ROZDZIAŁ PIERWSZY
Czarownik

Demon ryknął wściekle.

Amirantha, czarownik z Satumbrii, zatoczył się, odepchnięty niespodziewaną eksplozją rzuconej w niego mistycznej energii. Gdyby nie zabezpieczył się solidnymi zaklęciami ochronnymi, zginąłby na miejscu. Odpowiedzialny za to demon okazał się wystarczająco silny, aby sforsować barierę i cisnąć mocno magiem o znajdującą się za nim ścianę jaskini. Na głowie, którą Amirantha uderzył o skałę, wyrastał wielki guz.

Demony zawsze przenosiły dużą ilość mistycznej energii, która mogła zniszczyć każdego stojącego w pobliżu nieprzygotowanego śmiertelnika, kiedy wchodziły na tę płaszczyznę rzeczywistości. Był to jeden z powodów stawiania zabezpieczeń, poza ograniczeniem ich swobody ruchów. Przybyciu tego demona towarzyszył znacznie bardziej imponujący wybuch, niż przewidywał czarownik, co go zaskoczyło.

Amirantha wypowiedział słowo, zbiór sylab pozornie bez znaczenia, które razem tworzyły klucz o mocy wywoływania dużo bardziej skomplikowanego zaklęcia. Była to sztuczka, jakiej nauczono go wiele lat wcześniej, często oznaczająca różnicę między skutecznym kontrolowaniem przywołanego demona a rozszarpaniem przez niego na strzępy. Słowo wzmocniło zabezpieczenie, które teraz spętało stwora.

Amirantha złapał równowagę, gdy demon wciąż wył, odkrywszy, że został przywołany i spętany. Czarownik wiedział z doświadczenia, że demony rzadko opierały się przywoływaniu, ponieważ uważały ten świat za łatwy do splądrowania, ale nienawidziły być więzione i kontrolowane. Właśnie wskutek ich nienawiści uprawiana przez Amiranthę dziedzina wiedzy była tak trudna; obiekty jego badań wciąż próbowały go zabić.

Zaczerpnął tchu, aby się uspokoić i obejrzeć szalejącego stwora. Ten nie należał do znanych mu rodzajów, chociaż najwyraźniej był to jakiś demon wojownik. Amirantha wiedział o demonach i ich naturze więcej niż jakikolwiek śmiertelnik na Midkemii, posiadł jednak zaledwie jedną dziesiątą wiedzy, jaką pragnąłby mieć. Ten okaz był dla niego nowy. Nie znał wszystkich rodzajów demonów Piątego Kręgu, ale rozpoznał podstawowe cechy: bardzo szeroki tors, o niemal ludzkiej budowie, i łeb byka lub przynajmniej podobnego stworzenia; długie, wygięte do przodu rogi, nadające mu wygląd minotaura. Zaczynając rzucać zaklęcie mające unieruchomić każdego demona, Amirantha zastanawiał się, czy taki potwór dał początek starożytnemu mitowi o Minotaurze.

Demon miał koźle nogi, lecz na tym kończyło się jego podobieństwo do znanych stworzeń. Jego ciało do połowy pokrywała jakaś czarna substancja, Amirantha jednak nie rozpoznał w niej wełny, włosów ani futra. Tułów zdawał się zrobiony z czarnej skóry, ale gładkiej i błyszczącej, jakby ją wygarbowano, ufarbowano i bardzo dobrze wypolerowano. Rogi były krwistoczerwone, a ślepia płonęły jak gorące węgle.

Po wstrząsających jaskinią rykach Amirantha wywnioskował, że demon z każdą chwilą jest w coraz gorszym humorze. Wydawało się, że zaraz może przedrzeć się przez zabezpieczenia, które powinny być nie do przebycia, chociaż Amirantha wiedział, że nie należy zbytnio ufać słowu „powinny", kiedy chodzi o demona.

Skończył wzmacniać zaklęcie pętające i zobaczył, że demon cofa się, otrząsa, a potem znów zaczyna atakować zabezpieczenia. Tym wznowionym wysiłkom towarzyszyło jeszcze głośniejsze wycie.

Amirantha nieco szerzej otworzył oczy, co było jedyną zewnętrzną oznaką jego zdziwienia. Demon właśnie zignorował zaklęcie, które miało unieruchomić każdą przywołaną istotę. Patrząc na szalejącego demona, czarownik z Satumbrii skubał rozwidloną brodę i zastanawiał się nad tym, co zobaczył. Był zdecydowanie próżnym mężczyzną i sługa przycinał mu co tydzień brodę oraz włosy, dokładnie wiedząc, jak za każdym razem mają wyglądać. Ponieważ robiły mu się zakola, Amirantha pozwolił ciemnym włosom opaść na ramiona, a ciemne brwi i spiczasta bródka nadawały mu wygląd odpowiedni dla maga o jego specjalności: mistrza demonów. A przynajmniej sprawiały, że wyglądał na takiego dla tych, którzy płacili złotem za jego usługi.

Poprawiając fioletową szatę z kunsztownym srebrnym haftem na kołnierzu i rękawach, wymamrotał niezawodne zaklęcie i patrzył. Demon powinien natychmiast uklęknąć, uniżenie i posłusznie, lecz zamiast tego czarownik wyczuł tylko wzbierającą wściekłość. Amirantha westchnął, zniechęcony i zdezorientowany, zastanawiając się, co tym razem przywołał.

Ignorując dzwonienie w uszach, sięgnął do dużej sakiewki przy pasku. Uszył tę sakiewkę wiele lat temu, cierpliwie wplatając w nitki magię pod kontrolą mistrza rzemiosła o imieniu Leychona, w wielkim Mieście Wężowej Rzeki. Była to jego jedyna próba wytworzenia magicznej tkaniny. Był zadowolony z rezultatów, gdyż w tej zamykanej sakwie mógł nosić wiele kamieni mocy bez katastrofalnych konsekwencji. Był dumny ze swego rękodzieła, lecz uważał tę pracę za tak nużącą i irytującą, że teraz zlecał mistrzom rzemiosła i krawcom tworzenie tego, czego potrzebował, w zamian za jego umiejętności lub złoto.

Amirantha lekko potarł palcem serię wyhaftowanych węzłów, z których każdy oznaczał stworzoną przez niego samego kieszeń. Szybko odnalazł tę, której szukał, i wyciągnął z niej kamień wcześniej przygotowany na taką sytuację jak ta. Trzymając go w górze, wypowiedział zaklęcie, które wyciągnęło moc przechowywaną w kamieniu i skierowało ją na pospiesznie wzmocnioną barierę. Poczuł wstrząs rozchodzący się od zabezpieczenia, gdy demon rzucił się na mistyczną zaporę.

Potem stwór przerwał atak i popatrzył w przestrzeń tam, gdzie znajdowała się bariera, jakby ją widział. Cofnął ogromną prawą pięść i zadał cios, który roztrzaskałby tarczę z byczej skóry. Amirantha miał wrażenie, że poczuł to uderzenie pięści o barierę. Potem demon jeszcze mocniej uderzył w zabezpieczenia, a Amirantha podniósł rękę, aby je wzmocnić. Ku jego zdumieniu tym razem poczuł energię włożoną przez demona w cios, jakby odparował go ręką. Zaczął się cofać, aż oparł się plecami o ścianę jaskini.

– Co ja teraz zrobię? – wymamrotał w zadumie.

Demon ponownie rzucił się na barierę i Amirantha, czarownik z Satumbrii, doszedł do wniosku, że stwór wkrótce się z nią upora. Powstrzymawszy nagłą chęć parsknięcia śmiechem – nieoczekiwane i niebezpieczne sytuacje często wpływały na niego w ten sposób – wyciągnął kolejny przedmiot z sakiewki przy pasku i rzucił nim o ziemię.

Z rozbitego przedmiotu wybuchł trujący gaz i kiedy się rozprzestrzeniał, Amirantha uciekł z głębokiej jaskini, w której zaczarował potwora. Było to miejsce specjalnie przygotowane przez niego do rytuału przywołania, chronione przez liczne zabezpieczenia i inne środki ochronne wzniesione na wypadek niefortunnego obrotu spraw. Pospieszył wąskim tunelem.

– I co teraz? – mamrotał.

Dotarłszy do wielkiej pieczary przy wejściu do kamiennego labiryntu, przeklął swoją głupotę. Wszystkie jego najsilniejsze amulety pozostały w mniejszej jaskini. Był tak zaskoczony przebiegiem wydarzeń, że zostawił je na ziemi. Sądził, że jest przygotowany na każdą ewentualność towarzyszącą przywoływaniu demonów; nigdy się nie spodziewał, że jakiś demon może pojawić się niespodziewanie, nieprzyzywany.

Zatrzymał się, kręcąc głową nad własną głupotą. Dobrze, że miał tu chociaż drugą lampę, aczkolwiek ta miała mu raczej umożliwić odnalezienie drogi do wyjścia, niż służyć pomocą w ucieczce, gdy zgubi swoją pierwszą lampę.

– Czasem chciałbym być tak mądry, jak twierdzę, że jestem – wymamrotał pod nosem.

Amirantha zawrócił w stronę tunelu, uświadamiając sobie, że jeśli nie zatrzyma tutaj demona, stworzenie będzie mogło wybrać wyjście według własnego uznania. Nie tylko byłoby to zgubne dla wszystkich przebywających w zasięgu demona, czyli zgodnie z ostatnim spisem ludności prawie dziesięciu tysięcy osób, ale również katastrofalne dla reputacji Amiranthy.

Gubernator Lanady czekał na niego w pobliżu wylotu jaskini, w towarzystwie pokaźnej eskorty, która jednak nie powstrzymałaby demona, gdyby znalazła się na jego drodze. Dwór maharadży nie byłby łaskawy dla wędrownego czarownika odpowiedzialnego za wypatroszenie lokalnego gubernatora i niemal na pewno nie zapłacono by mu za wypędzenie tego demona.

Czarodziej przygotował się, wyciągając długą jesionową różdżkę. Została zamówiona u najlepszego twórcy różdżek w królestwie Muboya i potrafiła wykonać siedem efektownych sztuczek, które miały wywołać ochy i achy zdumionych widzów. Miała jednak również cztery bardzo potężne czary, które w razie potrzeby mogły wyrządzić znaczne szkody. Amirantha był przekonany, że taka potrzeba właśnie zaszła.

Powitał go smród gazu rozchodzącego się w korytarzu z jaskini przywoływania. Powinien on osłabiać i ostatecznie obezwładniać demony, lecz bynajmniej nie miał miłego zapachu dla ludzi. Amirantha wiedział, że woń gazu prawdopodobnie oznacza, iż demon uporał się z zabezpieczeniami i idzie w jego stronę. Potem skrzywił się.

Nie z powodu odoru, lecz nagłego łoskotu, który wstrząsnął jaskinią: odgłosów i wibracji, od których serce jednocześnie zabiło mocniej i zamarło mu w piersi. Od tego przeraźliwego pisku przeszły go ciarki, jakby słuchał kowala ostrzącego miecz na szlifierce. Przynajmniej gubernator Lanady zobaczy lepsze przedstawienie niż to, jakie Amirantha dla niego zaplanował.

Potem demon wyszedł prosto do niego.

– Potrzebujesz pomocy? – zapytał głos za Amiranthą.

– Byłbym wdzięczny – rzekł czarownik do Brandosa.

Jego towarzysz czekał na zewnątrz przy wylocie jaskini, jako jego wsparcie na taką ewentualność jak ta, i aby upewnić się, iż gubernator będzie na tyle ciekawy, że wyśle straż do środka na pomoc czarownikowi.

Amirantha chwycił kunsztownie rzeźbioną różdżkę i wypowiedział słowo w języku znanym niewielu ludziom. Podmuch palącego gorąca owiał obu mężczyzn, gdy w oddali w tunelu eksplodowała ogromna kula ognia, ogarniając demona i zmuszając go do odwrotu.

– Będę potrzebował paru chwil, aby go wygnać.

Stary wojownik był nadal silny, mimo że zbliżał się do pięćdziesiątki, i miał większe doświadczenie w walce z demonicznymi przeciwnikami, niżby sobie życzył. Ten wyglądał chyba na najniebezpieczniejszego ze wszystkich, jakim do tej pory stawił czoło.

– Gdzie reszta twoich zabawek?

– Zostały w jaskini przywoływania.

– W jaskini?

– Tak – rzekł cicho Amirantha. – Sam uświadomiłem to sobie dopiero przed chwilą.

– W takim razie będziemy musieli to zrobić w trudniejszy sposób, prawda? – Miał puklerz, małą okrągłą tarczę na lewym przedramieniu, a z pochwy zawieszonej na biodrze wyciągnął miecz. – W takich chwilach jak ta wolałbym być piekarzem.

Brandos wiedział, że nie musi pokonać stwora, jedynie powstrzymać go wystarczająco długo, aby Amirantha wygnał go do królestwa demonów. Była to kwestia minuty lub dwóch, ale stary wojownik wiedział, że nawet kilka sekund może być bardzo długim czasem.

– Wejdźmy tam, zanim wróci. Nie mam ochoty odcinać mu drogi do tamtych tuneli. Lepiej ograniczyć mu swobodę ruchów.

Amirantha szedł za przyjacielem, gdy Brandos ruszył tunelem i zatrzymał się zaledwie kilka kroków od miejsca, gdzie demon się cofnął. Smród gazu wypełniającego jaskinię był niemal obezwładniający, ale dał pożądany efekt. Demon zbliżył się do nich ostrożnie, przystanął i przez moment stał nieruchomo, przyglądając się dwójce ludzi.

Potem otworzył usta i wydał szereg dźwięków: nie był to nieartykułowany ryk wściekłości, lecz zdawał się mieć jakiś sens, rytm i słowa.

– Czy on rzuca zaklęcie? – zapytał Brandos.

Amirantha zawahał się, ciekawość wzięła górę nad potrzebą uwolnienia tego królestwa od demonicznego gościa. Słuchał jedynie chwilę, zanim uświadomił sobie, że Brandos miał rację: demon był zaklinaczem!

– Sądzę, że powinniśmy to przerwać – rzekł Amirantha.

Wypowiedział pojedyncze słowo, kolejne zaklęcie uwalniające, które przygotował na takie niebezpieczne spotkania. Słowo zadziałało jak mistyczny nośnik długiego, skomplikowanego zaklęcia, a jego wypowiedzenie natychmiast uwolniło całą siłę czaru. W rezultacie rozszalały demon nagle nie był w stanie mówić. Skuteczność zaklęcia była uzależniona od kilku czynników, ale najważniejszym z nich było to, jak silny w porównaniu z Amiranthą był mag, przeciwko któremu zostało skierowane. Przeciętny wiejski czarownik mógł zostać uciszony do czasu, aż Amirantha postanowi znieść zaklęcie. Silny mag zostałby uciszony jedynie na minutę lub dwie. Jeszcze silniejszy czarodziej mógłby z łatwością zerwać czar. Reakcji tego demona nie sposób było przewidzieć.

Amirantha zaczął rzucać zaklęcie wygnania i był dopiero w połowie czarodziejskiej formuły, kiedy demon znowu odzyskał głos i znów zaczął rzucać swoje zaklęcie.

– A niech to – mruknął Brandos i rzucił się do przodu, zadając sygnalizowany cios w łeb demona – zamaszyste uderzenie znad głowy. W ostatniej chwili jednak zmienił kierunek ataku, opadł na jedno kolano i ciął w lewą nogę demona. Poczuł silny wstrząs, jakby uderzył w pień ogromnego drzewa, ale demon zawył z bólu i wycofał się z powrotem w głąb tunelu, przerwawszy rzucanie zaklęcia. Stwór był ranny i przykucnął na chwilę, masując nogę. Przed laty Amirantha zapłacił pewnemu magowi w Maharcie za zaczarowanie tego miecza tak, aby sprawiał demonom potworny ból. Teraz żałował, że nie zapłacił za zaklęcie zadające prawdziwe rany, zamiast kupować jedynie rozpraszające uwagę.

Kiedy Amirantha skończył zaklęcie, powietrze wypełnił syk magicznej mocy. Demon wrzasnął wściekle, aż zadrżała skała pod ich stopami.

– On nadal tu jest – zauważył Brandos.

– Widzę – odparł czarownik. – Używa własnej magii, aby tu pozostać.

– I co teraz? – zapytał Brandos.

– Silniejsze zaklęcie wygnania, oczywiście. Jednak będziemy musieli go zmęczyć.

– Wspaniale – rzekł Brandos, kręcąc głową. – Zatem ja przelewam krew, a ty gadasz.

– Staraj się nie krwawić zbyt mocno.

– Zobaczę, co będę mógł zrobić – powiedział Brandos, kiedy Amirantha wyciągnął z sakiewki przedmiot wyglądający na szlachetny kamień i roztrzaskał go o ziemię.

Mglista, rubinowa kurtyna energii przecięła tunel na pół.

– Z powrotem przez zabezpieczenia! – rozkazał Amirantha, a Brandos usłuchał bez wahania. Miał za sobą zbyt wiele takich konfrontacji, aby zignorować instrukcje czarownika.

Jego głęboki głos odbił się echem w wąskim tunelu, gdy mag szybko wzmocnił zaklęciem nowe zabezpieczenia i sięgnął jeszcze raz do sakiewki. Kiedy wyciągnął rękę, w jego dłoni pulsowało światełko. Osłonił je dłońmi, a ono szybko urosło w pulsującą karmazynową kulę, którą rzucił w demona w momencie, gdy stwór zaczął sunąć w stronę dwóch mężczyzn.

Demona natychmiast pokryła sieć karmazynowych nici, które w zetknięciu z jego skórą tworzyły maleńkie ogniska żaru. Zawył, aż kamienny tunel zatrząsł się od tego ryku, a ziemia i kamyki posypały się na Amiranthę i Brandosa.

Brandos pospiesznie się rozejrzał, sprawdzając, czy zaraz runie na nich całe sklepienie, ale gdy się upewnił, iż wygląda ono stosunkowo stabilnie, znów skupił uwagę na rozwścieczonym demonie.

– Myślę, że jest zdenerwowany – rzekł sucho.

– Jak na to wpadłeś? – zapytał czarodziej.

Kiedy stworzenie ruszyło naprzód, Brandos ponownie się zamachnął, dając Amirancie więcej czasu na przygotowanie skomplikowanego zaklęcia wygnania. Czarownik szybko umieścił na wszelki wypadek kolejny zestaw zabezpieczeń za pierwszym. Demon odskoczył przed ciosem, Brandos jednak nie próbował go zaatakować, a jedynie spowolnić.

– Do tyłu! – rozkazał Amirantha i stary wojownik wycofał się za kolejną niewidoczną granicę.

Czarodziej wypowiedział zaklęcie, tworząc ścianę pulsującej fioletowej energii, która otoczyła demona w tunelu. Skwierczący cylinder światła był przetykany różowymi i złotymi kolorami, a kiedy demon uderzył jego powierzchnię, odrzuciło go, jakby trafił w kamienną ścianę. Jego ciało spowił dym ze zwęglonych ran.

Brandos wiedział, że demony zużywają energię, aby się uzdrowić, więc zawsze kiedy były ranne, stawały się osłabione. Jednak miały również irytującą zdolność wykorzystywania innych, przypadkowych źródeł energii, zatem mądrzej było osłabić je jak najszybciej, żeby przywołujący mógł szybko wygnać je z powrotem do ich demonicznego królestwa.

– Czy mam go uderzyć jeszcze kilka razy?

– Nie byłby to taki zły pomysł – rzekł czarownik, przygotowując kolejny zestaw zabezpieczeń.

Brandos zmylił przeciwnika, robiąc szeroki zamach, a kiedy demon podniósł ręce do góry, wojownik przykucnął i pchnął, ponownie wbijając ostrze w lewą nogę stwora i pozbawiając go równowagi. Potwór z wstrząsającym rykiem zatoczył się w tył i runął na ziemię, a z rany trysnęła fontanna czarnej krwi. Gdy posoka rozbryzgnęła się na kamieniach, zaczęła dymić i wydzielać gryzący odór siarki. Brandos wycofał się.

– To był dobry cios – zauważył czarownik.

– Staram się uzyskać jak najlepszy wynik jak najmniejszym kosztem; wiesz, starzeję się – rzekł wojownik, wycofując się tam, gdzie Amirantha wzniósł kolejny zestaw zabezpieczeń. A nabrawszy tchu, z potem spływającym mu po twarzy, dodał: – Pewnego dnia zabijesz któregoś z nas.

– To bardziej niż prawdopodobne – zgodził się czarownik

– Albo nas obu – dodał Brandos, unosząc tarczę i trzymając miecz w gotowości na wypadek nowego, nieoczekiwanego problemu.

Tę ostatnią ranę demon wyleczył powoli, co obaj mężczyźni uznali za dobry znak. Uleczenie siebie wymagało czasu i skupienia, a im poważniejsze obrażenia, tym trwało to dłużej. Z braku czasu zużywał magiczną esencję, aby uzdrowić się szybciej, przez co miał mniej magii do użycia przeciwko Amirancie i Brandosowi.

– Zmęczyliśmy go – zauważył Brandos.

– To dobrze – powiedział Amirantha – ponieważ on również nas zmęczył.

– Czy możesz go wygnać?

– Potrzebuję jeszcze minuty, może dwóch.

– Zgoda – rzekł Brandos i ponownie wystąpił w przód, przechodząc przez barierę zabezpieczeń i uderzając mocno demona. Był to łatwy do przewidzenia cios i stworzenie podniosło łapę, aby odparować uderzenie Brandosa. Jednak stary wojownik spodziewał się tego posunięcia, gdyż demony były przewidywalne w starciach bez użycia magii. W ich królestwie silniejszy demon prawie zawsze zwyciężał mniejszego, słabszego przeciwnika dzięki swojej fizycznej przewadze. Demony o zbliżonej sile rzadko walczyły ze sobą. W królestwie śmiertelników ich rozmiary i dzika natura dawały im zdecydowaną przewagę nad każdym z wyjątkiem najsilniejszych stworzeń. Większy smok szybko poradziłby sobie z takim wrogiem, ale szermierz musiał pokonać brutalną siłę inteligencją. Gdy demon próbował odparować jego cios, Brandos obrócił nadgarstek i opuścił ostrze po uniesionej lewej ręce stworzenia, kalecząc ją w kilku miejscach i sprawiając, iż demon cofnął się o pół kroku. Demon machnął na oślep nieuszkodzoną prawą łapą i niemal zwichnął mu ramię, gdy Brandos odparował cios tarczą.

Brandos ponownie wycofał się za zabezpieczenia i zbierał siły do następnego ataku. Demon wahał się tylko przez moment, a potem skoczył. Gdy przekroczył barierę zabezpieczeń, wrzasnął z bólu, ale nadal sunął na Brandosa i Amiranthę. Zatrzymał się trzy kroki od miejsca, gdzie stał stary wojownik. Amirantha wyczuł, że stwór zbiera magiczne siły i zaczyna wypowiadać potężne zaklęcie.

– Niech to szlag – rzekł Brandos. – Znów magia.

Skulił się i natarł na stworzenie.

Wypowiadane przez demona zaklęcie zostało przerwane, gdy Brandos mocno uderzył w jego klatkę piersiową trzymanym w prawej ręce puklerzem. Miał wrażenie, że uderzył w kamienny mur, ale demon odleciał o kilka stóp do tyłu, co Brandosowi dało wystarczająco dużo czasu, aby uchylić się przed ogromną szponiastą łapą próbującą urwać mu głowę.

Brandos ciął mieczem, trafiając w odsłoniętą rękę demona. Zaczarowana stal ponownie otwarła dymiącą ranę i demon ryknął z wściekłości.

– Ten gość po raz pierwszy odwiedza Midkemię; żadnego zaklęcia zabezpieczającego przed uszkodzeniem ciała przez zimny metal! – zawołał Brandos, cofając się i stając obok Amiranthy.

Zręcznym i wprawnym ruchem Brandos puścił uchwyt puklerza, pozwalając mu zawisnąć na ramieniu, a potem przerzucił miecz z prawej do teraz już wolnej lewej ręki i z pochwy na biodrze wyjął sztylet. Rzucił sztyletem, wkładając w to wszystkie siły, i przygwoździł do ziemi prawą stopę demona. Jaskinię wypełnił czarny dym i smród siarki, a magiczny stwór zawył. Potem zamilkł, mierząc obu mężczyzn błyszczącymi czerwonymi ślepiami, i spokojnie zaczął znów rzucać zaklęcie.

– Teraz dobrze byłoby to zakończyć – powiedział Brandos, przerzucając miecz z powrotem do prawej ręki i wsuwając lewą dłoń w uchwyt puklerza. – Ten gość jest cholernie zdeterminowany!

Amirantha miał mniej niż chwilę, aby dokonać wyboru; mógł kontynuować zaklęcie wygnania i ryzykować, że Brandos zostanie trafiony potencjalnie śmiercionośną eksplozją magii, albo przerwać je i rzucić takie, które przygotował przeciwko tego rodzaju zagrożeniom.

Troska o przyjaciela przezwyciężyła chęć zakończenia tego w spokojny i uporządkowany sposób. Przerwał zaklęcie, krzycząc:

– Zamknij oczy!

Nie musiał tego powtarzać. Brandos pospiesznie skulił się za tą niewielką osłoną, jaką stanowił jego puklerz, i zasłonił oczy.

Amirantha zamknął oczy, wypowiedział pięciosylabowe słowo i uwolnił potężny i niszczycielski piorun energii. Czarownik wiedział, z bolesnego doświadczenia, że energia niesiona przez karmazynowy piorun, który wyleciał z jego uniesionej ręki, aby uderzyć w demona, przeniknie przez skórę stworzenia i zapali jego ciało od środka.

Poczuli nagły podmuch żaru, trwający zaledwie kilka sekund, ale wystarczająco gorący, aby przypalić włosy na ręce Brandosa. Tunel wypełnił ohydny smród palącego się ciała, atakując ich nozdrza. Potem zapadła cisza.

Brandos powoli opuścił ręce i westchnął przeciągle.

– Wolałbym, żebyś nie musiał tego robić.

– Ja również – odrzekł Amirantha. – Zwyczajne wygnanie jest dużo mniej absorbujące…

– I mniej bolesne – przerwał mu wojownik, oglądając swoją osmaloną rękę.

– I mniej bolesne – przyznał Amirantha – niż zniszczenie demona.

– Czy przyszło ci kiedyś do głowy, że wywoływanie demonów po to, aby otrzymać zapłatę za ich wygnanie, to może nie najlepszy sposób wykorzystywania twoich umiejętności? – zapytał Brandos, potrząsając głową, i wydał kolejne przeciągłe westchnienie.

– Czasami, ale jak inaczej mogę zdobyć fundusze niezbędne do poszerzenia mojej wiedzy o królestwie demonów? Dowiedziałem się już wszystkiego, co mogłem od tych stworzeń, z którymi się bardziej zaznajomiliśmy.

– Skoro o tym mowa, czemu żaden z nich się nie pojawił?

Amirantha wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Usiłowałem wywołać Kreegroma… Jest teraz prawie moim domowym zwierzątkiem.

Brandos przytaknął.

– Brzydkim jak grzech. Kazałbyś mu, żeby pogonił za tobą tam, gdzie ludzie gubernatora mogliby go zobaczyć. Potem obaj zniknęlibyście w jaskini, dałbyś mu jakiś smakołyk i odesłał z powrotem. Dobry plan. – Zmierzył przyjaciela gniewnym spojrzeniem. – Gdyby zadziałał!

– Nie sądziłem, że przywołuję demona wojownika.

– Demona wojownika i użytkownika magii – poprawił go Brandos, chowając do pochwy miecz.

– Demona wojownika i użytkownika magii – powtórzył Amirantha. Spojrzał do tunelu, teraz wypełnionego trującym, oleistym czarnym dymem. Zwęglone resztki demona zdobiły ściany i podłogę tunelu, a smród mógł wywołać wymioty u zahartowanego w bojach wojownika. Zaledwie kilka stóp od nich na ziemi leżała lewa noga stworzenia. – Odbierzmy naszą zapłatę od gubernatora, wynieśmy się z tej okolicy i wróćmy do domu.

– Do domu? – zapytał Brandos. – Myślałem, że najpierw udamy się na jakiś czas na północ.

– Nie – odparł Amirantha. – Jest w tym coś jednocześnie znajomego i niepokojącego, coś, co muszę rozważyć w moim gabinecie, z moimi księgami, z których mogę korzystać. I jest to dla nas teraz najbezpieczniejsze miejsce.

– Od kiedy martwisz się o bezpieczeństwo? – zapytał stary wojownik.

– Od kiedy za tym demonem wyczułem… obecność kogoś znajomego.

Brandos zamknął na moment oczy, jakby rozważał to, co właśnie usłyszał.

– Nie spodoba mi się dalszy ciąg, mam rację?

– Prawdopodobnie – odparł Amirantha, przeglądając zawartość torby i sprawdzając, co trzeba uzupełnić. – Kiedy demon eksplodował, posypał się szereg magicznych… powiedzmy sygnatur, charakterystycznych cech zaklęcia. Większość z nich była moimi własnymi, z zabezpieczeń i zaklęć, jakie stworzyłem, z wyjątkiem dwóch. Jedna była dziełem demona, czego się spodziewałem, obca i nieznana, ale ostatnia należała do innego gracza. – Milczał przez chwilę, a potem powiedział: – Gracza z sygnaturą znaną mi równie dobrze jak moja własna.

Brandos był z Amiranthą przez większość jego życia i słyszał wiele opowieści od czarownika. Łatwo mógł odgadnąć, co zaraz usłyszy.

– Belasco? – zapytał łagodnie.

Amirantha skinął głową.

– Belasco.

– Jasna cholera – zaklął cicho stary wojownik. Jego zbrązowiała od słońca twarz była mapą lat niedostatku i walki. Włosy, kiedyś złociste, były siwe od ponad dwóch dziesięcioleci, ale jasnoniebieskie oczy wciąż były młode. Potrząsając głową, rzekł: – Jedno, co można powiedzieć o podróżowaniu z tobą, Amirantha, to to, że zawsze jest interesujące.

– Dziwnie pojmujesz słowo „interesujące" – rzekł Amirantha.

– To z powodu towarzystwa, w jakim się obracam – powiedział Brandos.

Amirantha mógł jedynie przytaknąć. Przebywali ze sobą przez długi czas. Znalazł Brandosa jako ulicznika w mieście Khaipur, prawie czterdzieści dwa lata temu. Teraz, chociaż o wiele starszy od swojego towarzysza, czarownik wyglądał na dwadzieścia lat młodszego od niego. Obaj wiedzieli, że mag przeżyje wojownika o pokolenie, ale nigdy o tym nie rozmawiali, tylko czasem Brandos żartował, że ryzykowne sztuczki Amiranthy zabiją go przedwcześnie. Wbrew pozorom Brandos traktował Amiranthę jak ojca.

To, w jaki sposób on, praktykujący szczególnie mroczną formę magii, stał się przybranym ojcem nieumiejącego ani czytać, ani pisać ulicznego chłopca, nadal pozostawało tajemnicą dla Amiranthy, ale Brandosowi jakoś udało się zyskać sympatię maga i od tej pory byli razem.

Amirantha poprowadził Brandosa przez zwęglone szczątki demona do jaskini przywoływania i podniósłszy dwie duże skórzane torby, podał jedną z nich wojownikowi. Obaj zarzucili je na ramiona. Patrząc dokoła na powywracane amulety, kadzielnice i inny sprzęt do przywoływania demona, czarownik zapytał:

– Nie krytykuję cię, ale co cię przywiodło do jaskini?

– Zajęło ci to trochę dłużej niż zwykle i gubernator zaczynał się niepokoić. Potem usłyszeliśmy wybuchy i pomyślałem, że najlepiej będzie pójść i sprawdzić, co poszło nie tak.

– Dobrze, że to zrobiłeś – rzekł czarodziej, kręcąc głową.

Wyszli z jaskini do głębokiego żlebu na zboczu wzgórza odległego o kilka mil od wioski Kencheta. Siedzący w ozdobnym siodle na rumaku i czekający na nich gubernator zapytał:

– Czy demon jest martwy?

Podnosząc rękę w niedbałym pozdrowieniu dla wielkorządcy tego regionu, Amirantha odpowiedział:

– Jak najbardziej martwy, wasza ekscelencjo. Odnajdziecie jego szczątki porozrzucane po tunelu w promieniu około stu jardów.

Gubernator kiwnął głową i dał znak jednemu ze swych młodszych oficerów.

– Zobacz, czy tak jest.

Amirantha i Brandos wymienili spojrzenia. Miejscowym władcom zazwyczaj wystarczały ich zapewnienia. Z drugiej strony, zwykle przelotnie widzieli potwora, a nie tylko słyszeli wycie i ryki dochodzące z ciemnej jaskini.

Młody oficer powrócił krótko później, blady i spocony.

– Powinienem był wspomnieć o osobliwym smrodzie… – rzekł Amirantha.

– Powinieneś był – zgodził się Brandos.

– Potrzeba czasu, żeby do niego przywyknąć.

– Zatem? – zapytał gubernator.

– Jest jak mówią, wasza ekscelencjo – potwierdził oficer. – Większość tego stwora została rozrzucona w tunelu, tu i tam, ale jedna noga została nienaruszona i była… nie z tego świata.

– Przynieś mi ją – polecił gubernator.

Brandos i Amirantha ponownie wymienili pytające spojrzenia.

Tym razem oficer skinął na dwóch swoich starszych żołnierzy.

– Słyszeliście gubernatora – powiedział. – Idźcie i przynieście nogę.

Po chwili dwaj żołnierze wyszli z jaskini, niosąc z sobą ogromną zwęgloną kończynę. Fetor powodował mdłości nawet u najodporniejszych i gubernator cofnął nieco swojego wierzchowca, unosząc rękę.

– Stać – rozkazał.

Ze swojego dogodnego punktu obserwacyjnego widział górną część uda, pokrytą spalonymi włosami, i stopę z trzema ogromnymi palcami zakończonymi ostrymi jak brzytwa pazurami. Czymkolwiek mogło to być, nie było z tego świata i usatysfakcjonowany wreszcie gubernator kiwnął głową.

– Dotarła do nas wiadomość z dworu maharadży o szarlatanach żerujących na łatwowiernych, obiecujących uwolnienie odludnych wiosek od nieistniejących demonów, mrocznych duchów i innych złych stworów. Gdybyście nimi byli, powiesilibyśmy was na tamtym drzewie – rzekł, wskazując gruby wiąz rosnący kilka kroków dalej. – Jako że jest to z pewnością kończyna demona, jestem teraz przekonany, że wasze przybycie w odpowiednim momencie, tak szybko po dotarciu do nas wiadomości o tym demonie, jest po prostu szczęśliwym zbiegiem okoliczności i taką opinię przekażę panom i władcom w mieście Maharta.

Amirantha złożył mu swój najbardziej dworski ukłon, a Brandos poszedł za jego przykładem.

– Dziękujemy waszej ekscelencji – rzekł czarownik.

Kiedy gubernator zaczął zawracać wierzchowca, Amirantha zapytał:

– Ekscelencjo, a co z naszą zapłatą?

– Przyjdźcie do mojego pałacu i zwróćcie się do mojego seneszala – rzucił przez ramię gubernator. – On wam zapłaci.

To powiedziawszy, odjechał, a za nim podążyła jego straż przyboczna.

– Cóż, przynajmniej jest to nam po drodze – rzekł czarownik.

Wzruszając ramionami, wojownik podniósł torbę swojego towarzysza.

– Niekiedy trzeba zadowolić się skromnymi korzyściami, mój przyjacielu. Przynajmniej tym razem dostaniemy zapłatę. Może dobrze się stało, że pojawił się ten nowy demon. Kreegrom jest dość szkaradny, ale jak na demona jest równie groźny jak szczeniaczek. Gdyby gubernator zrozumiał, że on tylko bawi się w berka, a nie faktycznie próbuje cię zabić… Cóż, nieszczególnie zachwyca mnie perspektywa zakończenia życia jako wisielec na wiązie. – Zerknął na drzewo, kiedy je mijali. – Chociaż muszę przyznać, że jest to dość ładne drzewo.

– W każdej sytuacji zawsze znajdujesz coś dobrego, prawda?

– Ktoś musi – rzekł Brandos – wziąwszy pod uwagę charakter naszego zajęcia.

– Tak właśnie jest – zgodził się Amirantha, kiedy ruszyli drogą, która miała zaprowadzić ich do pałacu gubernatora w Lanadzie, a potem do odległego domu.

Wioska była jedynym domem, jaki Amirantha miał przez ostatnich trzydzieści lat. Przez około pięć miesięcy w roku mieszkał w kamiennej wieży znajdującej się na szczycie skalistego wzgórza milę na północ wioski. Przez resztę czasu on i Brandos podróżowali.

Jego wieża stała na szczycie starożytnego Gashen Tor, najwyższego wzgórza wznoszącego się nad wioską Talumba, dwa dni jazdy konnej na wschód od Maharty. Mała społeczność rolników zaczęła doceniać obecność tak potężnego maga, chociaż uprawiającego dziedzinę magii przez większość ludzi uważaną za graniczącą ze złem. Wierzyli, że czarownik przybył do Talumby z innego kraju i osiadł na tym odludnym wzgórzu, aby uniknąć prześladowań. Mówiono, że zbudował tę wieżę, w której zamieszkiwał, zaprzęgając do pracy demony, a wokół szczytu wzgórza umieścił zabezpieczenia uniemożliwiające wstęp intruzom.

Prawda była dużo bardziej prozaiczna; Amirantha użył magii, chociaż nie swojej, aby zbudować prostą wieżę. Para magów, mistrzów geomancji, użyła swej sztuki, aby ustawić skały w taki sposób, że kiedy skończyli, Amirantha zatrudnił jedynie miejscowego stolarza, by ten zainstalował dwie drewniane podłogi, powiesił drzwi i zrobił trochę mebli, w tym wielki stół znajdujący się teraz przed magiem i duże krzesło, na którym siedział.

Amirantha przeanalizował stary tekst, który napisał prawie sto lat wcześniej, i z przeciągłym westchnieniem odłożył go na bok. Patrząc przez okno swego gabinetu na znajdującą się poniżej wioskę, teraz okrytą rudawą poświatą zachodzącego słońca, myślał o tym, jak prawie sielankowe stało się jego życie przez ostatnich dwadzieścia lat – gdyby nie sporadyczne nieszczęśliwe wypadki, takie jak ten przed trzema dniami, niedaleko Lanady.

Przypomniał sobie, jak przybył tu po raz pierwszy, z młodym Brandosem i jego żoną, i jak pod wpływem nieoczekiwanego kaprysu postanowił tu zamieszkać. Spojrzał nad wioskę na odległy zachód słońca, zadając sobie pytanie, w jakim stopniu ta decyzja została podjęta pod wpływem tego pięknego widoku. Uważał za dziwne podejmowanie decyzji, kierując się zachodem słońca, ale wiele jego ówczesnych wyborów wydawało się przypadkowymi, a czasem nieprzemyślanymi; tak jak wzięcie pod swój dach nieokrzesanego ulicznika, który ponad trzydzieści lat temu próbował go okraść.

Ta wioska była jedynym domem, jaki znał od dzieciństwa, czasów tak odległych, że musiał się skupić, aby przypomnieć sobie o nich coś więcej. Mieszkańcy wsi na początku bali się Czarownika ze Wzgórza, jak go nazywali, jednak od tamtej pory niejeden raz obronił wioskę przed rabusiami, a nawet powstrzymał armię ambitnego maharadży Muboi przed zajęciem osady, kiedy rejon został przyłączony do tego rozrastającego się państwa. Był dumny, że dokonał tego wyłącznie sprytem i podstępem, bez żadnych ofiar w ludziach. Chociaż pozbawiony skrupułów właściwych większości ludzi, Amirantha starał się nie przekraczać pewnych granic.

Niektóre z jego dylematów miały praktyczny wymiar, gdyż parając się czarną magią, mógł ściągnąć na siebie uwagę władz i prześladowania. Jednakże głównie troszczył się o własne interesy, gdyż często widział, jak dążenie mroczną drogą do wiedzy kosztowało maga znacznie więcej niż dezaprobatę innych. Chociaż Amirantha nie był pobożnym człowiekiem, pragnął stanąć twarzą w twarz z Lims-Kragmą, mając pewność że nie ma żadnych znaczących plam na swojej tarczy herbowej; mógł pogodzić się z odpowiedzialnością za drobne i sporadyczne grzeszki. Niektórzy, z powodu wybranej przez niego dziedziny wiedzy, nie uważali go za dobrego człowieka, miał jednak swoje zasady. Poza tym widział lepszych ludzi, którzy padali ofiarą atrakcyjności sztuk tajemnych. Dla większości magów były one jak narkotyk.

Usiadł wygodniej na krześle, dochodząc do wniosku, jak prawie codziennie przez ostatnie dwa lata, że musi wybrać się do miasta i kupić nowe poduszki. Rozejrzał się po swoim gabinecie. Tak jak zawsze podczas zimnej pogody palił się ogień, rzucając po pokoju ciepły blask. W sypialniach na dole panowały przeciągi i czarownik często sypiał tutaj obok ognia. Był przekonany, że problem przeciągów ma coś wspólnego z tym, w jaki sposób został zbudowany komin, ale nigdy nie mógł znaleźć czasu, aby wezwać kogoś do naprawy, więc co roku przez trzy miesiące znosił spanie pod kocami na podłodze.

Brandos, ciężko powłócząc nogami, szedł do góry krętymi kamiennymi schodami, które obejmowały wnętrze okrągłego budynku. Wkroczył do pokoju.

– Co znalazłeś? – zapytał bez żadnych wstępów.

– To, czego się bałem – odrzekł czarownik, wstając. Machnięciem ręki wskazał stare tomy na stole. – Myślę, że powinniśmy wyruszyć w podróż.

– Pojechać na zakupy do Maharty, prawda?

Amirantha popatrzył na swojego najstarszego przyjaciela. W wieku prawie pięćdziesięciu lat wojownik nadal miał wygląd silnego mężczyzny, chociaż jego siwe włosy były teraz niemal białe. Jego opalona, szorstka twarz mówiła o latach kampanii, miał też imponującą liczbę blizn.

– Cóż, tak, potrzebuję nowej poduszki do siedzenia, ale to będzie musiało poczekać. – Wpatrzył się w swoje stare księgi i powiedział: – Sądzę, że dzieje się coś bardzo złego, i musimy z kimś o tym porozmawiać.

– Masz na myśli kogoś konkretnego?

– Opowiedz mi o tym Kasparze.

Brandos uśmiechnął się i kiwnął głową. Usiadł na małym taborecie blisko ognia i zaczął mówić:

– Oto, co wiem. Mniej więcej miesiąc po zniknięciu generała Alenburgi, czyli dziesięć lat temu, ten Kaspar z Olasko przybył na dwór maharadży wraz z małą armią żołnierzy ze świata Tsurani. Młody władca Muboi nadał Kasparowi tytuł głównodowodzącego, ogłosił, że Alenburga przeszedł na emeryturę, i zlecił jego następcy konsolidację terytorium oraz przygotowania do podbicia kolejnych ziem. Tutaj jednak zaczyna się to robić interesujące. Najwyraźniej Kaspar zdobył zaufanie maharadży, wymyślił dyplomatyczne rozwiązania dwóch konfliktów, nawiązał bardzo trudne stosunki z niektórymi klanami rządzącymi w Mieście Wężowej Rzeki i bez rozlewu krwi przyłączył dwa państwa-miasta na północy. Po długiej wojnie zdołał także zawrzeć przymierze z Okanalą poprzez parę przebiegle zaaranżowanych królewskich małżeństw, skutecznie zapewniając wnukom swoim oraz króla Okanali przyszłe władanie połączonym imperium. Pomógł Okanali stłumić dwie rebelie i teraz Okanala i Muboya połączą siły w walce z tymi małymi zbrodniczymi krasnoludami, które żyją na zachodnich stepach.

– Spora lista osiągnięć w tak krótkim czasie. – Amirantha postukał w podbródek palcem wskazującym prawej ręki, który to nerwowy gest Brandos widywał od dzieciństwa. – Co jeszcze?

– Spekulacje i plotki. Kaspar jest cudzoziemcem z dalekiej krainy po drugiej stronie morza na północnym zachodzie, z kraju zwanego Olasko, jak mi powiedziano. Był tam władcą, a potem został zdetronizowany i przez kilka lat był nieobecny. W jakiś sposób stał się bliskim współpracownikiem generała Alenburgi, ale o tym wiadomo niewiele. Chodzą również słuchy, że często znika z nowej stolicy na około tydzień, a potem po prostu pokazuje się ponownie, jakby był tam przez cały czas.

– Magia – rzekł Amirantha. – Podróżuje gdzieś, ale nikt nie widzi, jak odjeżdża lub wraca.

– Albo lubi bardzo długie drzemki w zaciszu swoich apartamentów – zażartował stary wojownik. – Być może z przyjaciółkami, bo podobno ma doskonały gust, jeśli chodzi o damy.

Amirantha milczał przez długi czas, stukając w podbródek, jakby rozważał dostępne możliwości. Brandos wiedział, że jego przybrany ojciec woli milczenie, kiedy się zastanawia, więc stary wojownik wstał i opuścił gabinet. Powłócząc nogami, zszedł po schodach na dół.

Wieża była prostą cylindryczną basztą z trzema piętrami, środkowe mieściło dwa duże pokoje, jeden dla czarownika i jeden dla Brandosa oraz jego żony Samanthy. Brandos przeszedł przez maleńki korytarz oddzielający dwie sypialnie i zszedł po schodach na najniższy poziom, gdzie mieściła się kuchnia, pomieszczenie magazynowe i garderoba. Kuchnia pachniała świeżo upieczonym chlebem, a na ogniu w kotle coś bulgotało. Jeśli Brandos prawidłowo odgadł, była to zachwalana potrawka z kurczaka Samanthy.

Brandos przystanął na chwilę, aby poobserwować żonę. Była krzepką kobietą i nadal potrafiła jednym szepniętym do ucha słowem rozpalić ogień w swoim mężu, chociaż czas wywarł już piętno na dawnej dziewczynie z karczmy w Eastlands. Miała na sobie prostą zieloną sukienkę i niebieski czepek, zgodnie ze zwyczajem jej stron. Brandos poznał ją w gwarnej tawernie na przystani Shingazi, przy Wężowej Rzece, która zakręca tam blisko Wschodniego Wybrzeża, mniej niż milę na zachód od Wielkich Klifów, omijając Niebieskie Morze. Po długich umizgach i dużej ilości wina w końcu zgodziła się pójść z nim do łóżka.

Jednak zamiast o niej zapomnieć, tak jak zapominał o wielu przed nią, ciągle wracał myślami do tej sympatycznie wyglądającej, pulchnej młodej kobie ty z Eastlands. Po kilku miesiącach wysłuchiwania jego narzekań Amirantha udzielił swojemu przybranemu synowi pozwolenia na odwiedzenie jej.

Brandos wrócił miesiąc później ze swoją świeżo poślubioną żoną. Pomimo początkowych zastrzeżeń Amirantha zrozumiał, że Brandos odnalazł kogoś bardzo niezwykłego w postaci tej dziewczyny z karczmy w Eastlands. Brandos wiedział, że czarownik im zazdrościł, chociaż nigdy nie powiedział ani słowa na ten temat.

Brandos znał swojego przybranego ojca lepiej niż jakikolwiek inny człowiek i wiedział, że stary mag tylko raz w swoim życiu uległ kobiecym wdziękom. Wspomnienie tego spotkania nadal wywoływało u niego uśmiech; gdyby zakończenie romansu nie sprawiło Amirancie dotkliwego bólu, mógłby to być temat sprośnej opowieści barda.

Samantha zauważyła męża i uśmiechnęła się.

– Gotowy na obiad?

– Tak – powiedział, odwzajemniając uśmiech.

Kiedy usiadł przy stole, jej uśmiech zmienił się w zmarszczenie brwi.

– Dobrze, kiedy wyjeżdżacie?

Brandos potrząsnął głową i uśmiechnął się smętnie. Potrafiła czytać jego myśli jak ogłoszenie wywieszone na murze na rynku.

– Myślę, że wkrótce. Amirantha jest bardzo zaniepokojony tym, co zdarzyło się w Lanadzie.

Jedynie kiwnęła głową. Jedną z jej zalet było ignorowanie tego, w jaki sposób jej mąż i jego przybrany ojciec zarabiają na życie, przywołując na odległych ziemiach demony, a potem przepędzając je za opłatą. Czasami wykonywali prawdziwą i niebezpieczną pracę, dla wszystkich gotowych zapłacić, ale takich wezwań było mało, więc zwykle ci dwaj postępowali tylko odrobinę lepiej od pary naciągaczy.

Jednak były sprawy, o które ona i Brandos mogli się pokłócić, oraz takie, o których lepiej było nie rozmawiać; właśnie dlatego ich małżeństwo przetrwało dwadzieścia trzy lata.

– Czy jest sens pytać dlaczego? – spytała spokojnie. – Nie jest już tak, jak było, kiedy mieszkały tu dzieci. – Przerwała i spojrzała oskarżycielsko na męża. – Bethan jest na morzu, pływa nie wiadomo gdzie. Meg mieszka z mężem aż w Khaipurze.

– W wiosce jest Donal z wnukami. Możesz pójść ich odwiedzić, kiedy tylko chcesz – szybko odpowiedział. Wiedział, do czego to prowadzi.

– A jego żona po prostu uwielbia mieć mnie w pobliżu – rzekła.

– Jak to jest, że dwie kobiety nie mogą mieszkać pod jednym dachem? – zapytał retorycznie Brandos.

– Przyjdzie, kiedy urodzi następne dziecko i będzie potrzebowała drugiej pary rąk, ale do tego czasu widzi we mnie intruza. – Miał zamiar coś powiedzieć, ale przerwała mu, a jej żywe niebieskie oczy wpatrzyły się w niego, kiedy z roztargnieniem wepchała z powrotem do czepka opadający kosmyk siwych włosów. – Jestem tu taka samotna, Brandosie, gdy tak wyjeżdżasz na całe tygodnie, a nawet miesiące… – Westchnęła teatralnie. – Nie potrafię powiedzieć, jaka byłam szczęśliwa, kiedy wróciłeś wcześniej. Kiedy przestaniecie podróżować? Wiem, że jesteśmy bogaci. Nie musicie już tego robić.

– Byłoby to prawdą, gdyby nie fakt, że Amirantha zawsze martwi się, ile będzie musiał wydać na jedno ze swoich… urządzeń, stary spis zaklęć czy cokolwiek, co przypadnie mu do gustu – sprzeciwił się jej mąż. – Poza tym to jest jego bogactwo, prawda?

– Twoje również – odparowała. – Przecież nie siedzisz z założonymi rękoma.

Wiedział, że nie uniknie tematu.

– Posłuchaj, w większości przypadków pokłóciłbym się z nim w twoim imieniu i zgodziłbym się z tym, co mówisz. Dopiero co wróciliśmy do domu i nie było nas ponad miesiąc, ale tym razem, cóż, musimy jechać.

Samantha wzięła się pod boki.

– Dlaczego? – zapytała wyzywająco, niemal gniewnie, i Brandos wiedział, że musi jej powiedzieć.

– Z powodu brata Amiranthy.

Wyglądała na oszołomioną. Zamrugała.

– Belasco? – zapytała.

Przytaknął.

– Przygotuję torbę podróżną. Jedzenia wystarczy na podróż do miasta. Resztę kupicie, kiedy tam dotrzecie – powiedziała.

Jej nagła zmiana nastroju i zachowania była całkowicie zrozumiała. Przez wszystkie te lata, kiedy byli razem, słuchała tej samej opowieści co Brandos, kiedy Amirantha gawędził z nimi przy kolacji. Wiedziała, że Belasco był potężnym magiem, niewątpliwie dorównującym bratu, którego próbował zabić, gdy Brandos i Samantha jeszcze się nie narodzili.

ROZDZIAŁ DRUGI
Rycerz wiary

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ TRZECI
Taredhele

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ CZWARTY
Zwiastun

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ PIĄTY
Exodus

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SZÓSTY
Ostrzeżenie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SIÓDMY
Przepowiednia

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ ÓSMY
Demonolog

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
Ostrzeżenie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
Groźba

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ JEDENASTY
Przewrót

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DWUNASTY
Przeżycie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY
Zgromadzenie

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY
Targi

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY
Plany

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SZESNASTY
Sojusznicy

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY
Determinacja

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY
Poszukiwania

Dostępne w wersji pełnej.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY
Rzeź

Dostępne w wersji pełnej.

EPILOG
Epitafium

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału: Rides a Dread Legion

Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title Rides a Dread Legion

Copyright © Raymond E. Feist 2009

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© Steve Stone / Artist Partners Ltd

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Nadciąga legion grozy, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-202-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com