Tytuł oryginału: La Pintora de Estrellas

© Amelia Noguera, 2015
© Penguin Random House Grupo Editorial S.A.U, 2015
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska
Projekt i opracowanie graficzne okładki: Katarzyna Borkowska
Fotografia na okładce © Ilona Shevchishina / Trevillion Images

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Malarka gwiazd, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-750-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax: 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Dedykacja

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

***

Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Moim rodzicom,

Carmen i Laurowi, nieustająco

ROZDZIAŁ 1

Płótno pokrywa się gessem, by rozpocząć tworzenie faktury na lnianej tkaninie rozciągniętej na ramie. Wszystko jest gotowe: drewniane sztalugi, rozstawione; pędzle, wypłukane, w równym rzędzie; płótno, białe, uroczyste; oleje, ułożone w odpowiedniej kolejności.

LOS MOLINOS (PROWINCJA MADRYT), SOBOTA, 13 MAJA 2000 (GODZ. 16.10)

Za oknem wciąż padał deszcz. Malutkie krople nasączone smakiem miasta osiadały wszędzie z zaraźliwą apatią. Dźwięk wody uderzającej w płytki tarasu zlewał się ze szmerem dobiegającym z ulicy. Słychać było słowa i szepty, którym ciepło i wilgoć służyły jako środki przekazu. Dobiegające z oddali cykanie świerszcza pocierającego skrzydłami w szalonej pieśni, zalęknionego, być może tonącego w kałuży, było marnym towarzystwem w tę noc, gdy po raz pierwszy poczułam, że cię nienawidzę”.

Violeta wiedziała, że nie powinno się rozpoczynać opowieści w ten sposób. Uczyła się o tym na zajęciach z twórczego pisania, na które uczęszczała przez całe lata – aż poznała Alvara i wszystko się urwało – dla zabicia czasu, nie oczekując niczego poza tym, by się dowiedzieć, jak porządkować własne myśli, i by poznać ludzi. Ale to, co miała teraz napisać, musiało się zaczynać od drobnego, silnego deszczu, który przenika wszystko równie dokładnie jak woda wsiąkająca w ziemię i tworząca kałuże. Bez pardonu, bez tłumaczeń, bez wyrzutów sumienia. Violeta chciała wyrazić na piśmie, dlaczego pragnie go porzucić, żeby nigdy o tym nie zapomnieć i żeby nikt o tym nie zapomniał. Musiała pozostawić testament zapowiedzianej śmierci swej miłości do niego, swego płaczu bez świadków, swego strachu. Bo choć nie chciała oglądać go już nigdy, przenigdy, kiedy spisze wspomnienia, wyśle mu rękopis, żeby wiedział, dlaczego postanowiła skończyć z wymarzonym życiem gorącego uczucia na pokaz i nienawiści w cztery oczy, całonocnych imprez i koszmarnych powrotów, seksu dla miłości i miłości dla seksu.

A także, by wreszcie dotarło do niego, że ona nigdy nie wróci; choćby przetrząsnął niebo i ziemię, Violeta postara się, by nie wiedział o niej nic: czy dalej ma krótkie włosy niesięgające ramion, czy zapuściła je sobie aż do ziemi; czy zafarbowała swój naturalny blond na czerwono czy na czarno; czy nosi sukienki luźniejsze i poważne, czy przykrótkie i opięte w talii i na obfitym biuście, który on w towarzystwie podziwiał tylko wtedy, gdy oglądał go u innych; buty na obcasie czy sandałki z wielu wąskich pasków, które tak lubił; czy się maluje czy nie, bo teraz może sobie na to pozwolić, choć zawsze wolała położyć trochę koloru na swoją bladą cerę; czy rozświetla pełne wargi błyszczykiem, czy są naturalnie różowe i matowe. Musiała jakoś powiedzieć mu, że być może zmieniła w sobie wszystko, by oddemonizować przeszłość, nawet to, o czym wiedziała, że najbardziej lubi w jej twarzy i w jej ciele.

Kupiła zeszyt, największy, jaki znalazła, formatu A4, z twardymi okładkami koloru łososiowego, gładki, bez linii czy kratek, które by prowadziły jej pismo. Gotowa do pracy zasiadła przed biurkiem w swoim pokoju, w domu dziadka, w pokoju, w którym mieszkała przez całe życie do momentu, gdy znalazła sobie własne mieszkanie i mimo jego próśb się wyprowadziła. Zastanowiła się, co tak naprawdę skłoniło ją do podjęcia tej decyzji. Z długopisem w ręku zaczęła przywoływać wszystko to, o czym chciałaby, żeby Álvaro wiedział, gdy już podejmie decyzję, gdzie i jak spróbuje ułożyć sobie życie na nowo. Napłynęły jej do głowy różnorakie lęki, powody, żale, ale żaden z nich nie był sam w sobie na tyle poważny, by zerwać. Ta właśnie myśl prześladowała ją od kilku tygodni poprzedzających ucieczkę: oto Álvaro potrafił sprawić, że każdy kryzys i każde przeprosiny, o ile takowe się zdarzały, mieściły się w pewnych granicach, nie wydawały się na tyle poważne, by zerwać, a zatem powinna zebrać je wszystkie i dodać do nich ten ostatni, ten sprzed kilku godzin. Ten, który wreszcie przywiódł ją do decyzji, by odejść.

MADRYT, PIĄTEK, 12 MAJA 2000 (GODZ. 13.35)

Światło wpadało przez okno kuchni, pomarańczowej, całej w pomarańczu, ten kolor podobał się Alvarowi i został wybrany na kafelki. Meble – białe; zasłony – włoskie story z surowego płótna; dekor w kolorowy wzór geometryczny; mały stolik i cztery krzesła, jedyne, co pozwolił jej wybrać, z heblowanego jasnego drewna. Violeta nie wiedziała, dlaczego lubi ten styl, rustykalny francuski, który tyle razy widywała w pięknych hotelach w Perpignan i Tuluzie, dokąd towarzyszyła mu w podróżach służbowych, kiedy nadzorował budowę dla któregoś ze swoich niezliczonych znajomych. Zara gryzła zabawkę o zapachu cielęciny, Violeta nie znosiła ich, bo wyglądały jak plastikowe. Twierdził, że to usuwa kamień z psich zębów, ale ona nie rozumiała, dlaczego jej młoda suczka miałaby już cierpieć na tę typową dla ludzi dolegliwość.

Tego ranka znalazła Carusa martwego. Ptaszek miał wodę i siemię, ale widocznie chodziło o coś poważniejszego; kupiła go, zanim poznała Alvara, trochę ponad pięć lat temu. Nawet krzyknęła, kiedy po wejściu do kuchni zobaczyła go sztywnego na dnie klatki, tak małego, tak nieruchomego, tak niemego, choć zwykle zanosił się śpiewem. Włożyła go zaraz do pudełeczka z kartonu, zawinęła w sreberko. Z pomocą Zary wykopała dołek na końcu ogrodu, pod pergolą, na której jeszcze nie kwitły róże i która wyglądała smutno i goło, obok stoliczka i dwóch metalowych krzeseł, gdzie siadała niekiedy, by zjeść podwieczorek, podczas gdy suczka grzebała pod jakimś krzakiem. Tam go pochowały, a ona wyrecytowała na głos wiersz o wolnym ptaku. Na świeżo ubitej ziemi postawiła krzesło, na wypadek gdyby Zara postanowiła kontynuować pogrzeb w swoim stylu. Smutek pozostał. Czuła go za każdym razem, gdy przypominała sobie kruche, sztywne ciałko.

Ciepło płynące od płyty ceramicznej, większej niż te standardowe – kolejna zachcianka Alvara – kleiło się jej do ciała, czuła jego nieprzyjemny dotyk na skórze, jakby miało łapy i próbowało ją pochwycić. Szklanka ze słodkim napojem wyśliznęła się jej z rąk i wpadła do sałatki, musiała zrobić ją od nowa. Na dźwięk klucza przekręcanego w zamku wzdrygnęła się i zacięła w palec nożem, którym obierała pomidora dla niego. Krew pociekła po przegubie, uczuła ból, jakby tysiąc os kłuło ją w czubek palca. Obmyła palec w bardzo zimnej wodzie, owinęła go serwetką i zakleiła plastrem, żeby ucisnąć rankę. Álvaro otworzył drzwi i poszedł prosto do łazienki. Usłyszała, jak pociąga za spłuczkę i myje ręce. Został jeszcze chwilę w salonie. Skorzystała z tego, by dokonać ostatnich poprawek na nakrytym stole: delikatna zastawa z pomarańczowym tulipanem u podstawy; kryształowe kieliszki Baccarat; tkany obrus i biały chleb, który musiała kupować na zamówienie, bo piekli go tylko dla klientów podobnych do nich, którzy mogli sobie pozwolić na zapłacenie dwóch euro za sztukę pieczywa o smaku takim jak niegdyś, jedynym, jaki uznawał Álvaro. Ale on nie usiadł przy stole. Podszedł do blatu i położył na nim pakunek z prezentem, który kupiła tego ranka, po pogrzebie kanarka.

