacował na jakieś sto dolarów, kilka kart kredytowych i identyfikacyjnych z jego licencją lekarza stanu Kalifornia włącznie. Najbardziej bolała go jednak strata zegarka, był to bowiem prezent od żony. Cóż, kupi się nowy, pomyślał, kiedy rozległo się pukanie do zewnętrznych drzwi gabinetu.

Przybyły strażnik ochrony rozpływał się w przeprosinach, tłumacząc, że nigdy dotąd nic podobnego się nie zdarzyło i że ogromnie żałuje, iż w chwili napadu nie było go w pobliżu. Zapewnił Richtera, że zaledwie pół godziny wcześniej przechodził tamtędy w ramach rutynowego obchodu. Doktor uspokoił go, stwierdził, że nie ma do niego pretensji oraz że pragnie jedynie, by podobny incydent nigdy się nie powtórzył. Następnie wyjaśnił powody, dla których nie wezwał policji.

Nazajutrz doktor Richter czuł się nie najlepiej, ale złożył to na karb wydarzeń poprzedniego dnia oraz źle przespanej nocy. O piątej trzydzieści po południu poczuł się jednak tak słabo, że zaczął rozważać możliwość odwołania umówionej randki ze swą kochanką, sekretarką w dziale rejestrów medycznych kliniki. Ostatecznie zjawił się w jej mieszkaniu, lecz wyszedł wcześniej niż zwykle, by trochę odpocząć. Mimo to przez całą noc nie zmrużył oka, przewracając się z boku na bok.

Następnego dnia był już poważnie chory. Kiedy po przeprowadzeniu kolejnego badania podniósł się znad aparatury, poczuł silne zawroty głowy. Starał się nie myśleć o ugryzieniu małpy i fatalnym kaszlu pacjenta z AIDS. Dobrze wiedział, że wirus HIV nie jest groźny przy tak przelotnym kontakcie, jednakże nie wyjaśniona przyczyna nagłej infekcji wciąż zaprzątała mu głowę. Około wpół do czwartej pojawiły się dreszcze i dokuczliwy, migrenowy ból głowy. Sądząc, że to gorączka, Richter odwołał zaplanowane na popołudnie wizyty i udał się do domu, niemal pewny, że złapał grypę. Gdy stanął w progu domu, jego żonie wystarczyło jedno spojrzenie na trupio bladą twarz i czerwone obwódki wokół oczu, by natychmiast wysłać go do łóżka. O ósmej ból głowy nasilił się tak bardzo, że Richter zdecydował się zażyć percodan. Kiedy jednak żona nalegała, by wezwać doktora Navarre’a, nazwał ją panikarką i zapewnił, że wkrótce będzie zdrów jak ryba. Połknął dalmane i zapadł w sen. Obudził się o czwartej nad ranem i słaniając się na nogach, powlókł do łazienki, gdzie zwymiotował krwawym strumieniem. Zaniepokojona żona niezwłocznie zadzwoniła po pogotowie. Nie miał dość sił, by zaprotestować. Uświadomił sobie, że jest to najpoważniejsza choroba, jaka mu się dotąd przytrafiła.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Outbreak

Copyright © 1987 by Robin Cook

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2018

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Izolda Kiec

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce: © Jag_cz / Shutterstock

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Epidemia, wyd. III, Poznań 2019)

ISBN 978-83-8062-706-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer