Mojej Mamie za inspirację oraz Krysi i Andrzejowi Drozdowskim z podziękowaniem za wprowadzenie mnie w tajniki świata bursztynu

Rozdział I

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział II

Rozrośnięty krzak rododendronu zasłaniał mi prawie całkowicie pole widzenia. Jeśli jednak pochyliłabym się bardziej w prawo, z pewnością można by mnie dostrzec z okna budynku. Wprawdzie widziałam, że sąsiedzi wyszli z domu jakąś godzinę temu, ale przecież nie miałam pewności, że mieszkanie jest puste. Całe szczęście, że nie mieszkał tutaj żaden złośliwy czworonóg, gdyż wówczas moje główne punkty obserwacyjne: na drzewie i pod rododendronem, byłyby poważnie zagrożone.

Coraz częściej przestępowałam z nogi na nogę. Ciekawa jestem, czy również James Bond musi korzystać z toalety? A może ma wyćwiczony pęcherz? Postanowiłam poddać mój własny ćwiczeniom jeszcze przez pewien czas.

Nagle panującą na ulicy ciszę przerwał odgłos silnika samochodowego. Drobny sukces. To było „moje” volvo. Mocniej zacisnęłam palce wokół lornetki.

Samochód zatrzymał się przed bramą, która po chwili otworzyła się automatycznie, i wjechał na podwórko. Garaż był po lewej stronie budynku i nadawałby się idealnie do moich obserwacji, gdyby tylko jego właściciel z niego korzystał. On jednak uparł się, żeby parkować od frontu budynku.

Silnik zgasł, drzwi się otworzyły i usłyszałam chrzęst kamyków pod nogami wysiadającego. Podregulowałam ostrość w lornetce i w pierwszym momencie przestraszyłam się, gdyż twarz Hansona znalazła się wprost przede mną. Miał zaciśnięte usta i zmarszczone czoło. Oddaliłam nieco obraz.

Hanson ubrany był w ciemny garnitur, białą koszulę i czerwono-granatowy krawat. Musiał więc uczestniczyć w jakiejś uroczystości czy przyjęciu, gdyż na ogół nosił sportowe ubrania lub szare garnitury. I zawsze wyglądał w nich jak gotowy do akcji playboy. Teraz również wlókł do domu jakiś nowy łup, co spostrzegłam, gdy przeszedł na drugą stronę samochodu i otworzył przednie drzwi.

Nie, to nie nowy łup. To ta sama kobieta, z którą widziałam go już wiele razy. A zatem musiał ich łączyć jakiś stały układ. Długonoga, niebieskooka blondynka. Dwadzieścia siedem lat lub coś koło tego. Piękna i elegancko ubrana. Idealnie pasująca do tego otoczenia. Kilka razy została u niego na noc. Kiedy byłam już przekonana, że jest jego stałą kochanką, pewnego dnia pojawiła się inna. Niska brunetka o gdaczącym, zaraźliwym śmiechu. Zaczęli się całować natychmiast po zajechaniu na podwórko, a zanim zniknęli za drzwiami, Hanson porozpinał jej wszystkie guziki u sukienki. Potem przez dwie godziny nie zapalili w mieszkaniu światła. Trzy dni później znowu ujrzałam blondynkę.

Wysiadła z samochodu i uśmiechnęła się do Hansona, ale ten łajdak nawet na nią nie spojrzał. To dziwne, ale po ponadmiesięcznej obserwacji Hansona zaczęłam się solidaryzować z tymi kobietami. Biedaczki, z pewnością nie miały pojęcia, z kim się zadają. I co z tego, że facet był obrzydliwie bogaty, jeździł luksusowym wozem i wyglądał... zupełnie przystojnie. Z pewnością gdyby wiedziały, do czego jest zdolny... Nic dziwnego, że nie miał już żony. Musiała go rzucić. Byłam przekonana, że jest perwersyjnym sadystą. Mocniej ścisnęłam lornetkę.

Para zniknęła w budynku, a ja wreszcie mogłam się rozprostować. Nogi zupełnie mi zdrętwiały, w rękach straciłam czucie i okrutnie zmarzłam w majowym powietrzu. Porzuciłam mój posterunek i skierowałam się w stronę lasu. Po raz kolejny zadawałam sobie pytanie, czy to wszystko ma sens. Prawie po miesiącu śledzenia Hansona byłam równie daleka od spenetrowania jego mieszkania jak przedtem. Jedyną rzeczą, którą udało mi się odkryć, było pobliskie legowisko dzików.

Trzy razy pytałam urzędniczkę w banku, czy naprawdę te pieniądze należą do mnie. Rozbroiłam ją widać swoją głupotą, bo powiedziała:

– Oczywiście, że są pani. Może pani robić z nimi, co chce. Pojechać na wycieczkę dookoła świata, zostawić je na koncie, kupić akcje. To cudownie otrzymać taki niespodziewany podarunek.

Z uśmiechem skinęłam głową. Nawet po zapłaceniu podatku było tego więcej od moich pięcioletnich zarobków.

Przez trzy dni po przelaniu pieniędzy na konto nie zrobiłam z nimi nic. Siedziałam tylko wieczorami i się zastanawiałam. Czwartego dnia, mając w głowie gotowy plan, pojechałam jak zwykle rano do muzeum i... złożyłam wymówienie z pracy.

– Pani Anielo, pani się zwalnia? – Dyrektorka nie posiadała się ze zdumienia, że znika jej z horyzontu ostatni dowód na skuteczne funkcjonowanie systemu niewolniczego. – Ma pani inną pracę?

Gdyby tak było, świadczyłoby to niechybnie o rosnącej koniunkturze gospodarki polskiej. Nagłe przypomnienie mojej szarpaniny na rynku pracy sprzed kilku lat wywołało nerwowe mrowienie w okolicy kręgosłupa. Odchrząknęłam.

– Tak. I to już od kwietnia.

Wciąż zdumiona dyrektorka pokręciła z niedowierzaniem głową. Wiedziałam, że za chwilę zarzuci mnie pytaniami, ale byłam na nie przygotowana.

– Moja znajoma zakłada hurtownię odzieży i chce, żebym zajęła się sprawami biurowymi.

Dyrektorka obrzuciła mnie taksującym spojrzeniem. Zdaje się, że przypomniała sobie, iż kiedyś pracowałam już jako sekretarka.

– Pani Anielo. Życzę pani powodzenia, ale chyba pani sama pamięta, jak to jest pracować w prywatnym sektorze – uderzyła w ton dydaktyczny. – Człowiek nie zna dnia ani godziny. Podczas gdy u nas, choć zarobki niewysokie, praca jest pewna i spokojna. Myślałam poza tym, że kiedy pan Bolesław przejdzie wkrótce na emeryturę, będzie mogła pani...

Pan Bolesław był wujkiem jej męża, jak się już zorientowałam, i nic, oprócz nagłego zejścia, nie mogło sprawić, żeby facet się stąd kiedykolwiek zabrał.

– Wiem, pani dyrektor, ale dostałam bardzo dobrą propozycję finansową.

– Tak, a ile, jeśli można oczywiście wiedzieć? – Dyrektorka najwyraźniej przejawiała niezdrowe pragnienie dowiedzenia się, jak to w tej prywatnej, wrogiej konkurencji naprawdę wygląda.

– Dwa tysiące złotych – odpowiedziałam.

Zawsze będę wspominać wyraz jej twarzy po moich słowach. Koleżankom z muzeum okroiłam nieco tę sumę, ale z grubsza trzymałam się tej samej wersji. Kiedy ostatniego dnia pracy, po poczęstunku, na który składało się kupne ciasto, wychodziłam z muzeum, nie miałam nawet cienia wątpliwości. Nie chciałam tam już nigdy wrócić.

W domu uważnie przestudiowałam ogłoszenia szkół języków obcych i zapisałam się na trzymiesięczny intensywny kurs języka angielskiego, który zaczynał się od kwietnia.

Następną sprawą, którą postanowiłam rozpracować, była umiejętność obsługi komputera. Nazwy programów, których znajomości wymagali pracodawcy w ogłoszeniach o pracę, były mi całkowicie obce i dlatego na lipiec zaplanowałam tygodniowe szkolenie. Wyszukałam również informacje o kursach na prawo jazdy.

Dzieci były nieco zdziwione moimi nietypowymi czynnościami. Na temat otrzymanych pieniędzy nie wspomniałam im jeszcze ani słowa. Prawdę mówiąc, odzywałam się do nich mniej niż zazwyczaj. Zauważyłam, że Mirka jest tym bardzo zaniepokojona. Siedziała na podłodze obok stołu, na którym rozłożyłam swoje gazety, i bawiła się starą lalką, jednak co jakiś czas zerkała na mnie błękitnymi oczami swojej babci Ewy.

– Gdzie jest Mateusz? – spytałam córkę.

– Odrabia lekcje.

Trudno było w to uwierzyć.

– Zawołaj go do mnie. Chciałabym z wami porozmawiać.

Po chwili pojawił się mocno zdenerwowany Mateusz. Zdaje się, że nie miał najczystszego sumienia.

– Muszę wam powiedzieć, że czekają nas pewne zmiany – oświadczyłam poważnie na wstępie.

Początkowo oboje byli przerażeni, powoli jednak informacja zaczynała do nich dochodzić.

– A co będziesz robić, jeśli już nie pracujesz w muzeum?

Wyjaśniłam im, że będę się dokształcać i dzięki temu – taką miałam nadzieję – może uda mi się otrzymać nową, dobrą pracę. Od września. Tak określiłam ostateczny termin zmiany naszej sytuacji życiowej. Z pewnością nie zamierzałam, zgodnie z sugestią Ewy, zmieniać mieszkania na większe i brać na siebie nowych zobowiązań, którym, być może, nie byłabym w stanie sprostać. Przede wszystkim mogłam jednak spłacić długi, odmalować mieszkanie, zainstalować telefon, kupić nową pralkę, telewizor, nowe meble do kuchni, zasłony... Wszystko dokładnie wyliczyłam. Nawet jeśli nie dostanę we wrześniu pracy, pozostanie mi suma odpowiadająca moim ponadrocznym zarobkom. To musi nam wystarczyć.

– A my? – spytał cicho Mateusz.

– Jak to wy?

– Co będzie z nami? – Dwie pary oczu, ciemnych i błękitnych, patrzyły na mnie wyczekująco.

– Pójdziemy dzisiaj do McDonalda – ogłosiłam, wiedząc, że to ich wymarzony lokal. – W lipcu pojedziecie na kolonie nad jezioro, a w sierpniu, razem ze mną, na tydzień w góry.

– Pojedziemy na kolonie i w góry? – pytała Mirka z coraz bardziej błyszczącymi oczami. Przecież w życiu nie była jeszcze na żadnych wakacjach. – A mogę pojechać z Zuzią?

Zuzia była jej ukochaną przyjaciółką z klasy, córką naszego sąsiada z parteru.

– Zobaczymy jeszcze, jak będą wyglądać szczegóły – odpowiedziałam.

Kiedy po powrocie z McDonalda udało mi się poupychać rozentuzjazmowane dzieci do łóżek, przystąpiłam do realizacji drugiego wariantu moich planów, zatytułowanego „Kaj Hanson”.

Po wyjściu z gęstych krzaków poprawiłam plecak i skierowałam się w stronę kolejki miejskiej. Była już szósta, a obiecałam dzieciom, że wrócę przed „dobranocką”. W domu czekało mnie gruntowne sprzątanie po kafelkarzach w łazience i praca domowa z angielskiego, jednak już po kilkunastu krokach zawróciłam w stronę rezydencji Hansona. To nowe zajęcie przeradzało się niemal w obsesję. Zaczęło się od codziennych kilkugodzinnych obserwacji, a teraz trwało to prawie cały dzień.

Wiedziałam już, gdzie Hanson pracuje lub też, mówiąc inaczej, gdzie ma biuro, kto do niego wysyła korespondencję i czym się głównie odżywia. Te informacje to wynik starannej eksploracji jego śmietnika. Przy pierwszym przetrząsaniu odpadków ogromnie się brzydziłam, ale potem usiłowałam siebie przekonać, że to zajęcie niewiele różni się od pracy archeologa, tyle że on zajmuje się rzeczami, które już nie śmierdzą. W śmieciach jednak nie znalazłam niczego istotnego.

Ponownie stanęłam przed jednym z okien domu Hansona i wyciągnęłam z plecaka lornetkę. Mój szpiegowski sprzęt był mocno niedoskonały. Składał się z aparatu fotograficznego, lornetki, notesu i latarki. Po zakończonej pracy zamierzałam wszystko przekazać w prezencie Mateuszowi. Na razie cieszył się nowym walkmanem.

Przez chwilę wydawało mi się, że w jednym z okien widzę czyjąś sylwetkę. Z pewnością zaczynałam mieć już zwidy. Muszę jak najszybciej skończyć z tą obserwacją i zająć się domem. Nie mam więcej czasu na te głupstwa. Gdybym była mądrzejsza, wiedziałabym od początku, że cała ta akcja jest skazana na porażkę. Zrobiłam, co mogłam. Wiktor i tak powinien być ze mnie zadowolony.

Nagle z domu wybiegła blondynka i zatrzymała się przy bramie. Po chwili dołączył do niej Hanson. Dziewczyna była wyraźnie wzburzona. Zagryzała usta, żeby nie wybuchnąć płaczem.

– Zostaw mnie! – krzyknęła ostro do Hansona, kiedy ten próbował wziąć ją za rękę.

Hanson odpowiedział jej, ale zbyt cicho, żebym mogła usłyszeć. Musiało to być jednak coś okropnego, bo kobieta z całej siły uderzyła Hansona w twarz. W tym momencie pod dom nadjechała taksówka i dziewczyna rzuciła się w jej stronę.

Hanson stał przez chwilę, patrząc na znikający za zakrętem samochód. Następnie powolnym ruchem potarł dłonią policzek i obrócił się w kierunku krzaków, za którymi stałam. Spojrzał wprost na mnie. To znaczy... Oczywiście nie mógł mnie widzieć, ale miałam wrażenie, jakby wiedział, że mu się przyglądam. Z wrażenia niemal upuściłam lornetkę.

Kiedy tylko zniknął w domu, czym prędzej się oddaliłam.

Powinnam wziąć się solidnie do nauki angielskiego, uszyć nowe zasłony do obu pokoi z tego pięknego materiału, który udało mi się kupić po bardzo niskiej cenie, powinnam dopilnować prac domowych dzieci, bo zbliżał się koniec roku szkolnego... Powinnam... Tylko że obserwacja Hansona okazała się najbardziej ekscytującym zajęciem, które mi się ostatnio przytrafiło. Moje życie, z wyjątkiem krótkiego szczęśliwego epizodu, było dość ponure i monotonne.

Spoglądałam na wystawy mijanych sklepów i nagle w jednej z nich ujrzałam moje własne odbicie.

Wyglądałam okropnie. Włosy w nieładzie sterczały mi na wszystkie strony, stara koszula Pawła już dawno powinna trafić na śmietnik, legginsy pruły się przy łydkach, rozdeptane adidasy... Dotknęłam ręką policzka. Skóra była sucha i napięta. Dlaczego nie kupię kremu do twarzy? Przecież teraz stać mnie na kupienie sobie kilku podstawowych rzeczy, żeby wyglądać jak człowiek, a nie jak strach na wróble.

To musiał być prawdziwy znak, bo witryna sklepowa, w której się przeglądałam, należała do drogerii. Bez wahania otworzyłam drzwi.

Był to niewielki, ale bardzo elegancko urządzony sklep kosmetyczny, w którym aż emanowało wyśrubowanymi cenami. Pośrodku stał stojak z okularami słonecznymi, letnimi kapeluszami i torebkami. Natomiast wszystkie kosmetyki znajdowały się za oszkloną ladą i trzeba było o nie prosić sprzedawczynię. Sama jednak nie bardzo wiedziałam, o co mam prosić. Poza mną nie było w sklepie żadnych klientów i zauważyłam, że ekspedientka usiłuje mnie ściągnąć wzrokiem przed ladę. Udałam, że tego nie widzę i że zainteresowały mnie okulary, które przymierzyłam przed lustrem. Dostrzegłam w nim, że sprzedawczyni się nie poddaje, nadal się na mnie gapi. Wsadziłam z powrotem okulary w przegródkę i postanowiłam czym prędzej się wycofać. Trudno, kupię krem w jakimś sklepie samoobsługowym.

– Anita! – usłyszałam nagle czyjś głos.

Rozejrzałam się dokoła i zauważyłam, że sprzedawczyni zwróciła się do mnie po imieniu.

– Słucham?

– Ty jesteś Anita, prawda? – upewniała się sprzedawczyni.

Dopiero teraz dokładnie jej się przyjrzałam. Była w moim wieku, miała jasne nastroszone na czubku głowy włosy i wyjątkowo obfity biust. Czy ją znałam? To z pewnością była jakaś pomyłka.

– Aniela Stelman? – Sprzedawczyni nie dawała za wygraną i dopiero wówczas mnie oświeciło. Ten głos!

– Lusia!

Moja koleżanka ze szkolnej ławy, Łucja.

– Nie do wiary, że cię spotkałam po tylu latach – mówiła, przyciskając mnie do piersi. – Od początku wydawało mi się, że to ty, ale dopiero kiedy zaczęłaś przymierzać te okulary, rozpoznałam cię na dobre. Skojarzyłaś mi się z nimi, wiesz.

– „Okularnica” – szepnęłam, wciągając w nozdrza upojny zapach perfum mojej koleżanki.

– Nie nosisz już okularów? – spytała Lusia.

– Nie, już nie potrzebuję. – Uśmiechnęłam się do niej.

– Całe szczęście. Nawet nie masz pojęcia, jak ohydnie w nich wyglądałaś. Po latach mogę ci o tym szczerze powiedzieć. Nigdy nie rozumiałam, jak twoja matka pozwala ci nosić takie szkaradztwo. Są przecież różne oprawki. Ale co ja tutaj plotę. Opowiadaj natychmiast, co u ciebie słychać.

Ledwie otworzyłam usta, kiedy Lusia stwierdziła, że najlepiej będzie pogadać, kiedy sklep zostanie już zamknięty. Myślałam, że pójdzie ze mną w stronę kolejki, ale ona tylko roześmiała się i zasunęła zasuwę od wewnątrz.

– Mieszkam na piętrze. Od paru lat jestem właścicielką tego sklepu. „Łucja Bartkowiak – artykuły kosmetyczne”. Co ty na to?

Ja oczywiście byłam zachwycona, że spotkałam na swojej drodze prawdziwą kobietę biznesu. Po chwili siedziałam już na skórzanej sofie w saloniku Lusi, piłam aromatyczną kawę i półgębkiem streszczałam historię swego życia. Lusia była bardziej wylewna. Dowiedziałam się, że podczas długoletniego pobytu w Niemczech zarobiła wystarczająco dużo pieniędzy, aby otworzyć sklep. Była jednak zbyt zajęta pracą, aby założyć rodzinę, a poza tym, jak to ujęła, „zmęczyły ją różne formy kontaktów z mężczyznami”. Po takich słowach moje uczucia przyjaźni do Lusi stały się jeszcze cieplejsze i byłam już mniej wstrzemięźliwa w opowieściach. Kiedy Lusia zapytała, co robiłam w Sopocie, nieoczekiwanie dla siebie wyrzuciłam:

– Obserwowałam jednego faceta. Podejrzewam, że jest winny morderstwa.

Lusię całkowicie zatkało, natomiast ja nagle spojrzałam na zegarek i przerażona zobaczyłam, że już pół do ósmej. Zerwałam się na równe nogi.

– Nie martw się. Odwiozę cię do domu. Musisz mi o wszystkim opowiedzieć – odezwała się Lusia, a wychodząc, wypchała całą siatkę szamponami, mydłami, kremami i próbkami perfum. – To dla ciebie i dzieci – oznajmił majowy święty Mikołaj.

Moja przyjaciółka była również szczęśliwą posiadaczką samochodu, który prowadziła zgoła fantazyjnie. Patrząc na jego poobijane drzwi, obawiałam się, czy dojedziemy żywe na miejsce, tym bardziej że Lusia ostro hamowała lub przyspieszała przy każdym bardziej ekscytującym fragmencie mojej opowieści.

– Anita, koniecznie musisz coś z tym zrobić – zakomunikowała mi, kiedy zatrzymała się przed moim domem.

– Sama już nie wiem co – odpowiedziałam, chwytając za plecak.

– Nie martw się. Ja coś wymyślę. Co dwie głowy, to nie jedna. – Lusia kipiała wprost optymizmem. – Wpadnę do ciebie jutro przed południem – oznajmiła, a ja wdrapywałam się na czwarte piętro, mając nadzieję, że podczas mojej nieobecności dzieci nie zrujnowały mieszkania do ostatka.

– Wymyśliłam – oświadczyła mi na wstępie Lusia, wtargnąwszy o godzinie dziesiątej do mojego mieszkania.

Dzieci już wyszły, a ja słaniałam się na nogach, gdyż do trzeciej w nocy pracowałam przy remoncie. Dopiero kiedy nastawiłam czajnik, zrozumiałam, co do mnie powiedziała.

Poprzedniego dnia, myjąc meble, zastanawiałam się, czy słusznie zrobiłam, wtajemniczając Lusię w tę historię. Zrozumiałam jednak, że zapuściłam się w ślepą uliczkę i że bez rady innej osoby nie będę wiedziała, co mam robić. Moja wyćwiczona przez lata cierpliwość nie na wiele się już przydawała. Należało podjąć jakieś nowe, konkretne działania.

– Naprawdę masz pomysł? – spytałam, podając Lusi kawę.

– To zupełnie proste – odparła, robiąc tajemniczą minę.

– Chyba nie myślisz o włamaniu się do jego mieszkania czy biura – dociekałam lekko zaniepokojona.

– Nie, wcale nie myślę o włamaniu – zaprzeczyła żywo Lusia – to musi być legalne wejście. Mówiłaś, że facet interesuje się panienkami, prawda?

No tak, i to całkiem aktywnie. Zresztą poprzedniego dnia pokazywałam Lusi zdjęcia, które sama im zrobiłam. Jeśli jednak Lusia myślała o tym, że jestem w stanie namówić którąś z nich do...

– I dlatego musisz go poderwać. To dobry moment, skoro z jedną z nich właśnie zerwał.

– Co???

– Zaprzyjaźnisz się z nim, a on zaprosi cię do swojego domu lub biura. Przecież to proste!

Proste jak świński ogon. Chyba z Lusią było coś nie w porządku. Czy ona nie widziała, jak ja wyglądam? Ale, ale, chwileczkę. Lusia ubrana była w obcisłą ciemnoróżową spódnicę, do tego jasnoróżową bluzeczkę, którą bezskutecznie próbował sforsować jej biust. Wyglądała o dekady młodziej ode mnie...

– Nie, nic z tego. Ja nie jestem w jego typie – zaprotestowała natychmiast. – Poza tym nie wiedziałabym, czego mam szukać. To musisz być ty.

– Chyba sama nie wiesz, o czym mówisz.

– Doskonale wiem – odpowiedziała głosem nieznoszącym sprzeciwu – widziałam te zdjęcia. Te jego lale nie są nawet ładne, tylko odpowiednio zrobione. Możesz wyglądać tak samo, tylko należy w ciebie zainwestować. To prosta sprawa!

Kiedyś Sebastian powiedział mi coś podobnego. Wówczas „zainwestowałam” w nowy kolor włosów, lekki makijaż i... zdjęłam okulary. Byłam jednak absolutnie przekonana, że na Hansona to by nie wystarczyło. Zainteresować go mną praktycznie oznaczało zdobycie Mount Everestu bez sprzętu wysokogórskiego.

– Opowiadasz głupstwa. Poczekaj, aż się tobą na dobre zajmę – zarządziła Lusia. – Najważniejsze jednak jest twoje nastawienie psychiczne i motywacja...

Miałam przewagę nad jego zwykłymi panienkami, gdyż im z pewnością chodziło o zaciągnięcie go przed ołtarz, wyciąganie od niego forsy, miłość czy inne głupstwa. Ja byłam wolna od takich samodestrukcyjnych myśli i mogłam zachować trzeźwość myślenia, koncentrując się jedynie na moim planie. Muszę jednak nabrać więcej pewności siebie, a Hanson będzie jadł mi z ręki.

Po tyradzie Lusi śmiałam się tak bardzo, że łzy potoczyły mi się po twarzy. Chyba jeszcze nigdy w życiu nie było mi tak wesoło.

– No to dzięki za kawę – powiedziała nagle Lusia, ucinając mój atak wesołości. – A teraz ubieraj się. Idziemy do fryzjera.

„Salon pani Kasi” znajdował się o dwie przecznice od jego domu i według Lusi był obecnie jednym z najbardziej wziętych w okolicy, głównie z uwagi na to, że mąż Kasi, a kolega ze szkoły, Władek, należał do trójki właścicieli największego objawienia gastronomicznego w Trójmieście.

– A wiesz, kto jest jego partnerem? – spytała mnie poważnie Lusia.

Dla mnie mógłby to być prezydent Clinton. Takie rzeczy mnie nie obchodziły. Lusia była bardziej zorientowana w życiu towarzyskim naszej byłej dzielnicy.

– Franek Reinert.

– Twój Franek? Janek Kos? – zdziwiłam się.

– A jakże. To teraz poważny przedsiębiorca. Ale niestety zajęty. Zakochany na zabój w żonie tego przystojnego dziennikarza z telewizji. Wiesz, o kim mówię?

Nie wiem, bo dopiero dwa dni wcześniej kupiłam nowy telewizor. Stoi jeszcze w pudle, żeby się nie zniszczył przy remoncie. Słuchałam opowieści Lusi jednym uchem, ale, swoją drogą, to miło się dowiedzieć, że dla tylu z „naszych” życie jest przyjazne.

– Masz piękne, mocne włosy – po chwili odezwała się Kasia, a ja poddałam się jej zabiegom z lubością.

Prawie zasypiałam w fotelu, nie zwracając uwagi na to, co dzieje się z moją głową. Już dawno powinnam była pójść do fryzjera, a nie sama machać nożyczkami przy twarzy. Prawda, nie było mnie na to stać. Z trwogą zaczynam się zastanawiać, ile mnie będą kosztować te inwestycje, czy robię słusznie...

– No i jak? – pyta Kasia i ściąga mi z ramion pelerynę.

Z niedowierzaniem obserwuję lustrzane odbicie. Jasnorude włosy, pasujące do jasnej karnacji, niemal dotykają ramion. Dość pociągła twarz wydaje się teraz nieco bardziej okrągła. Jedynie oczy mają znajomą burą barwę.

– To ja? – Uszczypnęłam się i to mnie ostatecznie przekonało. – O Boże!

Kasia i Lusia były mną zachwycone. Wychodziłam z salonu jak oniemiała. Takie przeżycia nie zdarzały mi się codziennie. Nie miałam jednak czasu, aby się nimi napawać.

– No dobra, a teraz ciuchy – zarządziła Lusia, wpychając mnie do swego golfa.

Chodziłam po mieszkaniu, porządkując resztę rzeczy, i nie mogłam się uspokoić. Miałam życiowego pecha. Znowu wpadłam w złe towarzystwo. Perswazja Lusi zmusiła mnie do wydania na siebie niemalże równowartości moich trzymiesięcznych poborów. Jeśli dalej tak pójdzie, diabli wezmą moją żelazną rezerwę. A jeśli nie znajdę pracy?

Jednak przypominając sobie moje nowe wcielenie, niechętnie musiałam przyznać, że warto było raz w życiu zaszaleć. Nigdy nawet nie przypuszczałabym, że mogę tak wyglądać.

Wprawdzie wiadomo było, że bez chirurgii plastycznej w Julię Roberts się nie zamienię, ale moja dobra wróżka Lusia odwaliła kawał porządnej roboty. Ponownie przymierzyłam brązową, dość obcisłą bluzkę z czarnymi guziczkami. Do końca jednak nie uległam Lusi. Namawiała mnie na kupno spódniczek do połowy uda, obcisłych sweterków i innych strojów, które określała jako sexy. Wprawdzie odrzuciła natychmiast moje pomysły w postaci szarej garsonki ze spódnicą do pół łydki, ale ta jasnozielona sukienka z ciemniejszą o ton marynarką była rozsądnym kompromisem. Pozostałe rzeczy również. Przy bieliźnie jednak się zaparłam. Przecież nie zamierzałam się rozbierać przy Hansonie. Zauważyłam przy tym moim stwierdzeniu nieco zawiedzioną minę Lusi. Fakt, iż Hanson był najprawdopodobniej mordercą, nie przeszkadzał jej w wygłaszaniu opinii, że jest „zupełnie niezły”.

Nagle usłyszałam dzwonek u drzwi. Byłam przekonana, że to Mateusz z Mirką – tego dnia byli na wycieczce szkolnej. Otworzyłam, ciekawa ich reakcji na mój widok. Reakcja była, ale nie ich.

– Czy zastałem panią Lisiecką? – Na progu mych drzwi stał mężczyzna.

– Tak, jest w domu, proszę wejść – umyślnie obniżyłam nieco tembr głosu.

Mężczyzna chciał już przekroczyć próg, ale coś go zastanowiło. Jeszcze raz spojrzał na mnie i dosadnie zaklął.

– Anita, to ty?!

– Nie poznałeś mnie, nie poznałeś! – Z radości aż podskoczyłam.

Uniósł mnie w górę.

– Ale mnie nabrałaś. Z ciebie to prawdziwa cicha woda. Zawsze to podejrzewałem – powiedział.

– Ale nie poznałeś mnie, prawda, Pirat, sam powiedz!

Sebastian odstawił mnie na ziemię i spojrzał przeciągle.

Sebastian

– To jest Sebastian, Pirat – powiedział Paweł, wskazując na stojącego w ciemnym korytarzu chłopaka. – Razem jedziemy do Niemiec.

Chłopak zbliżył się do mnie i do światła, a ja oniemiałam. Był bardzo wysoki, chyba ponad metr dziewięćdziesiąt wzrostu, miał dość długie, lekko kręcone ciemne włosy i podłużne zielone oczy, w których stale igrał jakiś piracki chochlik. Błyskając w uśmiechu białymi zębami, powiedział:

– Cieszę się, że w końcu mogłem cię poznać, Anita. Teraz ja zajmę się twoim mężem.

Pokochałam go natychmiast za te słowa. Już od dawna pragnęłam, by Pawłem zajął się ktoś inny. Szkoda, że matka Pawła chciała jedynie nim rządzić, a nie się nim zajmować. W tym akurat była bardzo podobna do mojej własnej rodzicielki. Ich pierwsze spotkanie o mały włos nie zakończyło się przyjazdem milicji.

– Pani córka zniszczyła przyszłość mojego syna. – Pierwsza przystąpiła do ataku moja przyszła teściowa, fertyczna właścicielka straganu ze sprzętem hi-fi na hali w Gdyni. – Uwiodła go podstępnie.

Podstępnie? Może. Ale uwiodła? Przycisnęłam mocniej ucho do ściany kuchennej.

– Co za bzdury – oświadczyła dobitnie Ewa. Jej wyrazista artykulacja zwiastowała zawsze gromy. – Anita jest świetnie wychowaną dziewczyną i nigdy dotąd nie miała żadnego chłopaka.

– Wcale mnie to nie dziwi – mruknęła z pogardą Lisiecka. – To również pani wina. Nie powinna była pani zostawiać jej samej w kraju. Jest zupełnie nieodpowiedzialna.

Na chwilę zapadła cisza, bo widać Ewa musiała się zgodzić z tym ostatnim stwierdzeniem.

– No dobrze, co się stało, to... – Lisiecka rozpoczęła fazę mediacyjną. – Musimy obie się zastanowić, co można zrobić. Mój syn musi skończyć studia. Proponuję, aby na ten czas wzięła pani na siebie opłacanie czynszu.

– Ja, czynszu?

– No tak, za to mieszkanie.

– Chyba się pani pomyliła – oświadczyła Ewa. – Ja to mieszkanie zamierzam sprzedać. Połowę sumy otrzyma oczywiście Anita i może z nią robić, co chce. Może nawet urzymywać pani syna, który nie jest w stanie sam o czymkolwiek zadecydować.

– Chyba pani żartuje! Zostawić ich na bruku. To niemożliwe!

– To jest, droga pani, jak najbardziej możliwe.

I wówczas wybuchła wojna. Ewa, wściekła na mnie do ostateczności („co za niedojdę sobie wzięłaś na głowę”), postawiła na swoim. Wyciągnęła od Lisieckiej zobowiązanie, że spłaci jej połowę sumy i wówczas mieszkanie zostanie przepisane na nas oboje. Moja teściowa nie miała wyboru, gdyż, wbrew opinii Ewy, Paweł po raz pierwszy w życiu uparł się i zdecydował. Ożeni się ze mną i już. Poznawszy Lisiecką i widząc jej złote plomby, zrozumiałam powody jego determinacji i nabrałam do niego szacunku. Oboje byliśmy dla siebie ostatnią deską ratunku.

Po pospiesznie zorganizowanym cichym ślubie, na który nawet nie zaproszono ojca Pawła mieszkającego ze swoją nową rodziną w Krakowie, dano nam trochę spokoju. Ja zostałam w swoim pokoju, a Paweł osiedlił się w sąsiednim. Byłam mu bardzo wdzięczna, że nie przejawia w stosunku do mnie żadnych seksualnych roszczeń. Nadal byliśmy zbyt wstrząśnięci tym, co wynikło w rezultacie naszego pierwszego zbliżenia. Żyliśmy więc cicho, bez wzruszeń, razem i osobno. Razem, bo przygotowywaliśmy teraz posiłki dla nas obojga, prałam i prasowałam jego ubrania, osobno, bo każde z nas nadal studiowało i pracowało. W szóstym miesiącu ciąży musiałam jednak zaniechać zarobkowego sprzątania i po raz pierwszy poprosić o pieniądze Pawła. Bardzo go to zaniepokoiło, ale nie protestował. Wkrótce zresztą z coraz większym trudem wdrapywałam się na czwarte piętro, a któregoś dnia, kiedy Paweł nie wrócił jeszcze z zajęć, pogotowie zabrało mnie do szpitala, gdzie urodziłam Mateusza. Szybko i niemal bezboleśnie wypchnęłam na świat owoc dyskotekowej nocy.

– Czy ten dzieciak musi tak nieustannie wyć? – skarżył się Paweł, przygotowując się do egzaminów. – Ucisz go.

Patrzyłam na zmarszczoną od krzyku twarz Mateusza jak na obiekt podstępnie podrzucony mi przez kosmitów i z rezygnacją brałam go na ręce.

– Mogłabyś pójść z nim na spacer. Byłoby trochę spokoju – proponował mój mąż, a ja zwlekałam wózek z czwartego piętra i wychodziłam w mroźny lutowy dzień na dwór.

Mimo zapewnianego spokoju Paweł zawalił egzaminy w sesji zimowej i zaczął coraz częściej znikać z domu. Z początku podejrzewałam, że może zaczął się oglądać za jakąś pracą, ale wkrótce okazało się, że mój mąż spędzał całe dnie u swojej matki, która zajmowała się dokarmianiem go. Stwierdziła, że jej jedynak nie ma w swoim domu odpowiednich warunków do studiowania. Nie na wiele to się jednak zdało, gdyż sesja letnia wypadła mu równie beznadziejnie jak poprzednia. Był to cios dla jego męskiej dumy, tym bardziej że mnie jakimś cudem udało się zaliczyć trzeci rok. Teściowa uważała, że ten mój sukces jest okupiony ogromnym poświęceniem ze strony jej syna.

– Powinnaś od jesieni iść do pracy, żeby pomóc Pawłowi – padła komenda. – Mateusz może iść do żłobka.

Skinęłam pokornie głową, gdyż wcale nie byłam za tym, żeby siedzieć w domu z dzieckiem, i po uzyskaniu rocznego urlopu dziekańskiego znalazłam pracę na pół etatu w spółdzielni mieszkaniowej. Paweł mógł teraz sobie do woli studiować.

On jednak wówczas zdecydował się na powrót do swoich wcześniejszych zainteresowań, mianowicie malarstwa. Cały jego pokój był teraz zawalony różnymi sztalugami i farbami, ale on sam bynajmniej w nim nie siedział. Nawiązywał kontakty towarzyskie z kolegami studiującymi sztuki piękne. Był coraz bardziej zamknięty w sobie, coraz później wracał do domu i coraz częściej po alkoholu.

– Dlaczego dzisiaj znowu ten sam obiad? – skarżył się któregoś dnia, kiedy wrócił po dziesiątej do domu.

– Nie miałam czasu iść po zakupy. Mateusz jest trochę przeziębiony. Jutro mogą go nie przyjąć do żłobka. Może mógłbyś z nim zostać? – spytałam naiwnie.

Paweł przecież nigdy nawet nie zmienił dziecku pieluchy. Jego matka uważała, że to nie wypada, aby mężczyzna zastępował kobietę w jej czynnościach. Rola kobiety polegała przecież na zajmowaniu się dziećmi i mężem. Ale zbliżała się majowa burza, a ja byłam zmęczona, wykończona i zła. Dlatego też zaczął rodzić się we mnie bunt.

– A może to ty zechcesz w końcu zarobić jakieś pieniądze? – spytałam nieopatrznie i niepotrzebnie, bo Paweł wypił zbyt dużo, aby dało się z nim racjonalnie rozmawiać.

– Tak, pieniądze. Tego wy, wszystkie kobiety, potrzebujecie. Pieniędzy i nic nie robić. – Chwycił mnie za ramię, kiedy usiłowałam uciec z kuchni. – Myślisz, że jak złapałaś mnie na dziecko, to będę cię utrzymywał! Wybij to sobie z głowy! Ciesz się, że masz to swoje mieszkanie. Tylko o to ci zawsze chodziło, prawda?!

Udało mi się w końcu wyrwać i uciec do mojego pokoju. Nie mogłam pojąć, co się z Pawłem dzieje. Do tej pory był przecież taki spokojny i mogłam z nim wytrzymać bez większych problemów. Awantury domowe zawsze mnie przerażały.

– Nie śpisz? – Nagły cień wyłonił się zza drzwi.

Natychmiast zamknęłam oczy, ale nie zraziło to Pawła, gdyż wszedł do mojego łóżka i położył mi rękę na piersiach.

– Nie! – powiedziałam dobitnie.

– Co: nie? Jesteś moją żoną.

To prawda, ale... No cóż, przecież mogłam się tego spodziewać, a jednak przez tyle czasu miałam spokój. Pozwoliłam Pawłowi zdjąć z siebie koszulę.

Po dwóch miesiącach okazało się, że niecały tydzień kontaktów seksualnych z Pawłem zaowocował kolejną ciążą. Tym razem wszystko to było jeszcze bardziej skomplikowane. Ciąża – bo teraz musiałam leżeć w łóżku; kontakty z teściową – całkowicie zerwane, bo Paweł został wyrzucony ze studiów; mąż – którego nigdy nie było w domu, bo sfrustrowany moją płodnością rzucił się w ramiona studenckiej bohemy. Narodziny Mirki, równie szybkie jak Mateusza, były dla mnie szczęśliwym wyzwoleniem z tych coraz bardziej narastających problemów; tym bardziej że nagle Paweł zaczął się interesować domem. Wydawało mi się, że w końcu zrozumiał, iż jest ojcem dwójki dzieci. Któregoś dnia przyprowadził do domu Sebastiana.

– Pirat jest po malarstwie. Załatwił nam wyjazd do Niemiec – oświadczył przepełniony dumą Paweł. – Będziemy pracować przy przebudowie starych domów. Nie musisz się już martwić o pieniądze, będę ci co miesiąc przesyłał na utrzymanie. Zobaczysz, jak teraz wszystko się zmieni.

Rzeczywiście wszystko zmieniało się na lepsze. Było mi o wiele lżej, kiedy odpadła trzecia osoba do obsługi. Choć musiałam przerwać studia, by dzieci zdrowo rosły, ja haftowałam dla „Cepelii”, przekazy od Pawła przychodziły regularnie, a teściowa nigdy. I tak ukształtował się u mnie idealny obraz życia rodzinnego. Nie mógł on jednak trwać wiecznie.

Pod koniec 1989 roku, kiedy Mateusz kończył pięć lat, a Mirka miała dwa i pół roku, późnym wieczorem pojawił się w domu Paweł. Ubrany w nowe ciuchy, w szkłach kontaktowych...

– Wróciłeś?! – W moim głosie było chyba więcej zdziwienia niż radości. Czułam się jednak zobowiązana podejść do niego z próbą uściskania go.

Paweł nie miał ochoty na czułości.

– Tak, postanowiliśmy wracać do kraju. Sebastian chce spróbować teraz szczęścia tutaj i sprzedać swoje obrazy. Są genialne, więc na pewno mu się uda. – Na twarzy Pawła pojawił się uśmiech. – Gdzie są dzieci?

– Już śpią. Nie poznasz ich, tak urosły.

Paweł wszedł do mojego pokoju, gdyż tam spały, i przyjrzał im się w łóżeczkach.

– Przyjdę do nich jutro, to je dokładnie zobaczę.

– Jak to, przyjdziesz jutro? Przecież twój pokój...

Dopiero teraz zauważyłam, że Paweł nie ma ze sobą żadnego bagażu. Co to wszystko miało oznaczać?

– Nie będę już z tobą mieszkał, Anita. Rozwiedziemy się, to nie ma sensu. Sama musisz przyznać, że nasze małżeństwo to kompletna fikcja. Dobrze wiesz, że pobraliśmy się, chcąc od czegoś uciec, a nie dlatego, że chcieliśmy być razem.

– A dzieci? – jęknęłam cicho. Prawdę mówiąc, nigdy nie chciałam być rozwódką. Bardziej odpowiadałby mi status wdowy, choć oczywiście nie życzyłam Pawłowi niczego złego.

– Dziećmi postaram się zająć. Są również moje, prawda?

Po co pytał? Chyba sam dobrze wiedział, czyje są. Nie spodziewałam się jednak takiej rozmowy. Oczy napełniły mi się łzami.

– Związałeś się z inną kobietą – powiedziałam z rezygnacją. Mogłam się tego domyślić, skoro przez półtora roku ani razu nie przyjechał do domu.

Paweł zaśmiał się i pokręcił głową.

– Nie, nie jest tak, jak myślisz. Nie ma w tym żadnych kobiet.

– Ale... – zaczęłam, gdy nagle spostrzegłam, że ktoś wszedł do mieszkania. Sebastian. Ubrany był w obcisłe levisy i brązową skórzaną kurtkę. Na policzkach miał trzydniowy zarost i wyglądał... bosko.

– Już porozmawialiście? – spytał Pawła.

– Niezupełnie – odparł mój mąż.

– To znaczy, że jej nie powiedziałeś – warknął ostro Sebastian.

– Daj mi jeszcze chwilę.

– Sterczę przy samochodzie już od godziny – denerwował się Sebastian – i sądzę, że i tak sam się nie zdecydujesz. Jesteś dziedzicznie obciążony hipokryzją.

Paweł czerwienił się, nie spuszczając Sebastiana z oczu.

– Nie jest tak, jak myślisz...

Sebastian zmierzył go chmurnym wzrokiem, a potem przeniósł go na mnie. W koszuli nocnej i pospiesznie narzuconym na nią szlafroku wyglądałam jak wypłoszona mysz w okularach. Mój widok jednak go wzruszył.

– Idź do wozu. Ja porozmawiam z Anitą – zarządził.

– Nie, Pirat. Sam to załatwię. Przecież to ja jestem jej mężem – protestował Paweł.

– Byłeś jej mężem – podkreślił Sebastian. – A teraz zmykaj już i nie podsłuchuj pod drzwiami, bo jak cię na tym złapię...

– No dobrze, dobrze... Nie musisz się denerwować. Już idę, tylko...

– Precz! – wrzasnął Sebastian, a mój mąż natychmiast obrócił się na pięcie i czmychnął ze swojego mieszkania, w którym spała dwójka jego dzieci.

– O Jezu! Jak ty to robisz? – Ogarnął mnie nieoczekiwany podziw dla niego.

Sebastian roześmiał się i podszedłszy bliżej, przygarnął mnie do swojej szerokiej piersi.

– Och, Anita. To lata praktyki. – Pogłaskał mnie po włosach. – Muszę ci o tym powiedzieć, bo on by nigdy na to się nie zdecydował. Prawdę mówiąc, Paweł jest rozpuszczonym przez matkę życiowym tchórzem, ale go lubię. Pewnie bardziej niż ty sama – spojrzał mi teraz poważnie w oczy – ale uważam też, że powinnaś poznać prawdę. Potem zastanowisz się, co z tym zrobić. Lepiej jednak wiedzieć.

Zrobił pauzę, a ja zaczęłam się pocić z tej niepewności.

– Paweł będzie mieszkał teraz ze mną – powiedział w końcu. – To będzie taki przyjacielski układ. – Popatrzył mi głęboko w oczy, a ja nagle zaczęłam wszystko rozumieć. – Wiesz, o co chodzi, prawda?

Sebastian obiecał mi wówczas, że dopilnuje, aby Paweł nam pomagał, i dotrzymał słowa. Za to ja chodziłam przez kilka miesięcy jak po serii elektrowstrząsów. I co z tego, że nasze małżeństwo nie należało do typowych. Były jednak dzieci. Miałam dwoje dzieci z... Nie zamierzałam tego nazywać po imieniu, bo nawet nie znałam na to nazwy. Nigdy z czymś takim się wcześniej nie spotkałam. Nie wiedziałam, że można mieć żonę i dzieci, a jednocześnie... przyjaciela? Z niepokojem przyglądałam się Mateuszowi, szukając u niego symptomów przypadłości ojca. Kiedy któregoś dnia po powrocie z przedszkola oznajmił, że kocha swoją koleżankę Paulinkę, nie posiadałam się ze szczęścia. Jednak tydzień później znowu wpadłam w rozpacz, słysząc:

– Bardzo podoba mi się Tomek, wiesz?

Już w następnym tygodniu po powrocie do Polski Paweł zaproponował, że zajmie się dziećmi przez całą sobotę. Mina momentalnie mi stężała, ale Sebastian, który jak zwykle z nim przyszedł, roześmiał się i zakręcił dokoła.

– Wyluzuj, dziewczyno. Wiem, co ci chodzi po głowie. Zapewniam cię, że nie mam nic wspólnego z pedofilią.

Czułam, że pulsująca szybko krew rozsadzi mi policzki. Sebastian dotknął ich ręką. Powinam czuć do niego skrajne obrzydzenie, ale jego dotyk był delikatny i przyjemny.

– To jest dla ciebie trudne, ale nie możesz mieć sobie nic do zarzucenia. Po prostu tak jest.

Po prostu tak jest, tłumaczył mi Sebastian, który dość często zaczął pojawiać się u mnie również bez Pawła. Czasem kocha się kobietę, a czasem mężczyznę i lepiej, żebym się nad tym zbytnio nie zastanawiała, bo być może i tak nigdy nie będę w stanie tego zrozumieć. Ale kiedy Sebastian po moim przyjściu z pracy podawał mi kubek z gorącą herbatą i rysował projekty nowych wyszywanek, wydawało mi się, że to rozumiem. Sebastian był znacznie bardziej atrakcyjnym partnerem ode mnie. Zawsze intelektualnie ożywiony, pełen energii, zdecydowany, ale również, jeśli wymagała tego sytuacja, czarująco delikatny. Nie mogłam go nie lubić. Nie wiedziałam jednak, dlaczego on sam szuka tak często mojego towarzystwa. Podejrzewałam, że mógł mieć wyrzuty sumienia z powodu rozbicia naszego małżeństwa. Doszło nawet do tego, że przychodził do nas częściej od Pawła, a mała Mirka zaczęła na niego wołać „tata”. Bardzo mu to schlebiało. Dał mi nawet klucz do ich mieszkania, prosząc, abym wpadała tam z dziećmi jak najczęściej.

– Zawsze możesz zostawić u nas dzieci, gdybyś się z kimś umówiła. Ty też musisz ułożyć sobie życie.

W wieku dwudziestu siedmiu lat uważałam je za wystarczająco ułożone. Przy dwójce małych dzieci i pracy w spółdzielni mieszkaniowej nie miałam czasu na głupstwa. Jednak było mi miło, że w tym moim życiu pojawiła się wreszcie osoba, która się trochę mną interesowała.

– Nie masz pojęcia, jak przy tobie, Anita, wypoczywam. Paweł stale ma do mnie o wszystko pretensje. Nie mam zamiaru stale go niańczyć – skarżył się czasem Sebastian. – To wina jego matki – stwierdził kiedyś stanowczo.

Chyba tak, tylko że teraz nie miał z nią żadnych kontaktów. Obraziła się na niego definitywnie, kiedy wyjeżdżał do Niemiec, i nigdy nas nawet nie odwiedziła.

Westchnęłam głęboko.

– Jesteś zmęczona, biedactwo. Usiądź w fotelu, to pomasuję ci kark. Tylko zdejmij te okulary. Nie mogę na nie patrzeć – poprosił Sebastian. – Kiedy pójdziesz do optyka zmienić oprawki, co?

Męczył mnie o to już od jakiegoś czasu i w końcu się zdecydowałam. Z czystej próżności, bo w jakiś niepojęty sposób, zważywszy na beznadziejność tego uczucia, podkochiwałam się trochę w Sebastianie.

Okulista z przychodni spojrzał na moje okulary wstrząśnięty.

– Boże! Nie widziałem czegoś takiego od lat. Skąd to pani ma? I kiedy po raz ostatni była pani na kontroli?

Jak ja miałam mu powiedzieć, że nigdy. To babcia zawsze przynosiła mi nowe oprawki, mówiąc, że szkła nie wymagają zmiany. Ale po sprawdzeniu mojego wzroku okulista jeszcze bardziej się zdziwił.

– Nie wiedziała pani, że ma dobry wzrok? Ani śladu zeza czy nadwzroczności. Zobaczę teraz te okulary.

Widocznie rzeczywiście dobrze spełniły swoje zadanie. A to, co lekarz powiedział później...

Biegłam wzburzona przez Wrzeszcz, nie bardzo wiedząc, z kim mam się tą informacją podzielić. Nagle doszło do mnie, że jest taka osoba. Sebastian. Tylko on był moim jedynym przyjacielem i mieszkał... zupełnie niedaleko stąd.

Wkrótce wdrapywałam się po schodach przedwojennej kamienicy na poddasze, gdzie mieszkał z Pawłem. Nikt jednak nie odpowiadał na moje pukanie. Nagle przypomniałam sobie, że mam klucz i że mogę zostawić Sebastianowi kartkę z prośbą, aby się ze mną skontaktował. Przez chwilę mocowałam się z zamkiem i weszłam do środka. Byłam tu już wiele razy, ale teraz w pustym mieszkaniu czułam się jak intruz. Poszłam do kuchni, aby przy stole napisać moją informację, i nagle z głębi mieszkania usłyszałam cichy odgłos. Dochodził z pracowni, z której profesjonalnie korzystał Sebastian, a po amatorsku Paweł. Odważnie podeszłam do drzwi i pchnęłam je lekko do środka. Mój wzrok natrafił na rozwieszone na sztalugach duże płótno z namalowaną do połowy nagą dziewczyną. Spojrzałam w prawo i nagle na tapczanie stojącym pod oknem zobaczyłam ożywioną wersję tej samej kobiety. Okrakiem siedziała na równie gołym mężczyźnie, który obiema rękami obejmował jej piersi. Na mój widok wrzasnęła z całych sił.

Obróciłam się na pięcie, rzucając się do ucieczki, ale Sebastian złapał mnie przed drzwiami wejściowymi.

– Prze...praszam, ale pukałam – jąkałam, nie wiedząc, co zrobić ze wzrokiem, bo Sebastian był zupełnie nagi.

– Anita, nie denerwuj się. Proszę cię, uspokój się. Chodź, zrobię ci herbatę.

Krzyknął coś do dziewczyny, która nadal była w pracowni, i trzymając mnie mocno za ramię, poprowadził do kuchni. Tam wziął w dłonie moją twarz, uniósł ją i spojrzał mi w oczy.

– Proszę cię, Anita.

Jego nagie ciało było stanowczo zbyt blisko mojego. Nie chciałam, aby przyciskał mnie do ściany w taki sposób.

– Ubierz się – poprosiłam prawie błagalnie.

– Dobrze. – Zmrużył zielone kocie oczy, a mnie przeszły ciarki. – Jeśli mi obiecasz, że stąd nie uciekniesz.

– Obiecuję – powiedziałam, ścierając z policzka ściekającą łzę.

Po chwili wrócił ubrany. Słysząc zamykane drzwi wejściowe, zrozumiałam, że musiał się pozbyć swojej partnerki.

– Oj, Anita. Co za pech! Chcę, żebyś dobrze zrozumiała tę sytuację. To była moja modelka. Pozowała mi do nowego obrazu i trochę... trochę nas poniosło. To taka jednorazowa rozrywka bez znaczenia. Rozumiesz? – Spojrzał na mnie. – Nie, jednak nie rozumiesz...

– A Paweł? – spytałam, stając się nagle rzecznikiem praw mojego eks. – On o tym wie?

– Oczywiście, że nie. – Ponownie przyparł mnie do ściany, zmuszając, abym na niego patrzyła. – Po co ma wiedzieć. Denerwowałby się tylko jak ty. Powtarzam ci, to nie ma żadnego znaczenia. Jezu, tak mi trudno wyjaśniać ci te rzeczy. Ty jesteś taka... niewinna. Taka krucha i delikatna.

Jego zarost muskał mi niebezpiecznie policzek. Zaczęło robić mi się gorąco, a nogi dziwnie osłabły. Z nagłym zdecydowaniem dałam nura pod ramionami Sebastiana i uwolniłam się z tej pułapki.

– Nie musisz się martwić, Sebastian. Ja Pawłowi o tym nie powiem. Nie musisz próbować robić ze mnie wspólnika – rzuciłam z gniewem w oczach.

Sebastian się roześmiał.

– Jesteś bardziej inteligentna, niż chcesz pokazać światu, ale nie masz racji. Nie chcę przez łóżko przypieczętowywać tej tajemnicy. To byłby bardzo zły moment, a ja, czy chcesz w to wierzyć, czy nie... naprawdę jestem twoim przyjacielem.

Wracałam do domu zbyt oszołomiona tym wydarzeniem, aby jeszcze pamiętać słowa okulisty – o tym, że przez całe życie w szpetnej oprawce nosiłam niepotrzebne szkła. Myślałam tylko o Sebastianie i stale robiło mi się gorąco.

Rozdział III

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział V

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział VIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział IX

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział X

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XI

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIII

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XIV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XV

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział XVI

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Rozdział XI

Rozdział XII

Rozdział XIII

Rozdział XIV

Rozdział XV

Rozdział XVI

Karta redakcyjna

Copyright © 2004, 2013 by Hanna Cygler

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor tego wydania: Małgorzata Chwałek

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Piotr Majewski

Fotografia na okładce

© Paul Piebinga/Getty images/Flash Press Media

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Kolor bursztynu, wyd. II poprawione, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-194-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com