Swoje prace w tej książce

chciałbym zadedykować mojej żonie Julie.

Justin Sweet

W HOŁDZIE ROBERTOWI E. HOWARDOWI

Uwielbiam te książki. Howard ma styl szorstki, tętniący życiem – to pisarstwo, które mieczem wycina sobie drogę wprost do serca, zaludnione naprawdę ponadczasowymi bohaterami. Z wielkim zapałem polecam je każdemu miłośnikowi fantasy.

David Gemmell, autor powieści Legenda i White Wolf

Wyraziste brzmienie narracji Roberta E. Howarda nadal, po tylu dekadach, oddziałuje na czytelników w równej mierze, jeśli chodzi o dźwięczącą stal, grzmiący tętent końskich kopyt czy bryzgającą krew. Wykreowany przez niego Conan to prawdziwie wielka postać poszukiwacza przygód, daleka od stereotypów. Jego niesamowita muskulatura i budowa, gorący temperament oraz lubieżny śmiech stały się standardami, z którymi muszą mierzyć się wszyscy współcześni bohaterowie.

Eric Nylund, autor powieści Halo: The Fall of Reach i Signal to Noise

Cudowny gawędziarz Robert Howard stworzył po prostu giganta [Conana], w którego cieniu muszą znaleźć się wszystkie inne opowieści o bohaterach.

John Jakes, autor bestellera z listy „New York Timesa” – trylogii „North and South”

Wigor, szybkość, żywotność – to elementy, w których sztukę Roberta E. Howarda trudno prześcignąć. No i zawsze pozostaje jeszcze to wściekle galopujące tempo narracji.

Poul Anderson

Co do absolutnego, żywego strachu… Jakiż inny pisarz może równać się w swych dokonaniach z Robertem E. Howardem?

H.P. Lovecraft

Howard… Ubarwiony najbardziej zamaszystymi ciosami, jakie można sobie wyobrazić. Masa mieniącej się czerni niosącej zagrożenie, lodowato błękitna energia tryskająca od głównego bohatera, a pomiędzy nimi pasmo szkarłatu stworzone przez walkę, furię i krew.

Fritz Leiber

Zapomnij o Schwarzeneggerze i o filmach. Oto jest czyste pulp fiction z lat trzydziestych XX wieku, zanim polityczna poprawność i rozmaite grupy nacisku zaczęły dyktować nam kierunki w sztuce. Miecze wirują, wnętrzności płyną, a kobiety mdleją.

„Men’s Health”

Howard pisał literaturę wszelkiego rodzaju, dla każdego rynku, który tylko go zechciał, lecz jego prawdziwą miłością były opowieści niesamowite. Wniósł tyle fermentu, nowych, stałych odtąd elementów do fantasy, że zmienił kierunek jej rozwoju w Ameryce. Jego odejście od literatury szlachetnej i statycznego ukazywania rzeczywistości ma tę samą wagę co zmiany, jakie do nurtu amerykańskiej powieści detektywistycznej wnieśli Hammett, Chandler czy inni pulpowi autorzy spod znaku czasopisma „Black Mask”.

Michael Moorcock, autor uhonorowanej wieloma nagrodami sagi o Elryku

Howard szczerze wierzył w podstawowe prawdy, na których zasadzają się jego opowieści. To tak, jakby mówił: „Tak właśnie wyglądało normalne życie w tych minionych, dzikich czasach”.

David Drake, autor zbioru opowiadań Grimmer Than Hell, redaktor antologii Dogs of War

W materii nieustannych, toczących się w szalonym tempie przygód oraz soczystych, wręcz kwiecistych scenerii nikt nawet nie zbliżył się do Howarda.

Harry Turtledove

Opowiadanie bez tytułu (Untitled Story)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967 (jako Exile of Atlantis)

Królestwo cieni (The Shadow Kingdom)

Pierwsza publikacja w „Weird Tales”, sierpień 1929

Lustra Tuzuna Thune’a (The Mirrors of Tuzun Thune)

Pierwsza publikacja w „Weird Tales”, wrzesień 1929

Wersja bez tytułu (Untitled Draft)

Pierwsza publikacja w zbiorze Kull, Bantam Books, 1978

Kot i czaszka (The Cat and the Skull)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967 (jako Delcardes’ Cat – Kot Delcardes)

Wrzeszczący Czerep Ciszy (The Screaming Skull of Silence)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967

Uderzenie gongu (The Striking of the Gong)

Pierwsza publikacja w wersji oryginalnej w zbiorze The Second Book of Robert E. Howard, Zebra Books, 1976

Ołtarz i skorpion (The Altar and the Scorpion)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967

Przekleństwo złotej czaszki (The Curse of the Golden Skull)

Pierwsza publikacja w fanzinie „The Howard Collector”, wiosna 1967

Czarne miasto (The Black City)

Pierwsza publikacja w wersji oryginalnej w zbiorze Kull, Bantam Books, 1978

Fragment bez tytułu (Untitled Fragment)

Pierwsza publikacja w wersji oryginalnej w zbiorze Kull, Bantam Books, 1978

Tym toporem władam! (By This Axe I Rule!)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967

Miecze purpurowego królestwa (Swords of the Purple Kingdom)

Pierwsza publikacja w zbiorze King Kull, Lancer Books, 1967

Król i dąb (The King and the Oak)

Pierwsza publikacja w „Weird Tales”, luty 1939

Królowie nocy (Kings of the Night)

Pierwsza publikacja w „Weird Tales”, listopad 1930

Letnie świtanie (Summer Morn)

Pojawia się tutaj po raz pierwszy

Am-ra, Ta-an (Am-ra the Ta-an)

Pierwsza publikacja w zbiorze A Rhyme of Salem Town and Other Poems, Robert E. Howard Properties LLC, 2002

Opowieść Am-ry (The Tale of Am-ra)

Pierwsza publikacja w zbiorze The New Howard Reader 2, sierpień 1998

Niedokończony fragment bez tytułu (Untitled and Unfinished Fragment)

Pojawia się tutaj po raz pierwszy

Niekompletny fragment bez tytułu (Untitled and Incomplete Fragment)

Pojawia się tutaj po raz pierwszy

Królestwo cieni [wersja] (The Shadow Kingdom [draft])

Pojawia się tutaj po raz pierwszy

Kot Delcardes [wersja] (Delcardes’ Cat [draft])

Pojawia się tutaj po raz pierwszy

Król i dąb [wersja] (The King and the Oak [draft])

Pierwsza publikacja w zbiorze The New Howard Reader 1, czerwiec 1998

Od tłumacza i redaktora wydania polskiego

Podobnie jak w trzytomowym cyklu opowieści o Conanie – Conan i pradawni bogowie, Conan i skrwawiona korona oraz Conan i miecz zdobywcy – w niniejszej edycji, stanowiącej kolejny, czwarty tom serii dzieł Roberta E. Howarda, zachowane zostały zasady redakcji oparte na wydaniu oryginalnym. Kierowaliśmy się pragnieniem, aby polskiemu czytelnikowi po raz pierwszy ukazać oryginalne teksty w takiej postaci, w jakiej wyszły spod ręki autora.

Miejsca, gdzie można byłoby się dopatrywać oczywistych błędów, zostały oznaczone [sic!]. Jest ich w całej książce osiemnaście. Stosowanie kursywy i dużych liter – nawet niekonsekwentne – jest zgodne z wolą autora, który chciał zwrócić uwagę albo położyć nacisk na określone słowo lub zwrot. Do tej kategorii należą również charakterystyczne dla jego stylu powtórzenia, a także zamiłowanie do niektórych określeń.

Wielbiciele twórczości Roberta E. Howarda będą mieli jeszcze więcej przyjemności z lektury niż do tej pory – mogą porównać nie tylko różne wersje z tego samego tomu (np. Kot i czaszka oraz Kot Delcardes), ale również te, jakie złożyły się na wcześniejsze opowieści o Kullu, z tymi, których bohaterem został później Conan.

Najwięcej czytelniczej satysfakcji i największych dreszczy emocji w obcowaniu z tajemnicą może dostarczyć zestawienie opowiadania Tym toporem władam! z Feniksem na mieczu (pierwszą przedłożoną wersją) – tekstem zamieszczonym w tomie Conan i pradawni bogowie, pierwszym opublikowanym w tej serii.

Na podstawie takich fragmentów można prześledzić proces twórczy Howarda – zmiany, jakie wprowadzał w poszczególnych wersjach, aż do tej ostatecznej. To nie tylko kwestia imion, nie tylko przemiana Kulla w Conana. Różnice te rzucą więcej światła na samego autora i jego warsztat, a także na światy oraz postaci, jakie tworzył i odkrywał przed czytelnikami, niż pojedyncza znana dotąd, nawet najlepsza wersja.

Przedmowa

Była to długa wędrówka wypełniona wielkimi chwilami i wielkimi zmaganiami. To już pięć lat, odkąd zaproszono mnie po raz pierwszy do pracy nad tomem z biblioteki klasycznych dzieł Roberta E. Howarda. Obecnie siedzę sobie, ukończywszy prawie wszystko, rozmyślając, jakież spotkało mnie szczęście, że otrzymałem tę misję. Spełniłem marzenie, jakie miałem od pierwszych chwil, dawno temu w pierwszej klasie rysunku w college’u, kiedy powiedziałem prowadzącemu, że chcę ilustrować książki „jak N.C. Wyeth”.

No i zrobiłem to. Dla jasności, nie jak Wyeth, lecz jak ja. Nie tylko miałem możliwość zilustrować jakąś książkę, ale otrzymałem w tym celu serię utworów wielkiego autora, Roberta E. Howarda, o jednej z jego największych kreacji – Kullu z Atlantydy.

Trudno to zakończyć, ostatecznie pozwolić zaistnieć jako mojemu ujęciu. Uwolnić od wszystkiego innego, czym mogłoby się stać… I Bóg wie, że gdyby nie było wydawcy, rodziny oraz długów, dalej próbowałbym ująć to właściwie. „Właściwie” stanowi tu pewnego typu niemożliwy związek, który wpasowałby się w to, co miał na myśli Howard, i w pełni oddał to, co ja sobie wymarzyłem.

Teraz więc niech już się stanie. Liczę, że dobrze przysłużyłem się Howardowi i że gdyby mógł spojrzeć na te obrazy, wybaczyłby mi nieścisłości i był zadowolony z ducha, jakiego tchnąłem w Kulla oraz jego świat.

Justin Sweet

2006

Opowiadanie bez tytułu

(publikowane wcześniej jako Exile of Atlantis)

Słońce już zachodziło. Ostatki szkarłatnego blasku ogarnęły ziemię i spoczęły na obsypanych śniegiem wierchach niczym krwawa korona. Trzej mężczyźni, którzy oglądali zejście dnia, odetchnęli głęboko zapachem budzącego się wiatru, jaki wkradł się na górę z odległych puszczy, a potem skierowali ku zadaniom bardziej przyziemnym. Jeden z nich przyrządzał dziczyznę nad małym ogniem i dotknąwszy dłonią dymiącej potrawy, mlasnął z miną znawcy.

– Wszystko gotowe, Kullu, Gor-na, jedzmy.

Mówiącym był młody, niewiele starszy niż chłopiec. Wysoki, o smukłej talii i szerokich ramionach, poruszał się z niewymuszonym wdziękiem lamparta. Wśród jego towarzyszy jeden był potężnym i owłosionym starszym człowiekiem, masywnie zbudowanym, o zaczepnej twarzy. Drugi bardzo podobny był do mówiącego, z wyjątkiem tego, że nieco większy – wyższy, o odrobinę mocniejszej piersi i szerszych ramionach. Odnosiło się wrażenie, nawet bardziej niż przy pierwszym z młodzieńców, iż w jego długich, gładkich mięśniach kryje się dynamiczna szybkość.

– Dobrze – odparł. – Jestem głodny.

– A czy kiedy było z tobą inaczej? – zadrwił pierwszy.

– Kiedy walczę – odpowiedział poważnie Kull.

Tamten obrzucił go szybkim spojrzeniem, by zgłębić jego najskrytsze myśli; nie zawsze był pewien swego przyjaciela.

– A wówczas jesteś głodny krwi – wtrącił się starszy. – Am-ra, skończ te przekomarzania i pokrój nam mięso.

Poczęła zapadać noc, rozbłysnęły gwiazdy. Cienistą górską okolicę omiatał wieczorny wiatr. Nagle gdzieś w oddali zaryczał tygrys. Gor-na wykonał instynktownie ruch w kierunku włóczni o krzemiennym grocie, która leżała obok niego. Kull obrócił głowę i w jego zimnych szarych oczach zamigotał niesamowity blask.

– Pręgowani bracia polują dziś wieczór – stwierdził.

– Czczą wschodzący księżyc. – Am-ra wskazał na wschód, gdzie zaczęła się uwidaczniać czerwona poświata.

– Czemu? – zapytał Kull. – Księżyc ujawnia ich ofiarom i wrogom.

– Pewnego razu, wiele setek lat temu – rzekł Gor-na – tygrysi król, ścigany przez myśliwych, zawezwał kobietę z księżyca, a ona zrzuciła mu pnącze, po którym wspiął się bezpiecznie i pozostał na księżycu przez wiele lat. Odtąd cały pręgowany lud czci księżyc.

– Nie wierzę w to – rzekł bez ogródek Kull. – Czemu pręgowany lud miałby czcić księżyc za udzielenie pomocy jednemu z ich rasy, który zdechł tak dawno temu? Wiele tygrysów wdrapało się na Skałę Śmierci i uciekło myśliwym, ale nie czczą one tejże skały. Skąd miałyby wiedzieć, co się wydarzyło tak dawno temu?

Czoło Gor-ny się nachmurzyło.

– Nie przystoi ci, Kullu, drwić ze swej starszyzny albo wyśmiewać legendy ludu, który cię przygarnął. Ta opowieść musi być prawdą, ponieważ przekazywano ją z pokolenia na pokolenie dłużej, niż sięga ludzka pamięć. Musi być tak, jak zawsze było.

– Nie wierzę w to – powiedział Kull. – Te góry istnieją od zawsze, lecz pewnego dnia skruszeją i znikną. Pewnego dnia morze roztoczy się ponad tymi wzgórzami…

– Dosyć tych bluźnierstw! – krzyknął namiętnie, niemal ze złością, Gor-na. – Kullu, jesteśmy bliskimi przyjaciółmi, a ja jestem cierpliwy przez wzgląd na twą młodość, ale jednej rzeczy musisz się nauczyć: szacunku dla tradycji. Drwisz ze zwyczajów i postępowania naszego ludu, ty, którego ten lud uratował od dziczy, a także dał dom i miejsce w plemieniu.

– Byłem bezwłosym małpoludem włóczącym się po drzewach – przyznał szczerze i bez wstydu chłopak. – Nie potrafiłem mówić ludzkim językiem, a moimi jedynymi przyjaciółmi były tygrysy i wilki. Nie wiem, kim był mój lud ani z jakiej krwi jestem…

– To nie ma znaczenia – wtrącił Gor-na. – To, że masz wygląd człowieka z tamtego plemienia banitów, które mieszkało w Tygrysiej Dolinie, a które zginęło w Wielkiej Powodzi, znaczy niewiele. Udowodniłeś, że jesteś dzielnym wojownikiem i potężnym myśliwym…

– Gdzież znajdziesz młodzieńca, co dorówna mu w rzucaniu włócznią czy w zapasach? – wtrącił Am-ra; jego oczy błyszczały.

– Sama prawda – potwierdził Gor-na. – Kull przynosi chlubę plemieniu z nadmorskich gór, ale ponad wszystko musi panować nad językiem i nauczyć się szacunku dla świętości, przeszłych i obecnych.

– Ja nie drwię – rzekł Kull bez złości – ale wiem, że wiele spraw, o jakich mówią kapłani, to kłamstwa, gdyż ganiałem z tygrysami i znam dzikie bestie lepiej od nich. Zwierzęta nie są ani bogami, ani przyjaciółmi, lecz na swój sposób ludźmi pozbawionymi człowieczych żądzy i chciwości…

– Kolejne bluźnierstwa! – krzyknął gniewnie Gor-na. – Najpotężniejszym stworzeniem Valki jest człowiek.

Am-ra wtrącił się, żeby zmienić temat.

– Wcześnie o poranku słyszałem bębny bijące od wybrzeża. Na morzu trwa wojna. Valusia walczy z lemuriańskimi piratami.

– Nieszczęście na nich wszystkich – burknął Gor-na.

Oczy Kulla rozbłysły ponownie.

– Valusia! Czarowna Kraina! Pewnego dnia zobaczę wielkie Miasto Cudów.

– Nieszczęsny będzie dzień, w którym to uczynisz – warknął Gor-na. – Zgięty będziesz pod łańcuchami, a nad tobą zawiśnie widmo tortur i śmierci. Żaden człowiek naszej rasy nie widział Wielkiego Miasta, wyjąwszy niewolników.

– Niech zaraza spadnie na nie – mruknął Am-ra.

– Czarne nieszczęście i czerwony mór! – wykrzyknął Gor-na, potrząsając pięścią w kierunku wschodu. – Za każdą kroplę przelanej atlantydzkiej krwi, za każdego niewolnika harującego na ich przeklętych galerach niech czarna zaraza spadnie na Valusię i wszystkie Siedem Imperiów!

Podochocony Am-ra skoczył żywo na równe nogi i powtórzył część tego przekleństwa. Kull odkroił sobie następny kawałek upichconego mięsa.

– Walczyłem z Valusyjczykami – oznajmił. – Byli rzetelnie oporządzeni, ale nietrudni do zabicia. Nie mieli także złych twarzy.

– Walczyłeś ze słabą strażą północnego wybrzeża – burknął Gor-na – albo z załogą osiadłego na mieliźnie statku kupieckiego. Poczekaj, aż przyjdzie ci stawić czoło szturmowi Czarnych Szwadronów albo Wielkiej Armii, tak jak mnie. Hai! Wówczas krew leje się strugami! Kiedy byłem młodszy od ciebie, Kullu, wraz z Gandaro Włócznikiem plądrowałem valusyjskie wybrzeża. Tak jest, zanieśliśmy miecz i pożogę daleko w głąb imperium. Było nas pięciuset mężczyzn ze wszystkich przybrzeżnych plemion Atlantydy. Powróciło czterech z nas! Za wioską Jastrzębi, którą spaliliśmy i złupiliśmy, uderzyła na nas szpica Czarnego Szwadronu. Hai! Tam włócznie napiły się krwi i zaspokojono pragnienie mieczów! Zabijaliśmy i oni zabijali, lecz kiedy gromy bitwy ucichły, nas czterech umknęło z jej pola, wszyscy ciężko ranni.

– Ascalante mówił mi – kontynuował Kull – że mury wokół Kryształowego Miasta są wysokie na dziesięć długości wysokiego mężczyzny. I że lśnienie złota oraz srebra oślepia oczy, a kobiety, które zapełniają ulice czy wychylają się z okien, przybrane są w dziwne, gładkie szaty, które szeleszczą i połyskują.

– Ascalante powinien to wiedzieć – rzekł ponuro Gor-na – jako że był pośród nich niewolnikiem tak długo, iż zapomniał swego prawego atlantydzkiego imienia i takoż musi trzymać się valusyjskiego imienia, jakie mu nadali.

– Uciekł – zauważył Am-ra.

– Tak jest, ale za każdego niewolnika, który ucieka ze szponów Siedmiu Imperiów, siedmiu gnije w lochach, zdychając dzień po dniu… A trwanie w niewoli nie było pisane Atlantydom.

– Byliśmy wrogami Siedmiu Imperiów od zarania czasu – zadumał się Am-ra.

– I będziemy, dopóki świat się nie zawali – orzekł Gor-na z dziką satysfakcją. – Gdyż Atlantyda, dzięki Valce, jest nieprzyjacielem wszelkich ludzi.

Am-ra powstał, unosząc swą włócznię, i przygotował się do objęcia warty. Pozostali dwaj zalegli na murawie i zapadli w sen. O czym śnił Gor-na? Być może o bitwach albo o grzmiącym tętencie bizonów… Albo o dziewczynie z jaskini. Kull zaś…

Poprzez opary snu rozbrzmiewała echem słabnąca i odległa melodia trąb, zwiastująca wspaniałą przyszłość. Opływały go obłoki promiennej chwały; potem przed wyśnioną postacią jego samego rozpostarł się imponujący widok. Wielkie zbiegowisko ludzi rozpościerające się w dal oraz dobiegający z niego grzmiący ryk w dziwnym języku. Rozległ się pomniejszy odgłos szczęku stali, a wielkie, niewyraźnie widoczne armie stanęły karnie po prawej i po lewej; opar się rozwiał i wyraźnie uwidoczniło się jakieś oblicze; twarz, ponad którą zawisła w powietrzu królewska korona – oblicze o orlich rysach, beznamiętne, nieruchome, o oczach jak szaruga zimnych mórz. Wkrótce lud zagrzmiał ponownie:

– Bądź pozdrowiony, królu! Bądź pozdrowiony, królu! Królu Kullu!

Kull rozbudził się nagle. Księżyc świecił słabo nad odległą górą, wiatr szumiał cicho wśród wysokich traw. Gor-na spał obok niego, a Am-ra stał – naga, spiżowa statua na tle gwiazd. Oczy Kulla błądziły po jego skąpym przyodziewku – surowej skórze lamparta owiniętej wokół panterzych lędźwi. Nagi barbarzyńca… Zimne oczy Kulla rozbłysły nieznacznie. Król Kull! Zasnął ponowne.

Powstali o poranku i wyruszyli do jaskiń plemienia. Słońce nie stało jeszcze wysoko, kiedy ich spojrzenie napotkało szeroką, błękitną rzekę, a jaskinie plemienia ukazały się ich oczom.

– Popatrzcie! – wykrzyknął ostro Am-ra. – Oni kogoś palą!

Przed jaskiniami wznosił się potężny stos i pal. Do niego zaś przywiązano młodą dziewczynę. Ludzie o twardym wejrzeniu stojący dookoła nie okazywali ani śladu współczucia.

– To Ala – stwierdził Gor-na, a twarz zastygła mu w grymasie. – Poślubiła lemuriańskiego pirata… Zdzira.

– Tak jest – wtrąciła stara kobieta o kamiennym spojrzeniu. – Moja własna córka… Sprowadziła hańbę na Atlantydę… Nie jest już moją córką! Jej chłop zginął… Została wyrzucona na brzeg, kiedy ich okręt rozbił statek z Atlantydy.

Kull popatrzył współczująco na dziewczynę. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego ci ludzie, jej pobratymcy, tej samej krwi, spoglądają na nią z takim potępieniem, tylko dlatego, że wybrała wroga swej rasy. Ze wszystkich tych skupionych na niej spojrzeń tylko w jednym Kull dostrzegł ślad litości. Niesamowicie niebieskie oczy Am-ry były smutne i współczujące.

Co odzwierciedlało własne, nieruchome oblicze Kulla, trudno powiedzieć. Ale spojrzenie skazanej dziewczyny spoczęło na nim. W jej ślicznych oczach nie było strachu, tylko głębokie, żywiołowe wołanie o pomoc. Wzrok Kulla powędrował do chrustu u jej stóp. Wkrótce kapłan, który obecnie wyśpiewywał przekleństwo przeciw niej, schyli się i podpali go pochodnią, którą trzymał w lewej ręce. Kull spostrzegł, że dziewczyna przywiązana została do pala ciężkim drewnianym łańcuchem – osobliwy przedmiot, typowy wyrób atlantydzki. Nie był w stanie rozciąć tych oków, nawet gdyby dotarł do niej przez tłok, jaki tarasował mu drogę. Jej oczy go błagały. Zerknął przelotnie na chrust i dotknął długiego krzemiennego sztyletu u pasa. Zrozumiała. Potaknęła, w jej oczach rozlała się ulga.

Kull uderzył tak nagle i niespodziewanie jak kobra. Wyrwał sztylet zza pasa i rzucił nim. Trafił czysto tuż pod sercem, zabijając ją natychmiast. Podczas gdy ludzie stali jak zaczarowani, Kull odwrócił się gwałtownie, zerwał i wbiegł niczym kot na dwadzieścia stóp w górę stromego, skalnego zbocza. Ludzie stali oniemiali, a potem jeden z mężczyzn wyszarpnął łuk i strzałę i spojrzał wzdłuż gładkiego drzewca.

Kull wspiął się już na szczyt skały. Oczy strzelca się zwęziły… Am-ra niby przypadkiem poleciał nagle w przód na niego i strzała świsnęła daleko w bok. Potem Kull zniknął.

Słyszał, jak wrzeszczą, idąc jego śladem; jego współplemieńcy, rozpaleni żądzą krwi, opętani myślą, by go dopaść i zarżnąć za pogwałcenie ich dziwacznego, krwawego kodeksu moralnego. Ale żaden człowiek na Atlantydzie, a to znaczy żaden człowiek na świecie, nie był w stanie doścignąć na piechotę Kulla z plemienia z nadmorskich gór.

Spis treści

Strona tytułowa

Dedykacja

W hołdzie Robertowi E. Howardowi

Źródła tekstów

Od tłumacza i redaktora wydania polskiego

Przedmowa

Wprowadzenie

Opowiadanie bez tytułu

Królestwo cieni

Lustra Tuzuna Thune’a

Wersja bez tytułu

Kot i czaszka

Wrzeszczący Czerep Ciszy

Uderzenie gongu

Ołtarz i skorpion

Przekleństwo złotej czaszki

Czarne miasto (niedokończony fragment)

Fragment bez tytułu

Tym toporem władam!

Miecze purpurowego królestwa

Król i dąb

Królowie nocy

Varia

Fragmenty z cyklu Am-ra z Ta-anów

Letnie świtanie

Am-ra, Ta-an

Opowieść Am-ry

Niedokończony fragment bez tytułu

Niekompletny fragment bez tytułu

Królestwo cieni (wersja)

Kot Delcardes (wersja)

Król i dąb (wersja)

Dodatki

Rodowód atlantydzki

Noty do oryginalnych tekstów Howarda

Podziękowania

Strona redakcyjna

Tytuł oryginału: Kull: Exile of Atlantis

Copyright © 2006 by Kull Productions, LLC

Illustrations © 2006 by Justin Sweet

All rights reserved

This translation published by arrangement with Del Rey, an imprint of Random House Publishing Group, a division of Random House, Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation
(https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Bogusław Jusiak

Opracowanie graficzne okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce: Justin Sweet

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Kull: Banita z Atlantydy, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-249-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl