Naomi Novik

Języki węży

Przełożył
Jan Pyka

Dom Wydawniczy REBIS

Dla mojego ojca, Samuela Novika,
który także przybył przez morze
do nieznanego kraju

Podziękowania

Jestem ogromnie wdzięczna moim długoletnim beta czytelniczkom Georginie Paterson i Vanessie Len, które nie tylko przewędrowały ze mną Góry Błękitne, ale także podczas lunchu w Sydney pomagały mi opracować plan trzech ostatnich powieści z cyklu o Temerairze. Chyba też wypiłyśmy przy okazji po parę drinków? (Żeby ocenić, czy był to dobry pomysł, czy też nie, będziecie musieli poczekać, aż napiszę te książki.)

Serdeczne podziękowania za przeczytanie manuskryptu należą się również Meredith Lenne i Alison Feeney, a także cudownej Terri Oberkamper, za całą jej pomoc; i raz jeszcze jestem zachwycona niesamowitą okładką, którą zaprojektował Dominic Harman! Pragnę też przekazać wyrazy miłości i wdzięczności mojej fantastycznej redaktorce Betsy Mitchell z wydawnictwa Del Rey, i mojej cudownej agentce Cynthii Manson. Specjalne podziękowania składam Rachel Kind, która pilnowała moich książek na całym świecie. Rachel, zapchane półki mojej biblioteczki może i nie są tobie wdzięczne, ale ja jestem!

I przede wszystkim dziękuję Charlesowi, który każdego dnia obsypuje mnie tyloma darami, że żadne słowa nie mogą tego oddać.

Ze wstępu do książki

Opis podróży w głąb Terra Australis odbytej w roku 1809

Sipho Tsuluka Dlamini

[Londyn, 1819]

Pozwoliłem sobie zaznaczyć trasę naszej podróży na uproszczonej wersji niezwykłej i pięknej mapy kontynentu, opublikowanej przez nieodżałowanej pamięci pana Matthew Flindersa, dowódcy statku Investigator, w jego dziele Podróż do Terra Australis, pomijając dane o głębokościach morza i tych geograficznych cechach wybrzeża, które tymczasem zostały zbadane dokładniej.

Muszę przeprosić czytelników za niepełność i niewątpliwą niedokładność moich notatek, które nie przedstawiają wystarczająco zarówno wielkości tubylczych terytoriów, jak i różnorodności oraz liczby plemion. Na swoje usprawiedliwienie mogę powiedzieć tylko tyle, że te obserwacje poczyniłem w bardzo młodym wieku, podczas podróży odbytej bez tłumaczy i przewodników, kiedy to moje możliwości prowadzenia badań były niestety mocno ograniczone, i od tamtej pory nie miałem okazji ich powtórzyć. (...)

Jednakże myślę, że moje informacje są wystarczające do zilustrowania całej głupoty, która obecnie zdaje się dominować w rozmowach dotyczących interioru tego kontynentu, zwłaszcza twierdzeń o istnieniu rozległego morza wewnętrznego, nieważne, czy słodko- czy słonowodnego, którego tak dogodne istnienie powinno ułatwić rozwój rolnictwa na tych terenach. Jezioro, które zaznaczyłem na mapie, było jedynym większym zbiornikiem wody, na który natrafiliśmy podczas naszej podróży, i okazało się, że jako jej źródło może być wykorzystywane tylko sezonowo. To, że niespotykana suchość klimatu, z jakim się tam zetknęliśmy, wyjąwszy kilka krótkich i niewiele zmieniających burz, jest raczej sytuacją stałą, a nie czymś niezwykłym, jest przypuszczeniem potwierdzonym nie tylko przez świadectwo tubylców, z którymi rozmawialiśmy, ale i przez wielce osobliwe zachowania miejscowej fauny, jak tego dowiodą moje zapiski.

Część I

Rozdział 1

W Sydney tylko kilka ulic zasługiwało na to miano, poza główną arterią, ale nawet ta była w zasadzie drogą gruntową, wzdłuż której stało tylko trochę małych, nędznych domów. Tharkay odwrócił się od nich i wąską alejką między dwoma drewnianymi budynkami poprowadził towarzyszy na osłonięty od góry zadaszeniem z brezentu podwórzec pełen pijących, ponurych mężczyzn.

Wzdłuż jednego boku dziedzińca, z dala od kuchni, siedzieli skazańcy w burych i wyblakłych spodniach z drelichu, wyczerpani i zakurzeni po pracy w polu lub kamieniołomach; wzdłuż drugiego małe grupki członków Korpusu Nowej Południowej Walii, którzy z nieukrywaną wrogością patrzyli, jak Laurence i jego towarzysze zasiadają przy małym stoliku na skraju lokalu.