– Skarbie, musimy porozmawiać. Ostatnio jesteś trochę roztargniona. Nie kupiłaś tego, o co cię prosiłem, dla żony Javiera. Nie zamawiałem tej torebki. Dobrze wiesz, jaki ważny jest dla mnie ten kontrakt, musimy wykorzystać każdą okazję, żeby zwrócić na siebie uwagę, a fakt, że zaprosili nas na urodziny, to dobry początek. Będą tam wszyscy decydenci, ich znajomi, grube ryby z kupą forsy, szykujące wielkie inwestycje w nowych dzielnicach. Muszę wykorzystać to, że Javier jest moim przyjacielem, i zakumplować się ze wszystkimi.

Álvaro zwracał się do niej per „skarbie”. Odebrał jej nawet imię; jak gdyby zwracanie się do niej po imieniu miało oznaczać uznanie jej za podmiot, przyznanie cząstki tożsamości; jak gdyby zwracanie się do niej w ten sposób odbierało tę tożsamość i nadawało inną, zgodną z jego wolą. Początkowo Violeta nie zdawała sobie z tego sprawy. Nie przeszkadzało jej to, a wręcz się podobało. Miał wówczas głos tak przyjemny, śmiech tak szczery, ręce tak bardzo delikatne, że kiedy mówił do niej „skarbie”, czuła smak brzoskwiń w syropie, marmolady truskawkowej, cukierków nadziewanych likierem.

– Tak, ale nie było. Już nie mieli bransoletki, o której mówiłeś. Dlatego kupiłam torebkę. Myślałam, że będzie ci wszystko jedno.

Kłamała. Bransoletka leżała sobie spokojnie na wystawie, czekając, aż ktoś zechce wydać na nią jedyne siedemset euro. Ale była zbyt droga i zbyt drobna, by warto było stosować ją jako promesę w polityce dar za dar: ty dajesz coś mnie, ja daję ci więcej.

– Nie, kochanie, nie jest mi wszystko jedno. Powiedziałem ci, żebyś kupiła bransoletkę. Muszę dostać ten kontrakt. Muszę. Nie wiem, czy rozumiesz, co do ciebie mówię, czasem wydaje mi się, że nie rozumiesz. Torebka to nie to samo.

– A ja myślę, że jest bardzo ładna. Popatrz. Jest z delikatnej skórki i ma srebrne dodatki. Wydałam na nią więcej niż na bransoletkę. I jest bardziej oryginalna. Jestem pewna, że ją zachwyci. Nie martw się.

Trzymała ją delikatnie, uważając, by nie pobrudzić krwią przesiąkającą przez serwetkę, w którą owinęła palec. Torebka była duża, wytworna, znacznie bardziej elegancka, niż mogła to docenić Eva. To pewne. Ponosi ją kilka dni, potem znudzi się i kupi sobie inną. Tak robiła ze wszystkim. Także z przyjaciółmi. Violeta nie rozumiała, jak Álvaro może chcieć zbliżyć się do nich, bogactwo to nie wszystko, wielkie kontrakty też. Ale jemu nie przeszkadzało, że go kupują. A ona nie lubiła Javiera, a tym bardziej Evy. Przebiegła jej przez głowę myśl, że tak naprawdę nie lubi nikogo z jego przyjaciół. Z tego towarzystwa, które wpakowało się do jej domu i do jej życia i które uwielbiało obmawiać wszystkich wokół, gdy tylko dyżurna ofiara znikała na odpowiednio długi czas. Z tym że ona nie miała już przyjaciół, do których mogłaby ich porównać. Sama nie wiedziała, jak i kiedy rozpłynęli się pomiędzy obowiązkami, pomiędzy „no to się zdzwonimy”, pomiędzy spotkaniami, na które od dawna przestała chodzić, bo on zawsze znalazł coś ciekawszego do zrobienia, superspektakl, egzotyczną podróż. Straciła ich z oczu, nie miała pojęcia, co się z nimi działo przez ostatnie pięć lat: żyła tylko z Alvarem i dla Alvara.

– Nie wiem, czy ty mnie w ogóle słuchasz. Nie obchodzi mnie, czy torebka jest ładna czy nie. Powiedziałem ci, żebyś kupiła coś innego, a ty zrobiłaś to, na co miałaś ochotę. Ty zawsze robisz to, na co masz ochotę. A ta sprawa jest bardzo ważna. Już ci mówiłem. Jeśli nie dostanę tego kontraktu… Wiesz, że w tym roku nie miałem żadnej porządnej realizacji, a z tą przy Capitán Haya nie idzie za dobrze. Ale nie szkodzi, mamy jeszcze czas. Idź ją jutro oddaj i kup bransoletkę.

Aż do tego momentu Violeta nie zdawała sobie sprawy, że otworzył pakunek, żeby zobaczyć jego zawartość. W sklepie zapakowali prezent bardzo profesjonalnie. Sprzedawczyni obracała go wielokrotnie wokół osi, owijając błyszczącym papierem w kolorze fuksji, aż paczka zaczęła wyglądać jak wielki lizak w celofanie. Na koniec okręciła ją jedwabną wstążką. Violeta uznała to wszystko za zbyt pompatyczne, ale Eva należała do kobiet, które przepadają za wszystkim, co wielkie – wielki dom, wielki samochód, wielki mąż – więc była pewna, że ten prezent będzie jej odpowiadał bardziej niż drobna bransoletka. A jemu zachciało się rozbebeszyć paczkę, żeby zobaczyć, co zawiera.

Zaczęła oddychać szybciej. Czuła, że żyła na czole napełnia się lepkim płynem mknącym wszystkimi naczyniami, tą samą krwią, która sączyła się jeszcze z rozciętego palca. Ciało wysyłało jej sygnał, żeby zamilkła, żeby nie drążyła tematu, żeby nie wdawała się w dyskusję. Pomyślała, że pójdzie oddać torebkę i kupi tę parszywą bransoletkę, ale coś w niej sprzeciwiło się temu.

– Nie denerwuj się. Naprawdę, Álvaro, ten prezent jest bardziej elegancki. Na pewno zrobisz nim lepsze wrażenie niż bransoletką. Eva to kobieta z klasą, będzie umiała go docenić.

– Skarbie, nie zrozumiałaś mnie. Powiedziałem, że masz go zwrócić, i kropka. Gówno mnie obchodzi, czy ci się bardziej podoba, czy więcej kosztuje, czy co w ogóle o nim myślisz. Oddasz go i kupisz to, co powiedziałem. Na pewno mają inne bransoletki.

– Nie pójdę. Nie wymienię tej torebki. Chcesz, to idź sam i kup, na co będziesz miał ochotę.

– Skarbie, nie prowokuj mnie, ja tylko mówię, żebyś wymieniła prezent. Tylko tyle. To łatwe. Nawet ty potrafisz to zrobić. Masz tylko odszukać paragon, pójść do sklepu, podejść do kasy i niech ci zwrócą pieniądze. W tym sklepie można oddać wszystko.

Álvaro podniósł torebkę i wyciągnął w jej stronę. Patrzył na nią, nie mrugając powiekami, ze wzrokiem utkwionym w jej oczach. Wyprostowany, z wypiętą piersią, podniesionym czołem, naprężonymi muskułami, rozchylonymi ustami. Ale ona i tym razem nie chciała dostrzec zagrożenia, o jakim uprzedzała ją jego postawa, widziała przed sobą tylko mężczyznę, który znów zmuszał ją do zrobienia czegoś, przed czym się wzdragała. Sygnały nadchodziły jeden po drugim: jej ręce zaczęły drżeć, noga poruszała się nerwowo wbrew jej woli, czuła suchość w nosie i w ustach, oddychała coraz szybciej. Violeta nie chciała się jednak poddać. Nie chciała. Wzięła torebkę i rzuciła na ziemię, z całej siły, jakby odrzucała od siebie żal, który dławił ją, kiedy Álvaro zaczynał ją tak traktować, ujarzmiać wzrokiem, słowami, czynami.

– Powiedziałam, że nie pójdę. Nie mam ochoty.

Wytrzymała jego spojrzenie. Dumna, zdecydowana, pewna, że nie ulegnie. Kurczak w piwie parował na pomarańczowych tulipanach w głębi talerzy. Jej ptak nie zaśpiewa już więcej. Odgłos upadającej torebki przestraszył Zarę, która uciekła od stołu i zwinęła się w kłębek w koszyku. Opuściła łeb i widać było tylko jej brązowe ślepka, którymi spoglądała na Violetę, ostrzegając przed nieuchronnym. Álvaro chwycił ją za ramię. Ściskał bardzo mocno. Czuła, jak jego palce wpijają się w miękkie ciało. Poczuła ból. Zaciągnął ją nad torebkę i zmusił, żeby się pochyliła.

– Bierz torbę. Bierz… tą… pieprzoną… torbę.

– Nie. Sam ją weź, skoro ci tak zależy.

Álvaro rozcapierzył palce drugiej ręki i uderzył ją w twarz. Ból przeszył ją jak strzała i rozlał się na boki.

– Powiedziałem, bierz tą torbę. – Chwycił ją od tyłu i rzucił na podłogę. Poczuła ucisk w piersi, pełność w płucach. Do oczu napłynęły łzy. Przeniknął ją chłód, wilgotny chłód, który nie pasował do palących policzków, do fali gorąca od uderzenia otwartą dłonią. – Bierz tą pieprzoną torbę. Ale to już.

Violeta nie podniosła torebki. Wyciągnięta u jego stóp, obejmując obiema rękami bolący policzek, uniosła tylko wzrok i popatrzyła mu w oczy, błagając, żeby tego nie robił, żeby przestał, żeby nie dobijał tego, co już i tak zamierało, z każdą kolejną pretensją, z kolejnym krzykiem, z kolejnym ciosem, z kolejnym pragnieniem tonącym w morzu rozczarowań. Ale on nie zrozumiał, odebrał niemą prośbę jako prowokację kobiety wartej mniej niż on, lecz rzucającej mu wyzwanie. Wymierzając kopniak za kopniakiem w plecy, w nerki, w nogi, uśmierzał swój gniew, aż uznał, że ją złamał, że to on jest znowu panem i władcą. Wyszedł z kuchni, wziął klucze. Powoli otworzył drzwi, a zanim przekroczył próg, powiedział „do widzenia”, ponieważ jego staranne wychowanie nie pozwalało mu wyjść z domu bez pożegnania.

Violeta leżała obok zastawionego stołu, oddychając urywanie, obolała od wewnątrz i na zewnątrz, skulona, nieruchoma i bezbronna jak śpiące niemowlę. Ale nie chciała spać, chciała umrzeć i zabrać do grobu swoją porażkę, swoją miłość do niego, która wbrew jej woli wciąż była wielka, choć zraniona, i marzyła o ucieczce i ukryciu się, swoje poczucie winy, że nie umiała zapobiec temu, co się wydarzyło, nie potrafiła pomóc mu się zmienić, opanować gniewu. Jej łzy płynęły na posadzkę, a Zara lizała jej ręce, próbując dać jej trochę ciepła, choćby tylko psiego.

Podniosła się bardzo wolno i obejrzała miejsca, gdzie dosięgły ją kopniaki. Nie zobaczyła żadnego siniaka ani opuchlizny, ale bardzo bolały ją nerki i brzuch. Ponownie poczuła ukłucie lodowatego, panicznego lęku. Otarła łzy ściereczką i weszła do łazienki. Zasunęła zasuwkę i otworzyła paczuszkę zakupioną tego ranka w aptece, schowaną w szafce wśród jej rzeczy, których nigdy nie ruszał. Wysikała się, zbierając część moczu do słoiczka, po czym nabrała kilka kropel do plastikowej pipetki i naniosła na płytkę. Usiadła na podłodze i czekała. Z suchymi oczami, niemal sparaliżowana lękiem, pragnąc całą sobą, żeby ostatnie tygodnie ciężkiej pracy i sprzeczek skłoniły jej ciało do opóźnienia okresu, jak to się dzieje z kotkami w rui, kiedy czują się zagrożone albo nie mają co jeść. Siedząc, przypomniała sobie, jak ją bił. Nigdy wcześniej nie tłukł jej z taką furią, a mogło też być tak, że każdy kolejny cios padał na ślad poprzedniego i bolał w dwójnasób. Ale aż do tego momentu nie posunął się do zadania jej takiego bólu, a ona była przekonana, że się nie posunie. Mógł wyzywać ją i śmiać się z niej, poniżać i uderzyć, ale nigdy nie myślała, że będzie odczuwać przed nim taki strach, że trzęsące się ręce obleje własnym moczem. Myliła się. I bardziej ją bolała konieczność uznania swojej pomyłki niż ślady i wspomnienie jego brutalności.

Dwie różowe kreski przecinały białe okienko plastikowej płytki. Dwie kreski. Tak. To były dwie kreski. Jeszcze raz przeczytała ulotkę. To nie mogła być prawda. Musiała coś zrobić źle.

„Gratulujemy, jest Pani w ciąży. Jeśli w centralnej części okienka płytki testowej pojawiły się dwie kreski, proszę się udać do ginekologa”.

Wzięła pudełko i wszystkie akcesoria, które mogły posłużyć za świadka jej odkrycia, i wyszła z łazienki zdecydowanym krokiem. Musiała się pośpieszyć. Zebrała ważne papiery i schowała je do dwóch teczek. Zadzwoniła do banku, zleciła wypłatę swojej części ze wspólnego rachunku i przelała ją na nowy, który otworzyła tylko na swoje nazwisko. Wsunęła laptopa do torby, do niedużej walizki wrzuciła trochę ciuchów i butów. Rozejrzała się po pokoju, znalazła kartkę i długopis, napisała:

„Álvaro, bardzo mi przykro. Muszę przemyśleć, co zrobić ze swoim życiem. Możesz zostać w domu do mojego powrotu, ale nie szukaj mnie, wrócę, kiedy sobie wszystko poukładam. Kocham cię. Violeta”.

Zostawiła notkę na jego szafce nocnej. Rozejrzała się. Ten pokój był jej wspólnikiem w tylu bitwach, wygranych i przegranych, a teraz miała go porzucić. Wybrała zdjęcie ich obojga. Obejmował ją, oboje uśmiechali się, patrząc w obiektyw. Czuła, jak powietrze przepływa przez jej bardzo suche gardło, i zdziwiła się, że nie płacze, ale na widok tego zdjęcia serce się jej ścisnęło: nie była w stanie nie kochać tej twarzy, choć nie potrafiła też powstrzymać uczucia nienawiści. Ta nienawiść, nowa i niezwykła, nie wynikała z bólu, jaki jej zadał niecałą godzinę temu, ani z wielokrotnie okazywanego lekceważenia, ani z tego, że doprowadził ją do poczucia, że wszystko, co się wydarzyło, było wyłącznie jej winą. Zapałała do niego nienawiścią za to, że nie uszanował ich miłości, a przede wszystkim za to, że postąpił tak, chociaż był inteligentny, i nikt i nic nie zmuszało go do tego. Nikt, choć tak bardzo starał się czasem przekonać ją, że potrzebuje więcej czułości lub więcej zrozumienia niż inni. Nikt go nie zmuszał do maltretowania jej. Nikt nie ponosił odpowiedzialności za jego czyny oprócz niego samego. Nic go nie usprawiedliwiało, nawet skłonność do gniewu, w który łatwo wpadał i którego nie potrafił opanować, nie wystarczała, by wybaczyć mu niezdolność do kochania inaczej.

Violeta poczuła kolejne ukłucie w brzuchu. Patrząc na tę znajomą twarz ze wstrętem zmieszanym z nostalgią i gorzkim poczuciem utraty czegoś bardzo kochanego, czego jeszcze nie potrafiła nazwać, zrozumiała z całkowitą pewnością, że nic nie odbierze jej prawa, by spróbować zmienić i przezwyciężyć przeszłość, by stworzyć sobie teraźniejszość według własnego uznania i przyszłość według własnych życzeń. Ani ta świadomość, ani postanowienie, że zaryzykuje utratę wygodnego życia u jego boku, nie przyszły jej łatwo, ale paniczny strach, jaki owładnął ją na myśl, że jego kopniaki mogą uszkodzić coś, o czym nawet nie wiedziała jeszcze na pewno, czy istnieje, był tak dojmujący, tak gwałtowny, tak wyraźny, że zmusił ją, by podjęła wreszcie decyzję: odejdzie od niego, sama ustali, jak ma wyglądać jej życie, a przede wszystkim pomyśli spokojnie o tym dziecku, które rosło w jej wnętrzu, choć nikt go nie pragnął. Odłożyła zdjęcie na łóżko i zatrzasnęła walizkę. Wzięła do ręki koszulę, którą zostawił na fotelu, i podniosła do nosa. Miała jeszcze jego zapach, zapach wody toaletowej zmieszany z zapachem jego ciała, a ona zapragnęła wchłonąć go i zabrać ze sobą, bo przeszyło ją przeczucie, że nigdy więcej go nie poczuje.

* * *

Gdy pociąg do Los Molinos wjechał na peron, odetchnęła z ulgą. Wsiadła do wagonu i zajęła miejsce w wielkim przedziale, sama, z suczką spoglądającą na nią badawczym i oburzonym wzrokiem z plastikowej torby, którą umieściła pod nogami. Był czwartek, prawie nikt nie jechał w góry. Położyła się na siedzeniu i spała przez całą drogę. Dziadek czekał na nią. Odniosła nieprzyjemne wrażenie, że zmalał. Zapadły się nawet jego oczy, które zawsze wydawały jej się duże i żywe. Patrzyły na nią teraz tylko dwie czarne kulki z białą otoczką przygaszoną i zmęczoną, pomyślała nawet, że nie cieszy się z jej przyjazdu, lecz zmieniła zdanie, kiedy przytulił ją do siebie i poczuła, że z jego ciała, bardziej kruchego i wychudzonego niż podczas ostatniego spotkania, emanuje to samo ciepło co zawsze. Wycałował ją serdecznie.

– Violeto, jakże się cieszę, że jesteś, bardzo za tobą tęskniłem. Ile się musiałem naprosić, żebyś wreszcie przyjechała! Ależ jesteś piękna, ale piękna! Wypisz wymaluj twoja matka w tym wieku, jesteście podobne jak dwie krople wody.

Nie lubiła, kiedy Diego porównywał ją do matki, swojej ukochanej Violette, swojego ptaszątka, jak nazywał także ją, kiedy opowiadał jej historie z dzieciństwa. Ale on robił to stale, może po to, by mieć poczucie, że nie zapomina o niej, że nadal jest obecna w jego życiu, choćby tylko we wspomnieniach. W swych opowieściach zawsze mówił o niej w ten sposób i słowo to skojarzyło się jej na zawsze z matką, bo opowiadał jej o jakiejś bitwie przynajmniej raz dziennie. Uwielbiała go słuchać. Siadała przy nim i całymi godzinami chłonęła perypetie Violette i samego dziadka, historie z czasów, gdy był małym chłopcem i ledwie odrósł od ziemi. Różniła się pod tym względem od koleżanek, które po powrocie do domu chroniły się w swoim pokoju i denerwowały, kiedy rodzice czy rodzeństwo próbowali wkraczać do ich świata. Ona bardzo lubiła rozmawiać z Diegiem, może dlatego, że zbyt wcześnie została sama i przywiązała się do niego, jedynego krewniaka.

Teraz, kiedy stał przed nią, z głową pełną srebrnych włosów i tak drobny, że się przelękła, że złamie się w jej objęciach, zalała ją fala wyrzutów, że tak długo zwlekała z odwiedzinami, i niepokój: czyżby jego stan tak się pogorszył? Wiele miesięcy upłynęło od momentu, gdy udało się jej wreszcie nakłonić Alvara, by zawiózł ją w góry. Tak naprawdę jednak to była jej wina, to ona na to pozwoliła, nie rozumiała teraz, jak to się stało, ale to ona zgodziła się na tak długą zwłokę. On nigdy nie zabraniał jej tu przyjeżdżać, a w każdym razie nie dosłownie, ponieważ gdyby to zrobił, Violeta być może zareagowałaby szybciej, być może wcześniej przerwałaby ten silny czar, w którym tkwiła, zaklęta, poddana, przez całe lata.

– Ja też strasznie się za tobą stęskniłam, dziadku. Tak bardzo żałuję, że nie przyjechałam wcześniej, że jestem gotowa zrekompensować ci to: będziesz musiał wyrzucić mnie z domu, kiedy uznasz, że masz mnie dość. Álvaro ma następną inwestycję w Peru, ale tym razem zostanie tam na dłużej, a ja chętnie pomieszkam z tobą, dopóki nie wróci; oczywiście, jeśli nie masz nic przeciwko temu.

Mówiąc, nie patrzyła na niego, nie chciała, żeby widział jej oczy, nie chciała, żeby odkrył, że łamie pakt o niekłamaniu sobie nawzajem, jaki kiedyś zawarli. Spróbowała też ukryć przed nim ukłucie smutku, jaki zawsze towarzyszył jej w takich momentach, lecz ów nie trwał długo, ponieważ uświadomiła sobie, że naprawdę nie ma ochoty wyjeżdżać zbyt prędko. A w każdym razie dopóki nie postanowi dokąd.

– Jakżebym mógł mieć coś przeciwko! Zawsze jesteś tu mile widziana, zawsze. Álvaro może spać spokojnie, zaopiekuję się tobą najlepiej, jak będę umiał. Jestem bardzo szczęśliwy, że znowu zamieszkasz ze mną, przecież wiesz. Ale słuchaj, robi się zimno, a ty jesteś lekko ubrana. Nigdy nie zapamiętasz, że to góry?

Obdarzył ją swoim odwiecznym uśmiechem, takim, jaki koił jej łzy po zaciekłej bitwie na kamienie rozegranej na wzgórzu, która zakończyła się poważnymi ranami u wielu uczestników i wściekłością rodziców na głupotę dzieci robiących sobie krzywdę dla zabawy; takim, jaki posyłał jej, kiedy wychodziła o świcie na uczelnię, półprzytomna z nerwów przed egzaminem; takim, z jakim przyjmował jej opowieści o najbardziej intymnych sprawach, aż przestała mu się zwierzać, bo poznała Alvara i wszystko się zmieniło. I otworzył przed nią drzwi samochodu, jak zawsze, kiedy upierał się, żeby zawieźć ją wszędzie tam, dokąd dotarcie na piechotę zabrałoby jej więcej niż dziesięć minut, troskliwy i opiekuńczy. Stawał przed nią i czekał, aż wsiądzie i usadowi się wygodnie. Dopiero wtedy zamykał powoli drzwi i zajmował miejsce za kierownicą. Nie pytał jej więcej o Alvara. Wiedziała, że nie przepada za nim: obwiniał go o to, że zabrał mu pupilkę, jakby była tortem, którego przy podziale na więcej osób każdemu przypada mniejszy kawałek. Ale wiedziała też, że nie powiedział ani nie zrobił nic, by popsuć jej związek, tego z pewnością nie mogła mu zarzucić. Pewnie zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo jest dla niej ważny. Ucieszyła się na myśl, że jeszcze nie jest za późno na powrót do dziadka. Kiedy wiózł ją do domu, rozsiadła się, odkrywając z przyjemnością, że oparcie jest miękkie jak zwykle, i wyprostowała nogi, dotykając czubkami palców podłogi pod schowkiem. Czuła się dobrze, bezpieczna, spokojna. Głos dziadka zawsze działał na nią kojąco i sama jego obecność stanowiła zapowiedź czułości, której teraz tak potrzebowała. I zasnęła zaraz po wejściu do łóżka, tego samego, w którym sypiała jako mała dziewczynka, tego, które zachowała w pamięci, choć minęły dziesiątki lat, ponieważ przypominało jej tamte dni, kiedy wszystko było łatwe i czyste, i nie było na świecie Alvarów, których kochała, a o których musiała zapomnieć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki