Nigelowi w Toronto

Nota od autora

Tom ten zaczyna się w bardzo innym miejscu, niż kończy się Nóż w lodzie. Jeśli przegapiliście opowiadanie A Prelude to War* [Preludium wojny], być może dobrze by było je najpierw przeczytać, żeby lepiej zrozumieć, dlaczego pierwsze rozdziały zaczynają się tak, jak się zaczynają, i o co właściwie chodzi z Lokim i Mekerą. Opowiadanie to można znaleźć w miniantologii Three Slices, jako e-booka albo audiobooka. Inne wyjście jest oczywiście takie: jeśli nie macie cierpliwości do szukania Preludium, to od razu rzućcie się na Kołek na dachu i tyle.

Muszę tu podziękować wielu ludziom z zagranicy za pomoc w dopracowywaniu szczegółów, ale wszelkie błędy, jakie znajdziecie w tej książce, są oczywiście moje i tylko moje.

Dziękuję Jakobowi i Simonowi z Otherland Buchhandlung za niemieckie fragmenty i Florianowi Spechtowi za pomoc w poruszaniu się po Berlinie; dziękuję Robowi Durdle’owi za wsparcie z francuskim; i wielkie podziękowania dla Grzegorza Zielińskiego za pokazanie mi Warszawy i namierzenie domu Maliny Sokołowskiej oraz wiadomej topoli czarnej na Polu Mokotowskim; wielkie podziękowania należą się także Adrianowi Tomczykowi za towarzystwo i wsparcie translatorskie w Poznaniu oraz dalszą pomoc językową, gdy już wróciłem do domu. Dziękuję moim niesamowitym polskim czytelnikom, którzy powitali mnie na Pyrkonie i byli tacy kochani. Tomáš Jirkovsky i Martin Šust niech przyjmą podziękowania za świetną zabawę w Pradze i Brnie. Jestem bardzo wdzięczny Ester Scoditti za oprowadzenie mnie po Rzymie. Mega-turbo-gonzopodziękowania należą się Nadine Kharabian za spacer po upiornych zakątkach jej niesamowitego miasta – tam wreszcie dowiedziałem się, dlaczego nikt nigdy nie chciałby być Nigelem w Toronto. I wielkie ukłony dla dobrych ludzi z Royal Conservatory of Music przy Bloor Street za cierpliwe znoszenie moich pytań o Czerwoną Damę.

Tricia Narwani nadal jest geniuszem, nie redaktorką, i mam niesamowite szczęście, że pracuję z nią i całym zespołem Del Rey.

Oraz wielkie podziękowania dla moich czytelników za odzywanie się online i osobiście, za świetną zabawę w cosplay, za nadawanie swoim szczeniakom imion Oberon i Orlaith i za wszystkie inne nieznośnie niesamowite rzeczy. Wszystkim Wam należy się po kiełbasce. Z sosikiem.

W kawiarni w Denver, sierpień 2015

* Ukaże się nakładem DW REBIS, wraz z ośmioma innymi, uzupełniającymi „Kroniki Żelaznego Druida”.

W poprzednich tomach

Atticus O’Sullivan, urodzony w 83 r. p.n.e. jako Siodhachan Ó Suileabháin, przez większość swojego długiego druidzkiego życia uciekał przed jednym z bogów Tuatha Dé Danann – Aenghusem Ógiem, który chciał odebrać mu Fragaracha, magiczny miecz ukradziony przez Atticusa w drugim wieku naszej ery. To, że Atticus posiadł sztuczkę utrzymywania wiecznej młodości i nijak nie chciał umrzeć, doprowadzało irlandzkiego boga do szału.

Kiedy Aenghus Óg znalazł Atticusa w jego kryjówce, w Tempe w Arizonie, Atticus podjął przełomową decyzję – postanowił walczyć, zamiast znów uciekać, i w ten sposób nieświadomie uruchomił całą lawinę następstw, które spadają na niego mimo jego najszczerszych chęci, by siedzieć cicho i nikomu nie wchodzić w drogę.

W pierwszym tomie pod tytułem Na psa urok Atticus wyłowił naszyjnik, w którym skryła się hinduska wiedźma Laksha Kulasekaran; zyskał uczennicę – Granuaile – oraz odkrył, że jego zimne żelazo w aurze stanowi całkiem skuteczną ochronę przed ogniem piekielnym. W końcu udało mu się też pokonać Aenghusa Óga (choć nie bez znaczącej pomocy Morrigan, Brighid i miejscowej watahy wilkołaków). Przy okazji jednak spowodował poważne szkody wśród grupy czarownic, które nie były może szczególnie sympatyczne, ale jednak chroniły Phoenix i okolicę od jeszcze gorszych drapieżników.

Raz wiedźmie śmierć, czyli drugi tom serii, opisuje zmagania Atticusa z tą sytuacją – konkurencyjny i zarazem o wiele bardziej niebezpieczny sabat próbuje przejąć terytorium Sióstr Trzech Zórz, a do tego w Scottsdale zalęgły się bachantki. Atticus decyduje się na pakt z Lakshą Kulasekaran i wampirem Leifem Helgarsonem, żeby z ich pomocą uwolnić miasto od tych zagrożeń.

W tomie trzecim – Między młotem a piorunem – nadchodzi czas, by zapłacić za te przysługi. Zarówno Laksha, jak i Leif chcą, żeby Atticus wybrał się na wyprawę do Asgardu i wywiódł skandynawskich bogów w pole. Atticus organizuje więc ekipę twardzieli i napada na nordyckie zaświaty – w sumie aż dwa razy – ignorując przy tym ostrzeżenia Morrigan i Jezusa Chrystusa, którzy twierdzą, że jest to bardzo zły pomysł i lepiej byłoby już nie dotrzymać danego słowa. Wszystko to kończy się epickich rozmiarów jatką i poważnymi stratami po stronie Azów, w tym śmiercią Norn i Thora oraz kalectwem Odyna. Wraz z wyeliminowaniem z gry Norn, które były dotąd odpowiedzialne za przeznaczenie, diabli biorą wszystkie stare przepowiednie – również te dotyczące Ragnaröku, który może się zacząć w każdej chwili, bo Azowie niewiele mogą teraz zrobić, by powstrzymać niecne plany Hel. W dodatku fiński bohater Väinämöinennieświadomie przypomina Atticusowi o jeszcze innej przepowiedni – wypowiedzianej dawno temu przez syreny w rozmowie z Odyseuszem – i druid ma złe przeczucie, że za trzynaście lat świat spłonie, co być może oznacza jakąś nową wersję Ragnaröku.

W obawie przed skutkami swoich błędów, a zarazem potrzebując czasu na dokończenie szkolenia uczennicy, Atticus pozoruje swoją śmierć. Pomaga mu w tym Kojot – w tomie czwartym pod tytułem Zbrodnia i Kojot. Zgodnie z najgorszymi oczekiwaniami druida rzeczywiście pojawia się Hel i, co gorsza, proponuje Atticusowi przejście na ciemną stronę mocy, bo przecież i tak zabił już tylu Azów. Atticus pozbawia ją wszelkich złudzeń w tej sprawie, ale zaraz potem sam zostaje wystrychnięty na dudka przez Leifa Helgarsona i ledwo udaje mu się uniknąć śmierci z rąk prastarego wampira imieniem Zdenik. Książka kończy się przynajmniej nadzieją na to, że Atticusowi uda się dokończyć nauczanie Granuaile w spokoju, jaki daje im anonimowość.

W opowiadaniu Dwa kruki i jedna wrona z długiego snu budzi się Odyn, który doprowadza do rozejmu z Atticusem, wymuszając na nim zobowiązanie, że podczas ewentualnego Ragnaröku przejmie on obowiązki Thora, a przedtem jeszcze załatwi kilka spraw niecierpiących zwłok.

Po dwunastu latach nauki Granuaile jest gotowa do splecenia z ziemią, ale wszystko wskazuje na to, że wrogowie druida tylko czekali, żeby wreszcie wyszedł z ukrycia. W tomie piątym – Kijem i mieczem – Atticus musi się użerać z wampirami, mrocznymi elfami, faeriami i rzymskim bogiem Bachusem, aż w tym zamieszaniu ściąga na siebie uwagę jednego z najstarszych i najpotężniejszych panteonów tego świata.

Gdy Granuaile jest już pełnoprawną druidką, muszą z Atticusem uciekać przez całą Europę przed strzałami Diany i Artemidy, które obraziły się na nich śmiertelnie za złe potraktowanie Bachusa i kilku driad z Olimpu. Morrigan poświęca się, żeby dać Atticusowi szansę ucieczki, i tak zaczyna się tom szósty – Kronika wykrakanej śmierci. Biegnąc i walcząc ze wszystkimi mocami, które zmówiły się przeciwko niemu, Atticus dociera wreszcie do Anglii, gdzie udaje mu się zdobyć pomoc Herna Myśliwego oraz irlandzkiej bogini łowów Flidais. W końcu wspólnie dają radę pokonać Olimpijczyków i wynegocjować niepewny sojusz przeciwko Hel i Lokiemu. Atticus odkrywa też, że jego archdruid przez wszystkie te stulecia tkwił na jednej z Wysp Czasu w Tír na nÓg, lecz gdy go stamtąd wyciąga, jego stary nauczyciel jest w równie wszawym nastroju co zawsze.

W tomie siódmym, Nóż w lodzie, archdruid Owen Kennedy zaprzyjaźnia się z wilkołakami z Tempe i pomaga Atticusowi i Granuaile uniemożliwić zamach stanu w Tír na nÓg. Granuaile przechodzi ciężką próbę w starciu z Lokim, co zmienia ją raz na zawsze, a wysłannik pradawnego wampira Theophilusa atakuje jednego z najstarszych przyjaciół Atticusa.

We wspomnianym opowiadaniu A Prelude to War Atticus konsultuje się w Etiopii z wybitną tyromancerką, która ma mu doradzić, jak najlepiej odpowiedzieć na ataki wampirów, a Granuaile znów spotyka Lokiego, ale tym razem to ona zastawia na niego pułapkę.

I gdzieś po drodze była też chyba mowa o pudlicach i kiełbasie.

Rozdział 1

Nie miałem czasu na prawdziwie dramatyczny napad na bank. Nie miałem nawet żadnych fajnych ciemnych okularów. Musiał mi wystarczyć soundtrack w stylu Tarantina – wiecie: tłusty bas i gitara daje łaka-czaka-łaka-czaka – a i to tylko w mojej głowie. Biegłem po asfalcie i nie opuszczało mnie nieprzyjemne uczucie, że ktoś ma wojerystyczną uciechę z oglądania zbliżenia na moje stopy.

Mój plan też nie należał do najbardziej dopracowanych. Właściwie ograniczał się do tego, że mam do pomocy żywiołaka żelaza – Ferrisa – który jest gotów zrobić dla mnie wszystko, ponieważ wie, że w niedalekiej przyszłości nakarmię go jakąś magią. Być może trafi mu się dzięki mnie faeryczna przekąska albo inny zaczarowany wihajster. Ferris uważa, że to bardzo słodkie z mojej strony – magia działa na niego dosłownie jak cukier na dzieci. Zanim więc wyruszyłem, skontaktowałem się z nim poprzez ziemię w parku i wyjaśniłem mu plan. Będzie musiał przesuwać się moim tropem pod martwymi fundamentami Toronto, aż dam mu znak do działania, ale dla niego akurat nie była to aż taka trudna sztuka jak dla większości żywiołaków. Tyle betonu wzmacnia się teraz prętami, że Ferris ma nawet dość siły, żeby przepychać się przez martwe podbrzusza współczesnych miast.

Oberona i buty zostawiłem w jakimś zacienionym zaułku, rzuciłem na siebie kamuflaż i dopiero wtedy wyszedłem na ruchliwe skrzyżowanie ulic York i Front w Toronto, bo aż roiło się tu od kamer, które w innym razie mogłyby mnie nagrać – i nie mam tu na myśli tylko tych należących do Royal Bank of Canada. Do banku wślizgnąłem się, gdy tylko go otworzyli, żeby znaleźć się tam tam przed wszelkimi innymi interesantami. Ferris podążał za mną pod ulicą. Czułem jego szum pod bosą stopą prawej nogi.

Kolesie od ochrony trwali na swoich stanowiskach w holu, nie mieli jednak przy sobie żadnej broni. Nie tkwili tam bowiem, żeby powstrzymywać ludzi od popełniania przestępstw, tylko żeby być świadkami tychże przestępstw i móc dostarczyć potem uprzejmych, acz niszczących delikwenta z kretesem zeznań. Kanadyjczycy wolą namierzać rabusiów post factum i dorwać ich, gdy są sami, niż narażać życie obywateli obecnych w banku. Można by mieć wątpliwości, na co komu ochrona, jeśli tylko sobie stoi z założonymi rękoma, ale to błąd. Kamery nigdy bowiem nie wyłapią wszystkiego. Zdarza się, że w ogóle nie działają, bo na przykład napastnik ma w swojej drużynie złośliwego anarchistę-hakera z lekką fiksacją na punkcie lizaków czy coś w tym stylu. Ale nawet jeśli kamery są włączone i nagrały całą akcję, ochroniarze zawsze wyłapią szczegóły, które mogą umknąć kamerom – głosy, kolor oczu, szczegóły ubrania i tym podobne.

Na prawo od okienka kasjera znajdowały się drzwi do sejfu. Nikt jeszcze dziś nie prosił o dostęp do skrytki. Poczekałbym i wślizgnąłbym się za kimś, tylko że nie miałem czasu, bo mój kamuflaż tyle by nie wytrzymał. A zegar tykał – przydatność mojego skarbu była ograniczona czasowo. Im szybciej go zdobędę, tym więcej szkód zdołam wyrządzić. Pokazałem więc Ferrisowi owe drzwi i poprosiłem go ładnie, żeby je rozmontował. Niech się zaczną alarmu harce.

Wspaniały to zaiste widok, jak ludzie wpadają w totalną panikę, tylko dlatego że drzwi do sejfu nagle rozsypały się w proch. Soundtrack w mojej głowie wszedł na wyższy bieg, gdy przełaziłem nad pozostałościami drzwi, żeby się zmierzyć z kolejną przeszkodą – szybą, za którą widziałem już skrytki sejfowe. Szkło wytrzymałoby ostrzał z lżejszej broni, ale nie było dość grube, by oprzeć się cięższemu kalibrowi. Ferris nie mógł tym razem rozłożyć całych drzwi, to jednak nie było konieczne. Sam zamek był metalowy, mógł więc go z łatwością stopić. I tak zrobił. Pchnąłem drzwi i zacząłem szukać skrytki numer 517. Znajdowała się na lewo, tuż nad podłogą. Była szeroka, płytka, płaska, z jednym zamkiem na klucz klienta i jednym na klucz banku. Dzięki pomocy Ferrisa pozbyłem się obu zamków i otworzyłem skrytkę. Wyciągnąłem z niej cienki binder na trzy kółeczka i wrzuciłem go do mojego zakamuflowanego plecaka, nim ktokolwiek zdążył wejść do sali. Kopnąłem klapkę skrytki, żeby ją zamknąć, i w tej chwili na progu stanęło dwóch ochroniarzy. Zajrzeli ostrożnie do środka i zobaczyli, że szklane drzwi są otwarte. Jeden z nich był wysoki i misiowaty, a drugi był twardym, muskularnym Latynosem.

– Halo? – odezwał się Misiowaty. – Jest tu kto?

Jego kolega z góry założył, że ktoś musi być.

– Gdziekolwiek się ruszysz, kamera to nagra – ostrzegł. – Nie masz się jak ukryć.

A wcale że nieprawda.

– Niby dlaczego miałby się tym przejąć? – spytał Misiaczek. – Chcesz go przekonać, że ma przestać tylko dlatego, że jest obserwowany?

– Coś przecież muszę powiedzieć, nie? – syknął Twardziel. – A ty niby co byś powiedział?

– Jeśli poddasz się teraz, nie będziemy do ciebie strzelać! – zawołał Misiaczek. – Ale jeśli uciekniesz, to wyślą za tobą facetów ze spluwami.

– Ale z ciebie ciota, Gary – mruknął Twardziel.

Gary – imię znacznie lepsze niż Misiaczek – aż zamrugał.

– Że co przepraszam?

– Powiedziałem, że masz rację, stary. To właśnie powinienem był powiedzieć do włamywacza, którego nawet nie widzimy.

Gary nie wyglądał na przekonanego, że za pierwszym razem się przesłyszał, ale ten twardszy nie dał mu czasu na drążenie tematu.

– Może wszedł do prywatnej sali, tam z tyłu – powiedział, przekroczywszy próg.

Obejrzałem się i zobaczyłem kolejne drzwi na tyłach skarbca. W normalnej sytuacji klienci wyciągają pewnie swoje skrytki, wchodzą do osobnej sali i tam do woli pieszczą czule depozyty, póki nie zachce im się ich znów schować przed światem. Twardziel ruszył w kierunku tych drzwi, przywarłem więc do ściany ze skrytkami, żeby mógł mnie minąć. Gary ruszył za nim, ale zatrzymał się przy szklanych drzwiach. Stał tak, blokując mi wyjście i dumając nad zniszczonym zamkiem.

– Ktoś musi tu być – stwierdził. – Takie rzeczy nie dzieją się przecież same.

Twardziel nacisnął klamkę drzwi do prywatnej sali i odkrył, że są zamknięte. Wbił kod otwierający zamek, pchnął drzwi i zajrzał do środka.

– I co, Chuy? – spytał Gary, zdradzając mi przynajmniej imię kolegi.

– Nic.

– No to co tu się, do diabła, dzieje? To jakiś ninja czy co?

Ale Oberon by się ucieszył, gdyby to słyszał! Mało nie pisnąłem z uciechy, co by niechybnie zdradziło moją obecność – gdyby chłopcy wpadli na to, żeby wyłączyć alarm i nasłuchiwać. Elektroniczny hałas bowiem świetnie tuszował wszelkie odgłosy, podszedłem więc tuż do Gary’ego. Utrzymywałem kamuflaż tylko na energii z niedźwiedziego charmsa i naprawdę nie mogłem dłużej czekać, żeby się ruszył i dał mi przejść. Poza tym zaraz dotrze na miejsce prawdziwa policja, a nie miałem ochoty użerać się jeszcze z nimi.

Pchnąłem Gary’ego mocno przez próg i na lewo, żeby odsłonić sobie drogę do stopionych drzwi.

– Chuy wyzwał cię od ciot, Gary – szepnąłem, mijając go. – Sam słyszałem.

Zaśmiałem się, wiedząc, że będzie musiał umieścić to w swoim zeznaniu, jako że były to przecież słowa sprawcy rabunku.

Za moimi plecami rozległy się przekleństwa i złorzeczenia obu strażników. Przed wejściem do sali ze skrytkami stał i rozmawiał przez komórkę z policją ktoś, kto wyglądał na dyrektora placówki.

– Tak, przepraszam, ale w naszym banku dzieje się coś dziwnego. Drzwi się stopiły. Bardzo przepraszam.

Zgodnie z protokołami bezpieczeństwa drzwi wejściowe do banku zamknęły się oczywiście automatycznie, gdy tylko włączył się alarm, ale Ferris znów mi pomógł i już po chwili byłem na ulicy. Cokolwiek zdołały zarejestrować kamery, z pewnością nie wystarczy, by mnie zidentyfikować.

Podziękowałem Ferrisowi za pomoc i poprosiłem go, żeby pozostał w okolicy, to załatwię mu coś w nagrodę. Nim stąd zniknę, muszę wykombinować dla niego jakiś smakołyk.

<Ale szybko ci poszło> powiedział Oberon przez nasze mentalne połączenie, gdy w zaułku zrzuciłem kamuflaż i podrapałem go pod brodą. <Nie zdążyłem nawet uciąć sobie drzemki>.

– Tylko tak się to dało zrobić. Każda sekunda dłużej na miejscu zbrodni zwiększa ryzyko złapania. Gotów na małe śniadanko?

Oberon nie jadł nic od naszego krótkiego pobytu na równinach etiopskich. To tam właśnie dowiedziałem się o istnieniu notatnika, który właśnie teraz ukradłem. Pewna znajoma tyromancerka o imieniu Mekera wskazała mi, gdzie go znajdę. Żeby mogła to zrobić, musieliśmy upolować jej trochę podpuszczki, ale nie poczęstowała nas już potem niczym.

<Jasne, że gotów! Atticusie, czy kiedykolwiek było inaczej?>.

– No rzeczywiście.

Wiedziałem, że standardowe procedury rabowania banku nakazują niezwłocznie ukryć się potem w bliżej nieokreślonej hali, hurtowni czy czymś podobnym, ale my powędrowaliśmy do kawiarni Tim Hortons – zwanej pieszczotliwie Timmie’s – bo miałem ochotę na coś gorącego i kawopodobnego, a nie targałem przecież ze sobą wielkiej płóciennej torby z banknotami, która jednoznacznie naznaczałaby mnie jako nikczemnego kryminalistę. Miałem tylko plecak i irlandzkiego wilczarza na smyczy, wyglądałem więc raczej jak student niż tajemniczy złodziej, któremu udało się pokonać zabezpieczenia znajdującego się w samym sercu Toronto oddziału Royal Bank of Canada.

Timmie’s na York Street kusił jaskrawym daszkiem w żółto-zielone pasy, hydrantem przeciwpożarowym na wypadek, gdyby w ogniu stanął cały ten tłuszcz z pączków, oraz bardzo dla nas przydatnym drogowskazem informującym, gdzie znajduje się najbliższy parking.

– Jakie boskie mięsko życzysz sobie na śniadanie? – spytałem Oberona, przywiązawszy go do drogowskazu.

<Religia mięsa nie ma żadnego wpływu na jego smak> odparł mój pies tonem cierpliwego pedanta.

– Że co?

<Boski bekon i nieboski bekon smakują zupełnie tak samo, Atticusie>.

– Dobrze. Zatem bekon. A teraz bądź grzeczny dla ludzi, którzy będą patrzeć na ciebie z przerażeniem. Żadnego sikania na hydrant i żadnego szczekania.

<Eeej! Kiedy oni tak fajnie podskakują. Czasem nawet wydają takie zabawne piski>.

– Wiem, ale nie możemy teraz zwracać na siebie uwagi. – Syreny już odbijały się echem w szklanych i stalowych kanionach centrum miasta. Policja zjeżdżała się do banku ze wszystkich stron. Samochody będą tam już za parę chwil, ale pierwsi dotrą pewnie na miejsce ci dwaj gliniarze na rowerach, którzy jechali właśnie York Street w zupełnie odwrotnym kierunku, niż powinni. – Zaraz wracam, to się najemy.

Nastolatka przy kasie spojrzała na mnie dość krytycznie, gdy zamówiłem pięć kanapek z bekonem i jajkami, a do tego pączka, którego lukier miał kolory zwykle zarezerwowane dla ostrzeżeń o zagrożeniach biologicznych. Dosłownie widziałem to w jej oczach: „Niezły przystojniak jak na rudego, ale nie ma pojęcia o zdrowym odżywianiu”.

Tylko że – jak by powiedział Oberon – należał mi się przecież jakiś smakołyk. Wziąłem więc bordowy kubeczek z kawą i torbę tłustych kanapek i siadłem przy moim psie na chodniku. Rozpakowałem mu śniadanie, a tymczasem z kawiarni zaczęli wynurzać się ludzie ciekawi, co też wywołało taką ekscytację policji.

– Kto by pomyślał, Ed – odezwał się facet za mną. Nie było go tu, kiedy wchodziłem. Obejrzałem się szybko przez ramię. Stał z kolegą przy wejściu do kawiarni. Obaj mieli takie same bordowe kubeczki jak ja. Obaj ubrani byli w dżinsy, ciężkie robotnicze buty i lekkie kurtki. – Syreny! Znaczy przestępcy. W Trahno.

Uśmiechnąłem się na tę lokalną wymowę nazwy miasta.

– Ano – odparł Ed.

Czekałem na ciąg dalszy, ale Edowi chyba wyczerpały się przemyślenia na ten temat.

<Hej!> rzucił oskarżycielskim tonem Oberon, gdy pochłonął pierwszą kanapkę. <Atticusie! To jest bekon!>.

Przecież chciałeś bekon, prawda? – odpowiedziałem mu przez połączenie mentalne, bo nie chciałem, żeby Ed i jego kumpel zaniepokoili się, że jakiś szaleniec gada do psa.

<Ale myślałem, że to będzie bekon kanadyjski! To nie jesteśmy w Kanadzie?>.

Jesteśmy, ale trochę przekombinowałeś. Kanadyjczycy wcale nie nazywają wędzonych polędwiczek wołowych „bekonem kanadyjskim”. Tak samo zresztą jak Belgowie nie mówią na gofry: „gofry belgijskie”.

<Hmm. I tak mi smakuje. Dzięki>.

Zjadłem pączka, popiłem kawą i wyciągnąłem z plecaka przyczynę całego tego zamieszania – notatnik z nazwiskami i adresami, w dużej mierze zagranicznymi. Nie było tu żadnej tytułowej strony, która by wyjaśniała ich znaczenie, ale za to ułożone były w porządku alfabetycznym, otworzyłem więc na stronie z H. Znalazłem na niej między innymi Leifa Helgarsona i jego nieaktualny już adres w Arizonie. Dzięki temu dowiedziałem się dwóch rzeczy – zgodnie z moimi oczekiwaniami był to notatnik zawierający adresy wszystkich wampirów na całym świecie, przechowywany offline, a zatem nie do zhakowania. Lecz znajdujące się w nim dane były sprzed kilku dobrych miesięcy. Leif był wampirzym panem słonecznej Arizony wtedy, gdy splatałem Granuaile z ziemią, ale od tego czasu co najmniej dwa razy pojawił się w Europie – raz w Grecji i raz we Francji. A także w Niemczech, jeśli liczyć te kilka słów skreślone jego pismem. Nie ulegało wątpliwości, że się przemieszcza, i pewnie tak samo było z wieloma innymi wampirami z tej listy, odkąd nasłałem na nie faerycznych płatnych morderców. A gdy tylko dowiedzą się, że ukradziono ten notatnik, na pewno się całkiem rozpierzchną. Jeśli więc miałem mieć z niego jakikolwiek pożytek, musiałem działać bardzo szybko, nim się zorientują, że go mam. Pendrive z plikiem znacznie ułatwiłby mi życie, ale właśnie o to chodziło, żeby hakerzy nie mieli zbyt łatwo, z pewnością więc istniała tylko ta jedna papierowa wersja.

Pierwsi się o tym dowiedzą i być może rozpuszczą wieść o kradzieży właściciele skrytki depozytowej – Theophilus oraz skrytobójcza pijawka Werner Drasche. Ten drugi znajdował się pewnie jeszcze w Etiopii, gdzie widziałem go po raz ostatni. Klnąc po niemiecku, załatwiał sobie z pewnością lot do Toronto. Theophilus nie pofatygowałby się przez cały ocean, żeby mnie gonić. Tego byłem pewien.

Przerzuciłem kartki do T, ale nie znalazłem danych Theophilusa. Cholera. Albo widniał tu gdzieś pod innym imieniem lub nazwiskiem, albo lista była jednak niepełna.

– Pozwolicie mnie siedzieć razem z wami, O’Sullivan? – zapytał ktoś z rosyjskim akcentem.

Obróciłem się natychmiast. Od lat nikt nie powinien się do mnie tak zwracać. Za mną stał chasydzki Żyd, cały na czarno, w jednej ręce kawa, w drugiej mała papierowa torebka. Kiedy ostatni raz go widziałem, jego broda była czarna, ale teraz miała już siwe pasma po obu stronach.

– Rabin Yosef Bialik – wybąkałem. – Co rabin tu robi?

– Miałem nadzieję zawtrakać w miłym towarzystwie – odparł. – Ja was zapewniam, że nie chcę walczyć. Nasze konflikty są sprawą przeszłości, panimajecie?

– Rabin jest sam? – upewniłem się, wzrokiem już szukając innych postaci w czerni i z uzbrojonymi brodami. Kiedy spotkałem go ostatni raz, a było to ponad dziesięć lat temu, wyskoczył na mnie z całym gangiem Młotów Boga.

– Da, ja sam.

– Dobrze. W takim razie proszę siąść i powiedzieć mi, czego rabin ode mnie chce.

Położył torbę obok mojej, a potem podparł się ręką, żeby ni to przysiąść, ni to opaść na chodnik.

– Starość nie radość – stęknął. – Swoją drogą wy się nieźle trzymacie, O’Sullivan. Wy się nic nie zmienili. Ja nie panimaju, jak wy to robicie.

– Powiem, jeśli mi rabin powie, skąd wiedział, że tu będę. Jestem w mieście ledwie parę godzin.

– E, eto proste. Przecież Młoty Boga po to są, by polować na czarownice.

– No i?

– My jesteśmy wyczuleni na używanie magii. Wszelkiej magii. Zatem choć ja nie potrafię namierzyć was osobiście, czuję każdą magię w okolicy. A z waszą magią miałem już przecież kiedyś styczność. Ona ma taki charakterystyczny posmak. Wy użyli jej wiele razy kilka przecznic stąd.

– A rabin w Toronto tak zupełnie przypadkiem?

– Da. Ja tu teraz mieszkam. Emerytura.

– Emerytura? Tu?

Wzruszył ramionami.

– Toronto to duże miasto. Mnogo ludzi i jedzenia. Mało jakiegokolwiek diabelstwa, kak nie liczyć władz lokalnych. Drużynę hokeja oni mają marną, ale nie można przecież mieć wszystkiego. Ja się ożenił jakiś czas temu. Żena jest stąd.

– O! Moje gratulacje.

– Spasiba.

– Proszę mnie źle nie zrozumieć. Cieszę się, że rabina widzę, szczególnie że nie próbuje mnie rabin zabić, ale… czego rabin właściwie ode mnie chce?

Sięgnął po torbę i wyciągnął z niej bajgla z ziarnami i serkiem topionym. Torba głośno zaszeleściła. Rabin w milczeniu zgniótł ją w kulę i odłożył obok siebie.

– Ja chciał tylko uczciwego ostrzeżenia, jeśli ma się tu zaraz stać coś strasznego. Wy i nieszczęścia pasujecie do siebie jak pikle do kanapki.

O nim można było powiedzieć dokładnie to samo, ale ugryzłem się w język.

– Nic się nie stanie – zapewniłem go. – W każdym razie niczego nie planuję. Zostaję tu tylko na kilka dni.

– W tej sytuacji proszę tylko przyjąć moje przeprosiny.

– Przeprosiny? Za co?

<Za to, że mnie nigdy niczym nie poczęstował>.

Oberonie, on cię pierwszy raz na oczy widzi.

<A co to ma do rzeczy? To kwestia grzeczności>.

O grzeczności pogadamy potem.

– Za moje zachowanie przed laty – wyjaśnił rabin. – Ja się dopuścił czynów niewybaczalnych.

– Ma rabin na myśli to, że zabił najmłodszą, najsłabszą z Sióstr Trzech Zórz tymi swoimi cholernymi mackami na brodzie à la Cthulhu… przepraszam. Trochę mnie poniosło. Po prostu wciąż mam przez to koszmary.

– Panimaju. Mnie się należy. To właśnie to nasze spotkanie i następne… z tym mężczyzną, co to twierdził, że jest Jezusem…

– Yyy. To był Jezus.

– Jeśli wy tak dumajecie…

– No raczej myślę, że on by sam powiedział, że to nie żadna wydumana kwestia. Gwoli ścisłości, jego istnienie nie neguje ani nie unieważnia, a tym bardziej nie podważa istnienia boga rabina. Ani żadnego z moich bogów, ani w ogóle niczyjego. On po prostu sobie istnieje. Tak jak Jahwe. Jak Brighid. Jak Odyn i reszta.

Rabin skinął głową, a jego broda, bogom dzięki, nie poruszyła się samoistnie.

– Teraz już ja to panimaju. Ale wtedy ja nie potrafił. To wymaga pewnej elastyczności myśli, wy panimajecie? Pewnej otwartości na ideę, że ludzie muszą podążać własną ścieżką, która prowadzi ich do wybawienia. A nie koniecznie iść za mną po mojej, da? Moja wiara zaprowadziła mnie za daleko. – Pokręcił głową. – Trudno mi w ogóle myśleć teraz o sobie z tych młodszych lat. Wzdrygam się na samo wspomnienie. Ja był pełen gniewu. Ja stracił kontemplacyjny kabalistyczny spokój. Lecz właśnie między innymi te spotkania z wami i obserwowanie z daleka, jak Siostry Trzech Zórz zachowywały się potem, sprawiły, że ja wiele rzeczy przemyślał na nowo. Ja poniał, że ja je źle ocenił. Że ja w ogóle nie powinienem był ich oceniać. To nie mój biznes, tym niech się zajmuje istota doskonała, da?

– Pewnie tak. Czy to znaczy, że Młoty Boga już nie będą polować na czarownice? A co z tym wersem w Księdze Wyjścia, który mówi, że nie można pozwolić żyć czarownicy?

Wziął łyk kawy, po czym odpowiedział:

– Niektórzy nadal w to wierzą. Ja osobiście nie. Lecz mnie się udało przekonać wielu, by się skupili na czystym złu, na demonach na przykład. To o wiele rozsądniejsze rozwiązanie pod względem moralnym, jako że czarownice zawsze mogą jeszcze zostać zbawione.

– Miło mi to słyszeć.

– Tak, myślę, że to dobra droga. Nie wiem jednak, czy kiedykolwiek zdołam zadośćuczynić za wszystko, czego ja się dopuścił. Wyrzuty sumienia to wielki ciężar. Gdy raz skoczy się w płomienie, ile kroków trzeba wykonać, by wyjść z ognia? Czy wam się kiedyś zdarzyło zajść za daleko, O’Sullivan?

– Bogowie niejedyni! Żeby to raz. Wciąż płacę jeszcze za niektóre swoje nierozważne kroki. I obawiam się, że są i takie, za które nawet nie zacząłem płacić. Ale przynajmniej staram się naprawić, ile zdołam.

– Szto was przed tym powstrzymuje, jeśli można spytać?

Prychnąłem tylko, bo na jego pytanie w zasadzie nie dało się odpowiedzieć.

– Mam wiele rozmaitych trudności. Teraz najbardziej dają mi popalić wampiry. Wszystkie chcą mojej śmierci i obawiam się, że nie potrafię im tego wybić z głowy. Polują właśnie na mnie.

Krzaczaste brwi rabina opadły, a wąsy poruszyły się niepokojąco.

– Są tu gdzieś wampiry? To dlatego wy tu przyjechali?

– Na pewno gdzieś tu są, ale do Toronto przyjechałem po to – powiedziałem, pokazując mu notatnik. – To nazwiska i adresy wampirów z całego świata.

Rabin zamarł, tylko jego broda zaczęła drżeć nieco, choć najlżejszy zefirek nie powiał. Zaczynałem podejrzewać, że to oznaka emocji u jej właściciela. Bardzo starałem się nie wzdrygnąć z obrzydzenia, co nie było łatwe, bo owłosienie twarzy, które żyje własnym życiem, z zasady wywołuje u mnie mdłości.

– Jak wy to zdobyli?

– Za pomocą tej właśnie magii, którą rabin wyczuł. Ukradłem go z banku na rogu Front i York. Są tu tysiące nazwisk. Może dziesiątki tysięcy. Czcionka jest dość mała. Nie wiem jednak, które z tych wampirów są przywódcami. Nie wiem też, jak tę listę znacząco skrócić, nim stanie się nieaktualna. Ich przywódca już wkrótce się dowie, że ją mam, a wtedy wszystkich ostrzeże i uciekną. Może choć część będzie na tyle nierozgarnięta, że nie zmieni nazwisk. Przynajmniej w ten sposób może uda mi się paru namierzyć.

– Niesamowite.

Nie odrywając wzroku od notatnika, rabin wpakował sobie smętnego pogniecionego bajgla do ust. Odrobina serka zsunęła się z brzegu pieczywa i niezauważona wpadła w czeluści jego brody. Biała schmuga nabiału podskakiwała teraz w górę i w dół, gdy jadł zamyślony.

<Spójrz tylko, Atticusie. Co za brak wychowania. Nawet mi gryza nie zaproponował>.

Dopiero co zjadłeś pięć kanapek z bekonem na śniadanie.

<Tak, ale co z moim drugim śniadaniem?>.

Rabin mi nie wyglądał na fana Tolkiena.

On pewnie w życiu o tym nie słyszał – mruknąłem więc mentalnie do psa.

– A może… O’Sullivan, ja bym chciał zaproponować wam naszą pomoc. O ile wy ją przyjmiecie.

– Ale co z emeryturą rabina?

– Wampiry to czyste zło, z którym Młoty Boga nadal chcą walczyć. My byśmy z przyjemnością wykorzystali tę okazję.

– My? Mówi rabin w imieniu ich wszystkich?

– Myślę, że spokojnie mogę was zapewnić, że pozostali z entuzjazmem przyłączą się do nas. Oni i tak ostatnio mieli dużo roboty z wampirami. Coś je płoszy, coś sprawia, że one wyłażą ze swoich kryjówek.

– To ja. Finansuję polowanie na wampiry, przez co część z nich próbuje się ukryć, a część usiłuje przejąć puste obszary, zwolnione przez te, które udało się wyeliminować.

– Imponujące. Jesteśmy więc po tej samej stronie. – Uśmiechnął się do mnie (krótki błysk bieli wśród gąszczu włosów). – To miła odmiana, da?

Pokiwał głową z zadowolenia, a ten nieszczęsny kawałek serka spadł mu teraz na płaszcz. Z jednej strony czułem, że powinienem mu o tym powiedzieć, z drugiej nie chciałem, żeby cokolwiek zmąciło tę chwilę harmonii między nami.

– Tak, bardzo miła – zgodziłem się. – Ilu przyjaciół rabina może się dołączyć?

– Są nas setki rozproszone po całym świecie.

– Dobrze – powiedziałem. – Rabinie Bialiku, proponuję taki układ. Pójdziemy teraz zeskanować notatnik i wyśle rabin plik do swoich współpracowników. Za każdy tysiąc wampirów wyeliminowanych przez Młoty Boga dam rabinowi pięć lat młodości.

– Szto?!

– Herbatka Młodości Czar. Naturalne zioła i kilka splotów, żadnego diabelstwa. A rezultaty widzi rabin na własne oczy.

– Hmm. My byśmy i tak wyeliminowali ten tysiąc wampirów, gdyby się nadarzyła okazja. To nasz obowiązek.

– Świetnie. Zatem same korzyści. Pewnie nie potrafi rabin wyczuwać wampirów tak, jak wyczuwa mnie?

– Niet. Nasze moce mają swoje źródło w kabalistycznym Drzewie Życia, tak więc istoty martwe są dla nas niewidoczne. My was osobiście też nie wyczuwamy, a jedynie użycie waszej magii, która jest bardzo dostrojona do życia.

– No tak. – Uśmiechnąłem się do niego. – Musi być, skoro jestem spleciony z Gają. Przepraszam, ale ma tu rabin taką schmugę po serku…

– O! Spasiba, że wy mnie zwrócili uwagę.

Od razu zabraliśmy się do roboty. Zeskanowanie i rozesłanie tego wszystkiego zajmie nam przecież kilka dobrych godzin. Werner Drasche dowie się pewnie o zniknięciu notatnika jeszcze dziś. Młoty Boga naprawdę nie będą mieli wcale tak dużo czasu na działanie.

– Najlepiej pewnie będzie, jeśli skupicie się na wampirach z tej półkuli jeszcze przed zachodem – powiedziałem. – Te z Europy, czyli te naprawdę stare i potężne, dowiedzą się o przecieku danych, gdy tylko się obudzą, więc będą mogły uciec nocą.

– No to brać, co daje Wszechmocny.

– Tylko niech rabin ostrzeże swoich ludzi – dodałem. – Pod tymi adresami zamiast wampirów mogą być przecież zastawione pułapki. Bardzo bym chciał, żeby to starcie jednoznacznie wygrali ci dobrzy. Choć ten jeden raz.

– Oby tak się stało – zgodził się ze mną Bialik, a poruszenie brody oznaczało chyba, że jest zadowolony. – Zresztą, nawet jeśli nie uda nam się upolować ani jednego, i tak się cieszę z naszego spotkania, O’Sullivan. Potwierdza ono, że ja słusznie wybrał spokojniejszą, cichszą ścieżkę. To wielkie dobro, którego my zaraz dokonamy, nie byłoby możliwe, gdyby ja uparcie trwał w moim fanatyzmie.

To miało chyba znaczyć, że nie moglibyśmy dziś planować polowania na wampiry, gdyby dwanaście lat temu udało mu się mnie zabić, ale już tego nie komentowałem, bo widziałem, że i tak ma wystarczające wyrzuty sumienia. Nie mnie to zresztą oceniać. Bogowie wiedzieli, że miałem o wiele więcej w moim życiu do naprawienia niż on. Rozstaliśmy się w zgodzie i na pożegnanie wymieniliśmy się jeszcze numerami telefonu – zupełnie jak starzy przyjaciele.

Wywoławszy wystarczający popłoch wśród wampirów i upewniwszy się, że dzięki Młotom Boga przynajmniej część z nich powinna wkrótce spojrzeć w oczy ostatecznej śmierci, wybrałem się na zakupy. Skrytobójcza pijawka już pewnie była tuż-tuż, należało się więc przygotować. Choć za nic nie chciałem być Nigelem w Toronto, to jeśli miałem rozprawić się z Wernerem Draschem, musiałem stać się nim ten jeden ostatni raz. Poza tym przy odrobinie szczęścia ten fragment mojej przeszłości nie powinien mnie już więcej prześladować.

Najpierw udałem się do zielarni w dzielnicy Roncesvalles, a potem powędrowałem do sklepu Jerome’s na Yonge Street, żeby nabyć odpowiednie przebranie – no, w sumie tylko spodnie i marynarkę, ale w nich zawsze czuję się jak pajac. Elegancki ekspedient poinformował mnie, że fulary znów wracają do łask, na co powiedziałem mu, że nie, nie i jeszcze raz nie, ktoś go wprowadził w błąd. Udało mi się też przy okazji buchnąć złoty zegarek kieszonkowy i zestaw do golenia – obie te rzeczy były niezbędne do odegrania mojej roli Nigela.

Zabraliśmy to wszystko do hotelu w centrum miasta, gdzie w pokoju, pod czujnym okiem białej żarówki atakującej żółte tapety i pseudogranitowe blaty, z twarzą wykrzywioną w rozpaczy i trwogą w sercu zgoliłem swoją kozią bródkę. Oberon usiłował pocieszyć mnie śpiewaną improwizacją.

<W wegańskim hotelu, gdzie brodę stracić to mus,

Nie masz sosu za grosz, bo Nigela będzie to blues!>.

– Oberonie, naprawdę doceniam twoje starania, ale to mnie jakoś nie podnosi na duchu.

<Czekaj, właśnie miałem zacząć solówkę wyjącego kota. Mnie to tam zawsze wspiera duchowo>.

– Proszę cię, nie. Litości.

Umyłem i wytarłem nagą brodę, po czym przeszedłem do drugiego kroku operacji, do którego wykorzystałem dopiero co zakupione zioła, plastikowy kubeczek z hotelu, kilka kropel spirytusu oraz patyczek do mieszania kawy.

<Hej! A ty co tam kombinujesz? Czy to jakieś paskudztwo, które każesz mi potem wypić?>.

– Nie. To nie herbata. To mazidło. Pamiętasz, jak w sklepie zielarskim pozwolili mi użyć moździerza?

<No. Zadali ci wtedy mnóstwo pytań>.

Tak, byli dość ciekawi, po co mi to, więc skłamałem, że robię maść, ale prawda była taka, że ta mieszanka ziół chwilowo przyspieszy porost włosów na brodzie. Kiedy musiałem nagle wyglądać jak starzec albo niedźwiedź, a nie chciało mi się czekać miesiącami, używałem owej mieszanki, którą ulepszałem odrobiną alkoholu i magii Gai. Mniej więcej na tej samej zasadzie, na jakiej Młodości Czar była herbatką ze zwyczajnych ziół, tylko nieco poprawioną. Wziąłem zakraplacz i bardzo ostrożnie nałożyłem mazidło na oba policzki. Rano będę miał w tych miejscach kilkutygodniowy zarost – okazałe bokobrody rodem z dziewiętnastego wieku. Gdy przebiorę się do tego w mój nowy garnitur, wsunę cebulę do szarej kamizelki w prążki i przyliżę włosy – będę znów wyglądał jak chłopak, którym byłem w 1953, kiedy wpakowałem się w okropne tarapaty.

– Muszę to zrobić, żeby nie wypaść z roli. A nie grałem jej przeszło siedemdziesiąt lat.

<O co w ogóle chodzi z tym całym Nigelem? Wciąż mi nie opowiedziałeś tej historii>.

– O, chcesz posłuchać historii? To się świetnie składa, bo akurat jesteśmy w łazience i jesteś dość brudny od tego całego etiopskiego błota…

Oberon zaczął merdać ogonem.

<Czy to będzie historia o historycznym Atticusie?>.

– Jasne. Wskakuj do wanny, a opowiem ci, dlaczego za nic nie chciałbyś być Nigelem w Toronto.

<Dobra!>. Oberon już merdał nie samym ogonem, ale całą swoją tylną połową, i tak się spieszył do wanny, że niechcący zerwał zasłonę prysznicową. <Oj. Ale to i tak było brzydkie> wyjaśnił. <I stało mi na drodze do opowieści>.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Źródła

Dostępne w wersji pełnej

O autorze

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Nota od autora

W poprzednich tomach

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Epilog

Źródła

O autorze

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Staked

Copyright © 2016 by Kevin Hearne
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Opracowanie graficzne serii i okładki
AFISZ
Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce
© Gene Mollica

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Kołek na dachu, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-734-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com