Riverowi z myślą o przyszłych wakacjach życia

Nie tyle chodzi o podróżowanie, co o wyjeżdżanie: kto z nas nie ma potrzeby ulżenia jakiemuś cierpieniu czy zrzucenia jakiegoś jarzma?

George Sand, Zima na Majorce,

Bernardinum, Wydawnictwo Diecezji Pelplińskiej, Pelplin 2006, przeł. Magdalena Zorga-Krzychowicz

Będę bezludną wyspą,

Na niej poczujesz wolności smak

Będę białogłowym sępem

Możesz go schwytać i zjeść

The Magnetic Fields, Desert Island

Dzień pierwszy

Dzień wyjazdu nadszedł niespodziewanie. Zwykle tak się dzieje, niezależnie od tego, ile dni do niego jeszcze pozostaje w kalendarzu. Jim już poprzedniego wieczoru spakował walizkę, ale mimo to teraz, na kilka minut przed planowanym wyjściem z domu, wciąż się zastanawiał. Czy włożył do bagażu wystarczająco dużo książek? Spacerował tam i z powrotem przed biblioteczką w swoim gabinecie, wyjmował z niej książki beletrystyczne, chwytając je za grzbiety, a po chwili wsuwał z powrotem na miejsce. Czy spakował buty sportowe do biegania? Czy schował do walizki krem do golenia? Z głębi domu dobiegały go odgłosy świadczące o tym, że również jego żona i córka w przedwyjazdowym ferworze biegają w górę i w dół po schodach z kolejną, tym razem już naprawdę ostatnią rzeczą, którą zapomniały zapakować do walizek i toreb piętrzących się przy drzwiach wyjściowych.

Jim, gdyby tylko miał taką możliwość, z własnego bagażu wyjąłby niejedno: miniony rok swego życia, także pięć poprzednich lat, upadek na dno przepaści; spojrzenie, które Franny skierowała na niego wieczorem zza stołu w jadalni; nowy smak po namiętnym pocałunku, który poczuł w ustach po raz pierwszy od trzydziestu lat, i głębokie pragnienie, żeby towarzyszące temu uczucie trwało bez końca; pustkę czekającą na niego po powrocie, beznadziejne dni, które będzie musiał jakoś wypełniać, wypełniać i wypełniać. Jim usiadł przy biurku i czekał na kogoś, kto mu powie, że jest potrzebny gdzie indziej.

– • –

Sylvia stała przed domem i spoglądała wzdłuż Siedemdziesiątej Piątej ulicy, w kierunku Central Parku. Jej rodzice należeli do osób żyjących w przekonaniu, że taksówki zawsze przyjeżdżają na czas, zwłaszcza w letnie weekendy, kiedy ruch w mieście jest najmniejszy. Sylvia uważała, że to bzdura. Dla niej jedyną rzeczą gorszą od dwóch tygodni wakacji z rodzicami, z ostatnich sześciu poprzedzających jej wyjazd na studia, byłoby spóźnienie się na samolot i drzemanie przez całą noc na siedząco w poczekalni na lotnisku na brudnym krześle, którym musiałaby się zadowolić. Już lepiej sama dopilnuje taksówki.

Nie, wcale nie chciałaby spędzić całego lata na Manhattanie, który zamienił się w kocioł gorącej betonowo-asfaltowej mieszanki. Perspektywa wakacji na Majorce była całkiem atrakcyjna: wyspa, łagodne fale i przyjemna bryza, okazja do szlifowania hiszpańskiego, którego nauka w szkole średniej szła jej zupełnie dobrze. Nikt, dosłownie nikt, z jej klasy maturalnej nie miał żadnych zajęć przez całe lato, oprócz organizowania domowych imprez lub chodzenia na nie podczas nieobecności rodziców, którzy powyjeżdżali do Wainscott lub Woodstock albo w inne miejsca, do wakacyjnych drewnianych domków celowo zbudowanych tak, żeby wyglądały prymitywnie i niebogato. Sylvia już dość się napatrzyła na twarze koleżanek i kolegów przez ostatnie osiemnaście lat i nie mogła się doczekać, aż wydostanie się z tego piekła. Owszem, były jeszcze cztery inne osoby z jej klasy, które wybierały się do Browna, ale z nimi nie zamierzała już nigdy więcej rozmawiać, jeśli nie będzie miała ochoty. Plan był taki: poznać nowych przyjaciół i zorganizować sobie nowe życie. W końcu znaleźć się tam, gdzie jej imię i nazwisko, Sylvia Post, nie będzie się kojarzyło z dziewczyną, którą była w wieku szesnastu, dwunastu czy pięciu lat, zamieszkać w miejscu oddalonym od rodziców i brata, gdzie będzie się mogła czuć na przykład jak astronauta unoszący się swobodnie w przestrzeni, poza zasięgiem działania siły grawitacji. W sumie Sylvia chętnie spędziłaby z rodziną całe lato za granicą. Nie musiałaby wtedy siedzieć do końca sierpnia w domu, kiedy imprezy znajdą się już w fazie schyłkowej, będą więc wymuszone i rozpaczliwie ponure. A ona nie zamierza się smucić.

Taksówka z włączonymi światłami wyjechała zza rogu i podskakując na wybojach, powoli zbliżała się w jej stronę. Sylvia podniosła jedną rękę, a drugą wystukała domowy numer na klawiaturze telefonu. Dzwonił i dzwonił nawet wtedy, gdy kierowca zatrzymał się już przed wejściem. Rodzice wciąż byli w środku i Bóg jeden wie, co tam jeszcze robili. Sylvia otworzyła drzwi taksówki, wsiadła i usadowiła się na tylnej kanapie.

– Jeszcze minutkę – powiedziała. – Przepraszam. Rodzice zaraz tu będą. Z nimi nie da się wytrzymać – dodała po chwili. Nie zawsze było to prawdą, ale teraz tak właśnie uważała i po tych słowach wcale się nie zawstydziła.

Taksówkarz, który najwyraźniej w razie potrzeby chętnie spędziłby tam cały dzień, pokiwał głową i włączył licznik. Stojący na ulicy samochód mógł spowodować zator, ale ruch był niewielki. Sylvii spieszyło się, prawdopodobnie jako jedynej osobie w całym mieście. Ponownie zadzwoniła do domu i tym razem jej ojciec zgłosił się od razu po pierwszym sygnale.

– Jedźmy już – ponagliła, nie dając mu dojść do słowa. – Taksówka czeka.

– Mama jeszcze się szykuje – odpowiedział Jim. – Wychodzimy za pięć minut.

Sylvia rozłączyła się i przesunęła na środek kanapy.

– Zaraz tu będą – wyjaśniła.

Oparła się i zamknęła oczy, poczuła, jak kosmyk jej włosów przylgnął do kawałka taśmy, którą sklejona była kanapa. Wydawało się bardzo prawdopodobne, że tylko jedno z rodziców wyłoni się z domu, że zdarzenia potoczą się jak w głupiej telenoweli bez satysfakcjonującego zakończenia.

Licznik miarowo odmierzał czas, a Sylvia i taksówkarz czekali w milczeniu przez całe dziesięć minut. Gdy Franny i Jim w końcu hałaśliwie wytoczyli się z domu, klaksony wszystkich samochodów, teraz stojących rzędem za taksówką, rozbrzmiewały głośno, niecierpliwie i alarmująco. Franny usiadła obok córki. Jim, który miał na sobie spodnie w kolorze khaki, zajął miejsce z przodu. Kolanami dotykał deski rozdzielczej. Sylvia nie była ani zadowolona, ani niezadowolona, że rodzice są z nią w taksówce, ale poczuła ulgę, choć nie wyraziła jej głośno.

– On y va! – zawołała Franny, zamykając za sobą drzwi taksówki.

– To po francusku – zauważyła Sylvia. – My jedziemy do Hiszpanii.

– Andale! – poprawiła się Franny, która już zaczęła się pocić i próbowała się ochłodzić paszportem, wachlując się nim pod pachą.

Miała na sobie swój strój wyjazdowy, starannie przygotowany na podróże samolotem i pociągiem do wszystkich zakątków świata. Składał się z czarnych legginsów, czarnej bawełnianej tuniki sięgającej do kolan i lekkiego szala, którym otulała się w samolocie. Gdy Sylvia zapytała kiedyś matkę o ten niezmienny zestaw podróżny, ta odpowiedziała krótko: „Przynajmniej nie podróżuję z zapasem whisky jak Joan Didion”. Zagadnięta o matkę i rodzaj jej pisarstwa Sylvia zwykle wyjaśniała, że Franny bardzo przypomina Joan Didion, z tą różnicą, że dopisuje jej apetyt, albo że podobna jest do Ruth Reichl, tyle że ma problem z osobowością. Matce nigdy ani słowem o swoich komentarzach nie wspomniała.

Taksówka ruszyła.

– Nie, nie, nie – zaprotestowała Franny, pochylając się do przodu, w kierunku pleksiglasowej szyby oddzielającej tylną część kabiny samochodu od kierowcy. – Proszę skręcić w lewo, potem znów w lewo w Central Park West. Jedziemy na lotnisko, a nie do New Jersey. Dziękuję. – Cofnęła się i znów oparła na siedzeniu. – Niektórzy ludzie... – zaczęła cicho i nie dokończyła.

Przez dalszą drogę nikt nie powiedział nic więcej oprócz udzielenia odpowiedzi na pytanie o godzinę ich odlotu do Madrytu.

Sylvia zawsze lubiła jazdę na lotnisko, ponieważ droga wiodła przez wszystkie części miasta, tak odmienne od tej, w której mieszkała, jak Hawaje od pozostałego obszaru Stanów Zjednoczonych. Mijało się wolno stojące domy jednorodzinne i ogrodzenia ze słupków połączonych łańcuchami, opuszczone budynki, dzieci jeżdżące na rowerach po ulicy. Dzielnice te robiły wrażenie miejsc, w których mieszkańcy przemieszczają się własnymi samochodami, co Sylvii wydawało się ekscytujące. Posiadanie auta kojarzyło się jej z życiem z filmów. Jej rodzice dawniej, gdy była mała, mieli samochód, ale się zestarzał i utrzymywanie go w garażu stało się kosztowne, więc w końcu go sprzedali. Wtedy była jeszcze za młoda, by zdawać sobie sprawę, jakim był luksusem. Teraz, ilekroć Franny i Jim rozmawiają z kimś, kto ma samochód i mieszka na Manhattanie, robią przerażone miny, jak goście, do których na przyjęciu przysiadł się szaleniec i postanowił bawić ich rozmową.

– • –

Jim przechadzał się po terminalu siódmym. Każdego dnia rano biegał lub spacerował co najmniej godzinę i uważał, że dziś nie ma powodu, żeby robić odstępstwo. Pod tym względem ojciec i syn mieli ze sobą wiele wspólnego, łączyła ich potrzeba ruchu i poczucia tężyzny fizycznej. Franny i Sylvia natomiast lubiły oddawać się lenistwu, leżeć godzinami na kanapie pochłonięte bez reszty lekturą lub zajęte oglądaniem telewizji. Jimowi wydawało się, że słyszy, jak zaczynają zanikać im mięśnie, ale potem okazywało się, że jakimś cudem obie zachowały jednak zdolność chodzenia i odpowiednio zmotywowane wciąż się poruszają. Zwykła trasa Jima wiodła do Central Parku, tam aż do jeziora, skąd na ukos przez park i wzdłuż jego granic do wschodniej części, dalej wokół przystani, którą mijał po drodze, a stamtąd do domu. W terminalu nie było widoków, o których można by opowiadać, ani wolno żyjących zwierząt, oprócz kilku zdezorientowanych ptaków, które niepostrzeżenie się tu przedostały i już pozostały na lotnisku im. Johna F. Kennedy’ego, uwięzione na zawsze. Ćwierkają teraz między sobą o samolotach i swoim marnym losie. Jim trzymał łokcie wysoko i spacerował energicznym krokiem. Zawsze był zdziwiony powolnym tempem, w jakim ludzie poruszają się na lotniskach, jakby byli zamknięci w niewoli w centrum handlowym, sami starcy i nierozgarnięte dzieci. Zauważył, że niektórzy rodzice trzymają swoje dzieci na smyczkach, co właściwie pochwalał, choć w rozmowie z Franny przyznawał jej rację, że takie traktowanie jest upokarzające. W trakcie przechadzki Jima niektórzy rodzice szarpnięciem odciągali swoje pociechy spod jego nóg, a on szedł dalej i dalej, mijał sklepik Hudson News i bar sportowy, dochodził do baru kanapkowego Au Bon Pain i wracał. Podróżni korzystający z ruchomych chodników przewozili na nich mnóstwo bagaży, więc Jim wolał iść obok, zresztą na swoich długich nogach podążał niemal z taką samą prędkością, z jaką przesuwał się napędzany silnikiem pas transmisyjny.

Do tej pory Jim odwiedził Hiszpanię trzy razy: w 1970 roku, kiedy ukończył szkołę średnią i spędził lato na podróżowaniu po Europie ze swoim najlepszym przyjacielem; w 1977 roku, gdy zaraz po ślubie z Franny ledwo mogli pozwolić sobie na wyjazd i jedli niemal wyłącznie najlepsze na świecie kanapki z szynką; i kolejny raz w 1992 roku, kiedy Bobby miał osiem lat i musieli codziennie wieczorem chodzić wcześnie spać, a więc przez cały tydzień właściwie nie zjedli prawdziwej kolacji, z wyjątkiem dnia, w którym zamówili posiłek do pokoju. Przyniesiono im wtedy danie, które miało tyle wspólnego z prawdziwym hiszpańskim jedzeniem co hamburguesa. Kto wie, jaka teraz okaże się Hiszpania w sytuacji gospodarczej równie słabej jak sytuacja Grecji. Jim minął wyjście, którym mieli wchodzić do samolotu, i zobaczył Franny i Sylvię zatopione w książkach. Siedziały obok siebie, ale nie rozmawiały, w milczeniu czuły się tak komfortowo, jak mogą się czuć tylko członkowie rodziny. Pomimo wielu powodów, dla których nie powinni razem wyjeżdżać, wspólnie z Franny uznali, że ta podróż dobrze im zrobi. Jesienią Sylvia pojedzie do Providence i tam, w towarzystwie kolegów z grupy, studiujących historię francuskiego kina, będzie palić samodzielnie skręcane papierosy; znajdzie się tak daleko od rodziców, jakby zamieszkała w innej galaktyce. Jej starszy brat, Bobby, który teraz po pas zatopił się w grząskim gruncie rynku nieruchomości na Florydzie, zrobił to samo. Początkowo rozłąka wydawała się nieprawdopodobna, jak amputacja kończyny, ale po pewnym czasie wrażenie to zaczęło ustępować, coraz bardziej się oddalało, zanikało i dziś Jim prawie nie pamięta, jak to było, kiedy Bobby mieszkał z nimi pod jednym dachem. Miał nadzieję, że podobnych uczuć nie doświadczy w związku z Sylvią, choć w głębi duszy wiedział, że się pojawią, i to szybciej, niż będzie potrafił się do nich przyznać. Bardziej obawiał się jednak, że gdy Sylvia opuści dom, cały ich świat zacznie się rozpadać, cegła po cegle, że ich dotychczasowe wspólne życie będzie się wydawało tylko wymyśloną historią, życiem innej osoby, wygodnym, choć niedoskonałym.

Na Majorce będą wszyscy: Jim i Franny, Sylvia, Bobby z Carmen, swoją beznadziejną dziewczyną, i bliski przyjaciel Franny, Charles, ze swoim partnerem, Lawrence’em. Mężem. Są teraz w związku małżeńskim, o czym Jim czasem zapominał. Wszyscy razem wynajęli dom oddalony o trzydzieści minut drogi od Palmy, od Gemmy, jakoś tak jego właścicielka ma na imię, Brytyjki, dalekiej znajomej Franny i dawnej przyjaciółki Charlesa. Miejsce to na zdjęciach, które Gemma przysłała im pocztą elektroniczną, wyglądało schludnie, dom z niewieloma meblami, ale urządzony ze smakiem: białe ściany, kominek obudowany kamiennymi płytami, niskie skórzane kanapy. Właścicielka, która zajmowała się sztuką, tak jak Charles, nie miała oporów przed przyjmowaniem obcych w swoim domu, co jak się zdaje, jest typowe dla Europejczyków, więc cała transakcja okazała się niezwykle łatwa. Jim i Franny musieli tylko wysłać jej czek i wszystko było załatwione: dom z ogrodem, basen i miejscowy nauczyciel hiszpańskiego dla Sylvii. Charles powiedział nawet, że Gemma prawdopodobnie udostępniłaby im dom nieodpłatnie, ale uznali, że tak będzie lepiej i milion razy prościej niż wyprawianie Sylvii na letni obóz jak do tej pory przez te wszystkie lata.

Dwa tygodnie to dość długo, można powiedzieć nawet, że kawał czasu. Upłynął miesiąc od ostatniego dnia Jima w redakcji czasopisma „Gallant”, ale dni mijały bardzo powoli, skapywały jak melasa, przylepiały się do każdej powierzchni, w żaden sposób nie dawały się usunąć. Dwutygodniowy wyjazd pozwoli Jimowi poczuć się tak, jakby dokonał zmiany i wybrał nowe, wolne życie, podobnie jak wiele osób w jego wieku. Miał sześćdziesiąt lat i wciąż był szczupły, jego jasne blond włosy przetrwały właściwie w stanie nienaruszonym, no może trochę się przerzedziły. Ale nigdy nie były zbyt gęste, co podkreślała czasem Franny, kiedy przyłapała go na dotykaniu się po głowie przed lustrem. Mógł biegać równie daleko jak wtedy, gdy miał czterdzieści lat, i potrafił zawiązać muszkę w niecałą minutę. Nie ma dwóch zdań, uważał, że jest w zupełnie dobrej formie. Dwutygodniowy wyjazd był dokładnie tym, czego teraz potrzebował.

Zawrócił i podążył z powrotem do poczekalni przy wejściu do samolotu, usiadł na wolnym miejscu obok Franny, która przesunęła się nieco, lekko przemieszczając biodra tak, że jej skrzyżowane nogi znalazły się na wprost Sylvii. Franny czytała Don Kichota w ramach klubu książki – grupy kobiet, za którymi nie przepadała, i teraz od czasu do czasu cicho cmokała, przypuszczalnie wyobrażając sobie jałową dyskusję, jaką zapewne ta lektura wywoła.

– Naprawdę jeszcze tego nie czytałaś? – zapytał Jim.

– Czytałam, ale w szkole średniej. Kto by pamiętał? – Franny przewróciła kartkę.

– Dziwne – odezwała się Sylvia. Oboje rodzice skierowali wzrok na nią. – My przerabialiśmy Don Kichota jesienią. Zabawna opowieść i wzruszająca. Trochę przypomina Czekając na Godota, prawda?

– Mm-hmm – mruknęła Franny, powracając do czytania.

Jim spojrzał na Sylvię ponad głową Franny i przewrócił oczami. Wkrótce można będzie wsiadać do samolotu, a potem znajdą się w górze, zawieszeni w powietrzu. Posiadanie córki, w której towarzystwie lubił przebywać, było w przekonaniu Jima jednym z jego najlepszych życiowych osiągnięć. Los działa nam na przekór we wszystkich sferach planowania rodziny. Nie można wybrać sobie płci dziecka ani mieć takiego, które byłoby bardziej przywiązane do jednego z rodziców niż do drugiego. Trzeba przyjąć to, co przychodzi w sposób naturalny, i właśnie tak było z Sylvią. Pojawiła się na świecie dziesięć lat po swoim bracie. Bobby lubił nazywać to zdarzenie „wypadkiem”, ale Jim i Franny woleli słowo „niespodzianka”, jak urodzinowe przyjęcie z balonikami. Dla nich była to naprawdę niespodzianka. Kobieta przy wejściu do samolotu podniosła mikrofon i zaprosiła pasażerów na pokład.

Franny zamknęła książkę i od razu zaczęła zbierać swoje rzeczy – zawsze chciała jako jedna z pierwszych znaleźć się na pokładzie, jakby chwila zwłoki miała spowodować, że będzie zmuszona łokciami przepychać się z kimś, kto mógłby zająć wyznaczone jej miejsce. Dla Franny – tak w każdym razie mówiła – ma to znaczenie. Zależało jej, żeby jak najszybciej dostać się tam, dokąd zmierzała, inaczej niż ci wszyscy maruderzy, którym wydawało się, że będą równie zadowoleni, nawet jeśli już nigdy nie opuszczą lotniska, gdzie zajmą sobie czas kupowaniem za drogich butelek z wodą i czasopism, które ostatecznie porzucą w gazetniku przy fotelu.

– • –

Jim i Franny siedzieli obok siebie w wyprofilowanych fotelach, które można było rozłożyć niemal na płasko. Franny zajęła miejsce przy oknie, Jim od strony przejścia między rzędami. Podróżowała często i nazbierała sobie sporo punktów lojalnościowych, tak dużo, że niejeden by jej pozazdrościł, ale nawet gdyby ich nie miała, i tak chętnie dopłaciłaby za wygodniejsze miejsce. Sylvia siedziała trzydzieści rzędów za nimi, w klasie ekonomicznej. Nastolatki i młodsze dzieci wcale nie muszą podróżować w klasie biznesowej – tak uważała Franny. Dodatkowa przestrzeń jest dla osób, które potrafią ją docenić, naprawdę docenić, tak jak ona. Sylvia wciąż miała giętkie ciało, bez trudu potrafiła zwinąć się na fotelu, ułożyć na tyle wygodnie, żeby zasnąć. Franny przestała już o tym myśleć.

Samolot znajdował się gdzieś nad oceanem, a zachodzące słońce zakończyło już swoje spektakularne przedstawienie w różowo-pomarańczowych światłach. Wokół zapadła ciemność i Jim wpatrywał się w pustkę ponad ramieniem żony. Franny wzięła tabletki nasenne. Chciała obudzić się wypoczęta i łatwiej przetrwać czas nieuniknionego zmęczenia po długiej podróży samolotem. Zażyła je wcześniej niż zwykle, bo bezpośrednio po starcie, szybko zapadła więc w sen. Spała zwrócona twarzą do okna z rozchylonymi ustami i pochrapywała. Oczy miała zasłonięte jedwabną, wypełnioną miękką włókniną maską z gumką rozciągniętą wokół głowy.

Jim odpiął pasy i wstał rozprostować nogi. Przeszedł do tylnej części kabiny pierwszej klasy, odsunął zasłonkę i popatrzył w głąb samolotu. Sylvia była tak daleko, że z miejsca, w którym się znajdował, nie mógł jej dostrzec. Ruszył więc przed siebie, szedł dalej i dalej, aż w końcu ją zobaczył. Jedyne światło w ostatnich kilku rzędach paliło się nad jej głową. Jim torował sobie drogę do córki, omijając nogi śpiących bez butów pasażerów.

– Hej – powiedział, kładąc dłoń na oparciu fotela przed Sylvią.

Miała w uszach słuchawki i w rytm muzyki poruszała głową, której cień odbijał się w ekranie jej notebooka. Była zajęta pisaniem i nie zauważyła, że do niej podszedł.

Jim pogłaskał ją po ramieniu. Zaskoczona, spojrzała w górę, pociągnęła za biały przewód i wyjęła słuchawki. Delikatne dźwięki nierozpoznawalnej dla niego muzyki popłynęły znad jej kolan. Sylvia nacisnęła niewidoczny przycisk i muzyka ucichła. Zamknęła pokrywę notebooka i skrzyżowała na niej dłonie, dodatkowo chroniąc swoje najskrytsze myśli przed wzrokiem ojca.

– Cześć – powiedziała. – Co tam?

– Nic specjalnego – odparł Jim, który przykucnął, zajmując niewygodną pozycję. Plecami oparł się o fotel po drugiej stronie przejścia między rzędami siedzeń.

Sylvia poczuła niezadowolenie, widząc, jak ojciec ułożył swoje ciało w nienaturalny sposób. W ogóle niechętnie myślała o tym, że jej ojciec ma ciało. Nie po raz pierwszy w ciągu kilku ostatnich miesięcy Sylvia wolałaby, żeby jej wspaniały tata, którego bardzo kocha, leżał w żelaznym płucu i zmieniał swoje położenie tylko wtedy, gdy znajdzie się ktoś na tyle uprzejmy, żeby przewieźć go w inne miejsce.

– Mama śpi?

– Oczywiście.

– Jesteśmy już blisko?

– Jeszcze nie. – Uśmiechnął się. – Ale nie jest najgorzej. Może spróbuj się trochę przespać.

– Spróbuję – odpowiedziała Sylvia. – Ty też się postaraj.

Jim pogłaskał ją i położył dłoń na jej ramieniu. Wzdrygnęła się. Odwrócił się i ruszył z powrotem w kierunku swojego miejsca, ale Sylvia zawołała go, jakby chciała przeprosić, choć wcale nie była przekonana, że jest jej przykro.

– Wszystko się ułoży, tato. Zobaczysz, będzie fajnie.

Jim pokiwał do niej głową i powoli zmierzał do swego fotela.

Gdy się szczęśliwie oddalił, Sylvia znów podniosła pokrywę notebooka i powróciła do listy, którą wcześniej układała: „Sprawy do załatwienia przed wyjazdem do college’u”. Do tej pory były na niej tylko cztery punkty: 1. Kupić bardzo długie prześcieradła. 2. Zrobić sobie grzywkę? 3. Opalić się (krem brązujący?) (Haha, po moim trupie.) (Nie, najpierw udusić rodziców.) 4. Stracić cnotę. Sylvia podkreśliła ostatni punkt na liście, po czym narysowała kilka zawijasów na marginesie. Prawie go zamazała.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dzień drugi

Dostępne w wersji pełnej

Dzień trzeci

Dostępne w wersji pełnej

Dzień czwarty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień piąty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień szósty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień siódmy

Dostępne w wersji pełnej

Dzień ósmy

Dostępne w wersji pełnej

Dzień dziewiąty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień dziesiąty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień jedenasty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień dwunasty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień trzynasty

Dostępne w wersji pełnej

Dzień czternasty

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Lato na Majorce

Spis treści

Karta tytułowa

Dedykacja

Motto

Dzień pierwszy

Dzień drugi

Dzień trzeci

Dzień czwarty

Dzień piąty

Dzień szósty

Dzień siódmy

Dzień ósmy

Dzień dziewiąty

Dzień dziesiąty

Dzień jedenasty

Dzień dwunasty

Dzień trzynasty

Dzień czternasty

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Vacationers

Copyright © 2014 by Emma Straub

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with Riverhead Books, a member of Penguin Group (USA) LLC, a Penguin Random House Company.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne okładki:

Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Fotografia na okładce

© John Lynn / Demurez Cover Arts

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Lato na Majorce, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-901-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl