1

W nieskazitelnym wiosennym słońcu typowo brytyjska twarz. Bladość zalana rumieńcem, włosy krótkie, jasne. Marynarka i krawat. Pięćdziesiąt lat. Twarz bardzo inteligentna. A także przekonująca. Mężczyzna siedzi ze skrzyżowanymi nogami w ładnym przyhotelowym ogrodzie.

Za nim, w lekkim oddaleniu, siedzi dwóch młodszych asystentów.

Jeszcze dalej piękny basen. Niewielu kąpiących się, senna wakacyjna atmosfera, charakterystyczna dla wczesnego ranka. Wszyscy zanurzeni w identycznych, miękkich, białych szlafrokach.

Najróżniejsze wanny z hydromasażem są jak plamy na nieskalanej łące.

A w głębi wspaniały alpejski hotel. Ciepły, dostojny i zarazem luksusowy.

Ramę dla niego tworzą one, wyniosłe Alpy.

Pięćdziesięciolatek wyciąga paczkę papierosów, właśnie ma zapalić, gdy ostrzega go spokojny głos, bez cienia wyrzutu.

– Tutaj nie wolno palić.

– Nawet na dworze?

– Nawet w środku.

Spokojny głos należy do mężczyzny, który siedzi naprzeciw niego. Anglik, koło osiemdziesiątki, w miękkim zestawie koordynowanym w dwóch odcieniach beżu, w markowych okularach z czarnymi oprawkami, za którymi kryją się jasne, wyblakłe oczy, bystre i pełne melancholii. Mowa o Fredzie Ballingerze.

Dzieli ich jeden stolik. Fred ma przed sobą otwartą gazetę. Jest spokojny, opanowany, pogodny, w jego oczach pojawia się jakieś nieokreślone rozczarowanie, gdy odwija cukierka, którego wkłada do ust zdecydowanym, wprawnym ruchem.

– Mister Ballinger, mogę się do pana zwracać maestro?

Fred Ballinger wzrusza ramionami. Nie ma to dla niego znaczenia.

– Jak panu mijają wakacje?

– Bardzo dobrze, dziękuję.

– Od dawna pan tu przyjeżdża?

– Od ponad dwudziestu lat. Bywałem tu z moją żoną. Później przyjeżdżałem sam, ale mam tu wielu przyjaciół.

– Dlaczego właśnie Szwajcaria?

– Jest stąd blisko do Włoch. A ja, po Londynie i Nowym Jorku, przez dwadzieścia cztery lata kierowałem orkiestrą wenecką.

– Oczywiście, ależ jestem niemądry! To miejsce chyba jest też bardzo relaksujące.

– To miejsce jest tylko relaksujące.

Pięćdziesięciolatek się uśmiecha. Fred nie.

– Nadal pan dyryguje lub komponuje muzykę, maestro?

– Nie. Jestem na emeryturze.

– Nie muszę chyba mówić, że ja, tak jak wszyscy, jestem pana zagorzałym wielbicielem.

– Dziękuję.

Pięćdziesięcioletni Anglik znowu się uśmiecha.

– Maestro, tak jak panu wspominałem, pracuję przy organizacji specjalnych wydarzeń w Pałacu Buckingham.

Fred przejawia cień zainteresowania.

– Pracuje pan dla królowej?

– W istocie.

– Dobrze. Monarchie zawsze budzą sympatię.

– Jeśli mogę zapytać, dlaczego monarchia budzi w panu sympatię? – Pięćdziesięciolatek jest zaskoczony.

– Ponieważ jest krucha. Wystarczy pozbyć się jednej osoby i świat momentalnie się zmienia. Tak jak w małżeństwie.

– Królowa byłaby zaszczycona, gdyby zechciał pan przyjąć w czerwcu tytuł szlachecki.

Fred Ballinger pozwala sobie na lekki uśmiech.

– Wie pan, co powiedział Satie, gdy zaproponowano mu Legię Honorową? Powiedział: „Nie wystarczy jej odrzucić, nie należałoby na nią nawet zasługiwać”. Ale ja nie jestem Satiem. I, proszę mi wybaczyć, mam brzydki zwyczaj przytaczania cytatów.

– Jej wysokość będzie szczęśliwa na wieść o pana akceptacji.

– Jej wysokość nigdy nie była szczęśliwa.

Wysłannik, lekko zawstydzony, pomija to milczeniem.

– Ponadto nadanie tytułu zbiegnie się w czasie z urodzinami księcia Filipa, a królowa chciałaby sprezentować mu koncert Londyńskiej Orkiestry Filharmonicznej w teatrze w Wimbledonie, z którym książę jest mocno związany z nieznanych mi przyczyn, i byłaby bardzo szczęśli… to jest, bardzo zaszczycona, gdyby to pan dyrygował wykonaniem pańskich kompozycji.

– Nie dyryguję już od dłuższego czasu.

– Jestem pewien, że nie zapomniał pan, jak się to robi. – Pięćdziesięciolatek się uśmiecha.

Fred Ballinger zastanawia się poważnie.

– Nie, nie zapomniałem, jak się to robi.

Tym razem wysłannik uśmiecha się szeroko.

– Książę Filip i królowa będą zachwyceni, mogąc wysłuchać pana słynnych Przyjemnych piosenek.

Z wielkim spokojem, prawie z rezygnacją, Fred odpowiada:

– Nie wykonam żadnej z moich Przyjemnych piosenek.

– Dlaczego?

– Z powodów osobistych.

– W roli sopranu moglibyśmy zaangażować wielką Sumi Jo.

– Sumi Jo nie jest odpowiednia.

– Proszę mi powiedzieć, która z sopranistek będzie odpowiednia, a dostanie ją pan.

– Żadna nie jest odpowiednia.

Decyzja wydaje się ostateczna. Fred Ballinger wraca do lektury gazety. Puścił mimo uszu wszystkie pochlebstwa. Zniechęcony wysłannik zwiesza głowę.

Cisza. Słychać jedynie delikatny szelest. Fred bawi się papierkiem od cukierka, zgniatając go palcami w równych odstępach czasu. Te krótkie i zmienne interwały dyktują wyraźny „rytm muzyczny”.

Wysłannik królowej wkłada do ust papierosa, zbliża zapalniczkę, po czym przypomina sobie o zakazie palenia.

– Pan wybaczy, maestro, ale królowa mogłaby to źle odebrać. Nie jest przyzwyczajona do odmowy – jąka się niezręcznie, podejmując ostatnią próbę.

Fred Ballinger, wciąż czytając gazetę, zatrzymuje nagle ruch papierka.

– Jakoś sobie z tym poradzi. Są sprawy o wiele ważniejsze od moich Przyjemnych piosenek.

Anglik wstaje niepocieszony.

– Zatem przekażę treść naszej rozmowy. Do widzenia, maestro.

Zaczyna się oddalać. Dwóch asystentów podąża za nim. Podnosząc się, odsłaniają kolejny stolik i siedzącego przy nim mężczyznę, który, jak się zdaje, słyszał całą rozmowę.

Nazywa się Jimmy Tree, ma trzydzieści cztery lata. Kalifornijczyk, piekielnie przystojny, gwiazda Hollywoodu. O tak wczesnej porze je stek z frytkami. Wydaje się zmęczony, schowany pod niedobraną czapką bejsbolową, kilkudniowym zarostem, okularami przeciwsłonecznymi i niedbałym, wymiętym ubraniem.

Trzech Anglików właśnie okrąża basen, kierując się do wyjścia, gdy ktoś nagle przykuwa uwagę królewskiego wysłannika.

Tym kimś jest mężczyzna pływający w basenie.

Nad powierzchnię wody wystaje tylko twarz pięćdziesięciolatka. Jest nabrzmiała, latynoska, włosy pofarbowane na sztuczny żółty kolor, pełne usta, zmęczone rysy, ciemne, inteligentne oczy i zmarszczki jak bruzdy, które nie pasują do mężczyzny w średnim wieku. Patrzy w pustkę.

Wysłannik natomiast wpatruje się w Latynosa i pyta ściszonym głosem jednego z towarzyszy:

– Widziałeś? To on?

Obydwaj asystenci zwracają wzrok ku basenowi i natychmiast go rozpoznają. Są podekscytowani.

– Oczywiście, że to on.

– Mój Boże, to naprawdę on.

Cała trójka idzie dalej, nie mogąc się powstrzymać od ukradkowych spojrzeń skierowanych w stronę Latynosa, który właśnie, z pomocą około czterdziestoletniej kobiety i trzech ratowników, na których opiera się całym ciężarem ciała, wychodzi z basenu. Pokonuje niskie schodki, które jemu wydają się nie do zdobycia.

Jest tak dlatego, że stopniowo wyłaniający się z wody mężczyzna jest niespotykanie otyły, porusza się z wielkim trudem. Dysząc, ta masywna, charyzmatyczna postać siada na brzegu basenu. Jego ręce są pokryte tatuażami przedstawiającymi twarze słynnych bohaterów słynnych rewolucji.

Ratownicy się oddalają. Kobieta około czterdziestki, o twarzy dobrej i cierpliwej, to pewnie jego partnerka. Siada koło niego. Wyciera mu włosy ręcznikiem. Z czułością zajmuje się tym ogromnym wielorybem.

2

W Wenecji, nocą.

Od czasu do czasu, sporadycznie i nieregularnie, załamane i stłumione, jak gdyby pochodziły z samego dna morza albo świadomości, rozlegają się krótkie dźwięki gitary.

To, co widać teraz, jest jak wizja.

Przepiękna wizja: opustoszały plac Świętego Marka pod acqua alta. Ogromny, z niezapomnianymi pałacami i portykami i kwadratowym jeziorem, którego woda obmywa kolumny.

Podwyższona kładka, wąska i długa, przecina plac, umożliwiając przemieszczanie się. Ale na razie jest pusto.

Później, gdy nadchodzi noc w tym z definicji tajemniczym mieście, gdzieś w oddali na wąskiej kładce pojawia się Fred Ballinger.

Stawia małe kroki, chwiejne i mozolne, jak wszyscy starsi ludzie.

Fred podnosi wzrok i dostrzega po drugiej stronie platformy posągową postać kobiety, która zmierza w jego stronę. Przesuwają się tak ku sobie, jedyne istoty ludzkie w tej nierealnej, zatopionej Wenecji. Teraz są już blisko siebie, niedługo się miną i Fred, widząc kobietę dokładniej, nie kryje zdumienia: ma ona sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu.

Jest niezwykle piękna, ma czarne włosy i zielone oczy, tak że aż wydaje się sztuczna. Ma na sobie jednoczęściowy kostium kąpielowy i szarfę z napisem: „Miss Universe”.

Podąża kładką tym nienaturalnym krokiem top modelek podczas ważnego pokazu. Niedługo się miną. Chodnik jest wąski, więc obydwoje odwracają się bokiem, żeby przejść, nie lądując w wodzie. Co było nieuniknione, dotykają się. Bujny biust Miss Universe muska wątłą pierś Freda Ballingera.

Patrzy na nią z dołu niczym widz w teatrze.

Ona, chłodna jak wszystkie modelki, patrzy pustym wzrokiem i nie zwraca uwagi na dwuznaczne, ulotne zetknięcie się jej perfekcyjnego ciała z ciałem Freda.

Uniknąwszy zderzenia, każde z nich rusza swoją drogą. Miss, kołysząc biodrami, oddala się w świetle księżyca, otoczona ogromem wody niczym w prowokacyjnym śnie od Dolce & Gabbana.

Fred idzie przed siebie i zaczyna odczuwać lęk. Dzieje się tak dlatego, że poziom wody zaczyna gwałtownie wzrastać. Zalewa chodnik, otacza jego stopy, później kostki, kolana.

Próbuje iść szybciej, ale jest stary, a woda stawia opór. Fred odwraca się i wykrzykuje zduszonym głosem imię, jakby wołał na pomoc Miss Universe: „Melanie, Melanie”.

Ale Miss Universe już nie ma, jakby wyparowała.

Fred brnie powoli naprzód, woda sięga mu już do klatki piersiowej, szyi, podbródka, w panice wydaje z siebie jakiś dźwięk, gdy nagle, na szczęście…

3

Budzi się. Natychmiast dochodzi do siebie. Z trudem podnosi się z fotela. Dookoła nikogo nie ma. Jest późno. Tylko w oddali grupka nocnych marków.

Dźwięki gitary, które wydawały się stłumione, teraz są wyraźne i realne. Rozbrzmiewają nieprzerwanie.

Fred zaczyna iść drobnym krokiem, w półmroku, oświetlony tylko podwodnymi światłami basenu.

Przesuwa się wzdłuż opustoszałego trawnika, a od strony grupki dochodzą dźwięki gitary, do których teraz dołączył śpiew.

Grają Onward. Wspaniały, powściągliwy, przykładowy amerykański folk. Instynktownie Fred idzie w stronę muzyki. Podchodzi do grupy w miejscu, gdzie Mark Kozelek gra na gitarze. Są tam też trzy kobiety, mniej więcej dwudziestoletni chłopak i Jimmy Tree. Wszyscy są zrelaksowani i rozluźnieni, z przyjemnością słuchają ballady słynnego amerykańskiego piosenkarza folkowego.

Fred zatrzymuje się w niewielkiej odległości i stojąc, słucha pięknej piosenki. Mark Kozelek zauważa go i nie może ukryć pewnego wzruszenia, że ma tak znakomitego słuchacza. Skłania lekko głowę z szacunkiem i, przerywając na chwilę grę, zwraca się do Freda:

– Maestro.

Fred się uśmiecha.

Jimmy Tree, który leży z zamkniętymi oczami na trawie, otwiera je i zauważa Freda. Witają się skinieniem głowy, po czym Jimmy daje Fredowi znak, aby ten się zbliżył.

Fred podchodzi, siada na brzegu leżaka obok Jimmy’ego. Ten podaje mu filiżankę.

– Po kryjomu wlałem trochę ginu z tonikiem do herbaty ziołowej. Ma pan ochotę, panie Ballinger?

– Nie, dziękuję. Wolałbym trochę herbaty wlanej do ginu z tonikiem.

Obydwaj się uśmiechają.

Fred wyciąga chusteczkę z materiału, wydmuchuje krótko nos, następnie starannie ją składa i precyzyjnym gestem, który powtarzał już miliardy razy, czterokrotnie wyciera nos, po czym chowa chusteczkę do kieszeni marynarki.

Jimmy Tree z najwyższą uwagą, zamaskowaną nieodpartym uśmiechem, obserwował to, co Fred robił z chusteczką.

– Myślałem dzisiaj o tym, że ja i pan mamy ten sam problem.

– Słucham.

– Całe życie płacimy za to, że raz ulegliśmy lekkości.

– Być może. To dlatego, że lekkość jest nieodpartą pokusą.

– Pracowałem z wielkimi reżyserami europejskimi i amerykańskimi, ale dzięki Mister Q publiczność zapamięta mnie jako cholernego żelaznego robota, a panu będą wypominać Przyjemne piosenki. Nie pamiętają, że skomponował pan Czarny pryzmat, Życie Hadriana i wszystko inne.

Fred Ballinger uśmiecha się, Jimmy odwzajemnia uśmiech. Teraz są sojusznikami.

– To dlatego, że lekkość jest też perwersją. Co pan robi w Europie?

– Za miesiąc zaczynam kręcić film w Niemczech. Przygotowuję się do roli.

– To lekka postać?

– Zależy od punktu widzenia.

– Jak panu idzie?

– Zobaczymy.

Mark Kozelek wygrywa ostatnią nutę Onward. Rozlega się cichy aplauz grupy przyjaciół. Fred nie dołącza do nich.

Podnosi się z trudem, chce się pożegnać z Jimmym.

– Zrobiło się już późno jak dla mnie.

– Dla mnie nie.

Fred się uśmiecha. Jimmy salutuje mu, żartobliwie naśladując wojskowy gest.

Ballinger oddala się niepewnym krokiem starca. Jimmy, pijąc, obserwuje jego powolny chód.

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

28

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

48

Dostępne w wersji pełnej

49

Dostępne w wersji pełnej

50

Dostępne w wersji pełnej

51

Dostępne w wersji pełnej

52

Dostępne w wersji pełnej

53

Dostępne w wersji pełnej

54

Dostępne w wersji pełnej

55

Dostępne w wersji pełnej

56

Dostępne w wersji pełnej

57

Dostępne w wersji pełnej

58

Dostępne w wersji pełnej

59

Dostępne w wersji pełnej

60

Dostępne w wersji pełnej

61

Dostępne w wersji pełnej

62

Dostępne w wersji pełnej

63

Dostępne w wersji pełnej

64

Dostępne w wersji pełnej

65

Dostępne w wersji pełnej

66

Dostępne w wersji pełnej

67

Dostępne w wersji pełnej

68

Dostępne w wersji pełnej

69

Dostępne w wersji pełnej

70

Dostępne w wersji pełnej

71

Dostępne w wersji pełnej

72

Dostępne w wersji pełnej

73

Dostępne w wersji pełnej

74

Dostępne w wersji pełnej

75

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68

69

70

71

72

73

74

75

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: La giovinezza

© 2015 RCS Libri S.p.A., Milan

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Projekt i opracowanie graficzne okładki według oryginału: Katarzyna Borkowska

Na okładce

création originale: © LE CERCLE NOIR POUR SILENZIO

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Młodość, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-937-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com