Oprócz tego, że byli obcymi, uwagę powszechną zwracał surdut Granby'ego: butelkowa zieleń nie była pospolitym kolorem, i chociaż pozbył się złotego szamerunku i złotych guzików, którymi Iskierka uparcie go ozdabiała, haftu z mankietów i kołnierza nie mógł już tak łatwo usunąć. Laurence miał na sobie cywilne, brązowe ubranie: stwarzanie pozorów, że jest oficerem Korpusu Powietrznego, było oczywiście wykluczone, a jeśli w związku z jego strojem rodziły się wątpliwości co do jego pozycji, było to z pewnością całkiem naturalne, gdyż ani on sam, ani nikt inny nie zdołał jeszcze znaleźć odpowiedzi na pytanie, jaka ona praktycznie powinna być.

– Myślę, że on się tu zaraz pojawi – odezwał się Granby, niezbyt szczęśliwy; to on nalegał, żeby przyszli tutaj, ale nie dlatego, że aprobował plan.

– Ustaliłem, że spotkamy się o szóstej – odparł Tharkay, a potem odwrócił głowę: jeden z młodszych oficerów wstał od stołu i zmierzał w ich stronę.

Osiem miesięcy spędzonych na statku bez żadnych obowiązków i z załogą niemal całkowicie zjednoczoną w okazywaniu mu pogardy przygotowało Laurence'a na scenę, która z prawie nużącym podobieństwem rozegrała się znowu. Sama zniewaga była irytująca, gdyż wymagała jakiejś odpowiedzi, bardziej niż czegokolwiek innego; nie miała jednak mocy ranienia w ustach młodego, ordynarnego prostaka, śmierdzącego rumem i wyraźnie niegodnego stania nawet w szeregach tej nędznej formacji wojskowej, zwanej również Korpusem Rumowym. Laurence popatrzył tylko na porucznika Agreutha z niesmakiem i powiedział krótko:

– Panie poruczniku, jest pan pijany; niech pan wraca do swojego stolika i zostawi nas samych.

Na tym jednak podobieństwo tej sytuacji do innych się skończyło.

– Nie rozumiem, dlaczego ja – zaczął Agreuth i tu język mu się wyraźnie zaplątał, musiał więc przerwać i powtórzyć kwestię z pijacką, przesadną starannością – dlaczego ja miałbym słuchać czegokolwiek, co wychodzi z pieprzonej gęby kurewskiego zdrajcy...

Laurence patrzył na niego i słuchał tej tyrady z rosnącym niedowierzaniem; spodziewałby się, że tak rynsztokowego języka użyje w chwili wściekłości jakiś portowy kieszonkowiec, ale po prostu nie wiedział, jak zareagować, słysząc go z ust oficera. Granby miał z tym wyraźnie mniej trudności, gdyż zerwał się na nogi, mówiąc:

– Na Boga, przeprosisz natychmiast albo wychłoszczę cię na ulicy.

– Chciałbym zobaczyć, jak spróbujesz to zrobić – odpowiedział Agreuth i pochyliwszy się nad blatem stołu, napluł do szklanki Granby'ego, a ten chlusnął mu w twarz jej zawartością, zanim Laurence zdążył złapać go za ramię i powstrzymać.

To był oczywiście koniec wszelkich nadziei na spokojne rozwiązanie tej sytuacji; Laurence pociągnął Granby'ego do tyłu, usuwając go z drogi pięści Agreutha, który zadał zamaszysty cios, i puściwszy ramię przyjaciela, tą samą ręką uderzył pijanego napastnika w twarz.

Nie hamował się; nawet jeśli wdawanie się w bijatyki było czymś niegodnym oficera i dżentelmena, wyglądało na to, że ta jest nieunikniona, i chciał ją zakończyć jak najszybciej. Dlatego w cios, który skierował prosto w szczękę Agreutha, włożył całą siłę, budowaną od dzieciństwa najpierw na linach takielunku, potem na smoczych uprzężach; głowa porucznika odskoczyła do tyłu, a on sam zatoczył się i wywracając sąsiedni stół, wylądował twarzą na bruku, przy akompaniamencie brzęku rozbijanych szklanic i w cuchnących oparach taniego rumu.

To mogłoby zakończyć sprawę, gdyby nie kompani Agreutha, którzy, chociaż oficerowie i niektórzy starsi oraz trzeźwiejsi od niego, bezzwłocznie włączyli się do tak rozpoczętej bijatyki. Mężczyźni, którzy siedzieli przy przewróconym stole, marynarze ze statku handlowego pływającego do Indii Wschodnich, także poczuli się urażeni tym, że przerwano im libację; a tłum składający się z marynarzy, robotników i żołnierzy, przeważnie już dobrze podpitych, oraz garstki kobiet, nielicznych w porównaniu z tymi, które można było znaleźć w niemal każdej znanej Laurence'owi portowej spelunce na świecie, i tak już był beczką prochu czekającą na podpalenie lontu. Rum jeszcze nie wsiąkł między kamienie brukowe, a już ze wszystkich ław i krzeseł wokół nich wstawali wściekli i gotowi do walki mężczyźni.

Na Laurence'a rzucił się kolejny oficer z Korpusu Nowej Południowej Walii: większy od Agreutha i kompletnie pijany. Laurence skrętem ciała uwolnił się z jego uścisku i powalił go na podłogę, wpychając pod stół najdalej, jak mógł. Tharkay ruchem świadczącym o dużym doświadczeniu w takich sytuacjach złapał butelkę rumu za szyjkę i kiedy zaatakował go inny mężczyzna – tym razem człowiek nie mający nic wspólnego z Agreuthem i najwyraźniej chcący po prostu przyłożyć komukolwiek – zdzielił go nią w skroń.

Granby'ego chwyciło trzech napastników naraz; dwaj z nich, kompani Agreutha, trzymali go z czystej złości, a trzeci robił, co mógł, żeby odebrać mu szpadę z wysadzaną klejnotami rękojeścią i pas. Laurence uderzył złodzieja w nadgarstek i złapawszy go za pokryty łupieżem kołnierz, rzucił nim z taką siłą, że ten przeleciał, zataczając się, przez dziedziniec. W tej chwili Granby krzyknął i Laurence, obróciwszy się, zobaczył, że jego przyjaciel uchyla się przed nożem, brudnym i pokrytym plamkami rdzy, którym jeden z napastników chciał go pchnąć w twarz.

– Na Boga, czy wyście kompletnie postradali zmysły? – ryknął Laurence, chwycił obiema dłońmi rękę nożownika i wykręcił ją, wyrywając broń, a Granby tymczasem powalił sprawnie trzeciego napastnika i przyszedł mu z pomocą. Zamieszanie rozprzestrzeniało się gwałtownie, w czym znacznie pomagał Tharkay, który z zimną krwią rzucał krzesłami, wywracał kolejne stoły i ciskał szklankami rumu w twarze klientów, kiedy rozwścieczeni zrywali się na nogi.

Laurence, Granby i Tharkay byli tylko we trzech i oficerowie z Korpusu Nowej Południowej Walii ich otoczyli, zostawiając reszcie zirytowanych klientów tylko jeden cel, samych siebie; zwłaszcza skazańcy nie mieli nic przeciwko temu, żeby właśnie na tym celu wyładować swój zły humor. Nie była to jednak furia, którą kierowała jakąś logiką, i kiedy atakujący Laurence'a oficer padł zdzielony z tyłu w głowę ciężkim stołkiem, rozjuszony napastnik z takim samym zapałem rzucił się na niego samego.

Laurence pośliznął się na mokrych deskach podłogi, którą w tym miejscu położono na bruku, ale zdołał odbić cios zadany w jego twarz stołkiem, po czym uklęknął szybko na jedno kolano. Pchnął z całych sił nogę mężczyzny, wybijając go z równowagi, za co został nagrodzony tym, że tamten zwalił mu się całym ciężarem na barki, i w rezultacie obaj znaleźli się na podłodze.

W bok Laurence'a, tam gdzie jego koszula wysunęła się całkowicie ze spodni, wbiły się drzazgi, a wielki skazaniec, obrzucając go przekleństwami, uderzył go w twarz zaciśniętą pięścią. Laurence poczuł smak krwi z przygryzionej wargi, a wzrok zaćmiła mu mgła. Tarzali się po podłodze i Laurence nie bardzo pamiętał, co się stało w ciągu następnych kilku chwil; bił brutalnie drugiego mężczyznę, zadając mu uderzenie przy każdym obrocie i waląc jego głową o podłogę raz za razem. To była zaciekła, zwierzęca walka, w której nie było miejsca na żadne myśli ani nawet odczucia; jakby z oddali docierało do niego, że dostał kopniaka, czy też uderzył plecami w ścianę lub jakiś przewrócony mebel.

Bezwładność ciała jego nieprzytomnego przeciwnika sprawiła, że w końcu się opamiętał, puścił włosy mężczyzny i podparłszy się obu rękami na podłodze, spróbował się podnieść. Po chwili stwierdził, że bijąc się i tarzając, dotarli aż do drewnianego kontuaru przy kuchni. Chwycił się jego krawędzi, podciągnął i wstał chwiejnie na nogi, uświadamiając sobie aż za dobrze, że jednocześnie czuje przeszywający ból w boku oraz pieczenie licznych ranek na policzkach oraz rękach. Uniósł rękę do twarzy i wyciągnąwszy z niej długi odprysk szkła, rzucił go na kontuar.

Bijatyka zaczynała już dogasać – była bez porównania krótsza od walki na pokładzie okrętu, w której można było coś zyskać. Laurence pokuśtykał wśród przewróconych stołów i dotarł do Granby'ego: Agreuth oraz jeden z towarzyszących mu oficerów zdołali jakoś dowlec się do niego i teraz szarpali się z nim, rozjuszeni, ale niemal całkowicie wyczerpani, tak że wszyscy trzej chwiali się i zataczali, nie robiąc sobie większej krzywdy.

Laurence uwolnił Granby'ego z ich rąk, po czym podpierając się nawzajem, wyszli obaj niepewnym krokiem z dziedzińca na wąską, śmierdzącą alejkę, która jednak po pobycie pod prowizorycznym zadaszeniem z brezentu wydała im się chłodna i przyjemna, na co zapewne miał wpływ siąpiący deszczyk. Laurence oparł się z ulgą o chłodną ścianę, na której zebrała się wilgoć, ignorując mężczyznę, który kilka kroków od niego opróżniał zawartość żołądka do rynsztoka. Idące alejką dwie kobiety uniosły spódnice, przechodząc nad strużką błota i wymiocin, i minęły ich bez zatrzymywania się, nawet nie patrząc na zamieszanie na dziedzińcu tawerny.

– Mój Boże, wyglądasz strasznie – odezwał się Granby.

– Nie wątpię – odparł Laurence, dotykając ostrożnie twarzy. – I ośmielę się dodać, że mam dwa złamane żebra. Przykro mi to mówić, John, ale ty wcale nie prezentujesz się dużo lepiej ode mnie.

– Nie, jestem pewny, że nie – mruknął Granby. – Musimy wynająć jakiś pokój, jeśli gdzieś nas przepuszczą przez drzwi, żeby się umyć. Nie mogę sobie nawet wyobrazić, co zrobiłaby Iskierka, gdyby zobaczyła mnie w takim stanie.

Laurence miał zupełnie dobre wyobrażenie o tym, co zrobiłaby Iskierka, a z nią Temeraire, i co potem zostałoby z kolonii.

– No cóż – powiedział Tharkay, który przyłączył się do nich i owiązywał właśnie krwawiącą rękę swoją chustką – wydaje mi się, że widziałem, jak nasz człowiek zagląda na dziedziniec tawerny chwilę temu, ale obawiam się, że w tych okolicznościach postanowił się oddalić. Będę musiał o niego popytać, żeby przygotować kolejne spotkanie.

– Nie – odparł Laurence, wycierając chusteczką wargę i policzek. – Nie, dziękuję ci; myślę, że możemy się obyć się bez jego informacji. Widziałem już wszystko, czego mi trzeba, żeby wyrobić sobie opinię o dyscyplinie panującej w kolonii i jej sile wojskowej.

Temeraire westchnął i zjadł resztkę potrawki z kangurzego mięsa – miało przyjemny smak dziczyzny, przypominający trochę sarninę, i początkowo uznał je za miłą odmianę po rybach, którymi się żywił podczas długiej morskiej podróży. Teraz jednak był zdania, że po ugotowaniu jest ledwo jadalne, a w potrawce stawało się nadto żylaste i niezbyt smaczne, zwłaszcza że zapasy przypraw pozostawiały nawet więcej do życzenia.

Ze swego punktu obserwacyjnego na cyplu górującym nad portem widział zagrodę ze stadem bardzo ładnego bydła, ale najwyraźniej było ono tutaj zbyt drogie, by Korpus mógł je zapewnić swoim smokom. A Temeraire nie mógł oczywiście zaproponować takiego wydatku Laurence'owi, który z jego winy utracił cały majątek. Dlatego też przestał narzekać na brak urozmaicenia w jadłospisie, ale niestety Gong Su zrozumiał to jako zachętę i przez ostatnie cztery dni od rana do wieczora przygotowywał jedynie potrawy z kangurzego mięsa – co wcale nie było śmieszne.

– Nie rozumiem, dlaczego nie możemy przynajmniej polecieć trochę dalej na polowanie – odezwała się Iskierka, wylizując bardzo nieelegancko swoją misę; stanowczo odmówiła nauki dobrych manier. – To wielki kraj i musi być tu coś więcej do jedzenia. Jeśli dobrze poszukamy, to na pewno coś znajdziemy. Może są tu słonie, o których wciąż gadasz; chciałabym spróbować jednego z nich.

