David Weber

HONOR HARRINGTON

Kwestia honoru

Przełożył Jarosław Kotarski

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: Field of Dishonor

Copyright © 1994 by David M. Weber
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Anna Poniedziałek
Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: David Mattingly
Mapka: Eleanor Kostyk

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Kwestia honoru, wyd. I, dodruk, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-387-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax: 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Motto

Mapa

WSTĘP

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

ROZDZIAŁ XXI

ROZDZIAŁ XXII

ROZDZIAŁ XXIII

ROZDZIAŁ XXIV

ROZDZIAŁ XXV

ROZDZIAŁ XXVI

ROZDZIAŁ XXVII

ROZDZIAŁ XXVIII

ROZDZIAŁ XXIX

ROZDZIAŁ XXX

ROZDZIAŁ XXXI

ROZDZIAŁ XXXII

ZAKOŃCZENIE

Cykl Honor Harrington

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Zawsze źle się to kończy, kiedy czynniki polityczne wpływają na planowanie operacji wojskowych.

Feldmarszałek Erwin Rommel

160 lat Przed Diasporą (1943 r.)

WSTĘP

W wielkiej, mogącej pomieścić dwa tysiące osób głównej sali Zaawansowanego Kursu Taktycznego panowała cisza. Trudno się było temu dziwić, skoro w pogrążonym w półmroku pomieszczeniu znajdowało się zaledwie trzydziestu siedmiu ludzi, którym przewodniczyli Piąty Lord Przestrzeni, admirał sir Lucien Cortez, i generalny prokurator wojskowy Royal Manticoran Navy, wiceadmirał urodzona Alyce Cordwainer. Powodem, dla którego zebrano się w tej właśnie sali, było to, iż znajdował się w niej drugi co do wielkości holoprojektor należący do Królewskiej Marynarki.

Obecnie holoprojekcja ukazywała wysoką kobietę o zdecydowanych rysach, ubraną w kapitański mundur, siedzącą za stołem, na którym leżał biały beret dowódcy okrętu. Spoglądała spokojnie w obiektyw holokamery, a jej twarz była zupełnie pozbawiona wyrazu.

– Co dokładnie stało się po ostatecznej zmianie kursu Grupy Wydzielonej Hancock 001? – spytał niewidoczny mężczyzna, którego czerwony napis na holoprojekcji zidentyfikował jako komodora Vincenta Caprę, przewodniczącego sądu oficerskiego.

Rekomendacja tegoż sądu stanowiła bezpośrednią przyczynę odbywającego się właśnie zebrania.

– Przeciwnik także zmienił kurs i kontynuował pościg, sir – odpowiedziała kobieta zadziwiająco miękkim, ale i dziwnie bezosobowym kontraltem.

– Jaka była sytuacja taktyczna Grupy, kapitan Harrington? – spytał Capra.

– Grupa Wydzielona znajdowała się pod ciężkim ostrzałem rakietowym, sir. Circe został zniszczony zaraz po zmianie kursu, Agamemnon około pięć minut później, kilka innych okrętów doznało mniejszych lub większych uszkodzeń.

– Nazwałaby pani tę sytuację rozpaczliwą?

– Nazwałabym ją… poważną, sir – odparła Harrington po chwili namysłu.

Nastąpiła chwila ciszy, jakby Capra czekał na ciąg dalszy; widząc, że się go nie doczeka, westchnął i powiedział:

– A więc tak, kapitan Harrington: sytuacja była „poważna”, przeciwnik kontynuował pościg, a HMS Agamemnon właśnie został zniszczony. Była pani w kontakcie z admirałem Sarnowem przebywającym na pomoście flagowym HMS Nike?

– Byłam, sir.

– Jaka była jego reakcja? Czy to w tym momencie wydał rozkaz rozproszenia?

– Sądzę, że miał taki zamiar, ale nie zdążył tego zrobić, sir.

– Dlaczego?

– Ponieważ otrzymał przesłane przez nasze platformy sensoryczne informacje o przybyciu do systemu Hancock eskadry admirała Danislava, sir.

– Rozumiem. Czy admirał Sarnow rozkazał wtedy, by Grupa Wydzielona się nie rozpraszała?

– Nie, sir. Został ranny, zanim zdążył wydać jakikolwiek rozkaz – odparła spokojnym, obojętnym kontraltem.

– Jak poważna była ta rana i w jakich okolicznościach to nastąpiło? – W głosie komodora Capry słychać było irytację wywołaną kliniczną wręcz precyzją, z jaką Harrington odpowiadała wyłącznie na zadane pytania.

– Nike został trafiony przez lasery dwóch rakiet, sir. Jedno z trafień zniszczyło rufowy pokład hangarowy, zapasową stację łączności, przedział koordynacyjny i pomost flagowy. Kilku członków sztabu zostało zabitych, a admirał Sarnow ciężko ranny.

– I stracił przytomność?

– Tak, sir.

– Przekazała pani dowództwo Grupy Wydzielonej następnemu według starszeństwa oficerowi?

– Nie, sir. Nie przekazałam.

– Czyli praktycznie przejęła pani dowodzenie?

Zapytana skinęła głową.

– Dlaczego pani tak postąpiła, kapitan Harrington?

– Ponieważ w mojej ocenie sytuacja taktyczna była zbyt poważna, by ryzykować zamieszanie w łańcuchu dowodzenia, sir. Wiedziałam o przybyciu okrętów admirała Danislava, o czym mógł nie wiedzieć kapitan Rubenstein, który powinien był objąć dowództwo, a liczyła się każda sekunda.

– I zdecydowała pani przejąć dowodzenie Grupą Wydzieloną w imieniu admirała Sarnowa?

– Tak, sir – przyznała spokojnie Harrington, jakby nie zdawała sobie sprawy, że przyznaje się do złamania co najmniej pięciu artykułów kodeksu wojskowego.

– Dlaczego pani uznała, że sytuacja jest aż tak poważna, by usprawiedliwić takie postępowanie?

– Zbliżaliśmy się do planowanego punktu rozproszenia, sir. Jednak przybycie admirała Danislava stwarzało możliwość wciągnięcia sił przeciwnika w zasadzkę, z której nie mógł uciec, czego nie brano pod uwagę, planując działania. Aby stało się to możliwe, Grupa Wydzielona musiała pozostać skoncentrowana i stanowić cel warty pościgu. Biorąc pod uwagę zniszczenia w systemie łączności okrętu kapitana Rubensteina, o których wiedziałam, uznałam, iż istnieje zbyt duże ryzyko, że nie wie on o przybyciu eskadry admirała Danislava i nie zapobiegnie rozproszeniu się Grupy, bowiem nie zdąży zapoznać się w pełni z sytuacją taktyczną.

– Rozumiem. – Nastąpiła kolejna, tym razem dłuższa chwila ciszy przerwana jedynie szelestem papieru. Wreszcie Capra ponownie zabrał głos. – Dobrze, kapitan Harrington. Proszę opowiedzieć sądowi, co nastąpiło po około czternastu minutach od zranienia admirała Sarnowa.

Na twarzy Honor pojawił się przelotnie ślad emocji, pierwszy od chwili rozpoczęcia przesłuchania, migdałowe oczy błysnęły niebezpiecznie, a usta zacisnęły się w wąską linię. Po sekundzie jej twarz ponownie przypominała maskę, a głos, gdy odpowiedziała pytaniem na pytanie, był całkowicie neutralny:

– Zakładam, sir, że chodzi panu o zachowanie Siedemnastej eskadry ciężkich krążowników?

– Słusznie pani zakłada, kapitan Harrington.

– W tym mniej więcej czasie Siedemnasta Eskadra rozproszyła się i odłączyła od reszty Grupy Wydzielonej Hancock 001, sir – powiedziała kapitan Harrington chłodno i rzeczowo.

– Na czyj rozkaz?

– Kapitana lorda Younga, sir. Przejął on dowództwo eskadry po śmierci komodora Van Slyke’a, jeszcze przed dokonaniem ostatecznego zwrotu.

– Poleciła mu pani odłączyć się od reszty Grupy?

– Nie, sir.

– Czy poinformował panią, co zamierza, nim wydał rozkaz?

– Nie, sir.

– A więc działał całkowicie z własnej inicjatywy, bez rozkazów z okrętu flagowego?

– Tak, sir.

– Rozkazała mu pani wrócić do szyku?

– Tak, sir.

– Jeden raz czy więcej?

– Kilkakrotnie, sir.

– Czy wykonał pani rozkaz?

– Nie, sir. Nie wykonał.

– Czy pozostałe okręty Siedemnastej eskadry wróciły do szyku, gdy im to pani poleciła?

– Tak, sir.

– A okręt kapitana Younga…?

– Leciał poprzednim kursem, cały czas oddalając się od pola walki – powiedziała, nie podnosząc głosu, lecz z lodowatym błyskiem w oczach.

Holograficzny obraz znieruchomiał.

W sali przez moment panowała absolutna cisza. Holoprojekcja zniknęła i zapaliły się wszystkie światła. Obecni skupili uwagę na stojącej na mównicy kapitan z naszywkami prokuratury wojskowej na rękawie kurtki mundurowej.

– To najistotniejsza część zeznań lady Harrington złożonych przed sądem oficerskim – oznajmiła rzeczowo tonem prawnika przyzwyczajonego do wystąpień na sali sądowej. – Całe zeznanie, podobnie jak zeznania innych świadków, jest naturalnie do dyspozycji. Czy ktoś z obecnych chciałby obejrzeć dalszy ich ciąg, nim przejdziemy do innego materiału dowodowego?

Admirał Cordwainer spojrzała, unosząc brew, na Corteza; zastanawiała się, czy Piąty Lord Przestrzeni wyłapał te same niuanse co ona. Co prawda ona była doświadczonym prawnikiem, toteż zwracała większą uwagę na to, czego ludzie nie mówili i w jaki sposób to robili, ale Lucien Cortez był oficerem liniowym o dużym doświadczeniu. Błysk w jego oczach i zaciśnięte usta mówiły same za siebie. Potrząsnął przecząco głową. Oboje spojrzeli wymownie na czekającą na ich reakcje kapitan.

– Skoro nie ma pytań, przejdźmy do następnych materiałów, kapitan Ortiz – zaproponowała admirał Cordwainer.

– Tak jest, ma’am. – Ortiz nacisnęła kilka klawiszy w notesie i oświadczyła: – Kolejna porcja dowodów jest powodem, dla którego poprosiłam o wypożyczenie tej sali. To, co za chwilę zobaczycie, jest odtworzeniem najistotniejszych części bitwy na podstawie tego, co udało się odzyskać z banków danych komputerów pokładowych wszystkich ocalałych jednostek Grupy Wydzielonej Hancock 001. Nie jest to obraz kompletny z uwagi na straty poniesione przez okręty admirała Sarnowa, ale zdołaliśmy go w większości uzupełnić, wykorzystując dane z komputerów zdobycznych dreadnoughtów admirał Chin. Na podstawie tych danych nasz komputer stworzył pięciokrotnie przyspieszony odpowiednik nagrania bitwy od momentu poprzedzającego zranienie admirała Sarnowa.

Nacisnęła guzik, światła przygasły, a holoprojekcja ożyła tęczą barw, z których po sekundzie wyłonił się czysty i ostry obraz. Admirał Cordwainer poczuła, że siedzący obok Cortez sztywnieje, gdy ich oczom ukazał się pełen obraz sytuacji taktycznej wraz ze stosownymi opisami przy jednostkach.

Holoprojekcja podzielona była na dwie części – mniejszą, chwilowo ciemną i pustą, oraz większą, ukazującą system planetarny czerwonego karła zwanego Hancock do limitu jedenastu minut świetlnych. Widać było cały system wraz z zieloną kropką oznaczającą stację orbitalną, której sercem była stocznia remontowa, ale uwagę przyciągały trzy zgrupowania okrętów opatrzone pulsującymi kodami informacyjnymi. Jedno było jasnozielone, dwa pozostałe świeciły czerwienią oznaczającą wroga. Ponieważ nawet tak wielka holoprojekcja, zachowując skalę, nie mogła ukazać pojedynczych okrętów, od każdej grupy prowadziła w bok linia zakończona sześciobokiem, w którym w powiększeniu pokazany był szyk poszczególnych ugrupowań.

Admirał Cordwainer nie była taktykiem, ale sytuacja, którą widziała na holoprojekcji, mówiła sama za siebie i całkowicie tłumaczyła nagłe zesztywnienie Corteza. Większe skupisko wrogich jednostek pozostawało nieruchome mniej więcej w połowie odległości między granicą wejścia w nadprzestrzeń a stacją. Wyświetlone obok informacje wskazywały na przerażającą siłę ognia tej eskadry superdreadnoughtów. Druga formacja była znacznie bliżej bazy i posuwała się naprzód, w szybkim tempie zbliżając się równocześnie do Grupy Wydzielonej Hancock 001. Porównanie tak liczebności, jak i siły ognia obu grup nie pozostawiło wątpliwości, że jednostki RMN znajdują się w naprawdę ciężkim położeniu – najsilniejszymi okrętami było sześć krążowników liniowych, z których trzy otaczały pulsujące żółte pierścienie oznaczające poważne uszkodzenia. Ścigało je zaś pięć dreadnoughtów, z których tylko jednego otaczał żółty pierścień.

Między obiema formacjami migotały iskierki oznaczające rakiety – widać było, że okręty Ludowej Marynarki wystrzeliwują ich co najmniej trzy razy więcej, choć obie strony wydawały się uzyskiwać równą ilość trafień. Niestety, dreadnoughty były znacznie odporniejsze na zniszczenia niż krążowniki liniowe.

– Grupa Hancock straciła wcześniej dwa krążowniki liniowe – odezwała się z półmroku kapitan Ortiz. – Przeciwnik poniósł znacznie większe straty dzięki pułapkom, w które wprowadził go admirał Sarnow, natomiast pamiętać należy, że przy tej okazji zginęli obaj dowódcy dywizjonów eskadry admirała, jak też dowódca osłony, komodor Van Slyke. A więc poza samym admirałem Sarnowem nie ocalał żaden z najstarszych rangą oficerów flagowych.

Cordwainer przytaknęła ruchem głowy i skrzywiła się boleśnie, gdy z holoprojekcji zniknął nagle kolejny lekki krążownik. Dwie z uszkodzonych jednostek zostały ponownie trafione, a żółty pierścień wokół jednej z nich nabrał pomarańczowego odcienia, co oznaczało, że uszkodzenia są bardzo poważne. Wytężyła wzrok i odczytała jego nazwę – Agamemnon. Nawet nie próbowała sobie wyobrazić, jak mógł się czuć ktoś na jego pokładzie, wiedząc że znajduje się w zasięgu przeciwnika dysponującego ośmio – czy dziewięciokrotną przewagą ogniową.

– Za chwilę nastąpi ostateczna zmiana kursu Grupy Wydzielonej – uprzedziła kapitan Ortiz i rzeczywiście kurs zielonych okrętów nagle zmienił się o piętnaście stopni, oddalając się od bazy.

Admirał Cordwainer przygryzła wargę, widząc, że ścigający także zmienili kurs, ścinając kąt i tym samym zmniejszając odległość dzielącą ich od okrętów Królewskiej Marynarki.

Obraz nagle znieruchomiał.

– W tym momencie admirałowi Sarnowowi udało się odciągnąć wroga od bazy i obecnego w niej personelu, którego nie dało się ewakuować – skomentowała kapitan Ortiz i uaktywniła pusty do tej pory obszar holoprojekcji.

Pojawiły się na nim trzy obrazy – dwa przedstawiały mostki okrętów RMN, trzeci pomost flagowy, także na okręcie Royal Manticoran Navy. Na wszystkich oficerowie Królewskiej Marynarki pozostawali bez ruchu, jakby czekając, by dotarł do nich właściwy strumień czasu.

– Teraz, panie i panowie, zobaczycie wydarzenia najważniejsze dla śledztwa – dodała kapitan Ortiz. – Nagrania z odpraw, które przeprowadził przed bitwą z dowódcami eskadr i kapitanami okrętów admirał Sarnow, nie pozostawiają cienia wątpliwości w jednej kwestii. Otóż wszyscy wiedzieli, że głównym celem jest odciągnięcie sił przeciwnika od bazy przy użyciu wszelkich możliwych środków, w tym także użycia własnych okrętów jako przynęty. Muszę też dodać, że z materiałów tych jasno wynika, iż admirał miał zamiar zakończyć manewr rozproszeniem okrętów w chwili, w której okazałoby się, że przestały skupiać na sobie uwagę wroga. Miało to jednak nastąpić dopiero na wyraźny rozkaz z okrętu flagowego.

Przerwała na moment, czekając na pytania lub komentarze, a gdy te nie nastąpiły, odchrząknęła i kontynuowała.

– To, co teraz zobaczycie, będzie przebiegać w czasie rzeczywistym, bez żadnego przyspieszenia, i będzie zsynchronizowane z obrazem taktycznym pokazanym w głównej części holoprojekcji. Zapisy pochodzą z banków danych i dzienników pokładowych odpowiednich okrętów. To jest mostek HMS Nike… – jeden z obrazów zamigotał. – To pomost flagowy admirała Sarnowa, także na HMS Nike, a to mostek ciężkiego krążownika HMS Warlock.

Przerwała ponownie, czekając na reakcję słuchaczy. Nikt się nie odezwał, uruchomiła więc holoprojektor. Postacie ożyły, a ciszę przerwało wycie alarmów, popiskiwanie modułów łączności i inne dźwięki wszechobecne podczas walki na każdym stanowisku dowodzenia, tyle że trzykrotnie głośniejsze.

Nagrania były niezwykle realistyczne. Admirał Cordwainer pochyliła się, odruchowo dając się ogarnąć tej rzeczywistości. Nie zdziwiło jej, że ktoś jęknął za jej plecami, gdy ciężki krążownik Circe eksplodował po serii trafień, ale sama nie odrywała wzroku od mostka HMS Nike i kobiety zasiadającej w kapitańskim fotelu, która w niczym nie przypominała zimnej, oschłej oficer składającej zeznania, które przed chwilą obejrzeli.

– Formacja Reno! – poleciła ostro. – I proszę przekazać krążownikom, panie Monet, żeby dokładniej trzymały się szyku!

Rozkaz kapitan Harrington spowodował, że cała Grupa Wydzielona zmieniła nieco szyk niczym dobrze zgrane urządzenie, skupiając się w ciaśniejszą formację. Natychmiast dało się zauważyć, że zmiana wpłynęła korzystnie na skuteczność obrony antyrakietowej. Admirał Cordwainer zarejestrowała to jednakże jakby mimochodem, ponieważ jej uwagę nadal przykuwała kapitan Harrington, kojarząca się jej nieodparcie z walkirią. Patrząc na nią, miało się wrażenie, że musiała być właśnie tam gdzie była i wydawało się niemożliwe, by mogła zajmować się czymkolwiek innym. Jej twarz była spokojna, ale był to spokój zabójcy skoncentrowanego całkowicie na wykonaniu zadania. Była duszą aktywności na mostku niczym doskonały dyrygent prowadzący świetnie wyszkoloną orkiestrę i osiągający doskonałość wykonania nieosiągalną dla muzyków pozbawionych jej kierownictwa. Była w swoim żywiole i robiła to, do czego miała wrodzone predyspozycje i czego ją nauczono – kierowała swym okrętem w walce, a okręt ten przewodził całej Grupie Wydzielonej.

Blady jak śmierć i zlany potem mężczyzna siedzący w fotelu kapitańskim HMS Warlock stanowił jej przeciwieństwo. Przy niej był prawie niezauważalny, trywialny, był nikim. Cordwainer zauważyła go niejako odruchowo, przenosząc wzrok na obraz pomostu flagowego. Mimo braku doświadczenia bojowego bez trudu oceniła umiejętności i skupienie admirała Sarnowa, równie skoncentrowanego na walce co Harrington. Widać było, że ten człowiek ma autorytet, a szybkość podejmowania decyzji świadczyła jednoznacznie, że cały czas śledził sytuację na bieżąco, uwzględniając wszelkie zachodzące zmiany. Jednak nawet on został w jakiś sposób przyćmiony przez lodowatą, jaśniejszą od ognia precyzję Harrington. On był mózgiem Grupy Wydzielonej, ale ona była jej duszą – admirał Cordwainer skrzywiła się z niesmakiem: takie dramatyczne metafory kłóciły się z jej chłodnym, analitycznym podejściem do życia, ale były jedynymi, które pasowały do tego, co miała przed oczami.

– Skipper, Agamemnon przestał istnieć! – krzyknął ktoś na mostku HMS Nike i Cordwainer przygryzła wargę, nie spuszczając oczu z twarzy Harrington, której prawy kącik ust zaczął lekko drgać.

– Proszę zbliżyć się do Intoleranta i sprząc obrony antyrakietowe, pani komandor.

Nie czekając na potwierdzenie, Harrington przeniosła wzrok na ekran przekazujący obraz z pomostu flagowego. Tak w jej oczach, jak i w oczach Sarnowa widać było gorzką świadomość, że Grupa Wydzielona płaciła zbyt drogo za dywersję, która nie prowadziła do niczego więcej. Sarnow otworzył usta – admirał Cordwainer była pewna, że z zamiarem wydania rozkazu rozproszenia okrętów, ale nie wydał go, bowiem zza jego pleców rozległ się okrzyk:

– Sir! Panie admirale!

A na holoprojekcji taktycznej rozbłysły nowe zielone punkty – dziesięć dreadnoughtów Królewskiej Marynarki wraz z okrętami osłony, które po paru sekundach przyjęły kurs przechwytujący i zwiększyły prędkość. Admirał Sarnow przyglądał się im przez moment z uśmiechem, po czym odwrócił się do kamery, chcąc przekazać wiadomość kapitan Harrington… i w tym momencie HMS Nike szarpnął się jak oszalały – w jego kadłub trafiły wiązki impulsowych głowic laserowych, rozpruwając pancerz i sięgając w głąb okrętu. Na mostku zawyły nowe alarmy, część ekranów zgasła, gdy przedział koordynacyjny przestał istnieć, ale i tak było to jedynie tło do orgii zniszczeń, która zapanowała na pomoście flagowym.

Admirał Alyce Cordwainer wgniotło w fotel to, co zobaczyła na ekranie, gdy ściana pomostu zmieniła się w rozpalone odłamki pancerne wepchnięte siłą eksplozji do pomieszczenia. Nigdy nie brała udziału w walce; miała żywą wyobraźnię, ale oglądanie rzeczywistej masakry, zniszczeń i chaosu było czymś zupełnie innym od wyobrażenia ich sobie. Fontanny krwi, tocząca się po pokładzie głowa, wycie rannych i świst uciekającego z przedziału powietrza – wszystko to sprawiło, że żołądek podniósł się jej do gardła. A ukoronowaniem wszystkiego był widok zmasakrowanego ciała Sarnowa wyrwanego z fotela wraz z uprzężą antyurazową, leżącego niczym skrwawiona, szmaciana lalka na pokładzie.

Zmusiła się, by oderwać od niego wzrok, przestać słyszeć krzyki rannych i skoncentrować się na obrazie mostka HMS Nike. Na twarzy Honor Harrington widać było najpierw szok i żal, sekundę później zrozumienie tego, co się stało, i świadomość, co to może oznaczać, a w następnej chwili stanowczość – Honor podjęła decyzję. Żadne z tych uczuć nie miało zresztą najmniejszego odzwierciedlenia w jej głosie, gdy potwierdzała napływające lawinowo meldunki o uszkodzeniach, stratach i zniszczeniach. Cordwainer w tym momencie doskonale zrozumiała jej dylemat i to, dlaczego podjęła taką właśnie decyzję. Harrington była kapitanem flagowym admirała Sarnowa, a więc jego zastępcą realizującym jego rozkazy, ale w momencie wyłączenia go z akcji powinna przekazać dowodzenie następnemu według starszeństwa oficerowi. Tak stanowiły przepisy. A mimo to siedziała spokojnie, gdy kończyły napływać meldunki o zniszczeniach, i nie odezwała się słowem… Bowiem gdyby przestała dowodzić, oznaczałoby to masakrę pozostałych okrętów Grupy Wydzielonej Hancock 001 i zaprzepaszczenie poniesionych już przez nią ofiar.

Okręty Królewskiej Marynarki utrzymywały kurs, a kadłubem HMS Nike wstrząsały kolejne trafienia – najprawdopodobniej dlatego, że był największym okrętem w całej grupie. Otaczało go morze ognia z przechwyconych i zdetonowanych w bezpiecznej odległości rakiet oraz znacznie rzadszych, ale za to groźniejszych, które przedarły się przez obronę antyrakietową i eksplodowały w pobliżu celu, prując kadłub krążownika liniowego. Ciężkie krążowniki Merlin i Sorcerer trzymały się jego burt jak przylepione. Ich obrony antyrakietowe tworzyły jedną sieć wraz z Nike i Intolerantem, znacznie skuteczniejszą od czterech indywidualnych, ale nie były w stanie przechwycić wszystkich nadlatujących rakiet. I dlatego obraz z mostka HMS Nike drgał i podskakiwał dziko – każde drgnięcie oznaczało kolejne trafienie. Za to na holoprojekcji taktycznej przed okrętami Grupy Wydzielonej pojawił się biały krzyżyk oznaczający punkt, po przekroczeniu którego wrogie jednostki nie miały prawa uciec przez dreadnoughtami admirała Danislava. Dreadnoughtami, o których obecności nie miały pojęcia, bowiem znajdowały się one poza zasięgiem pokładowych sensorów.

Powoli mijały ciągnące się w nieskończoność minuty, a na widowni panowała cisza, gdyż wszyscy zdawali sobie sprawę, że w akcji, której przebieg właśnie śledzą, ginęli ludzie, często towarzysze broni, a czasami znajomi. Grupa Wydzielona Hancock 001 płaciła krwią i śmiercią za wciągnięcie przeciwnika w ostateczną pułapkę. Z prawie wszystkich okrętów uciekało powietrze, a ślad torowy HMS Nike znaczyła smuga szczątków i skrystalizowanej atmosfery. Skulona w fotelu admirał Cordwainer widziała zarówno żal Harrington z powodu śmierci podkomendnych, jak i jej zdecydowanie, by osiągnąć cel, i rozumiała to.

A potem jedna rakieta przeleciała przez obronę antyrakietową dotąd nawet nie draśniętego Warlocka i detonowała w pobliżu jego burty. Dwa promienie laserowe zdołały dotrzeć do celu i na mostku zawyły alarmy uszkodzeniowe. Zniszczenia nie były wielkie, a w porównaniu z uszkodzeniami innych okrętów wręcz drobne, ale wystarczyły. Cienki, przerażony tenorek kapitana lorda Younga zgrzytnął wszystkim po nerwach, zmuszając do oderwania wzroku od tego, co działo się na mostku Nike, i skupienia się na tym, co miało miejsce na mostku HMS Warlock.

– Rozkaz dla całej eskadry! Rozproszyć się! Powtarzam: rozkaz rozproszenia dla wszystkich okrętów eskadry!

Alyce Cordwainer spojrzała na holoprojekcję taktyczną, z pełną przerażenia fascynacją obserwując, jak okręty 17. eskadry ciężkich krążowników wykonują rozkaz, oddalając się na wszystkie strony od sił głównych. Wszystkie poza HMS Merlin, który nadal jak przylepiony trzymał się burty okrętu flagowego, w dalszym ciągu desperacko niszcząc celujące w niego rakiety. W następnej sekundzie zapanował chaos – starannie opracowana i skuteczna w większości przypadków misterna sieć obrony przeciwrakietowej Grupy Wydzielonej przestała istnieć i skutki były widoczne natychmiast. Lekki krążownik Arethusa zmienił się w ognistą kulę, a odsłonięta nagle burta Cassandry rozjarzyła się od wielokrotnych trafień, w efekcie których lewoburtowa osłona przestała istnieć, co oznaczało, że następne trafienie zakończy istnienie okrętu. Przez to zamieszanie przebił się wyraźny i zimny sopran Honor Harrington:

– Panie Monet, natychmiast wywołać Warlocka! Te okręty muszą wrócić na pozycje!

Admirał Cordwainer odruchowo spojrzała na obraz mostka HMS Warlock, widząc że oficer łączności Nike wykonuje właśnie polecenie. I z niejakim zdziwieniem stwierdziła, że Pavel Young nie reaguje. Wpatrywał się w swego oficera łączności, nie chcąc czy też raczej nie mogąc wykrztusić słowa, a na twarzy jego zastępcy pojawił się wyraz osłupienia.

– Rozkazy, sir? – spytał chrapliwie.

Young z najwyższym trudem przeniósł spojrzenie na ekran taktyczny. Blady, z wytrzeszczonymi z przerażenia oczyma wpatrywał się w masakrę spowodowaną jego dezercją.

– Rozkazy, sir?! – Prawie krzyknął pierwszy oficer.

Odpowiedziała mu cisza. Kapitan lord Pavel Young zacisnął zęby i skulił się w fotelu, nie odrywając wzroku od ekranu taktycznego i nie odzywając się słowem.

– Warlock nie odpowiada, ma’am – zameldował z osłupieniem oficer łącznościowy HMS Nike.

Krążownikiem liniowym wstrząsnęło kolejne trafienie.

Harrington odwróciła się w stronę łącznościowca i mężczyzna prawie się cofnął, widząc wyraz jej twarzy. Malowało się na niej zaskoczenie i wściekłość, ale i coś więcej: żądza mordu i nienawiść.

– Natychmiast bezpośrednie połączenie z kapitanem Youngiem! – zażądała lodowatym tonem.

– Aye, aye, ma’am.

Oficer wcisnął kombinację klawiszy i ekran łączności wypełniła blada i mokra od potu twarz Younga o oczach zaszczutego zwierzęcia.

– Natychmiast wrócić do szyku, kapitanie Young! – rozkazała Honor.

Young spojrzał na nią, poruszył ustami i nie wydał żadnego dźwięku.

– Young, do cholery, masz natychmiast wracać do szyku! – ryknęła, tracąc panowanie nad sobą.

Ekran ściemniał i zamarł – Young przerwał połączenie.

Przez jedną pełną sekundę na mostku HMS Nike panowała absolutna cisza. Nikt nie mógł uwierzyć, że to, co widzieli, stało się naprawdę. Ciszę przerwała kolejna seria trafień – rozległy się alarmy uszkodzeniowe i meldunki ekip awaryjnych, a okrętem wstrząsnęła seria eksplozji. Harrington oderwała wzrok od pustego ekranu, spojrzała na oficera łącznościowego i poleciła już w miarę spokojnym głosem:

– Rozkaz do wszystkich ciężkich krążowników, panie Monet! Natychmiast wracać do szyku! Powtarzam: wszystkie ciężkie krążowniki mają natychmiast wrócić na poprzednie pozycje!

Na holoprojekcji taktycznej widać było, że cztery z pięciu odlatujących okrętów zawróciły i zajęły poprzednie pozycje w szyku, sprzęgając się natychmiast z siecią obrony antyrakietowej. Natomiast HMS Warlock nadal uciekał, mimo że jego pierwszy oficer, łamiąc wszelkie tradycje, sklął Younga od ostatnich. To wyrwało tego ostatniego ze stuporu – odpowiedział tym samym, nie kryjąc paniki w głosie, a nim skończył, holoprojekcja zgasła, zapaliły się natomiast światła na sali.

– Uważam, że pokazałam państwu najistotniejszą część materiału dowodowego – w absolutnej, ogłupiałej ciszy rozległ się głos kapitan Ortiz, która dodała, widząc uniesioną dłoń: – Słucham, komandorze Owens?

– Czy Warlock wrócił później do szyku, ma’am?

– Nie – odparła, starannie neutralnym tonem, co zupełnie jednoznacznie wyrażało jej opinię o Youngu.

Owens usiadł z lodowatym błyskiem w oczach.

Ciszę, która zapadła, przerwało dopiero chrząknięcie admirał Cordwainer, która odezwała się, patrząc wymownie na sir Luciena Corteza:

– Nie sądzę, sir, by istniały jakiekolwiek wątpliwości co do tego, iż kapitan Harrington przekroczyła swe uprawnienia, nie przekazując dowództwa właściwemu oficerowi. Nie jest to jednakże żadne wytłumaczenie dla postępowania kapitana lorda Younga. Jego zachowania zresztą nic nie tłumaczy, dlatego też w pełni, bez żadnych zastrzeżeń popieram rekomendacje sądu oficerskiego i zgadzam się z opinią admirała Parksa.

– Ja również zgadzam się w zupełności. – Ton Corteza był ponury, ale zdecydowany. – Jeśli zaś chodzi o postępowanie kapitan Harrington, to pochwalili je: admirał Sarnow, admirał Parks, Pierwszy Lord Przestrzeni, baronowa Morncreek, a także Jej Królewska Mość. Nie sądzę więc, abyś musiała się tym martwić, Alyce.

– To dobrze – powiedziała cicho i odetchnęła z ulgą. – Mam rozpocząć oficjalną selekcję składu sędziowskiego?

– Tak. Ale najpierw pozwól, że wszystkim o czymś przypomnę. – Cortez wstał i zwrócił się do w większości bladych jeszcze obecnych. – Chcę przypomnieć, że to, co właśnie usłyszeliście i obejrzeliście, to materiały poufne. Lady Harrington i lord Young nie wrócili jeszcze do systemu Manticore. Nic z tego, co słyszeliście czy przeczytaliście w związku z tym śledztwem, nie może przedostać się do publicznej wiadomości aż do chwili oficjalnego ogłoszenia przez Admiralicję składu sądu. Czy to jasne?

Odpowiedziały mu przytakujące gesty. Sir Lucien pokiwał głową, odwrócił się i powoli wyszedł z sali pogrążonej nadal w głębokiej ciszy.

ROZDZIAŁ I

Stojący w rogu wysoki zegar o przeszklonym froncie tykał cicho. Miarowe ruchy wahadła odmierzały czas w staromodny, mechaniczny sposób, czemu lord William Alexander, minister finansów i wicepremier rządu Jej Królewskiej Mości, przyglądał się jak zahipnotyzowany. Na biurku, obok jego łokcia nowoczesny chronometr wyświetlał znacznie dokładniej mierzony czas, ale nie przyciągał jego uwagi. Tarcza zegara podzielona była na dwanaście standardowych godzin ziemskich – a doba planety Manticore liczyła dwadzieścia trzy godziny – co tym mocniej podkreślało, że właściciel gabinetu lubił otaczać się antykami. To oczywiste, że mógł sobie na to pozwolić, ale skąd ta fascynacja – tego Alexander nie mógł zrozumieć, choć dobrze znał gospodarza. Jedyne logiczne wytłumaczenie było takie, że siedzący za biurkiem Allen Summervale, książę Cromarty i premier Gwiezdnego Królestwa Manticore, podświadomie tęsknił za dawnymi, mniej skomplikowanymi czasami.

Był szczupłym mężczyzną o siwych – pomimo prolongu – włosach. Ową siwiznę i głębokie zmarszczki zawdzięczał jednak nie wiekowi, lecz przytłaczającej odpowiedzialności związanej z piastowanym stanowiskiem. I nikt, kto miał choćby ogólne pojęcie o tym, jak naprawdę wyglądała ta odpowiedzialność, nie dziwił się jego tęsknotom za mniej skomplikowanym i bardziej uczciwym światem.

Myśl ta podziałała na Alexandra wysoce otrzeźwiająco, bowiem jeśli Cromarty’emu przytrafiłoby się cokolwiek, wszystkie obowiązki spadłyby na jego własne barki, a nie był w stanie wyobrazić sobie czegoś bardziej przerażającego. Nie do końca wiedział również, co go skłoniło do przyjęcia stanowiska grożącego takim koszmarem. Nie dotyczyło to zresztą tylko jego – nie mógł też pojąć, co kazało gospodarzowi dźwigać przez ponad piętnaście lat ciężar tak wyczerpującej i niewdzięcznej funkcji.

– Podał jakikolwiek powód? – spytał w końcu, przerywając ciszę, która zaczynała działać mu na nerwy.

– Nie – odparł Cromarty głębokim barytonem stanowiącym jego potężną polityczną broń, w którym jednakże w tej chwili słychać było obawę. – Nie podał, ale kiedy przewodniczący Zjednoczenia Konserwatywnego prosi o oficjalne spotkanie, zamiast skontaktować się zwykłymi kanałami, wiem, że chodzi mu o coś, co na pewno mi się nie spodoba.

Alexander pokiwał głową, w pełni zgadzając się z tą opinią. Michael Janvier, baron High Ridge, znajdował się na początku listy najbardziej przez nich obu nie lubianych osobników. Był zatwardziałym, egoistycznym bigotem o niezwykle wąskich horyzontach i niezachwianym przekonaniu o swej wyższości z racji urodzenia. To, że tak Cromarty, jak i Alexander przewyższali go w tej ostatniej kwestii, irytowało go, ale poza tym nie miało żadnego znaczenia – była to nieprzyjemność, o której nie musiał pamiętać i którą nie musiał się przejmować.

Sprawa urodzenia wypływała u Alexandra rzadko, najczęściej wtedy, gdy miał dość polityki lub innych dobrze urodzonych, co się zresztą z reguły ze sobą wiązało. Żałował wówczas, że nie przyszedł na świat w mniej znaczącej rodzinie, której przedstawiciele nie traktowaliby służby publicznej jako swego obowiązku wobec państwa. Ot, choćby taki High Ridge: dla niego stanowisko i wpływy polityczne były jedynie środkiem do zdobycia władzy i prestiżu, których bronił z uporem i pomysłowością godnymi lepszej sprawy. Cała reszta była otoczką lub narzędziami służącymi do osiągnięcia tych celów. Dlatego też jego partia nie miała ani jednego przedstawiciela w Izbie Gmin i stanowiła prawdziwą kolekcję ksenofobicznych izolacjonistów. Jej członkowie byli bowiem święcie przekonani, że wszystko, co mogło wywołać napięcia, nie mówiąc już o zmianie układu sił politycznych, było tylko i wyłącznie zagrożeniem (stworzonym specjalnie i z premedytacją dla ich szlachetnych osób).

W ostatniej chwili ugryzł się w język, przypominając sobie, że gospodarz nie lubi przekleństw, i zapadł głębiej w fotel. Gdyby tylko rząd nie potrzebował tej bandy reakcyjnych paranoików, z przyjemnością dokopałby im osobiście, niekoniecznie w przenośni. Jednakże ich własna Partia Centrystyczna, choć w Izbie Gmin posiadała większość (sześćdziesiąt głosów ponad połowę), by uzyskać większość w Izbie Lordów, musiała wejść w koalicję z Lojalistami i Zjednoczeniem Konserwatywnym (tak oficjalnie nazywała się partia konserwatywna). Bez tej ostatniej o większości nie mogli nawet marzyć i dlatego ten egoistyczny, nadęty bubek był tak ważny.

Zwłaszcza teraz.

Interkom na biurku zadźwięczał melodyjnie.

– Tak, Godfrey? – Cromarty pochylił się i uaktywnił połączenie.

– Przyszedł baron High Ridge, panie premierze.

– Niech wejdzie. Czekamy na niego. – Cromarty wcisnął klawisz i skrzywił się. – Czekamy od dwudziestu minut. Dlaczego on, do cholery, nigdy nie może być punktualny?!

– Ponieważ, jak obaj wiemy, chce mieć pewność, że rozumiemy, jak jest ważny – odparł ponuro Alexander.

Premier prychnął i wstał, przybierając powitalnie uśmiechnięty wyraz twarzy, a Alexander poszedł w jego ślady, nim sekretarz wprowadził gościa.

Baron ignorował go całkowicie – w końcu służba była naturalnym elementem otoczenia, kłaniającym się i wypełniającym polecenia. Wysoki i chudy, sprawiał wrażenie zagłodzonego, zwłaszcza gdy spojrzało się na jego szyję nieodmiennie przywodzącą na myśl słomkę. W ogóle zresztą Alexandrowi człowiek ten kojarzył się z pająkiem albo sępem o lodowatych świńskich oczach. Obiektywnie rzecz biorąc, byłby idealny do roli podręcznikowego skretyniałego arystokraty w każdej operze mydlanej. Producent ambitniejszego dzieła filmowego odrzuciłby go jako zbyt nachalne uosobienie stereotypu.

– Witam, baronie. – Cromarty podał gościowi dłoń na powitanie.

– Dobry wieczór, mości książę. – High Ridge od niechcenia uścisnął gospodarzowi prawicę, co było typową dla niego, irytującą manierą, i zasiadł w fotelu, opierając się wygodnie i zakładając nogę na nogę w sposób niedwuznacznie wskazujący, że właśnie wziął go w posiadanie.

– Mogę spytać, co pana sprowadza? – spytał uprzejmie Cromarty, także siadając.

High Ridge zmarszczył brwi i oznajmił z namaszczeniem:

– Dwie sprawy. Pierwsza to raczej, hm, niepokojąca informacja, która do mnie dotarła.

I urwał; uniósł brwi i nie próbował nawet ukryć satysfakcji z powodu poczucia własnej ważności. Widać było, że czeka na pytanie o co mu chodzi, co było irytującym drobiazgiem. Ponieważ Cromarty nie miał zamiaru czekać do nocy, zadał je, nadal zachowując pełną uprzejmość:

– Jakaż to informacja?

– Poinformowano mnie mianowicie, że Admiralicja rozważa postawienie lorda Younga przed sądem wojennym pod raczej, hm, poważnymi zarzutami… – High Ridge uśmiechnął się z wyższością. – Wiem naturalnie, że plotka ta nie może być prawdziwa, ale pomyślałem sobie, że najrozsądniej będzie usłyszeć zaprzeczenie bezpośrednio z pańskich ust, panie premierze.

Przez wiele lat działalności politycznej Cromarty nauczył się panować nad twarzą – wyrażała zwykle to, co chciał by wyrażała, lecz teraz na sekundę stracił nad nią kontrolę – gdy spojrzał na Alexandra, miał usta zaciśnięte w cienką linię i żądzę mordu w oczach. Nawet nie silił się na maskowanie wściekłości.

– Mogę zapytać, milordzie, gdzie pan to usłyszał? – spytał podejrzanie spokojnie.

– Obawiam się, że nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, mości książę. Jako par Królestwa muszę strzec swych źródeł informacji i szanować chęć zachowania anonimowości przez osoby, które dostarczają mi danych niezbędnych do wypełniania obowiązków względem Korony.

– Zakładając, że rozważane jest postawienie lorda Younga przed sądem wojennym, jest to informacja zastrzeżona prawem dla Admiralicji, Korony i mojego urzędu aż do momentu podania jej do publicznej wiadomości – poinformował go dziwnie łagodnie Cromarty. – Ograniczenie to stworzono po to, by chronić dobre imię tych, przeciw którym ma się toczyć takowe postępowanie. Jeśli ta informacja okaże się zgodna z prawdą, będzie to oznaczać, że osobnik, który ją panu przekazał, złamał nie tylko ustawę o obronie Królestwa i ustawę o tajemnicy państwowej, ale także prawo wojenne, że nie wspomnę o przysiędze składanej Koronie, bo najprawdopodobniej jest to wojskowy. Dlatego nalegam na podanie nazwiska pańskiego informatora.

– Z całym szacunkiem, ale nadal odmawiam, mości książę, z tych samych powodów – odparł baron pogardliwie, wykrzywiając usta na samą myśl, że coś tak trywialnego jak prawo ma dotyczyć jego osoby.

Zapadła pełna napięcia cisza, z której wymowy jedynie High Ridge nie zdawał sobie sprawy.

Allen Summervale mógł tolerować wiele rzeczy w imię dobra państwa i zgody politycznej, ale łamanie tak ważnych ustaw nie mieściło się w tych granicach. Zwłaszcza w czasie wojny. Była to zdrada, a High Ridge odmawiając podania nazwiska informatora, stawał się jej współwinny zgodnie z prawem Gwiezdnego Królestwa. Cromarty zacisnął zęby i z wymownym błyskiem w oczach wciągnął głęboko powietrze – oznaczało to, że nie podejmie natychmiastowych działań, ale nie zapomni o tym, co się właśnie stało. A książę Cromarty, choć należał do nierychliwych, był również pamiętliwy.

– Cóż, tym razem nie będę dalej nalegał – oświadczył, nie kryjąc wrogości i pogardy, co po rozmówcy spłynęło jak woda po kaczce: jego arogancja i zadufanie momentami wręcz odbierały mowę.

– Dziękuję, że pan to docenia, książę – uśmiechnął się High Ridge. – Jednakże nadal czekam, by zaprzeczył pan pogłosce, o której mowa.

Alexander zacisnął w pięść dłoń, której tamten nie widział, z trudem panując nad sobą – bezczelność starego hipokryty przekroczyła granice jego wytrzymałości. Premier natomiast spojrzał na gościa lodowatym wzrokiem. Po kilku długich sekundach ciszy poinformował go chłodno i spokojnie:

– Nie mogę zaprzeczyć ani nie mogę potwierdzić. Tak się bowiem składa, że prawo dotyczy nawet mojej osoby.

– Doprawdy? – zdziwił się High Ridge, pociągając się za ucho. – Pozwolę więc sobie uznać, że gdyby w pogłosce tej nie było prawdy, zaprzeczyłby pan. Co oznacza z kolei, iż Admiralicja zamierza oskarżyć lorda Younga. A w takim przypadku pragnę oficjalnie, ostro przeciwko temu zaprotestować i to nie tylko we własnym imieniu, ale w imieniu całego Zjednoczenia Konserwatywnego.

Alexander zesztywniał. Ojcem Younga był Dimitri Young, dziesiąty earl North Hollow i szara eminencja reprezentacji Zjednoczenia Konserwatywnego w Izbie Lordów. Wszyscy wiedzieli, że to on rządził całą partią, tyle że wolał oficjalnie pozostawać w cieniu. Dzięki teczkom, których, jak wieść gminna niosła, zgromadził imponującą kolekcję, był niezwykle wpływową osobą, żerującą na strachu ludzi przed skandalem lub karą. A jako urodzony intrygant stanowił groźnego przeciwnika nie tylko dla członków własnej partii.

– Można wiedzieć, na jakiej podstawie? – Cromarty nadal próbował być uprzejmy.

– Naturalnie, panie premierze. Zakładając, że moje informacje są prawdziwe, a pańska odmowa zaprzeczenia im jedynie mnie w tym utwierdza, jest to kolejny krok w niczym nieuzasadnionej kampanii szkalowania i prześladowania lorda Younga przez Admiralicję. Już uporczywe wysiłki, by zrobić z niego kozła ofiarnego odpowiedzialnego za tragiczne wydarzenia, które miały miejsce na placówce Basilisk, były afrontem i obelgą. Zniósł je z podziwu godnym opanowaniem, ale ta sytuacja jest znacznie poważniejsza. Nikt, kto darzy prawo choćby elementarnym szacunkiem, nie może pozwolić na takie manipulacje.

Słysząc ten świętoszkowaty ton i pełne hipokryzji słowa, Alexander poczuł, jak ogarnia go żądza mordu, ale ostrzegawcze chrząknięcie Cromarty’ego osadziło go na miejscu.

– Po pierwsze, całkowicie nie zgadzam się z taką charakterystyką stosunku Admiralicji do lorda Younga – oznajmił lodowato książę. – Po drugie, nawet gdybym tak nie uważał, nie mam prawnych podstaw i stosownych kompetencji, by mieszać się w sprawy pozostające w gestii prokuratury wojskowej. Zwłaszcza zaś w kwestię teoretycznego postawienia kogoś przed sądem wojennym, czego jak dotąd nawet oficjalnie nie zasugerowano!

– Wasza książęca mość raczy pamiętać, że jest premierem rządu Gwiezdnego Królestwa Manticore – przypomniał mu High Ridge z pobłażliwym uśmiechem. – Pan może nie mieć stosownych kompetencji, ale Jej Wysokość na pewno je ma, a pan jest wszakże pierwszym ministrem rządu Jej Królewskiej Mości. I jako takiemu szczerze panu radzę, by podpowiedział pan Jej Wysokości, że lepiej byłoby zaniechać tej sprawy.

– Nie mogę i nie zrobię niczego podobnego – oznajmił rzeczowo Cromarty. – Może pan próbować osobiście.

Ku jego zaskoczeniu High Ridge jedynie pokiwał głową z dziwnie tryumfującą miną, jakby tego właśnie się spodziewał. Nie widać było po nim ani zaniepokojenia, ani nawet złości.

– Rozumiem… cóż, skoro pan odmawia, to pan odmawia. – Baron wzruszył ramionami i uśmiechnął się paskudnie. – Skoro tak, to sądzę, że pora na wyjawienie drugiego powodu, dla którego chciałem się z panem osobiście zobaczyć.

– A jest nim?

– Zjednoczenie Konserwatywne przestudiowało dokładnie propozycję rządu dotyczącą wypowiedzenia wojny Ludowej Republice Haven – zaczął High Ridge z tryumfem w głosie. Mimo tylu lat praktyki politycznej Alexander dał się zaskoczyć – dopiero teraz zrozumiał intencje rozmówcy. – Naturalnie atak jednostek Ludowej Marynarki na nasze tereny i okręty napawa nas troską i nie ukrywamy, że sytuacja jest poważna, ale biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia mające miejsce w Ludowej Republice, uważamy, że wskazana jest bardziej… przemyślana reakcja z naszej strony. Doskonale rozumiem pragnienie Admiralicji jak najszybszego i zdecydowanego działania wszystkimi możliwymi siłami. Być może z czysto wojskowego punktu widzenia jest to rozsądne dążenie. Jednakże Admiralicja często cierpi na krótkowzroczność, bowiem nie spogląda na sytuację w szerszym niż militarny aspekcie. Problemy polityczne o takiej skali często rozwiązują się same i nie ma konieczności podejmowania drastycznych działań. Z punktu widzenia Zjednoczenia nieuzasadniona wrogość Admiralicji wobec lorda Younga jest dodatkowym sygnałem wskazującym na nazwijmy to… omylność ocen stawianych w tejże…

– Zechce pan przejść do rzeczy! – warknął Cromarty, przestając w końcu silić się na uprzejmość.

– Oczywiście, skoro pan sobie tego życzy, książę… Baron wzruszył ramionami. – Jestem zmuszony poinformować pana, że jeśli rząd w tym momencie będzie dążył do wypowiedzenia wojny Ludowej Republice Haven i podjęcia nieograniczonych działań wojennych, Zjednoczenie Konserwatywne, stojąc na pryncypialnym stanowisku, nie będzie miało innego wyjścia, jak przejść do opozycji.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki