Dla moich rodziców

Jeśli Bóg chce cię ukarać,

spełnia twoje życzenie.

amerykańskie przysłowie

PROLOG. 9 LISTOPADA

To jest dzień

To jest dzień, w którym zmienia się świat.

Jest 21 szabana, 1422 lata po hidżrze. Lub, jak określiłby to kalendarz handlu międzynarodowego: 9 listopada 2001 roku. Słońce w Bagdadzie wschodzi o 6.25. Stary mężczyzna stoi w głównej sali restauracji Okno na Świat, spoglądając na miasto, kiedy pierwsze promienie dosięgają bliźniaczych wież Tygrysu i Eufratu.

Poranny ruch już się zaczął i sznur samochodów jedzie drogami szybkiego ruchu z Al-Falludży, Samarry, Bakuby i Karbali. Po drugiej stronie Tygrysu przyjeżdżający o 6.30 pociąg Basra Sp. z o.o. robi pętlę wokół dawnych terenów wystawy Expo i przez krótką chwilę jedzie równolegle do zmierzającego do Miasta As-Sadra, zanim oba składy zanurzą się pod ziemię, zmierzając do dworca głównego. Również na rzece panuje ruch: barki pasażerskie i towarowe, taksówki wodne, wyścigowe łodzie drużyny wioślarskiej Uniwersytetu Bagdadzkiego, wodolot z Kut.

Patrząc w dół na to wszystko, stary mężczyzna odczuwa zawroty głowy, które nie mają nic wspólnego z lękiem wysokości. Mówi sobie, że to przez ruch, nieustanny ruch miasta, powiększony jeszcze przez godzinę szczytu.

Stary mężczyzna dorastał w Jemenie. Jego rodzina miała piekarnię, w której pracował razem z braćmi. Była to ciężka praca do późna, ale każdego dnia, pięć razy dziennie, ustawała; zarówno pracownicy, jak i klienci wychodzili do meczetu, pozostawiając jedynie jakiegoś chrześcijanina, aby doglądał piekarników. Nie tylko przedsiębiorstwa były zamykane. Ktoś oglądający to z góry zobaczyłby również puste ulice, gdyż nawet ludzie będący w dalekiej podróży przystawali, aby się pomodlić.

Bagdad, miasto przyszłości, nie staje nigdy. Tutaj, gdy stary mężczyzna wychodzi z kuchni na poranną modlitwę, nie tylko chrześcijanie pozostają w pracy. Tu frekwencja w meczecie się zmienia, jakby trzeba było się dostosowywać do porządku świata, a nie porządku bożego. Tutaj ruch uliczny płynie bez przerwy i zatrzymuje się jedynie w razie wypadków lub ulicznych korków. Nic dziwnego, że ten widok dezorientuje go, wywołując kołatanie w klatce piersiowej i wewnętrzny głos, który mówi: „To nie jest miejsce, do którego zostałeś stworzony”.

A przynajmniej tak sądzi. Lecz cóż innego mogłoby to być?

Ktoś z kuchni woła jego imię. Czas wracać do pracy. Trzeba wyjąć kolejną partię ciastek, zanim zaczną podawać śniadanie o siódmej, a potem zabrać się do przygotowywania lunchu.

Za oknami przelatuje helikopter, a słońce nadal wschodzi, odsłaniając niebo pokryte smugami pozostawionymi przez przelatujące samoloty. W niebiosach też panuje ożywiony ruch.

7.15 rano. W studiu znajdującym się zaledwie kilka przecznic od wież burmistrz Bagdadu, Anmar al-Majsani, występuje w porannym talk show Dżazira i przyjaciele. Dzisiejszym tematem jest szybko rosnący wskaźnik morderstw: w Bagdadzie od stycznia zostały zabite 463 osoby i szacuje się, że ostateczna roczna liczba przekroczy pięćset. To najgorsza fala przemocy, jakiej miasto doświadczyło od wojny gangów we wczesnych latach dziewięćdziesiątych.

Burmistrz musi to jakoś wytłumaczyć. Została przedstawiona jako „znana feministka”, więc spodziewa się, że większość czasu antenowego zajmie dyskusja o tym, czy może pewne prace lepiej jednak pozostawić mężczyznom, i jest zdziwiona, gdy pierwsze pytanie gospodarza programu dotyczy całkowicie innego tematu.

– Pani burmistrz, wielu ludzi uważa, że wzrost bezprawia, który widzimy, jest nieuchronną konsekwencją sekularyzacji społeczeństwa i że potrzeba nam nowego Przebudzenia, odrzucenia nowoczesności i powrotu do tradycyjnych wartości religijnych. Co pani na to?

– Cóż – odpowiada burmistrz – przede wszystkim powiem, że Bóg jest wielki i nic nie jest ważniejsze od prób prowadzenia uczciwego życia. Jeżeli obywatele są gotowi ponownie podjąć te zmagania, jest to najlepsza wiadomość, jaka może wyniknąć z tej nieszczęśliwej sytuacji. Jednak nie zgodzę się ze związkiem, który próbuje pan nakreślić między tak zwaną sekularyzacją a bezprawiem. Jeśli przyjrzy się pan dokładnie statystykom, zobaczy pan, że wzrost liczby morderstw jest spowodowany nasileniem działań przestępczości zorganizowanej. Kiedy ludzie zaczynają stosować przemoc w pogoni za nielegalnymi zyskami, problemem nie jest to, że nie zdołali się podporządkować Bogu; problemem jest to, że są gangsterami.

Uwagę gospodarza zwraca suche kaszlnięcie drugiego gościa programu, wydawcy „Kuriera Bagdadzkiego”.

– Panie Aziz? Ma pan jakiś komentarz?

– Jestem tylko biednym chrześcijaninem – mówi Tarik Aziz – i nie zamierzam pouczać moich muzułmańskich braci i sióstr, jak być uczciwymi, ale jeśli ludzie zostają gangsterami, moim zdaniem oznacza to, że nie są podporządkowani Bogu…

– Pani burmistrz? Pani odpowiedź?

– Jeśli Tarik Aziz czuje się biednym chrześcijaninem, nie będę się z nim spierać – mówi burmistrz. – Być może panu Azizowi pomogłyby medytacje nad wersetem z Psalmów Dawidowych: „Nie będę miał złoczyńcy za przyjaciela”. Mogłabym mu również polecić kilka wersetów z rozdziału 63 Świętego Koranu…

– Ja poleciłbym pani burmistrz przejrzeć paragrafy zabraniające zniesławienia – odcina się Tarik.

– Niezmiernie się cieszę, że mogę się skupić na prawie – mówi burmistrz. – To właśnie dzięki prawu i porządkowi rozwiążemy ten problem, jeśli Bóg pozwoli.

– Jednak to rodzi następne pytanie, prawda? – odzywa się gospodarz. – Dla opinii publicznej od kilku lat jest pani obliczem prawa w tym mieście. Pomimo to sytuacja się pogorszyła.

– Ostatnio tak, ale…

– Tak, ostatnio, nawet po tym, kiedy otrzymała pani od rady miejskiej większe uprawnienia. Niektórzy mogliby orzec, że to znak, że dano pani zbyt dużą władzę, że nie może pani sprostać obowiązkom pani urzędu. Niektórzy mogliby posunąć się dalej i powiedzieć, że Bóg ustalił naturalną granicę odpowiedzialności, z jaką może poradzić sobie kobieta, i że pani próbowała przekroczyć tę granicę, z przewidywalnymi rezultatami. Pani burmistrz… Pani opinia?

7.59. Na rzece przyszedł czas na kolejną rundę wojny z narkotykami. Młody sternik, który dopiero co przycumował łódkę do pomostu pod mostem 14 Lipca, po chwili zostaje otoczony, nie przez przemytników, których oczekiwał, ale przez umundurowanych agentów Służb Halal.

Ich dowódcą jest potężny mężczyzna o imieniu Samir i posturze kulturysty.

– Zanim mnie okłamiesz – mówi, kiwając ostrzegawczo palcem przed nosem młodzieńca – chcę, abyś o czymś pomyślał. Wiemy, że nazywasz się Chalil Nufan. Wiedzieliśmy, że tu przypłyniesz, i wiemy, jaki masz ładunek. Wiemy, że masz wuja Zijada, który tonie po uszy w długach hazardowych. Wiemy to wszystko, więc zadaj sobie pytanie: Co jeszcze wiemy?

Chłopak mruga powoli, jego wyraz twarzy sugeruje, że nigdy nie zdobędzie żadnej nagrody naukowej. Kiedy mówi, robi to tak, jakby czytał kartkę z notatkami:

– Przewożę owoce.

– Dobrze. – Kolejny agent na pokładzie łodzi trąca stertę kartonów, których nalepki sugerują, że zawierają banany. Słysząc charakterystyczny brzęk, żartuje: – Dziś rano musiało być bardzo zimno na wodzie. – Rozdziera karton znajdujący się na górze stosu i wyciąga szklany pojemnik. – Popatrzcie na to, zamarzły, tworząc kształt butelki wina. Niewiarygodne!

Sternik mruga odrobinę szybciej i przechodzi do awaryjnej historyjki:

– To dla Żydów. Do użycia w głównej synagodze.

Samir się śmieje.

– Słyszysz to, Izaak? – pyta agenta na łodzi. – Twój wielki rabin znowu przemyca szabasowe wino.

– Nienawidzę, kiedy to robi.

Samir znów skupia uwagę na chłopaku:

– Po co Żydzi mieliby przemycać wino, kiedy mogą je importować legalnie?

– Żeby… żeby zaoszczędzić na podatkach…

– Co? Ryzykują pójście do więzienia dla kilku riali?

– To Żydzi!

Wszyscy agenci śmieją się z tego. Na łodzi Izaak zrywa pieczęć z butelki „wina” i wyciąga korek. Wącha, potem kosztuje małymi łyczkami zawartość.

– I jak? – pyta Samir.

– Dobry szkocki rocznik. – Izaak pociąga z butelki solidniejszy łyk. – Powiedziałbym, że około osiemdziesięciu procent.

– Procent? – Sternik wychodzi teraz poza swój przygotowany scenariusz. – Co to jest procent?

– To wysokoprocentowy alkohol, dupku – mówi mu Samir. – Podchodzi pod ciężkie przestępstwo klasy A. Wielokrotne ciężkie przestępstwo, jeśli postanowimy policzyć każde pudło jako oddzielny ładunek. Ile mamy pudeł, Izaak?

– Co najmniej czterdzieści. I wygląda na to, że w każdym pudle są dwa tuziny butelek, więc jeśli naprawdę chcesz być złośliwy, możesz je policzyć podwójnie.

Samir gwiżdże.

– Osiemdziesiąt zarzutów popełnienia ciężkiego przestępstwa… I to z minimalnym wyrokiem pięciu lat więzienia za każdy zarzut. Wiem, że prawdopodobnie nie jesteś dobry z matematyki, ale czy rozumiesz, jak bardzo jesteś udupiony?

– Nie! To wino! Powiedzieli mi…

– Oni? Hej! – Samir chwyta go za podbródek. – Spójrz na mnie. Kto cię wynajął?

– Nikt… Żydzi.

– Żydzi! – Samir prycha z oburzenia. Nadal ściskając podbródek chłopaka, nachyla się do niego: – Osiemdziesiąt zarzutów popełnienia ciężkiego przestępstwa. To jak wyrok dożywotniego więzienia, rozumiesz to?

– Ja… ja…

– Och, pewnie, zacznij płakać. To naprawdę pomoże tam, gdzie pójdziesz… – Pochylając się jeszcze bliżej, jak do pocałunku, zniża głos do uwodzicielskiego szeptu: – Masz piękne oczy, wiesz o tym? Inni więźniowie w Abu Ghurajb… założę się, że pokochają te oczy…

8.23. Na międzynarodowym lotnisku w Bagdadzie para agentów Biura zorganizowała stanowisko obserwacyjne na dachu wieży kontroli lotów. Obiektem ich zainteresowania jest imponująca posiadłość na wschodzie, położona na wyspie znajdującej się na środku sztucznego jeziora. Wyspę łączy z brzegiem jeziora szosa, wzdłuż której stoją inne, mniejsze rezydencje, a wieża kontroli lotów stanowi wspaniały punkt obserwacyjny do odnotowywania numerów tablic rejestracyjnych pojazdów na szosie.

Podczas gdy agent płci męskiej, Rafi, przygląda się badawczo posiadłości przez teleskop wyposażony w aparat fotograficzny, kobieta, Amal, ucina sobie pogawędkę z kierownikiem lotniska, który przyszedł tu razem z nimi. Rozmowa pozornie dotyczy szajki kradnącej bagaże, o której kierownik podobno coś wie, Amal jednak podejrzewa, że tak naprawdę mężczyzna chce zdobyć numer jej telefonu.

– …Persowie ze sfałszowanymi wizami pracowniczymi – mówi kierownik. – Przekradają się przez granicę, przez mokradła, i płacą miejscowej hołocie za załatwienie im fałszywych papierów.

– Persowie. – Amal z łatwością pojmuje podtekst tej wypowiedzi. Południowy akcent i dialekt kierownika wskazują na to, że pochodzi z południowej części półwyspu, a ponieważ Amal i Rafi są agentami federalnymi, najwyraźniej wywnioskował, iż są przynajmniej honorowymi rijadczykami – i sunnitami. W przeciwieństwie do niedobrych Persów i irackich mieszkańców bagien, którzy są szyitami. – Wie pan, dość dobrze znamy miejscową hołotę – dodaje, robiąc gest w stronę posiadłości na jeziorze – i muszę panu powiedzieć, że on nie bardzo lubi Persów. Ani ludzi z mokradeł.

– Och, nie o tej hołocie mówię. On jest niegodziwym człowiekiem, ale przestępcy, którymi powinniście się zająć, znajdują się w ratuszu.

Amal udaje zdumienie.

– Mówi pan, że biuro burmistrz Bagdadu jest skorumpowane?

– Żartuje pani? Ta niekompetentna kobieta pochodzi z tego samego bagna, przez które zawsze przekradają się Persowie, chyba to coś pani mówi? – Kierownik przerywa, przez chwilę urzeczony widokiem poruszanego wietrzykiem kosmyka włosów Amal. – Wie pani – dodaje – jest pani trochę do niej podobna.

– O, co za komplement!

Kierownik uśmiecha się.

– Powiedziałem, że jest skorumpowana i niekompetentna, nie brzydka! I oczywiście jest pani od niej dużo młodsza.

– Tak – mówi Amal. – Tak naprawdę to wystarczająco młoda, aby być jej córką. – Słyszy za plecami jakiś dźwięk, który z początku bierze za chichot Rafiego, ale to trzask migawki. – Coś się dzieje?

– Jeden z synów wyjeżdża – mówi Rafi. – Sądzę, że Udajj.

Amal spogląda tam. Żółty sportowy samochód właśnie wyjechał przez frontową bramę posiadłości i pędzi szosą.

– To rzeczywiście Udajj. Kusajj jeździ czerwonym. – Odwraca się z powrotem do kierownika, który nadal uśmiecha się w taki sposób, że Amal żałuje, iż nie założyła większej chustki na głowę. – W każdym razie…

– Proszę. – Kierownik wpada jej w słowo. – Widzę, że jest pani zajęta. Być może… moglibyśmy porozmawiać później?

Amal z trudem powstrzymuje chęć przewracania oczami.

– Wie pan co, coś panu powiem. Proszę dać mi swoją wizytówkę, a ja zobaczę, czy…

Już sięga po portfel. Jednak zanim udaje mu się wyjąć wizytówkę, dzwoni jego telefon komórkowy.

– Tak…?

Kiedy słucha, jego uśmiech gaśnie.

– Co się stało? – pyta Amal, gdy kierownik kończy rozmowę.

Ma poważną minę i ignoruje jej pytanie, wyciągając rękę, żeby pociągnąć za rękaw Rafiego.

– Przepraszam…

– Co? – pyta poirytowany Rafi.

– Obawiam się, że jest problem.

– Tak, wiemy. Proszę dać Amal swoją wizytówkę, tak jak powiedziała, a my…

– Nie – mówi kierownik. – Chodzi o coś innego. Coś poważnego. Samolot arabskich linii lotniczych, który wyleciał z Kuwejtu, został…

Jego telefon znowu dzwoni. Więcej złych wiadomości.

– Co się dzieje? – pyta Amal. – Czy ten samolot został porwany?

Brak odpowiedzi. Tak jakby nagle stała się niewidoczna. Kierownik wpatruje się w Rafiego, ale Rafi odwzajemnia spojrzenie, czekając, aż facet odpowie na pytanie Amal.

– Dwa – mówi w końcu kierownik. – Dwa samoloty… Co najmniej dwa.

8.41. Nad brzeg rzeki przybywa kolejny agent Halal, chudy, żylasty mężczyzna z wąsami. Agenci już znajdujący się na miejscu otworzyli dodatkowe butelki „dowodu” i teraz mniej to wygląda na aresztowanie, a bardziej na przyjęcie, na którym wszyscy oprócz zakutego w kajdanki gościa honorowego są w znakomitych humorach.

– Hej, Mustafa! – woła Samir do nowo przybyłego. – Najwyższy czas!

– Co tu mamy?

– Kolejny żydowski spisek mający na celu przemyt wina – śmieje się Samir i podsuwa mu otwartą butelkę, ale Mustafa daje mu ręką znak, żeby ją zabrał.

– Co to tak naprawdę jest? Znów szkocka whisky?

– Mieszanka. Wygląda na to, że głównie whisky, ale również trochę wódki i jakaś okropna mikstura z wiśni.

– Ten smakuje jak kawa! – woła z łodzi Izaak.

– Sam mam nadzieję na dobry arak – mówi Samir.

– Tego nam właśnie potrzeba przed zbliżającym się ramadanem – mówi Mustafa, a Samir unosi brew bardziej z powodu tonu jego głosu niż słów. Mustafa wskazuje ruchem głowy na płaczącego sternika. – To nasz przemytnik?

– Tak – odpowiada Samir, nadal zastanawiając się nad uwagą dotyczącą ramadanu. – Naprawdę trudny przypadek, jak widzisz.

– Przypuszczam, że nie czekaliście, aby sprawdzić, czy ktoś się pojawi, żeby się z nim spotkać.

– Po co zawracać sobie głowę? Jeśli wiemy o transporcie, to możesz się założyć, że Saddam wie, że my wiemy. Prawdziwy transport prawdopodobnie został rozładowany gdzieś w górze rzeki, gdy byliśmy zajęci tą przynętą.

– Zajęci. – Mustafa potrząsa głową. – Miejcie nadzieję, że nikt z aparatem nie uchwycił tego, jak jesteście „zajęci” tą butelką.

– Co dziś rano w ciebie wstąpiło, Mustafa? Czemu się spóźniłeś?

– Mój samochód nie chciał zapalić.

– I dlatego jesteś takim dupkiem? Znowu pokłóciłeś się z żonami, prawda? Z którą, z Nur?

Mustafa wskazuje na zakurzony samochód typu hatchback, którym przyjechał na nabrzeże.

– Czy on wygląda na taki, który mógłbym pożyczyć od Nur?

– Och – mówi Samir. – Zatem Fadwa. Szkoda. Jednak nie musisz odgrywać się na mnie.

– Po prostu skończmy tu, zanim „Kurier” zrobi exposé dotyczące korupcji Halal.

– Dobrze, dobrze – mówi Samir. – W porządku, ludzie, zaczynajmy pakować…

Wszyscy pozostali agenci zgromadzeni przy łodzi wpatrują się w coś na południu na niebie. Nawet sternik przestał płakać i podniósł głowę, aby popatrzeć.

– Co… – mówi Samir, obracając się. – Hmmm. Strasznie nisko leci…

Mustafa spogląda jako ostatni. Widzi tylko przez moment odrzutowiec, zanim ten z wyciem silników przelatuje im nad głowami. Konstrukcja mostu zasłania im widok uderzenia; oczywiście zobaczą je później, odtwarzane bez końca w telewizji, ale w tym momencie jest to po prostu głośne „bum”, poprzedzające krzyki ludzi, którzy je widzą.

Potem zaledwie na sekundę zalega cisza, chwilowa cisza, podczas której jakiś odruch każe Mustafie patrzeć nie w kierunku zasłoniętej wieży, ale samochodu, którym tu przyjechał.

– Fadwa – mówi, a pod jego stopami przechodzi wstrząs fali uderzeniowej, pozostawiając za sobą inny świat.

KSIĘGA I. MIRAŻ

Bojownik zatrzymał się

Dostępne w wersji pełnej.

Mustafa mieszkał ze swoim ojcem

Dostępne w wersji pełnej.

Sindbad naprawdę nazywał się Dawid Cohen

Dostępne w wersji pełnej.

Regionalna centrala

Dostępne w wersji pełnej.

Mieszkanie Costello

Dostępne w wersji pełnej.

On jest fanatycznym wahhabitą

Dostępne w wersji pełnej.

KSIĘGA II. REPUBLIKA NABUCHODONOZOR

W nocy

Dostępne w wersji pełnej.

Tej nocy

Dostępne w wersji pełnej.

Wadżid Dżamil

Dostępne w wersji pełnej.

Tej nocy, gdy Mustafa poznał Nur

Dostępne w wersji pełnej.

Gdy Amal dotarła do centrali

Dostępne w wersji pełnej.

Młoda kobieta

Dostępne w wersji pełnej.

Izraelczycy bombardowali Wiedeń

Dostępne w wersji pełnej.

Kiedy przeszukiwał go członek Gwardii Republikańskiej

Dostępne w wersji pełnej.

Mustafa zadzwonił

Dostępne w wersji pełnej.

We wczesnych godzinach porannych

Dostępne w wersji pełnej.

KSIĘGA III. CHWAŁA I KRÓLESTWO

Wylądowali w Trypolisie

Dostępne w wersji pełnej.

Mustafa znów się zbudził

Dostępne w wersji pełnej.

Kościół znajdował się w miasteczku

Dostępne w wersji pełnej.

Nie – stanowczo powiedziała Umm Husam

Dostępne w wersji pełnej.

Samolot do ojczyzny odleciał

Dostępne w wersji pełnej.

KSIĘGA IV. KAMIEŃ

Krzyżowiec stał na dziewiątym piętrze

Dostępne w wersji pełnej.

Wstrząśnięty Joe Simeon

Dostępne w wersji pełnej.

EPILOG. MIASTO PRZYSZŁOŚCI

Gdy Mustafa dochodzi do siebie

Dostępne w wersji pełnej.

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału: The Mirage

Copyright © 2012 by Matt Ruff

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Konsultacja (język arabski): dr Marcin Michalski

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Michał Pawłowski / www.kreskaikropka.pl

Fotografia na okładce

©Corbis/FotoChannels

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Miraż, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-205-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Motto

PROLOG. 9 LISTOPADA

To jest dzień

KSIĘGA I. MIRAŻ

Bojownik zatrzymał się

Mustafa mieszkał ze swoim ojcem

Sindbad naprawdę nazywał się Dawid Cohen

Regionalna centrala

Mieszkanie Costello

On jest fanatycznym wahhabitą

KSIĘGA II. REPUBLIKA NABUCHODONOZOR

W nocy

Tej nocy

Wadżid Dżamil

Tej nocy, gdy Mustafa poznał Nur

Gdy Amal dotarła do centrali

Młoda kobieta

Izraelczycy bombardowali Wiedeń

Kiedy przeszukiwał go członek Gwardii Republikańskiej

Mustafa zadzwonił

We wczesnych godzinach porannych

KSIĘGA III. CHWAŁA I KRÓLESTWO

Wylądowali w Trypolisie

Mustafa znów się zbudził

Kościół znajdował się w miasteczku

Nie – stanowczo powiedziała Umm Husam

Samolot do ojczyzny odleciał

KSIĘGA IV. KAMIEŃ

Krzyżowiec stał na dziewiątym piętrze

Wstrząśnięty Joe Simeon

EPILOG. MIASTO PRZYSZŁOŚCI

Gdy Mustafa dochodzi do siebie

Podziękowania

Strona redakcyjna