Temeraire wiele by dał za pysznego słonia, przyprawionego dużą ilością pieprzu i być może szałwii, ale Iskierki nie wolno było zachęcać absolutnie do niczego.

– Możesz sobie lecieć, dokąd chcesz – odparł – ale nie narzekaj, jeśli się zgubisz. Nikt nie wie, jaki jest ten kraj za górami, i nikogo nie można też zapytać o drogę; ani ludzi, ani smoków.

– To bardzo głupie – pożaliła się Iskierka. – Nie twierdzę, że te kangury są smaczne, bo nie są, a poza tym jest ich zbyt mało, ale z pewnością są lepsze od tego, co jedliśmy w Szkocji podczas ostatniej kampanii, a więc ci, którzy mówią, że tam nie ma żadnego życia, opowiadają brednie; niby dlaczego tak miałoby być? Jestem pewna, że jest tam wiele smoków, tylko że są gdzieś dalej, i jedzą o wiele lepiej niż my tutaj.

Wydało się to Temeraire'owi bardzo prawdopodobne i zanotował sobie w głowie, żeby później przedyskutować tę kwestię na osobności z Laurence'em; co przypomniało mu o jego przedłużającej się nieobecności. Laurence oczywiście nie potrzebował opiekunki, ale obiecał wrócić przed kolacją i przeczytać mu kolejny fragment powieści, którą kupił dzień wcześniej w mieście.

– Roland – zawołał z lekkim niepokojem. – Roland, czy nie jest już po piątej?

– Boże, tak, musi być już prawie szósta – odpowiedziała Emily Roland, odkładając szpadę; wraz z Demane ćwiczyła się trochę w szermierce. Wytarła twarz wyciągniętą ze spodni połą koszuli i podbiegła do krawędzi wzniesienia, skąd krzyknęła coś do marynarzy w dole, po czym wróciła i powiedziała: – Nie, myliłam się; już kwadrans po siódmej. Jakie to dziwne, że dzień jest tak długi, kiedy już prawie Boże Narodzenie!

– To wcale nie jest dziwne – odparł Demane. – Dziwne jest tylko twoje przekonanie, że ponieważ w Anglii jest teraz zima, to musi być także i tutaj.

– Ale gdzie jest Granby, jeśli jest tak późno? – wtrąciła Iskierka, która ich podsłuchała, i natychmiast się nastroszyła. – Zapewnił mnie, że nie wybiera się do żadnego eleganckiego domu, bo nigdy nie puściłabym go w tak wytartym ubraniu.

Temeraire postawił nieco krezę, biorąc sobie tę uwagę do serca; boleśnie przeżywał to, że Laurence chodził w cywilnym surducie, bez nawet odrobiny szamerunku lub złotych guzików. Chętnie poprawiłby jego wygląd, gdyby miał szansę, ale Laurence nadal nie godził się na sprzedanie jego ozdobnych pochew na pazury, a nawet gdyby się zgodził, Temeraire nie zobaczył jeszcze w tej części świata niczego, co uznałby za odpowiednie dla swojego kapitana.

– Może polecę poszukać Laurence'a – powiedział. – Jestem pewny, że nie miał zamiaru być tam tak długo.

– A ja polecę poszukać Granby'ego – oświadczyła Iskierka.

– Nie możemy lecieć razem – odparł zirytowany Temeraire. – Ktoś musi zostać z jajami.

Rzucił szybkie, krytyczne spojrzenie na trzy jaja leżące w gniazdach zrobionych z koców i osłonięte małym baldachimem z płótna żaglowego. Nie był zbytnio zadowolony z warunków, w jakich je trzymano: mały piecyk węglowy, pomyślał, nie zaszkodziłby nawet przy tak ciepłej pogodzie, i być może należałoby nakryć je jakąś bardziej miękką tkaniną. I nie podobało mu się, że baldachim był zbyt nisko, przez co nie mógł wsunąć pod niego głowy, by powąchać jaja i sprawdzić, jak bardzo stwardniały ich skorupy.

Po zejściu na ląd było z nimi trochę kłopotów: kilku oficerów Korpusu, których wysłano razem z nimi, próbowało się sprzeciwiać temu, że Temeraire postanowił zatrzymać jaja, jakby sami mogli zapewnić im lepszą ochronę, co było kompletnym nonsensem. Podnieśli nawet krzyk, że Laurence próbuje je porwać, ale Temeraire zbył te oskarżenia pogardliwym parsknięciem.

– Laurence nie chce innego smoka, bo ma mnie – powiedział im – a co do porwania, to chciałbym wiedzieć, czyj to był pomysł, żeby wysyłać jaja na drugi koniec świata przez ocean, na którym szaleją sztormy i w którym roi się od morskich węży, i to do tego dziwnego miejsca, które nawet nie jest właściwie krajem i w którym nie ma smoków; z pewnością nie mój.

– Pan Laurence zostanie skierowany do ciężkich robót, tak jak reszta skazańców – rzekł porucznik Forthing, całkiem głupio, jakby Temeraire kiedykolwiek na coś takiego pozwolił.

– Dosyć tego, panie Forthing – wtrącił Granby, który usłyszał tę wymianę zdań i podszedł do nich. – Dziwi mnie, że pozwolił pan sobie na tak niemądre słowa; Temeraire, nie zwracaj proszę na to uwagi, żadnej.

– Och! Nie zwróciłem, najmniejszej – odparł Temeraire – ani na żaden z ich pozostałych zarzutów; to wszystko nonsens, jeśli myślicie – zwrócił się do Forthinga i jego towarzyszy – że uda wam się zatrzymać jaja, by młode po wykluciu myślały, iż nie mają innego wyboru, tylko natychmiast zgodzić się na założenie uprzęży i wziąć tych z was, którzy je wylosują; słyszałem, jak wczoraj wieczorem w zbrojowni rozmawialiście o ciągnięciu losów, więc nie próbujcie zaprzeczać. Ja z całą pewnością na to nie pozwolę i spodziewam się, że młode też nie będą chciały żadnego z was.

Oczywiście postawił na swoim i przeniósł jaja w miejsce, gdzie były w miarę bezpieczne, ale nie miał złudzeń co do wiarygodności ludzi, którzy pozwalali sobie na tak złośliwie fałszywe komentarze; nie miał wątpliwości, że spróbują wykraść jaja, jeśli da im choćby najmniejszą szansę. Dlatego sypiał zwinięty w kłębek wokół namiotu, a Laurence kazał także pełnić warty Roland, Demane i Sipho.

Okazało się jednak niestety, że odpowiedzialność, którą wziął na barki, poważnie ograniczała jego swobodę, zwłaszcza iż Iskierce nie można było powierzyć jaj nawet na chwilę. Na szczęście miasto było bardzo małe, a cypel widać było niemal z każdego miejsca, jeśli się tylko wyciągnęło szyję, i dlatego Temeraire sądził, że może zaryzykować i polecieć tam na ten krótki czas konieczny do odnalezienia Laurence'a. Oczywiście smok był pewny, że nikt nie będzie tak głupi, by okazać Laurence'owi brak szacunku, ale nie można było zaprzeczyć, iż ludzie od czasu do czasu mają skłonność do robienia niewytłumaczalnych rzeczy, a uwaga Forthinga, którą sobie nagle przypomniał, zbudziła w nim lekki niepokój.

To prawda, jeśli ktoś chciałby być bardzo drobiazgowy w tej sprawie, że Laurence był skazanym zbrodniarzem: skazanym za zdradę, a po ostatniej kampanii w Anglii, na żądanie lorda Wellingtona, wyrok zmieniono mu na deportację. Ale w opinii Temeraire'a ten nowy wyrok został już wykonany: nikt nie mógł zaprzeczyć, że Laurence'a deportowano, a doświadczenia zdobyte podczas podróży były już same w sobie wystarczająco ciężką karą.

Nieszczęsny Allegiance został wypełniony aż po bulaje jeszcze bardziej nieszczęśliwymi skazańcami, którzy przez całe dnie pozostawali skuci i straszliwie śmierdzieli, kiedy pobrzękujących łańcuchami wyprowadzano szeregami na pokład, by zażyli trochę ruchu, przy czym niektórzy zwisali bezwładnie w swoich okowach. Dla Temeraire'a niewiele się to różniło od niewolnictwa; nie rozumiał, dlaczego tak wielką różnicę miałoby sprawiać to, jak mówił Laurence, że sądy uznały, iż ci biedni skazańcy coś ukradli; w końcu każdy mógł wziąć sobie owcę lub krowę, jeśli właściciel pozostawił je bez opieki, zamiast pilnować.

Pewne było natomiast to, że okręt cuchnął jak każdy statek niewolniczy; smród przeciskał się przez deski pokładowe, a wiatr niemal przez cały czas niósł go do przodu, na smoczy pokład; nawet aromat gotującej się w kambuzie poniżej solonej szynki nie mógł go stłumić. A po mniej więcej miesiącu podróży Temeraire dowiedział się przez przypadek, że Laurence został zakwaterowany dokładnie nad pomieszczeniami dla skazańców, gdzie smród musiał być o wiele gorszy.

Mimo nalegań smoka Laurence odrzucił pomysł złożenia jakiejś skargi.

– Jest mi bardzo dobrze, mój drogi – powiedział – jako że mam dla siebie całą przestrzeń smoczego pokładu w ciągu dni i spokojniejszych nocy, czego nie może powiedzieć o sobie żaden z oficerów na okręcie. Byłoby czymś skrajnie nieuczciwym, gdybym ja, który nie dzielę ich trudu, domagał się dla siebie lepszych warunków; ktoś inny musiałby się przenieść, żebym ja dostał jego miejsce.

Tak więc sama podróż była w istocie wielce nieprzyjemna, a teraz byli w tym miejscu, którego także nie dało się lubić. Poza sprawą kangurzego mięsa, było tu zbyt mało ludzi, a i samo miasto w niczym nie przypominało normalnego. Temeraire przywykł do nędznych kryjówek, w jakich żyły smoki w Anglii, ale tutaj ludzie nie spali w dużo lepszych warunkach, wielu w prowizorycznych małych domkach, właściwie budach, które często się przewracały, kiedy się nad nimi przelatywało, nawet niezbyt nisko, zasypując szczątkami wrzeszczących mieszkańców.

Nic nie wskazywało również na to, że czeka ich jakaś walka. Podczas podróży dotarło do nich kilka listów oraz gazet, które dostarczały im szybsze fregaty, kiedy mijały ciężko pracujący na falach kadłub Allegiance. Laurence czytał je Temeraire'owi, który z rosnącym przygnębieniem dowiadywał się, że Napoleon znowu wojuje, tym razem w Hiszpanii, grabiąc miasta leżące wzdłuż wybrzeża, i Lien na pewno jest razem z nim: a tymczasem oni znaleźli się na drugim końcu świata i w niczym nie mogli pomóc. To wcale nie było sprawiedliwe, myślał zdegustowany Temeraire, że Lien, która uważała, że smoki Niebiańskie wcale nie powinny walczyć, miała dla siebie całą wojnę, podczas gdy on siedział tutaj, doglądając jaj.

Na morzu nie mieli okazji stoczyć nawet najmniejszej potyczki, na pocieszenie: raz dostrzegli francuskiego korsarza, w dali, ale mały okręt postawił wszystkie żagle i szybko zniknął za horyzontem. Iskierka i tak rzuciła się w pościg – sama, gdyż Laurence zwrócił mu uwagę, że nie może zostawić jaj dla tak bezowocnej przygody – i ku satysfakcji Temeraire'a wróciła z niczym.

Francuzi z pewnością nie zaatakują Sydney, zwłaszcza że nie ma w nim niczego poza kangurami i nędznymi budami mieszkalnymi. Temeraire nie rozumiał, po co w ogóle tu przybyli; oczywiście należało pilnować jaj do czasu, gdy wylęgną się młode, ale kiedy to się stanie, co jego zdaniem nastąpi już wkrótce, nie będą mieli nic do roboty poza siedzeniem na brzegu i wpatrywaniem się w morze.

Wszyscy ludzie albo pracowali na roli, co nie było zbyt interesujące, albo byli skazańcami, którzy wymaszerowywali bez wyraźnego powodu, jak zdawało się Temeraire'owi, każdego ranka i wracali wieczorem. Pewnego dnia poleciał za jedną z tych grup, żeby to sprawdzić, i okazało się, że oni szli tylko do kamieniołomu, by wyrąbać trochę kamieni, które potem ładowali na wozy i wieźli do miasta, co wydało mu się absurdalnie nieskuteczne; sam mógłby za jednym zamachem przenieść ładunek pięciu takich wozów, i to w dziesięć minut, ale kiedy wylądował i zaproponował pomoc, skazańcy rozbiegli się w popłochu, a później do Laurence'a przyszli żołnierze ze skargą, którą przedstawili z wyraźnym chłodem.

Z pewnością nie lubili Laurence'a; jeden z nich był bardzo niegrzeczny i powiedział: „Gdyby to ode mnie zależało, też wylądowałbyś w kamieniołomach", na co Temeraire pochylił głowę i rzekł: „Gdyby to zależało ode mnie, wylądowałbyś w oceanie; chciałbym wiedzieć, co takiego robiliście, kiedy Laurence i ja wygrywaliśmy kolejne bitwy i kiedy przepędziliśmy z Anglii Napoleona. Siedzieliście tu tylko i niczego nie zdziałaliście. Nie udało wam się nawet wyhodować przyzwoitej liczby krów".

Temeraire doszedł teraz do wniosku, że ta drwina była może nieco nieroztropna i że jednak nie powinien puścić Laurence'a do miasta, kiedy jest tam tylu ludzi, którzy chcieliby go zagnać do kamieniołomu.

– Polecę poszukać Laurence'a i Granby'ego – powiedział do Iskierki – a ty zostaniesz tutaj; gdybyś ty poleciała, najpewniej zaraz byś coś podpaliła.

– Niczego nie podpalę! – odparowała Iskierka. – Chyba że trzeba będzie to zrobić, żeby uwolnić Granby'ego.

– Właśnie to miałem na myśli – odrzekł Temeraire. – Wytłumacz mi, proszę, co dobrego może wyniknąć z podpalenia jakiegoś domu?

– Proszę bardzo – zaczęła Iskierka. – Jestem pewna, że jeśli nikt nie będzie chciał mi powiedzieć, gdzie on jest, wszyscy zmienią zdanie, kiedy podpalę jakiś dom i powiem im, że to samo zrobię z resztą.

– Tak – powiedział Temeraire – a tymczasem okaże się, co jest wielce prawdopodobne, że Granby był w jednym z domów, które podpaliłaś, i ucierpiał w pożarze; a jeśli nawet był w innym, ogień rozszerzy się na sąsiednie budynki, czy to ci się będzie podobało, czy nie, a on będzie w którymś z nich. Podczas gdy ja po prostu zdejmę dach domu, zajrzę do środka i wyjmę ich z niego, jeśli tam będą, a ludzie i tak mi powiedzą, gdzie szukać.

– Ja też mogę zdjąć dach z domu! – krzyknęła rozzłoszczona Iskierka. – Jesteś po prostu zazdrosny, ponieważ jest bardziej prawdopodobne, że ktoś wolałby porwać Granby'ego, który ma na sobie więcej złota od Laurence'a i wygląda od niego dużo piękniej.

Oburzony Temeraire oniemiał i już miał wybuchnąć, kiedy Roland przerwała im pospiesznie:

– Och, przestańcie się kłócić! Popatrzcie, tam są, wracają: to oni idą tą drogą, jestem pewna.

Temeraire spojrzał za siebie: z małego skupiska domów, które składały się na miasto, wyłoniły się właśnie trzy małe postaci i zmierzały wąskim szlakiem dla bydła w stronę cypla.

Temeraire i Iskierka unieśli wysoko głowy, patrząc w dół na zbliżającą się trójkę. Laurence pomachał energicznie ręką, nie zważając na ból złamanych żeber, który tylko trochę się zmniejszył po kąpieli i założeniu bandaża; to obrażenie mógł jednak ukryć.

– Są tam; przynajmniej nie rzuciły się na dół i nie niszczą domów – mruknął Granby, który opuścił rękę, krzywiąc się lekko z bólu, po czym pomacał ostrożnie ramię.

Sytuacja wciąż jednak była napięta, kiedy weszli na cypel – był to powolny marsz i zanim dotarli na górę, gdzie mogli usiąść na prowizorycznych ławkach, pod Laurence'em od czasu do czasu uginały się nogi. Temeraire zaczął węszyć, po czym pochylił nagle głowę i powiedział z niepokojem:

– Jesteś ranny; krwawisz.

– To nic takiego, nie martw się; mieliśmy po prostu mały wypadek w mieście – odparł z lekkim poczuciem winy Laurence, który wolał drobne oszustwo od nieuniknionych komplikacji, jakie byłyby następstwem gniewu smoka.

– Widzisz więc, najdroższa, że dobrze zrobiłem, wkładając mój stary surdut – powiedział Granby do Iskierki w przypływie natchnienia – gdyż jest teraz brudny i podarty, czym byś się przejęła, gdybym miał na sobie coś ładniejszego.

Iskierka, której uwagę tak sprytnie odwrócił od swoich sińców, przyjrzała się jego odzieniu i natychmiast oświadczyła, że jest to konsekwencja przebywania w takim otoczeniu.

– Jeśli się idzie do tak lichej i nędznej dziury jak to miasto, nie można się spodziewać niczego innego – powiedziała – i doprawdy nie rozumiem, dlaczego tu w ogóle siedzimy; myślę, że najlepiej zrobimy, jeśli natychmiast wyruszymy z powrotem do Anglii.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Część II

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Część III

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

Część I

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Część II

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Część III

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Epilog

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Tongues of Serpents

Copyright © 2010 by Temeraire LLC

All rights reserved

This translation published by arrangement with Ballantine Books, an imprint of The Random House Publishing Group, a division of Random House, Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© iStockPhoto

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Języki węży, wyd. I, Poznań 2010)

ISBN 978-83-7818-393-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com