Dla Matthew

HARPER

17 lipca 1974

Obraca w dłoni konika z pomarańczowego plastiku, ukrytego w kieszeni sportowej marynarki. Środek lata, za gorąco na takie ubranie. Ale nauczył się wkładać jakiś uniform, gdy chce spełnić intencję. Przede wszystkim dżinsy. Stawia długie kroki – jest człowiekiem, który idzie mimo chromej nogi, bo ma przed sobą cel. Harper Curtis to nie żaden łazęga. A zresztą czas na nikogo nie czeka. No chyba że czeka.

Dziewczynka siedzi po turecku na ziemi; jej gołe kolana, poplamione trawą, są białe i kościste, przypominają ptasie czaszki. Zadziera głowę, kiedy słyszy zgrzytanie jego butów na żwirze, ale natychmiast traci zainteresowanie i wraca do swoich spraw, dlatego Harper spostrzega tylko, że jej oczy pod tą plątaniną potarganych loków są brązowe.

Jest rozczarowany. Kiedy tam podchodził, wyobrażał sobie, że może są niebieskie, w kolorze jeziora, szerokich wód jeziora, gdzie już nie widzisz linii brzegu i odnosisz wrażenie, żeś się znalazł na środku oceanu. Brąz to kolor towarzyszący łowieniu krewetek, gdy błoto na mieliźnie jest skłócone i nie odróżniasz gówna od nie-gówna.

– Co robisz? – zagaja Harper radosnym głosem. Przykuca obok na zdeptanej trawie. Nigdy nie widział dziecka o włosach tak szalonych, jako żywo. Jakby ją wessało do oka jej własnego cyklonu, który dodatkowo wstrząsnął przypadkowymi śmieciami walającymi się dookoła niej. Zardzewiałe puszki, pęknięte koło rowerowe leżące na boku, ze szprychami sterczącymi z obręczy. Dziewczynka całą uwagę skupia na wyszczerbionej filiżance, ustawionej do góry dnem, przez co szlaczek ze srebrnych kwiatków przy brzegu ukrył się w trawie. Ucho się odłamało, pozostały po nim dwa tępo zakończone kikuty. – Urządzasz spotkanie przy herbatce, maleńka? – próbuje jeszcze raz.

– To nie jest herbatka – mruczy dziewczynka przez kołnierzyk kraciastej koszuli podobny kształtem do płatka kwiatu.

Dzieci z piegami nie powinny być takie szczere, myśli Harper. To do nich nie pasuje.

– To i dobrze – mówi. – Bo ja wolę kawę. Czy wolno mi poprosić o filiżankę kawy, szanowna pani? Czarną z trzema kostkami cukru, dobrze? – Sięga po wyszczerbione naczynie, ale dziewczynka wydaje krótki okrzyk i przegania jego rękę.

Spod odwróconej filiżanki dochodzi teraz tubalne, gniewne buczenie.

– Jezu! A cóż ty tam masz?

– To nie jest herbatka! To jest cyrk!

– Powiadasz? – Uruchamia swój uśmiech, ten głupkowaty, który mówi, że Harper nie traktuje siebie serio i że nikt nie powinien tak go traktować. Ale piecze go wierzch dłoni, tam, gdzie go uderzyła.

Dziewczynka wpatruje się w niego z podejrzliwością. Nie z powodu tego, kim on może być, co mógłby jej zrobić. Jest zirytowana, że on nie rozumie. Harper rozgląda się uważniej i teraz już to widzi: jej rozpadający się cyrk. Wielka, główna arena, którą wyrysował na ziemi jej palec, lina zrobiona z rozpłaszczonej plastikowej słomki umocowanej na dwóch puszkach od napojów gazowanych, diabelski młyn zrobiony z powyginanego koła roweru opartego o krzak i przytrzymywanego kamieniem oraz papierowi ludzie wydarci z czasopism, powciskani między szprychy.

Nie umyka mu fakt, że ten kamień zmieściłby się idealnie w jego garści. Ani że taka szprycha wbiłaby się w oko dziewczynki jak w galaretkę. Zaciska z całej siły konika ukrytego w kieszeni. Wściekłemu buczeniu spod filiżanki towarzyszą wibracje; czuje je na całej długości kręgosłupa, mrowi go od nich w kroczu.

Filiżanka podskakuje i dziewczynka przyciska ją dłonią.

– Prr! – woła ze śmiechem, kładąc kres czarodziejskiej chwili.

– Prr? A cóż to? Trzymasz tu lwa? – Trąca ją ramieniem i przez chmurny grymas na jej twarzy przebija się uśmiech, tyle że skąpy. – Jesteś poskramiaczką zwierząt? Każesz mu skakać przez płonące obręcze?

Dziewczynka uśmiecha się szeroko, pokazując śnieżnobiałe zęby; kropki jej piegów skupiają się na policzkach krągłych jak jabłka.

– Nie, Rachel mówi, że nie wolno mi się bawić zapałkami. Nie po ostatnim razie.

Ma krzywy kieł, lekko nachodzący na siekacze. A uśmiech nie tylko nadrabia za te mętne, brązowe oczy, bo teraz Harper dostrzega w nich iskrę. Co z kolei przepełnia jego pierś tym uczuciem spadania. I jest mu wstyd, że nie przyjął od razu na wiarę tego, co mówił mu Dom. Ona jest tą wybraną. Jedną z wybranych. Jest jedną z jego lśniących dziewczyn.

– Mam na imię Harper – mówi zdławionym głosem, podając jej rękę. A ona musi puścić filiżankę, żeby tę dłoń ująć.

– Jesteś obcy? – pyta.

– Już nie, prawda?

– Ja mam na imię Kirby. Kirby Mazrachi. Ale jak dorosnę, zmienię to na Lori Star.

– I pojedziesz do Hollywood?

Dziewczynka przyciąga filiżankę, wlokąc ją po ziemi i na nowo wzbudzając w ukrytym pod nią owadzie szał wściekłości. Harper rozumie, że popełnił błąd.

– Na pewno nie jesteś obcy?

– Znaczy pojedziesz z cyrkiem, tak? Co będzie robiła Lori Star? Latała na trapezie? Ujeżdżała słonie? Zostanie klaunem? – Przejeżdża palcem wskazującym po górnej wardze. – Kobietą z wąsami?

Czuje ulgę, bo Kirby chichocze.

– Nieee.

– Poskramiaczka lwów! Nożowniczka! Połykaczka ognia!

– Będę chodziła po linie. Ćwiczyłam. Chcesz zobaczyć? – Zaczyna się podnosić.

– Nie, zaczekaj – mówi, nagle zdesperowany. – Mogę zobaczyć twojego lwa?

– Właściwie to wcale nie jest lew.

– To ty tak mówisz – zachęca ją.

– Dobrze, ale musisz naprawdę uważać. Nie chcę, żeby odleciał.

Uchyla filiżankę, robiąc pod nią mikroskopijną szczelinę. Harper przykłada głowę do ziemi, mrużąc oczy, by móc cokolwiek zobaczyć. Woń zmiażdżonej trawy i czarnej ziemi uspokaja. Pod filiżanką coś się rusza. Odnóża porośnięte włoskami, coś żółtego i czarnego. Czułki celują próbnie w stronę szczeliny. Kirby wydaje cichy okrzyk i gwałtownym ruchem z powrotem przyciska filiżankę do ziemi.

– To tylko wielki, stary trzmiel – mówi Harper, z powrotem siadając w kucki.

– Wiem – odpowiada dziewczynka, dumna z siebie.

– Rozdrażniłaś go jak się patrzy.

– On chyba nie chce być w cyrku.

– Mogę ci coś pokazać? Ale będziesz musiała mi zaufać.

– Co takiego?

– Chcesz mieć linoskoczka?

– Nie, ja…

Ale on już podnosi filiżankę i zagarnia w dłonie zdenerwowanego owada. Odrywaniu skrzydeł towarzyszy takie samo głuche puknięcie jak odrywaniu ogonka od wiśni; zna ten odgłos, bo cały sezon zbierał wiśnie w Rapid City. Przemierzył ten cholerny kraj wzdłuż i wszerz, uganiając się za robotą jak suka w rui. Aż wreszcie znalazł Dom.

– Co ty robisz? – krzyczy Kirby.

– A teraz potrzebujemy tylko kawałka lepu na muchy, który rozepniemy między dwiema puszkami. Taki wielki stary robal może nawet oderwie nogi, ale lep jest lepki, więc nie spadnie. Masz lep na muchy?

Układa trzmiela na brzegu filiżanki. Owad przywiera do skraju.

– Czemu to zrobiłeś? – Bije go w ramię serią uderzeń otwartą dłonią.

Jest zdumiony jej reakcją.

– To my się nie bawimy w cyrk?

– Popsułeś go! Idź sobie! Idź sobie, idź sobie, idź sobie, idź sobie. – To się przeradza w melodyjne skandowanie, którego tempo wymierza każde kolejne uderzenie.

– Uspokój się. No już, uspokój się – mówi ze śmiechem, ale ona nadal go bije. Chwyta jej dłoń. – Mówię poważnie. Kurwa, przestań, młoda damo.

– A ty nie przeklinaj! – wrzeszczy Kirby i wybucha płaczem.

Nic nie idzie, jak zaplanował – o ile w ogóle potrafi planować te pierwsze spotkania. Ta nieprzewidywalność dzieci męczy go. Dlatego właśnie nie lubi małych dziewczynek, dlatego czeka, aż dorosną. To, co jest później, to już inna historia.

– Masz rację, przepraszam. Nie płacz, dobrze? Mam coś dla ciebie. Proszę, nie płacz. Popatrz. – Zdesperowany wyjmuje pomarańczowego konika, a raczej próbuje go wyjąć. Łeb zahacza o wnętrze kieszeni i musi go stamtąd wyszarpnąć. – Proszę. – Dźga ją konikiem, nakłaniając, żeby go wzięła. Jeden z tych przedmiotów, które wszystko z sobą łączą. No przecież po to go tu przyniósł? Przeżywa zaledwie chwilę niepewności.

– Co to jest?

– Konik. Nie widzisz? Czy konik nie jest lepszy od jakiegoś głupiego trzmiela?

– On nie jest żywy.

– Wiem o tym. Do cholery. Po prostu weź go, dobrze? To prezent.

– Ja go nie chcę – mówi Kirby, siąkając nosem.

– OK, to nie prezent, to depozyt. Ty go dla mnie przechowasz. Jak w banku, do którego oddajesz swoje pieniądze.

Słońce praży. Jest za gorąco, żeby mieć na sobie marynarkę. Harper ledwie może się skupić. Chce tylko, żeby to się dokonało. Trzmiel spada z filiżanki i leży teraz na trawie, na grzbiecie, pedałuje odnóżami w powietrzu.

– Pewnie tak.

Już czuje się spokojniejszy. Wszystko jest, jak być powinno.

– A teraz weź go na przechowanie, dobrze? To naprawdę ważne. Przyjdę po niego. Rozumiesz?

– Dlaczego?

– Bo ja go potrzebuję. Ile masz lat?

– Sześć i trzy czwarte. Prawie siedem.

– To wspaniale. Naprawdę wspaniale. No to jedziemy. Raz dokoła, raz dokoła, jak na twoim diabelskim młynie. Zobaczymy się, kiedy będziesz dorosła. Wypatruj mnie, dobrze, maleńka? Wrócę po ciebie.

Wstaje, otrzepując dłonie o nogi. Obraca się i maszeruje energicznie przez parcelę, nie oglądając się, kulejąc jedynie nieznacznie. Kirby odprowadza go wzrokiem, kiedy przechodzi przez ulicę, wędruje w stronę torów, wreszcie znika wśród linii drzew. Przygląda się plastikowej zabawce, lepkiej od jego dłoni, i krzyczy śladem Harpera:

– To tak? A ja nie chcę twojego głupiego konia!

Ciska konika na ziemię, a ten odbija się, po czym ląduje obok jej rowerowego diabelskiego młyna. Namalowane oczy wpatrują się pusto w trzmiela, który już się obrócił i wlecze się teraz po ziemi.

Wróci po niego później. Oczywiście.

HARPER

20 listopada 1931

Piasek zapada się pod nim, a właściwie nie piasek, tylko cuchnące, lodowate błoto, które wciska mu się do butów i przesącza przez skarpetki. Harper klnie bezgłośnie, bo nie chce, żeby tamci go usłyszeli. A tamci pokrzykują do siebie w ciemnościach: „Widzisz go? Masz go?”. Gdyby ta woda nie była taka cholernie zimna, zaryzykowałby i uciekł wpław. Ale już się trzęsie jak galareta od wiatru wiejącego od jeziora, który skubie go i szarpie przez koszulę, bo przecież marynarkę zostawił w tamtej spelunie, całą pokrytą krwią gnojka ze związków.

Brnie przez plażę, lawirując między śmieciami i gnijącym drewnem, błoto kląska przy każdym jego kroku. Kuca za chałupą stojącą na skraju wody, skleconą ze skrzynek i papy. Światło lampy przesącza się przez szczeliny i kartonowe uszczelnienia, sprawiając, że cała konstrukcja się jarzy. Nie rozumie, dlaczego ludzie budują tak blisko jeziora – jakby uważali, że najgorsze już się wydarzyło i że tu nic nikomu nie grozi. Że ludzie nie srają na mieliźnie. Że woda nie wzbiera podczas deszczów i nie zalewa całego tego przeklętego, śmierdzącego Hooverville[1]. Siedziba zapomnianych ludzi, których kości są na wylot przesiąknięte nieszczęściem. Nikt za nimi tęsknił nie będzie. Tak jak nikt nie będzie tęsknił za posranym Jimmym Grebe.

Nie spodziewał się, że z Grebego wyleje się tyle juchy. Do niczego by nie doszło, gdyby skurwiel walczył fair. Ale on był gruby, pijany i doprowadzony do ostateczności. Nie umiał wymierzyć ciosu, więc się zamierzył na jaja Harpera. Harper poczuł grube paluchy tego skurwiela chwytające go tam za spodnie. Jak ktoś cię wrednie atakuje, to mu oddajesz jeszcze bardziej wrednie. To nie wina Harpera, że poszarpana krawędź szkła zahaczyła o tętnicę. Celował wszak w twarz Grebego.

Do niczego by nie doszło, gdyby ten zafajdany gruźlik nie zaczął kasłać w karty. Fakt, Grebe wytarł krwawą flegmę rękawem, ale wszyscy wiedzieli, że ma suchoty, że wykasłuje swoje zarazki w zakrwawioną chustkę. Choroba, wyniszczenie, zszargane nerwy. To koniec Ameryki.

Spróbujcie to powiedzieć „Burmistrzowi” Klaytonowi i jego bandzie przydupasów ze straży obywatelskiej, wszystkich tak nadętych, jakby to oni byli właścicielami tego miejsca. Ale tu nie działa żadne prawo. I nikt nie ma żadnych pieniędzy. Ani też godności własnej. Widywał oznaki – i to nie tylko w postaci tablic z napisem „Postępowanie egzekucyjne”. Spójrzmy prawdzie w oczy, myśli, Ameryka sobie na to zasłużyła.

Wstęga bladego światła omiata plażę, zatrzymując się na śladach, które pozostawił w błocie niczym piętna. Ale potem latarka zatacza łuk i podejmuje polowanie w innym kierunku; drzwi chałupy otwierają się, zalewając wszystko mętną poświatą. A potem wyłania się z nich kobieta podobna do wychudzonego szczura. Jej twarz w naftowej łunie jest skurczona i szara – jak wszystko inne tutaj – jakby burze pyłowe szalejące po okolicy wymiotły nie tylko uprawy, ale także wszelkie znamiona ludzkich charakterów.

Na chuderlawych ramionach ma zapętloną jak szal o trzy rozmiary za dużą ciemną sportową marynarkę. Gruba wełna. Sprawia wrażenie ciepłej. Harper wie, że ją odbierze, jeszcze zanim zauważa, że kobieta jest ślepa. Że ma puste oczy. Z ust śmierdzi jej kapustą i gniją jej zęby. Kobieta wyciąga rękę, próbuje go dotknąć.

– Co się dzieje? – pyta. – Czemu oni krzyczą?

– Wściekły pies – mówi Harper. – Gonią go. Powinna pani wrócić do środka. – Mógłby zerwać z niej tę marynarkę i zniknąć. Ale wtedy pewnie zaczęłaby się wydzierać. Szarpałaby się z nim.

Kobieta chwyta go za koszulę.

– Czekaj no – mówi. – To ty? Ty jesteś Bartek?

– Nie, proszę pani. To nie ja. – Stara się oderwać palce niewidomej.

– To ty. Na pewno ty. Mówił, że przyjdziesz. – Jej głos podnosi się alarmująco. Do tego stopnia, że może przyciągnąć uwagę. Kobieta jest już na skraju histerii. – Mówił, że on…

– Ciii, nie ma co się denerwować – uspokaja ją Harper.

To żaden wysiłek podnieść przedramię do jej gardła i przyprzeć ją do ściany chałupy całym ciężarem. Żeby ją tylko uciszyć, mówi sobie. Trudno jest wrzeszczeć ze zmiażdżoną tchawicą. Usta kobiety wydymają się i otwierają z cichym trzaskiem. Oczy wychodzą z orbit. Przełyk unosi się protestująco. Wykręca dłonie wczepione w jego koszulę, jakby wyżymała pranie, po chwili jej kurczęce palce puszczają koszulę i kobieta osuwa się na ścianę. Harper zgina się wpół, układając ją delikatnie na ziemi, a jednocześnie zdejmuje z niej marynarkę.

Mały chłopczyk gapi się na niego z wnętrza nory, ma oczy tak wielkie, że mógłby go w całości połknąć.

– Co się gapisz? – syczy Harper w stronę chłopca, wbijając ręce w rękawy. Marynarka jest na niego za duża, ale to nieważne. W kieszeni coś pobrzękuje. Drobne, jeśli dopisało mu szczęście. Ale okaże się, że to coś znacznie lepszego.

– Zmykaj do środka. Przynieś matce wody. Źle z nią.

Chłopiec wytrzeszcza oczy, a potem, nie zmieniając wyrazu twarzy, otwiera usta i zaczyna chrapliwie zawodzić, ściągając przeklęte latarki. Snopy światła przebijają się przez otwór w drzwiach i padają na leżącą kobietę, ale Harper już poderwał się do biegu. Jeden ze zbirów Klaytona – albo może burmistrz samozwaniec we własnej osobie – krzyczy: „Tam!” i mężczyźni pędzą za nim w stronę plaży.

Harper kluczy przez labirynt chałup i namiotów ustawionych bez ładu i składu jedne na drugich; w przestrzeniach między nimi ledwie dałoby się przepchnąć ręczny wózek. Owady mają więcej samokontroli, myśli, zbaczając w stronę Randolph Street.

Nie liczy na to, że ludzie będą się zachowywali jak termity.

Następuje na jakąś brezentową płachtę i wpada do dziury wielkości pudła fortepianu, tyle że znacznie głębszej; ktoś wybrał stąd ziemię i urządził sobie coś na podobieństwo domu, zakrywając go od góry plandeką.

Ląduje całym ciałem, uderzając lewą piętą o drewniane łóżko zrobione z palety, z towarzyszeniem ostrego brzdęknięcia podobnego do pękania struny gitarowej. Siła uderzenia ciska nim w piec zbudowany domowym przemysłem, który zaklinowuje mu się pod żebrami i wybija całe powietrze z płuc. Wrażenie jest takie, jakby pocisk przebił mu kostkę na wylot, tyle że nie towarzyszył temu huk wystrzału. Z braku oddechu nie jest w stanie wrzasnąć i tylko tonie w brezencie, który na niego spada.

Znajdują go tutaj, miotającego się pod plandeką i przeklinającego tego skurwielowatego śmiecia, któremu zabrakło materiałów albo umiejętności do zbudowania takiej siedziby, jak się należy. Prześladowcy gromadzą się przy szczycie kryjówki, złowieszcze sylwetki za łuną świateł ich latarek.

– Nie możesz tu tak przychodzić i robić sobie, co chcesz – mówi Klayton głosem niedzielnego kaznodziei.

Harper nareszcie oddycha. Każde zaczerpnięcie powietrza pali go w boku. Ani chybi ma pęknięte żebro, a ze stopą zrobiło mu się najpewniej coś jeszcze gorszego.

– Musisz szanować sąsiada, a sąsiad musi szanować ciebie – ciągnie Klayton.

Harper słyszał już, jak Klayton przytaczał tę sentencję na gminnych spotkaniach, głosząc, że muszą się postarać żyć w zgodzie z lokalnymi firmami, które powstawały w okolicy – tymi samymi, które ściągały władze, żeby mocowały ostrzeżenia na wszystkich namiotach i ruderach, informujące, że mają siedem dni na opuszczenie terenu.

– Trudno szanować, jak nie żyjesz – mówi Harper ze śmiechem, tyle że to bardziej charkot niż śmiech i na dodatek sprawia, że żołądek mu się kurczy z bólu. Boi się, że mogą mieć wiatrówki, ale to się wydaje nieprawdopodobne, i dopiero gdy jedna z latarek odsuwa się od jego twarzy, widzi, że są uzbrojeni w rury i młoty. Znowu czuje ucisk w bebechach.

– Powinniście mnie oddać policji – mówi z nadzieją w głosie.

– Nie – odpowiada Klayton. – Oni nie mają tu czego szukać. – Macha latarką. – Wyciągnijcie go stamtąd, chłopaki. Zanim Chińczyk Eng wróci do swojej dziury i znajdzie tu ten odpad ze strugania kopyt.

I oto kolejny znak, jasny jak świt, który już wypełza na horyzont, za mostem. Zanim zbirom Klaytona udaje się spełznąć dziesięć stóp w dół, żeby go stamtąd wywlec, zaczyna padać siekącymi kroplami, zimnymi i zawziętymi. I z drugiej strony obozowiska słychać okrzyki.

– Policja! To nalot!

Klayton obraca się, chcąc się naradzić ze swoimi ludźmi. Ten jazgot i machanie rękami upodabnia ich do małp, aż tu nagle strumień ognia przedziera się przez deszcz, rozświetlając niebo i ucinając ich rozmowę.

– Ej, ty tam, zostaw te… – napływa do nich okrzyk od Randolph Street. A potem kolejny: – Mają naftę!

– Na co czekacie? – pyta cicho Harper, zagłuszany przez łomot deszczu i ludzką wrzawę.

– Ty tutaj siedź. – Klayton dźga go rurą, podczas gdy pozostałe sylwetki rozbiegają się. – Jeszcze z tobą nie skończyliśmy.

Ignorując chrapliwy odgłos, który powstaje w jego płucach, Harper podźwiga się prędko na łokciach i siada. Wychyla się do przodu, chwyta brezent, wciąż z jednego boku przybity gwoździami, i pociąga go, obawiając się najgorszego. A jednak płachta wytrzymuje.

Wśród dźwięków dobiegających z góry rozpoznaje dyktatorski głos dobrego burmistrza, przebijający się przez zamieszki, pokrzykujący do jakichś niewidocznych osób.

– Macie nakaz sądowy? Myślicie, że możecie tak tu sobie przyjść i palić ludziom domy po tym, jak już raz wszystko straciliśmy?

Harper chwyta w garść grubą fałdę brezentu i postawiwszy zdrową stopę na przewróconym piecyku, podciąga się. Jego kostka uderza o ścianę z ubitej ziemi i w tym momencie oślepia go jaskrawy rozbłysk bólu, wyraźny i czysty jak sam Bóg. Wymiotuje, wykrztuszając jedynie długi, sznurkowaty zlepek śliny i flegmy zabarwiony na czerwono. Przywiera do płachty, mrugając gwałtownie, by przegnać czarne dziury wykwitające w jego polu widzenia, aż wreszcie odzyskuje wzrok.

Okrzyki rozpraszają się wśród bębnienia deszczu. A jemu kończy się czas. Wspina się po tłustym, mokrym brezencie, ręka za ręką. Jeszcze rok wcześniej nie dałby rady. Ale po dwunastu tygodniach wbijania nitów w przęsła mostu Triboro w Nowym Jorku jest silny jak ten wyliniały orangutan, którego widział na jednym jarmarku, gołymi dłońmi rozdzierający arbuza na pół.

Plandeka protestuje złowieszczo zgrzytliwymi odgłosami, grożąc, że go zaraz strąci z powrotem w tę przeklętą otchłań. A jednak wytrzymuje i w końcu Harper podciąga się z wdzięcznością poza skraj, nie przejmując się, że gwoździe mocujące brezent rozdzierają mu skórę na klatce piersiowej. Później, kiedy w bezpiecznym miejscu będzie badał swoje rany, zauważy, że z tymi szramami wygląda tak, jakby jakaś podochocona kurwa pozostawiła na nim piętno.

Leży tam, z twarzą w błocie, czując, jak siecze go deszcz. Krzyki się oddaliły, ale powietrze wciąż cuchnie dymem i blask pożarów miesza się z szarością świtu. Przez noc dryfuje strzęp jakiejś melodii, być może wypływającej z okna czyjegoś mieszkania, którego lokatorzy postanowili podziwiać spektakl.

Pełznie na brzuchu po błocie; w jego czaszce rozbłyskują światełka bólu – a może istnieją naprawdę. To coś w rodzaju powtórnych narodzin. Potem stopniowo się podnosi; zaczyna kuśtykać, kiedy wreszcie znajduje ciężki kawał drewna odpowiedniej długości, by móc się na nim wesprzeć.

Jego lewa stopa jest bezużyteczna, musi ją za sobą wlec. Ale wciąż idzie, przez deszcz i mrok, oddalając się od płonącego miasteczka slumsów.

Wszystko dzieje się z jakiegoś powodu. To dzięki temu, że jest zmuszony odejść, znajduje Dom. To dzięki temu, że wziął marynarkę, ma klucz.

1. Hooverville – popularna nazwa dzielnicy slumsów budowanych przez bezdomnych podczas Wielkiego Kryzysu; nazwę ukuto od nazwiska Herberta Hoovera, prezydenta USA powszechnie obwinianego za kryzys (wszystkie przypisy tłumaczki).

KIRBY

18 lipca 1974

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

22 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

9 września 1980

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

22 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

30 lipca 1984

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

24 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

3 stycznia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

MAL

29 kwietnia 1988

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

29 kwietnia 1988

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

10 lutego 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

28 grudnia 1931

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

2 marca 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

Kiedykolwiek

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

2 marca 1992

Dostępne w wersji pełnej.

ZORA

28 stycznia 1943

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

13 kwietnia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

4 stycznia 1932

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

9 maja 1992

Dostępne w wersji pełnej.

WILLIE

15 października 1954

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

1 czerwca 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

26 lutego 1932

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

23 marca 1989

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

24 lipca 1992

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

24 lipca 1992

Dostępne w wersji pełnej.

MAL

16 lipca 1991

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

22 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

22 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

20 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

2 sierpnia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

2 sierpnia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

16 października 1954

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

11 sierpnia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

24 marca 1989

Dostępne w wersji pełnej.

ALICE

4 lipca 1940

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

27 sierpnia 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

10 kwietnia 1932

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

11 września 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

Poza czasem

Dostępne w wersji pełnej.

MARGOT

5 grudnia 1972

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

19 listopada 1992

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

16 sierpnia 1932

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

14 stycznia 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

1 maja 1993

Dostępne w wersji pełnej.

CATHERINE

9 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

JIN-SOOK

23 marca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

23 marca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

20 sierpnia 1932

Dostępne w wersji pełnej.

ALICE

1 grudnia 1951

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

1 grudnia 1951

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

12 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

28 marca 1987

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

12 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

RACHEL

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY I HARPER

22 listopada 1931

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY I DAN

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

DAN

3 grudnia 1929

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER I KIRBY

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

HARPER

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

KIRBY

13 czerwca 1993

Dostępne w wersji pełnej.

POSTSCRIPTUM

BARTEK

3 grudnia 1929

Dostępne w wersji pełnej.

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej.

Spis treści

Karta tytułowa

Harper. 17 lipca 1974

Harper. 20 listopada 1931

Kirby. 18 lipca 1974

Harper. 22 listopada 1931

Kirby. 9 września 1980

Harper. 22 listopada 1931

Kirby. 30 lipca 1984

Harper. 24 listopada 1931

Kirby. 3 stycznia 1992

Mal. 29 kwietnia 1988

Harper. 29 kwietnia 1988

Dan. 10 lutego 1992

Harper. 28 grudnia 1931

Kirby. 2 marca 1992

Harper. Kiedykolwiek

Dan. 2 marca 1992

Zora. 28 stycznia 1943

Kirby. 13 kwietnia 1992

HARPER. 4 stycznia 1932

Dan. 9 maja 1992

Willie. 15 października 1954

Dan. 1 czerwca 1992

Harper. 26 lutego 1932

Kirby. 23 marca 1989

Dan. 24 lipca 1992

Kirby. 24 lipca 1992

Mal. 16 lipca 1991

Kirby. 22 listopada 1931

Harper. 22 listopada 1931

Harper. 20 listopada 1931

Kirby. 2 sierpnia 1992

Dan. 2 sierpnia 1992

Harper. 16 października 1954

Kirby. 11 sierpnia 1992

Harper. 24 marca 1989

Alice. 4 lipca 1940

Kirby. 27 sierpnia 1992

Harper. 10 kwietnia 1932

Dan. 11 września 1992

Harper. Poza czasem

Margot. 5 grudnia 1972

Kirby. 19 listopada 1992

Harper. 16 sierpnia 1932

Kirby. 14 stycznia 1993

Harper. 1 maja 1993

Catherine. 9 czerwca 1993

Jin-Sook. 23 marca 1993

Kirby. 23 marca 1993

Harper. 20 sierpnia 1932

Alice. 1 grudnia 1951

Harper. 1 grudnia 1951

Kirby. 12 czerwca 1993

Harper. 28 marca 1987

Harper. 12 czerwca 1993

Dan. 13 czerwca 1993

Harper. 13 czerwca 1993

Rachel. 13 czerwca 1993

Kirby. 13 czerwca 1993

Dan. 13 czerwca 1993

Harper. 13 czerwca 1993

Kirby. 13 czerwca 1993

Kirby i Harper. 22 listopada 1931

Dan. 13 czerwca 1993

Kirby i Dan. 13 czerwca 1993

Dan. 3 grudnia 1929

Harper i Kirby. 13 czerwca 1993

Harper. 13 czerwca 1993

Kirby. 13 czerwca 1993

Postscriptum

Bartek. 3 grudnia 1929

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Shining Girls

Copyright © Lauren Beukes 2013

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony.

Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Fotografia na okładce

© Kate Polin/ Millennium Images

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Lśniące dziewczyny, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-257-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com