Naomi Novik

Krew tyranów

Przełożył
Jan Pyka

Dom Wydawniczy REBIS

Dla Cynthii Manson,
mojej niezwykłej agentki i przyjaciółki,
z wyrazami miłości i wdzięczności

Podziękowania

Z gorącymi podziękowaniami dla moich beta czytelniczek Georginy Paterson, Vanessy Len, Sally McGrath i Franceski Coppy, które były dla mnie źródłem inspiracji i których niezwykle pomocne opinie pomogły mi poprawić tę książkę pod tak wieloma względami.

Jeszcze raz dziękuję mojej cudownej agentce Cynthii Manson i mojej nowej redaktorce Anne Groll, która nadała kształt tej książce.

I jak zawsze wyrazy miłości i wdzięczności kieruję do mojego wspaniałego męża Charlesa, a także do Evidence, która wprawdzie jeszcze nie całkiem rozumie, co mamusia robi, ale już lubi smoki.

Część I

Rozdział 1

Ocuciła go słona woda, obmywając policzek; chłodny strumyczek utorował sobie drogę do zagłębienia w piasku, w którym spoczywała jego głowa. Pobudziło go to do działania: uniósł się z wysiłkiem na ręce i kolana, a potem wstał i ruszył chwiejnie wzdłuż brzegu, by po przejściu kilkunastu kroków ponownie osunąć się na ziemię u stóp starych, powykręcanych przez wiatry sosen, które trzymały się kurczowo skraju plaży.

Jego usta były suche i popękane, język nabrzmiały. Ręce miał pokryte piaskiem, był bosy. Wiatr ciął ostro przez przemoczoną tkaninę jego wełnianego płaszcza, pokrytego ciemnymi plamami wilgoci. Porozpinał powoli resztki skórzanej uprzęży, którą miał wokół pasa: sprzączki i klamry z dobrej stali wciąż połyskiwały, ale całość była mocno przesiąknięta wodą; upuścił ją na piasek. Pas do szpady zatrzymał. Jej rękojeść pokryta była czarną skórą płaszczki, głowica miała kształt głowy smoka, a kiedy ją wydobył z pochwy, odkrył, że klinga jest z błyszczącej damasceńskiej stali. Wpatrywał się w szpadę przez chwilę, nie rozpoznając jej.

Położył ją na kolanach, po czym oparł się plecami o drzewo i zapadł w półsen. Przed nim rozciągał się pusty ocean: bezmiar zimnej, ciemnoniebieskiej wody, szare niebo w górze i ciemne chmury odpływające na wschód. Równie dobrze mógłby pojawić się na tym piasku jako nowo narodzony. Czuł się tak pusty jak brzeg, na którym leżał, pozbawiony sił, historii, nazwiska.

Wydawało mu się, że nic nie skłoni go do powstania, ale w końcu zmusiło go do tego pragnienie. Las dochodził do drogi, dobrze utrzymanej i najwyraźniej często używanej, o czym świadczyły świeże koleiny oraz ślady zarówno ludzkich stóp, jak i kopyt. Szedł wolno i machinalnie, aż natrafił na wąski strumień, który przecinał drogę, płynąc w stronę morza. Zatrzymał się tam i przenosząc w złożonych dłoniach wodę do ust, pił łapczywie do chwili, gdy zniknął z nich smak soli.

Trwał tak przez jakiś czas, wsparty na rękach i kolanach, a woda kapała mu z twarzy do strumienia, na którego brzegu rosło już trochę nowej trawy, chociaż ziemia była wciąż zimna. W powietrzu czuło się woń sosnowych igieł, strumień płynął po skałach z jednostajnym bulgotem mieszającym się z bardziej odległym szumem oceanu, znad którego wiatr niósł zapach soli. Nie opuszczało go uczucie, że musi zrobić coś niezmiernie ważnego, o czym zapomniał, i ciążyło mu to niczym głaz na plecach. Jednak jego drżące ręce powoli się ugięły i w końcu legł na porośniętym trawą brzegu strumienia, po czym zapadł w głębokie odrętwienie; jego głowa pulsowała tępym bólem.

Słońce wspięło się wyżej, ogrzewając jego płaszcz. Co jakiś czas mijali go podróżni podążający pobliską drogą. Półświadomie zdawał sobie z tego sprawę, gdyż docierało do niego pobrzękiwanie uprzęży i tupot kroków, a sporadycznie także skrzypienie kół wozu, ale nikt się nie zatrzymał, by go niepokoić, ani nawet nie stanął przy strumieniu. W pewnej chwili drogą przeszła mała grupa mężczyzn śpiewających fałszywie, ale za to głośno i wesoło, i w żadnym ze znanych mu języków. Na koniec nadeszła większa gromada, której towarzyszyło znajome poskrzypywanie staroświeckiej lektyki. W jakimś zakątku jego zdezorientowanego umysłu wyłonił się obraz starszej kobiety niesionej przez tragarzy po ulicach Londynu, ale w tej samej chwili, gdy ten obraz się pojawił, zdał sobie sprawę z tego, że jest on błędny.

Skrzypienie nagle ucichło i z lektyki dobiegł głos, czysty tenor, w którym pobrzmiewała bezpośredniość charakterystyczna dla kogoś, kto posiada władzę. Roztropność podpowiadała mu, że powinien wstać, ale nie miał już sił. Po chwili ktoś podszedł, żeby go obejrzeć – jakiś sługa? Odniósł niejasne wrażenie, że młody chłopak pochyla się nad nim, ale nie tak nisko, żeby mógł dokładnie przyjrzeć się jego twarzy.

Sługa się zawahał, a potem szybko wrócił do swojego pana i powiedział coś natarczywie swoim czystym, młodym głosem. Przez chwilę panowało milczenie, po czym pan odezwał się ponownie, tym razem w jeszcze innym języku, którego nie potrafił nazwać, ale mimo to jakimś trafem rozumiał: melodyjnej mowie o tonacji wznoszącej się i opadającej.

– Nie zignoruję woli Niebios. Mów.

– To Holender – odpowiedział sługa w tym samym języku, przy czym w każdym jego słowie czuło się wyraźną niechęć.

Mógłby unieść głowę, żeby coś powiedzieć – nie był Holendrem, przynajmniej to wiedział na pewno; ale było mu zimno, a jego ręce i nogi z każdą chwilą stawały się coraz cięższe.

– Panie, ruszajmy w dalszą drogę…

– Dosyć tego! – Mówiący tenorem mężczyzna przerwał mu spokojnie, ale tonem ucinającym dyskusję.

Usłyszał rozkazy wydawane w nieznanym mu języku i właśnie wtedy zrobiło się zupełnie ciemno; nic nie widział i tylko czuł dotykające go dłonie, przyjemnie ciepłe. Uniesiono go z ziemi i umieszczono na jakiejś płachcie lub sieci do niesienia; nie miał nawet sił otworzyć oczu, żeby zobaczyć, co to było. Po jakimś czasie ruszyli w dalszą drogę, a on, zawieszony w powietrzu, huśtający w lewo i prawo, w stałym rytmie, narzuconym przez tempo marszu tragarzy, czuł się niemal tak, jakby leżał w hamaku na pokładzie kołyszącego się na falach okrętu. To kołysanie podziałało na niego usypiająco; dręczący go ból złagodniał; potem nie czuł już niczego.

– William Laurence – powiedział i wiedząc już przynajmniej, jak się nazywa, obudził się z chaotycznego snu, pełnego obrazów płonących żagli i tonącego okrętu, snu, w którym dominowało przygniatające uczucie beznadziejności. Wszystko to stopniowo zanikło, kiedy zaczął wytężać siły, próbując usiąść. Leżał na cienkim materacu na podłodze pokrytej plecionymi ze słomy matami, w pomieszczeniu niepodobnym do żadnego z tych, jakie widział w życiu: jedna solidna ściana z drewna, a pozostałe z półprzezroczystego białego papieru, którym oklejono drewniane ramy, i żadnego śladu drzwi lub okien. Wykąpano go i ubrano w szatę z cienkiej bawełny; jego własne ubranie zniknęło, tak jak i jego szpada. Szpady brakowało mu bardziej.

Czuł się tak, jakby dryfował bezwolnie, obrabowany z miejsca i czasu. To pomieszczenie mogło być samotną chatą lub pokojem w środku wielkiego domu; mogło znajdować się na szczycie góry lub na brzegu morza; on sam mógł spać godzinę, dzień, tydzień.

Nagle na drugą stronę ściany najbardziej oddalonej od jego posłania padł cień i sama ściana przesunęła się na prowadnicach, pozwalając Laurence’owi zerknąć na korytarz i drugi pokój po przeciwnej stronie, na wpół otwarty, nie do odróżnienia od tego, w którym leżał, jeśli pominąć okno wychodzące na drzewo wiśni o cienkim pniu i nagich, ciemnych gałęziach.

Młody chłopak, może szesnastoletni, niezbyt wysoki, ale trochę tyczkowaty na skutek przyspieszonego w jego wieku wzrostu, wszedł do środka i pochylił się, żeby nie uderzyć głową w niski sufit pomieszczenia. Laurence wpatrywał się w niego skonsternowany, niczego nie pojmując: młodzieniec był Azjatą. Miał pociągłą twarz z ostrym podbródkiem, dokładnie ogoloną, której wyraz łagodziły nieco resztki dziecięcej pulchności; jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu i zebrane w kitę. Ubrany był w misternie ułożoną szatę o fałdach tak ostrych jak noże.

Usiadł na piętach i dla odmiany on przez jakiś czas przypatrywał się Laurence’owi, z tak ponurym wyrazem twarzy, jakby miał przed sobą nosiciela dżumy. Po chwili powiedział coś i Laurence pomyślał, że rozpoznaje głos – to właśnie ten młodzieniec chciał, żeby pozostawić go przy drodze.

– Nie mam najmniejszego pojęcia, co powiedziałeś – odezwał się Laurence, a jego głos zabrzmiał ochryple nawet w jego własnych uszach. Odchrząknął, lecz nawet tak niewielkie poruszenie skończyło się tym, że głowę zalała mu nowa fala bólu. – Czy możesz mówić po angielsku? Albo po francusku? Gdzie ja jestem?

Spróbował obu tych języków, a potem niepewnie powtórzył ostatnie pytanie w mowie, którą ci ludzie posługiwali się przy drodze.

– Jesteś w prowincji Chikuzen – odparł młodzieniec, odpowiadając w tym samym języku – i daleko od Nagasaki, jak zapewne dobrze wiesz.

W jego głosie zabrzmiała nuta głębokiej goryczy, ale Laurence nie zwrócił na to uwagi, uchwyciwszy się znajomej nazwy.

– Nagasaki? – powiedział, po części z ulgą, ale chwilowe zadowolenie szybko przeminęło, bo świadomość, że jest w Japonii, po drugiej stronie świata od miejsca, w którym powinien być, była nie mniej oszałamiająca od całkowitej niewiedzy.

Młodzieniec – zbyt stary na pazia, a poza tym nosił miecz, więc Laurence mógł tylko zgadywać, czy był to jakiś osobisty służący lub giermek – nie odpowiedział i tylko mało uprzejmym gestem dał mu znać, żeby wstał z materaca.

Laurence zsunął się na podłogę, dość niezdarnie i nie bez bólu: sufit był zbyt nisko, żeby mógł stanąć, chyba że zgarbiłby się jak ropucha, a bolała go każda część ciała. Wezwane przez młodzieńca dwie służące zwinęły materac i włożyły go do szafki, a potem oferowały Laurence’owi świeże szaty, które zaskoczyły go liczbą swoich warstw. Przy ich asyście czuł się jak niezdarne dziecko, popychany to w jedną, to w drugą stronę, kiedy wkładał ręce i nogi niezmiennie w złe miejsca; później przyniosły mu tacę z jedzeniem: ryżem z suszoną rybą oraz ostrym w smaku bulionem i szerokim wyborem pikli. Nie był to w żadnym wypadku zestaw potraw, które sam wybrałby na śniadanie, zwłaszcza że jego żołądek był wyraźnie rozstrojony, ale kiedy tylko służące położyły to wszystko przed nim, owładnęło nim uczucie wręcz zwierzęcego głodu. Przerwał jedzenie dopiero po pochłonięciu prawie połowy posiłku i popatrzył ze zdumieniem na pałeczki do jedzenia, którymi posługiwał się machinalnie, nie myśląc o tym.

Zmusił się, by jeść wolniej, niżby chciał, wciąż niespokojny i świadomy tego, że jest obserwowany, gdyż młody człowiek przyglądał mu się chłodno przez cały czas posiłku.

– Dziękuję – powiedział Laurence w końcu, kiedy już wszystko zjadł, a talerze zostały po cichu i sprawnie sprzątnięte. – Będę wdzięczny, jeśli przekażesz swojemu panu moje podziękowanie za jego gościnę i powiesz mu, że chętnie odpłacę mu się tym samym, kiedy tylko nadarzy się okazja.

Młodzieniec zacisnął usta.

– Tędy – odrzekł krótko, pokazując ręką drogę.

Laurence doszedł do wniosku, że kiedy go znaleźli, musiał wyglądać jak zwykły włóczęga.

Korytarze domu nie były tak niskie jak pomieszczenia. Podążając za przewodnikiem, Laurence wszedł do komnaty ze swego rodzaju niskim biurkiem do pisania stojącym na podłodze; siedział za nim inny mężczyzna, który pisał coś wprawnie pędzelkiem i tuszem. Jego czoło i czubek głowy były gładko ogolone, włosy z potylicy i ze skroni zebrane w kitę, złożoną wpół na nagim czubku głowy i związaną; jego szaty były bardziej ozdobne niż młodzieńca, chociaż w tym samym stylu. Chłopak złożył mężczyźnie ukłon, zginając się w pasie, i powiedział coś krótko po japońsku, wskazując ręką przybysza.

– Junichiro mówi mi, że odzyskałeś siły, Holendrze – odezwał się mężczyzna, odkładając pędzelek.

Popatrzył przez biurko na Laurence’a z miną wyrażającą oficjalną rezerwę, ale bez wielkiego niepokoju, jaki jego widok najwyraźniej budził w młodzieńcu… Junichiro?

– Panie – odparł Laurence – muszę cię poprawić: jestem Anglikiem, kapitanem Williamem Laurence’em z…

Przerwał. Na ścianie za głową tego mężczyzny wisiało wielkie lustro z wypolerowanego na wysoki połysk brązu. Twarz, którą w nim zobaczył, była nie tylko wymizerowana na skutek niedawnych przejść, ale prawie nieznajoma; włosy miał o wiele dłuższe, niż przywykł, przez jeden z policzków biegła cienka, biała blizna, dawno zagojona, której nie pamiętał, a poza tym oba były poorane licznymi zmarszczkami. Wyglądało to tak, jakby od czasu, gdy widział się ostatni raz, postarzał się o wiele lat.

– Może będzie pan tak uprzejmy i wyjaśni mi, jak pan się znalazł w tej części kraju – rzekł mężczyzna tonem łagodnej zachęty.

Laurence zapanował jakoś nad sobą i zdołał powiedzieć:

– Jestem kapitan William Laurence, dowódca okrętu Jego Królewskiej Mości Reliant, z Królewskiej Marynarki Wojennej. I nie mam najmniejszego pojęcia, jak się tu znalazłem, chyba że mój okręt uległ jakiemuś wypadkowi, co nie daj Boże.

Laurence nie bardzo wiedział, co jeszcze potem powiedział. Przypuszczał, że oni dostrzegli jego konsternację i udrękę, gdyż pytania się skończyły, a wezwana służąca przyniosła tacę z butelką i małymi czareczkami z porcelany. Jego gospodarz napełnił i podał mu jedną; Laurence wziął ją i bez zastanowienia wypił jej zawartość, delektując się smakiem trunku, mocnego jak brandy, chociaż łagodnego dla podniebienia. Jego czarka została natychmiast ponownie napełniona, więc znowu ją opróżnił; była tak mała, że można to było zrobić jednym łykiem. Potem jednak odstawił ją na tacę.

– Proszę o wybaczenie – rzekł, boleśnie świadomy, iż stracił panowanie nad sobą, przy czym jego zakłopotanie potęgowały jeszcze uprzejmie obojętne miny, jakie przybrali, udając, że niczego nie zauważyli. – Proszę o wybaczenie – powtórzył bardziej zdecydowanie. – Wracając do pańskiego pytania, nie potrafię panu wytłumaczyć, jak się tu znalazłem. Co do celu, nie mam żadnego; nie mam ani interesów, ani przyjaciół w tej części świata.

Zawahał się, ale nie było na to żadnej rady; nie pozostało mu nic innego, jak tylko pogodzić się z tym, że jest nędzarzem. Musiał zapomnieć o dumie.

– Przepraszam, że ośmielę się dodatkowo nadużyć pańskiej wielkoduszności – powiedział – kiedy był pan już dla mnie bardziej niż życzliwy, ale byłbym wdzięczny… byłbym naprawdę bardzo wdzięczny, gdyby pomógł mi pan dotrzeć do Nagasaki, gdzie być może znajdę mój okręt albo jakiś inny, którym wrócę do Anglii.

Jego gospodarz jednak milczał. W końcu się odezwał:

– Myślę, że jest pan jeszcze zbyt osłabiony, żeby znieść trudy długiej podróży. Na razie proszę korzystać z gościnności mojego domu. Jeżeli czegoś panu potrzeba dla pańskiej wygody, Junichiro dopilnuje, żeby zostało to zrobione.

Wszystko to zostało powiedziane uprzejmie, z życzliwością, ale jednak była to odprawa. Junichiro przesunął się cicho i stanął za Laurence’em przy jego łokciu, wyraźnie czekając, aż wyjdzie. Laurence zawahał się, ale nie bardzo mógł się spierać: łupało go w skroniach, słyszał w głowie głuche dudnienie, niczym odgłos bosych nóg zbiegających na pokład, a trunek już zasnuł jego oczy jeszcze gęstszą mgłą.

Wyszedł za Junichirą na korytarz i wrócił do małej komnatki, w której się obudził. Junichiro otworzył drzwi i stanął przy nich; miał twardy i nieprzyjazny wyraz twarzy, skierował wzrok gdzieś za Laurence’a, niczym wielka dama traktująca sługę jak powietrze, chociaż kiedy Laurence się pochylił i wszedł do środka, powiedział do niego z chłodną wyniosłością:

– Poślij po mnie, jeśli będziesz czegoś chcieć.

Laurence rozejrzał się po pomieszczeniu: podłoga pokryta słomianymi matami, nagie ściany bez żadnych ozdób, niezmącona cisza; zarówno syrenia obietnica natychmiastowego odpoczynku, jak i zapowiedź odosobnienia.

– Mojej wolności – mruknął ponuro.

– Bądź wdzięczny za swoje życie – rzucił z jadem w głosie Junichiro – które masz tylko dzięki dobrodziejstwu mojego pana. Może się jeszcze rozmyśli.

Zamknął drzwi z takim rozmachem, że rama zagrzechotała na prowadnicy, a Laurence mógł tylko odprowadzić wzrokiem jego cień znikający po drugiej stronie półprzezroczystej ściany.

Zielona szklista fala załamała się na płyciźnie, ale nawet rozbita runęła przed siebie z ogromną siłą. Zimna piana zalała z wściekłością zad Temeraire’a i zostawiła nową linię wodorostów oraz odłamków drewna na jego tułowiu, kiedy w końcu cofnęła się wyczerpana. Od strony kadłuba Potentate’a, coraz mocniej napierającego na skały, na które wyrzuciła go woda, dobiegło głuche skrzypienie; ocean wokół nich był pusty i szary, a widoczna w oddali krzywizna lądu była tylko daleką plamą.

– Możecie mówić, co chcecie – rzucił kategorycznie Temeraire – ale mnie to wcale nie obchodzi. Polecę sam, jeśli będę musiał, niezależnie od tego, czy ktoś mi pomoże.

– Och, Boże – mruknął Granby półgłosem.

Natomiast kapitan Berkley, który uchwycił się słupka, żeby utrzymać równowagę na bardzo przechylonym pokładzie, nie próbował nawet ściszyć swojego głosu, tylko ryknął:

– Posłuchaj, ty wściekła bestio, nie wydaje ci się chyba, że nam się to bardziej podoba niż tobie, co?

– Jestem pewny, że gdyby Laurence zginął, podobałoby mi się to mniej niż komukolwiek innemu – odparł Temeraire – ale tak się nie stało; on na pewno nie jest martwy. Oczywiście polecę go szukać. Myślę, że byłoby czymś niesłychanym, gdybyście próbowali mnie od tego odwieść. – Nie próbował nawet ukryć wyrzutu brzmiącego w jego głosie, a także gniewu. – I nie rozumiem, dlaczego wszyscy będziecie marnować czas na kłótnię ze mną, kiedy lepiej by było pomóc mi zorganizować poszukiwania. On nie może przyjść do nas, dopóki tkwimy tutaj, w tej bezsensownej pozycji.

On sam znajdował się w równie bezsensownej pozycji, siedział niezdarnie na długiej linii czarnych poszarpanych skał, z zadem na wpół zanurzonym w wodzie i mocno wyciągniętą szyją, żeby móc patrzeć na stojących na smoczym pokładzie awiatorów. Potentate osiadł na skałach podczas sztormu; uderzenie było tak potężne, że wszystkie smoki o mało co nie pospadały z pokładu do oceanu, i przechyliło okręt.

Zajęci rozpaczliwymi próbami wyplątania na czas smoków z łańcuchów sztormowych, nie mieli czasu na myślenie o czymkolwiek innym. Laurence rzucił się tam, gdzie leżał Nitidus, unieruchomiony przez trzy węzły, i pospiesznie je przepiłował, dzięki czemu mały smok mógł się wyśliznąć z pułapki, a reszta z nich zyskała wystarczająco dużo miejsca, by się wyrwać, kiedy łańcuchy i plandeki zsunęły się przez dziób do wzburzonego oceanu.

– Kiedy się uwolnicie, chwyćcie łańcuchy kotwiczne na burcie i dziobie – ryknął do niego Laurence, zanim się wspiął. – Musicie utrzymać okręt i nie dopuścić, żeby położył się na burcie, bo inaczej fale rozbiją go na tych skałach.

Gdy tylko Temeraire zdołał się uwolnić, zrobił to: on, Maksimus i Kulingile pracowali z całych sił, ciągnąc łańcuchy kotwiczne i każdą linę, jaką Nitidus i Dulcia mogli do nich donieść, żeby utrzymać okręt wyprostowany, podczas gdy wiatr wył i próbował roztrzaskać go, a także ich, na skałach. I Temeraire odczuł to najbardziej, gdyż potrafił manewrować o wiele lepiej od każdego z nich: chociaż nie dało się zawisnąć nieruchomo w powietrzu podczas sztormu, przynajmniej mógł utrzymać mniej więcej stałą pozycję, wystrzegając się fal.

Nikt nie powiedział mu ani słowa przez cały czas – nikt nie wspomniał, że nigdzie nie było widać Laurence’a i że przypuszczalnie wypadł za burtę razem z łańcuchami – aż w końcu zdołał wylądować wyczerpany na pokładzie i zaczął rozglądać się dookoła. Podeszła wtedy do niego wolno Roland i powiedziała mu cicho, że Laurence zaginął.

Temeraire nie ukrywał, że była to dla niego straszna chwila, i zaczął sobie wyobrażać tak tragiczne konsekwencje, jak przedtem robił to każdy z nich. Wzbił się w powietrze i przeszukał gorączkowo ocean w pobliżu okrętu, a każda sekunda była dla niego męczarnią, gdyż nigdzie nie znalazł najmniejszego śladu brezentowych plandek czy też Laurence’a. W końcu zmusił się do przerwania poszukiwań pośród pustych fal – upłynęło już kilka godzin i Laurence z pewnością nie pozostałby tak długo w wodzie, lecz zrobiłby coś bardziej sensownego, czyli popłynął w stronę lądu – i wrócił na okręt, żeby po obejrzeniu map ustalić, gdzie jest największa szansa znalezienia Laurence’a, i zorganizować wyprawę ratunkową.

Nie przyszło mu do głowy, że ktoś może być tak niepoważny, by wchodzić mu w drogę z jakimiś argumentami politycznymi, tymi nonsensami o Japonii jako kraju zamkniętym dla obcej żeglugi i niemądrze nietolerancyjnym dla gości. Oczywiście można się było spodziewać, że Hammond spróbuje zgłaszać sprzeciwy oparte na tak marnych podstawach, ale Temeraire miał lepsze zdanie o Granbym i kapitan Harcourt, i nigdy by nie przypuścił, że oni lub którykolwiek z kapitanów smoków mogliby go poprzeć.

Temeraire starał się być sprawiedliwy: nie winił nikogo z nich, jakoś nadmiernie, za to, że w ogromnym zamieszaniu nie zauważyli zniknięcia Laurence’a – chociaż próbował on ocalić cały okręt, a to, co robili inni, nie było nawet w przybliżeniu tak ważne, i choćby dlatego ktoś mógłby wcześniej poszukać go wzrokiem….

– Ale nie uważam, żebym był nierozsądnie samolubny, kiedy chcę, by teraz, dopóki nie znajdę Laurence’a, inni radzili sobie beze mnie – oświadczył. – I rzecz jasna, wyruszam bezzwłocznie.

Sztorm się skończył, wiatr ucichł, a Maksimus i Kulingile mogli na zmianę chronić okręt przed rozbiciem na skałach. Kulingile był w powietrzu nawet teraz, samodzielnie radząc sobie z tym zadaniem, i okręt był w znakomitym stanie. A jeśli nawet kilka fal przelało się od czasu do czasu przez burtę, nie miało to większego znaczenia; marynarze muszą być przygotowani na to, że niekiedy trochę zmokną.

– Nie zamierzam nawet być tam bardzo długo – kontynuował Temeraire. – Proszę tylko o dwudziestu, może trzydziestu ludzi, z którymi polecę na najbliższy brzeg, żeby tam rozpocząć poszukiwanie. Na pewno znajdziemy go bardzo szybko. Zwłaszcza jeśli popytamy o niego wśród miejscowej ludności.

– Nie wolno nam robić niczego takiego – zaprotestował Hammond, wychylając się ponad relingiem i wycierając czoło chustką; teraz, pod świecącym prosto nad ich głowami słońcem, którego nie widzieli przez kilka dni, było przyjemnie ciepło, a nawet gorąco. – Nagasaki to jedyny port w Japonii otwarty dla żeglugi z Zachodu, ich prawo całkowicie zabrania wstępu do kraju jakimkolwiek cudzoziemcom, i jeśli znaleźli kapitana Laurence’a wyrzuconego na ich brzeg, to… – Urwał, dusząc się nagłym atakiem kaszlu, gdy kapitan Granby stracił równowagę na pokładzie uniesionym przez kolejną falę i uderzył go w bok.

– Jeśli nie chcą wśród siebie cudzoziemców, to tym bardziej powinni się ucieszyć, kiedy znajdziemy Laurence’a i odpłyniemy – odrzekł Temeraire, czując, że wreszcie stąpa po bardzo twardym gruncie. – I możemy im przecież powiedzieć, że też wcale nie chcemy tu być, bo jesteśmy w drodze do Chin i gdybyśmy nie natrafili na ten okropny sztorm, nie sprawilibyśmy im najmniejszego kłopotu.

– Może zamiast tego poleciałbyś od razu do Nagasaki – odezwał się Gong Su. Nie zadrżał, kiedy Temeraire zwrócił na niego skrzące się chłodno oczy, chociaż szybko dodał: – Wybacz mi, że powiedziałem coś, co jest ci niemiłe, ale nic dobrego nie może wyniknąć z nieprzestrzegania stosownych zasad obowiązujących przy nawiązywaniu kontaktów. Jestem pewny, że pytanie zadane kapitanowi portu, z należnym szacunkiem, najprawdopodobniej przyniesie owoc, którego wszyscy pragniemy, czyli bezpieczny powrót księcia.

– Niewielka jest na to szansa, to pewne – wymamrotał O’Dea, który siedział owinięty w nieprzemakalny materiał, przytulony dla ciepła do boku Iskierki, udając, że owija przędzę wokół liny, podczas gdy naprawdę tylko słuchał. – To okrutne, mówię, utwierdzać go w nadziei, bo ocean zatrzymuje to, co zabrał.

– Dziękuję, O’Dea, dość tego – rzucił ostro Granby.

– Naprawdę dość tego – powiedział Temeraire. – Nie musisz go uciszać, kiedy on tylko mówi to, co wszyscy myślicie. Cóż, nic mnie to nie obchodzi. Nie wybieram się do Nagasaki, nie wybieram się do Chin, nigdzie się nie wybieram bez Laurence’a, i z pewnością nie będę tylko tu siedzieć i czekać.

– Nie, oczywiście nie będziesz – bąknął Granby pod nosem.

– O tak, właśnie, że będziesz! – odezwała się Iskierka i otworzyła jedno oko, ze wszystkich możliwych wybierając na to tę właśnie chwilę. Przespała prawie cały sztorm, leżąc bezpiecznie w najwygodniejszym z miejsc, między Maksimusem i Kulingile, z Temeraire’em zwiniętym w kłębek z jednej strony oraz Lily, Messorią i Immortalisem ułożonymi na górze; podczas całego kryzysu nie zrobiła absolutnie niczego, tylko przycupnęła na odkrytej skale i przyglądała się, gderając, kiedy reszta ciężko pracowała. A teraz, kiedy okręt był już bardziej bezpieczny, rozłożyła się, bardzo utrudniając życie wszystkim innym, dookoła bezanmasztu, by spać dalej przez cały dzień.

– Właśnie, że nie, w żadnym razie! – odpowiedział Temeraire, nie posiadając się z oburzenia; jeśli powie mu, że Laurence nie żyje, walnie ją w nos. – Laurence żyje.

– Nie rozumiem, dlaczego miałby nie żyć – odparła Iskierka – i co to ma do rzeczy? Ale ty nie będziesz się uganiać po okolicy, kiedy my tu tkwimy na skałach i z okrętem może się jeszcze zdarzyć nie wiadomo co.

Temeraire pomyślał, że to śmieszne. Sztorm się skończył, a skoro Potentate jeszcze nie zatonął, to na pewno nie zatonie teraz.

– Dlaczego miałbym siedzieć tutaj, kiedy Laurence zagubił się gdzieś w Japonii?

– Ponieważ jutro złożę jajo – odrzekła Iskierka, po czym umilkła na chwilę i przechyliła w zadumie głowę – albo może jeszcze dzisiaj. Chcę coś do zjedzenia, a potem zobaczymy.

– Jajo? – zapytał Granby, wpatrując się w nią ze zdumieniem. – Jakie jajo? Co… chcesz powiedzieć, że wy dwoje, przeklęte diabły, byliście…

– Cóż, oczywiście – odpowiedziała Iskierka. – Jak inaczej moglibyśmy zrobić jajo? Chociaż – zwróciła się do Temeraire’a – było to dla mnie o wiele większym kłopotem niż dla ciebie, dlatego będzie sprawiedliwe, że kiedy już wyjdzie na zewnątrz, to ty powinieneś się nim zajmować, a w każdym razie nigdzie nie polecisz, dopóki ono nie będzie całkowicie bezpieczne.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Część II

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Część III

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

Część I

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Część II

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Część III

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Blood of Tyrants

Copyright © 2013 by Temeraire LLC

Map copyright © by Mapping Specialists, Ltd., Madison, WI

All rights reserved

This translation published by arrangement with Ballantine Books, an imprint of Random House Publishing Group, a division of Random House, Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© iStockPhoto

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Krew tyranów, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-913-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com