Z miłością i wdzięcznością
temu drugiemu Bradfordowi.
Z całego serca.

Rozdział 1

Dallas, Teksas

Z dłońmi przyciśniętymi do szyby Miles Bradford obserwował parking przed budynkiem. Widział jej upadek. Klatka po klatce, powolny przechył i lądowanie, które sprawiły, że przez długą chwilę nie wiedział, czy ma się zacząć śmiać czy martwić. Wstrzymał oddech, w duchu wołając, żeby wstawała. Wiedziała, że on tu jest. Liczył, że zaraz obróci się w jego stronę i pomacha. Potem mogli się z tego śmiać.

Ale ona nie drgnęła. Nie próbowała wydostać się spod motocykla, pod którym utkwiła jej noga. Nawet nie podniosła głowy.

Patrzył na nią, nic nie rozumiejąc. Cofnął się od okna powoli, jakby brodził po wodzie. Potem gwałtownie się odwrócił i wypadł z biura. Pędem pokonał korytarz i przemknął obok recepcji. Ominął windy, kierując się na schody. Zbiegł pięć pięter na dół, do holu, i pchnął wielkie, przeszklone drzwi. Dojazd do budynku od strony północnej blokował ambulans, do którego właśnie wsuwano nosze z Munroe.

Krzyknął i zaczął machać rękami, aby zwrócić uwagę ratowników. Chciał, żeby chwilę zaczekali, dali mu czas na pokonanie parkingu, mógłby zabrać się z nią. Żaden się nie odwrócił ani nie zerknął w jego stronę. Nosze zniknęły w środku i zatrzaśnięto drzwi. Bradford już biegł, błyskawicznie pokonując dystans. Spóźnił się dosłownie o sekundy.

Ambulans na sygnale wyjechał na drogę dojazdową.

Ducati leżało na boku, nieco odepchnięte z miejsca, gdzie uwięziło ją pod sobą. Silnik zgasł, a kluczyki tkwiły w stacyjce. Postawił motocykl do pionu, wsiadł na niego i stopą wrzucił luz. Kciukiem wcisnął zapłon i sięgnął do sprzęgła, ale uderzenie o chodnik urwało dźwignię.

Zaklął i sfrustrowany spojrzał w kierunku, w którym odjechał ambulans. Przez chwilę siedział bez ruchu, łapiąc oddech i intensywnie myśląc. Wycie syreny oddalało się i powoli ruch na ulicy wracał do normy. Gdyby od razu pobiegł do wozu, zamiast do karetki, miałby szansę ją dogonić, ale teraz było na to za późno. Obejrzał się na budynek. Niewielka grupka gapiów już się rozchodziła.

Miał na koncie dwadzieścia lat doświadczeń na froncie, nigdy nie zapominał o asekuracji i wszędzie wypatrywał niebezpieczeństw, ale tutaj, w kraju, ciągle myślał jak cywil. Jakie było prawdopodobieństwo, że ktoś na parterze widział wypadek i zadzwonił po pogotowie, a karetka znajdowała się akurat w pobliżu? Oczywiście nie mógł tego wykluczyć, ale raczej nie wierzył w taki zbieg okoliczności.

Zsiadł z ducati i odprowadził je do garażu – do kąta, w którym Munroe zwykle je trzymała – a potem pobiegł z powrotem do budynku, po drodze odtwarzając zarejestrowany na taśmie pamięci upadek. Widział, jak drgnęła i zerknęła w dół, tak jakby coś ją zaskoczyło. Lewą ręką w dziwny sposób przesunęła po udzie. Dłuższą chwilę nic się nie działo, a potem nagle przygarbiła się i poleciała na bok. Zastanawiał go ten nagły przechył i upadek – nie zachowywała się jak ktoś, kto po prostu zasłabł.

Przy windach wdusił przycisk ze strzałką do góry, jednocześnie sporządzając w myślach listę potencjalnych przyczyn – alergie, problemy ze zdrowiem, powikłania po niedawnej chorobie. Po kolei wszystkie wykluczał.

Zanim wjechał na swoje piętro, przeanalizował zapamiętane obrazy kilkanaście razy. Przy każdej kolejnej próbie czuł coraz większą frustrację. Pchnął szerokie drzwi, które odgradzały Capstone Security Consulting od holu, minął luksusową strefę recepcji z eleganckimi meblami i ogromnym logo firmy – korporacyjnymi symbolami, które zupełnie nie kojarzyły się z krwawym i brutalnym biznesem, jaki prowadził za ścianą wyłożoną drewnianymi panelami – i zatrzymał się dopiero przy biurku, za którym siedziała Samantha Walker.

Utkwiła w nim wielkie, brązowe oczy. Miała minę, jakby chciała powiedzieć „zdawaj raport”, tak jak zawsze, gdy poziom jego stresu szybował pod niebo.

– Co się, do cholery, stało? – spytała. – Wyglądasz, jakbyś miał schadzkę ze śmiercią. Gadaj, co się dzieje.

Bradford zbył ją półuśmiechem i wziął z biurka plik karteczek samoprzylepnych. Co miał jej powiedzieć? Że instynkt i dziesięciosekundowa pętla obrazów w pamięci, ani na chwilę niedająca mu spokoju, utwierdzały go w przekonaniu, że kobieta, którą kocha, właśnie została czymś odurzona i wepchnięta do ambulansu?

Zanotował cyfry, które zdążył zobaczyć, zanim karetka wyjechała na drogę.

– Które szpitale mają dziś dyżur? – spytał, nie odrywając wzroku od karteczki.

– Medical City i Parkland.

– Możesz do nich zadzwonić i sprawdzić, czy Michael tam nie trafiła?

Ponownie spojrzała na niego w ten sam znaczący sposób, a potem dotknęła myszy komputera i monitor ożył.

– Mam pytać o Munroe czy o inne nazwisko?

– O Munroe – odparł.

Kiedy Michael nie pracowała, miała przy sobie dokumenty na taką właśnie tożsamość, ale słowa Samanthy sprawiły, że jego myśli pomknęły w dwóch kierunkach. Patrząc, jak Walker wyszukuje numery telefonów, siłą woli posklejał fragmenty skojarzeń i obrazów w logiczne pytanie: Widział, jak Vanessę Michael Munroe ładują na noszach do ambulansu, ale czy dla tych, którzy ją tam wsadzili, była to Michael, czy może inne z jej wielu wcieleń?

Na próżno próbował dostrzec w tym wszystkim jakiś sens. Kto miał odpowiednie środki i powód, żeby to zrobić, i – co najważniejsze – jak ją namierzono? Munroe na pewno narobiła sobie wielu wrogów, handlując tajemnicami i kupując dusze, ale zawsze używała fałszywych danych i zmieniała wygląd. Tak wiele lat spędziła za granicą, że mało kto wiedział, kim naprawdę jest i jak ją znaleźć.

Walker odchrząknęła, podniosła słuchawkę i obrzuciła Bradforda stanowczym spojrzeniem, które mówiło, że wykona te telefony, jeśli on nie będzie nad nią sterczał i próbował wszystko kontrolować.

Wolał jej nie przeszkadzać. Przeciągnął kartę-klucz przez czytnik.

Rozległo się ciche kliknięcie i fragment ściany na prawo od biurka uchylił się odrobinę. Bradford pchnął go i wszedł do środka. Za drewnianymi panelami wszystkie korytarze i ściany były przeszklone, a żaluzje podciągnięte. Dzięki temu całe piętro wydawało się jasne i przestronne. Minął pokoje biurowe i skierował się do pomieszczenia, które w innych firmach byłoby salą konferencyjną. W Capstone pełniło ono rolę centrum dowodzenia – mózgu, z którego dendryty biznesu wyrastały na tysiące mil, docierając tam, gdzie potrzebne było zaplecze przy realizacji prywatnych zleceń ochrony, do jakich wynajmowano firmę.

Drzwi nie było – została jedynie framuga – a przy jednym z biurek ustawionych przed ścianą monitorów siedział Paul Jahan. Gdy usłyszał, że ktoś się zbliża, oderwał się od klawiatury.

Bradford kiwnął głową na powitanie.

– Hej, Irek – powiedział i podał mu karteczkę. – Tablice Dallas Fire-Rescue. Możesz to sprawdzić?

Jahan wziął fioletowy prostokąt z trzema zanotowanymi cyframi, zerknął na nie, a potem przykleił karteczkę do najbliższego monitora.

– Daj mi chwilę. Zobaczę, co mogę zrobić.

Po jego słowach zapadła cisza. Bradford skierował się do pokrytych diagramami białych tablic po prawej stronie, które zajmowały niemal całą ścianę, tak jak monitory po lewej. Prześledził zmiany w uwagach i nowe wiadomości od dwuosobowego zespołu w Peszawarze, ale nie mógł się na nich skupić. Jego myśli zaprzątało co innego – wciąż podążał w dwóch kierunkach, w które pchnęło go niewinne pytanie Samanthy Walker o tożsamość Munroe.

Pierwszej kwestii nie potrafił rozwiązać, więc skupił się na drugiej. Michael miała w portfelu kartkę z numerem Logana, na wypadek gdyby coś jej się stało. Bez imienia i nazwiska – po prostu Logan. Był dla niej jak brat – pokrewna dusza, towarzysz broni, człowiek z niemal tak samo zawiłą historią jak ona – i strzegł jej tak samo zaciekle jak ona jego.

Bradford zerknął na zegarek. Potem sprawdził telefon. Od upadku Munroe upłynęło najwyżej dziesięć minut. Trochę za wcześnie, żeby zacząć dochodzenie, ale to nie miało znaczenia. Wybrał w komórce prywatny numer, znany niewielu osobom. Ten telefon Logan stale nosił przy sobie i niemal zawsze go odbierał.

Po krótkim dzwonku włączyła się poczta głosowa.

Przerwał połączenie, nie zostawiając wiadomości.

W spisie wyszukał numer Tabithy, starszej siostry Munroe, kciukiem wcisnął klawisz wybierania, ale rozłączył się, zanim usłyszał sygnał. W rodzinie Munroe nikt nie miał pojęcia o jej sekretnym życiu. Chroniła ich i skrzętnie pilnowała, aby nie zostawiać żadnych śladów, które mogłyby do nich prowadzić. Na ten telefon jeszcze było za wcześnie, a wolał nie zapędzać się na grząską ścieżkę wyjaśnień, gdyby Tabitha odebrała. Najpierw musiał obmyślić wiarygodny scenariusz.

– Wygląda na to, że te cyfry to część numeru czynnej jednostki Fire-Rescue – odezwał się Jahan. – Nie jestem w stanie stwierdzić tego z całą pewnością, mając tylko połowę, ale raczej są legalne.

Bradford odwrócił się plecami do białych tablic.

– Wóz został skradziony?

– Nic na to nie wskazuje, ale możliwe, że jeszcze tego nie zgłoszono.

– A namierzanie z GPS? Da się ustalić, dokąd trafił ambulans… i gdzie był wcześniej?

Jahan okręcił się na krześle, żeby spojrzeć na Bradforda. Obrócił się o kilka cali w prawo, potem w lewo i znowu w prawo, jak ktoś, kto nie może usiedzieć w miejscu.

– Mógłbym spróbować – przyznał i wreszcie znieruchomiał. – Kiedy powiesz nam, o co chodzi?

Bradford westchnął. Podszedł do najbliższego pustego miejsca na białych tablicach, wziął czerwony marker i narysował oś. Na początku napisał: „Michael – straciła przytomność czy została postrzelona?”.

Odwrócił się.

– Na razie to wszystko, co mam.

Jahan otworzył usta, ale minęła pełna sekunda, zanim się odezwał.

– To jakiś żart? – rzucił i natychmiast spytał: – Co widziałeś?

– Za mało.

Palec wskazujący Jahana wycelował w tablicę.

– Ale dość, żeby wysnuć taki wniosek?

Bradford przygarbił się i ponownie zerknął na diagram, który zaczął rozrysowywać.

Komuś, kto znał styl życia Munroe, tyle wystarczyło, ale nie miał nic na potwierdzenie swoich podejrzeń. Dziewięć miesięcy od infiltracji w Argentynie upłynęło w spokoju. Michael zamierzała zostać w Dallas tylko tydzień, ale wciąż odwlekała wyjazd. Początkowo nocowała u niego sporadycznie, potem coraz częściej, aż w końcu ona – osoba, która nie miała własnego domu – zadomowiła się u niego. Podsuwał jej firmowe zlecenia, aby opóźnić nieuchronne rozstanie, ale były to drobne i dość błahe zadania. Najdłuższe wymagało miesięcznego pobytu w Abudży, stolicy Nigerii, i w zasadzie sprowadzało się do niańczenia jednej dorosłej osoby – słowem, nic nadzwyczajnego. W żaden sposób nie mógł połączyć tamtej roboty z tym, co się właśnie wydarzyło.

Rozległ się trzask interkomu.

– Znalazłam Michael Munroe na oddziale ratunkowym w Medical City – oznajmiła Walker.

Jahan uniósł brwi pytająco, ale Bradford pokręcił głową.

– Za szybko – skwitował.

Jahan niemal niezauważalnie kiwnął głową, raczej na znak, że ufa ocenie Bradforda, a nie że się z nim zgadza. Z wieszaka na klucze Miles wziął jeden komplet i ruszył do wyjścia.

– Pilnuj telefonów, dobrze? Zamknę od frontu. Zabieram Sam ze sobą.

Razem z Walker zjechali windą na poziom podziemnego parkingu i skierowali się do forda explorera, jednego z trzech wozów, które Capstone trzymało tu w pogotowiu. Bradford usiadł za kierownicą. Samantha zajęła miejsce pasażera, zapięła pas i wlepiła wzrok w przednią szybę. Wiedział, że powstrzymuje się od pytań.

Jej milczenie było częścią tego samego tańca uników, który trwał w firmie, odkąd Michael dołączyła do zespołu. Podejrzenia o lepsze traktowanie zepsuły atmosferę. Miles wciągnął Munroe do Capstone, nie robiąc tajemnicy z tego, że z nią sypia. Poza tym już raz rzucił wszystko, żeby ją ubezpieczać. Do momentu zdobycia dowodów Walker i Jahan traktowali ten wypad do szpitala jako prywatną misję Bradforda, rezultat jego paranoi i nadopiekuńczości, krótko mówiąc – marnowanie środków firmy.

Oddział ratunkowy szpitala Medical City, tak jak większość tego typu miejsc, był jaskrawo oświetlony i robił przygnębiające wrażenie. Poczekalnię wypełniały krzesła. Historyjka o najbliższej rodzinie pozwoliła Bradfordowi i Walker dostać się za szerokie drzwi wahadłowe oddzielające bezsilnych od tych, którym usiłowano pomóc. W korytarzu uderzył ich zapach środków dezynfekujących. Jaskrawy blask jarzeniówek uwydatniał makabryczność scen, których Bradford wolałby nie oglądać.

Odszukał właściwą salę i wszedł za kotarę przesłaniającą wejście, ale błyskawicznie się wycofał.

Idąca tuż za nim Walker niemal na niego wpadła. Ledwo zdążyła odskoczyć w bok.

– Co jest? – spytała.

Zamiast odpowiedzieć, jeszcze raz sprawdził numer sali, więc obrzuciła go tym samym spojrzeniem co wcześniej i wyminęła.

Wewnątrz znajdowało się tylko jedno łóżko i arsenał sprzętu medycznego. Miejsca było niewiele. Bradford stanął obok Walker, która z zasępioną miną przypatrywała się obcej kobiecie z mnóstwem sińców i szwów, odurzonej środkami znieczulającymi.

– Mam pogadać z pielęgniarkami? – spytała szeptem. – Dowiedzieć się, czy nie doszło do jakiejś pomyłki?

Bradford z powrotem zaciągnął zasłonę i dał Sam znak, żeby pilnowała korytarza. Rzeczy pacjentki leżały przy łóżku. Przeszukał je szybko, obmacał ubranie, sprawdził buty i zajrzał do torebki. W końcu znalazł portfel.

Portfel Munroe.

W rzeczach nie było poza tym nic, co pozwoliłoby ustalić tożsamość kobiety – żadnego notesu, gadżetów ani nawet telefonu. Tylko ten złożony na pół kawałek skóry, który jeszcze tego ranka tkwił w tylnej kieszeni spodni Munroe. Bradford przejrzał zawartość, wyjął kartę identyfikacyjną i obrócił ją do Walker, żeby mogła się jej przyjrzeć. Potem kiwnął głową w stronę drzwi.

Okręciła się na pięcie i wyszła.

Bradford sprawdził jeszcze prawo jazdy i karty kredytowe. Wszystkie były na miejscu. Brakowało tylko numerów kontaktowych oraz gotówki. Schował portfel do kieszeni i nieznacznie podniósł prześcieradło, żeby zobaczyć, co się kryje pod spodem. Zdawał sobie sprawę, że narusza prywatność tej kobiety, ale musiał potwierdzić swoje podejrzenia. Gdy to zrobił, dyskretnie opuścił salę.

Walker czekała na niego przy fordzie. Stała oparta o maskę, z założonymi rękami. Gdy się zbliżył, oderwała się od wozu.

– Tamta kobieta trafiła tu około dziesiątej dwadzieścia – oznajmiła – a Munroe zabrali dopiero o jedenastej trzydzieści. Coś tu nie gra.

– Nie zapominaj, że Michael przyszła do firmy tuż po dziesiątej – stwierdził. – Wszystko się zgadza, jeśli czekali, aż ona się zjawi, i mieli już pewność, że ją zgarną.

– To znaczy, że musieli obserwować twój dom – zauważyła Walker.

– Nie wykluczam tego.

Otworzył drzwi i wsiadł za kierownicę. W głowie kłębiła mu się setka pytań i wszystkie po kolei wypierało poczucie winy. Nigdy by nie dopadli Munroe, gdyby nie była w Dallas, a została tu ze względu na niego.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 30

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 31

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 32

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 33

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 34

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 35

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 36

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 37

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 38

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 39

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 40

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 41

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 42

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 43

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 44

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 45

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Doll

Copyright © 2013 by Taylor Stevens

All rights reserved

This translation published by arrangement with Crown Publishers, an imprint of the Crown Publishing Group, a division of Random House LLC

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce

© Stokkete/Shutterstock

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Lalka, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-264-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com