Terry Goodkind

Nadzieja pokonanych

Tom VI serii

Przełożyła Lucyna Targosz

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: Faith of the Fallen

Copyright © 2000 by Terry Goodkind
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Błażej Kemnitz
Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: Keith Parkinson
Mapka: Terry Goodkind

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Nadzieja pokonanych, wyd. I, dodruk, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-960-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Dedykacja

Mapa

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ 53

ROZDZIAŁ 54

ROZDZIAŁ 55

ROZDZIAŁ 56

ROZDZIAŁ 57

ROZDZIAŁ 58

ROZDZIAŁ 59

ROZDZIAŁ 60

ROZDZIAŁ 61

ROZDZIAŁ 62

ROZDZIAŁ 63

ROZDZIAŁ 64

ROZDZIAŁ 65

ROZDZIAŁ 66

ROZDZIAŁ 67

ROZDZIAŁ 68

ROZDZIAŁ 69

ROZDZIAŁ 70

ROZDZIAŁ 71

Cykl Miecz Prawdy

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Russelowi Galenowi,

mojemu pierwszemu prawdziwemu fanowi,

za jego niewzruszoną wiarę we mnie

ROZDZIAŁ 1

Nie pamiętała umierania.

Z nieokreślonym uczuciem lęku zastanawiała się, czy płynące ku niej gniewne głosy oznaczają, że znów ma doświadczyć owego transcendentnego kresu – śmierci.

Jeżeli tak, to nic nie mogła na to poradzić.

Chociaż nie pamiętała umierania, przypominała sobie mgliście późniejsze pełne powagi szepty głoszące, że umarła, że zabrała ją śmierć, ale że on przycisnął usta do jej warg i napełnił oddechem jej znieruchomiałe płuca, że tchnął w nią swoje życie i na nowo rozniecił jej. Nie miała pojęcia, kto opowiadał o tak nieprawdopodobnym wyczynie, nie miała pojęcia, kim był ów „on”.

Tamtej pierwszej nocy, kiedy wychwyciła odległe, bezcielesne głosy, pojęła, że są wokół niej ludzie, którzy nie wierzą, że choć powróciła do życia, to przetrwa do rana. Jednak teraz wiedziała, że tak się stało; przeżyła wiele nocy, być może dzięki rozpaczliwym modłom i żarliwym przysięgom szeptanym nad nią tamtej pierwszej.

Ale chociaż nie pamiętała umierania, przypominała sobie ból sprzed utraty świadomości. Ból, którego nigdy nie zapomni. Pamiętała, jak samotnie desperacko walczyła z tamtymi mężczyznami, szczerzącymi zęby niczym zgraja dzikich psów atakujących zająca. Pamiętała grad brutalnych ciosów, który powalił ją na ziemię, kopniaki ciężkich buciorów, kiedy już upadła, i suchy trzask pękających kości. Pamiętała krew, mnóstwo krwi – na ich pięściach, na ich butach. Pamiętała przeraźliwy strach, że brakuje jej tchu, żeby krzyczeć z potwornego bólu.

Jakiś czas później – nie wiedziała, czy godziny, czy dni – kiedy leżała w obcym łożu pod czystymi prześcieradłami i spojrzała w jego szare oczy, pojęła, że dla niektórych świat rezerwował ból o wiele gorszy od tego, który sama wycierpiała.

Nie znała jego imienia. Straszliwa udręka, tak wyraźnie widoczna w jego oczach, uświadomiła jej, że powinna je znać. Wiedziała, że powinna znać jego imię – lepiej niż własne, lepiej niż samo życie – lecz nie znała go. Nigdy nic jej bardziej nie zawstydziło.

I od tej pory, ilekroć opuściła powieki, widziała jego oczy, widziała w nich nie tylko bezsilną udrękę, ale i blask tak niepohamowanej nadziei, jaki mogła rozniecić jedynie szczera miłość. I w głębi swej duszy – nawet wówczas, gdy najgorszy mrok zaćmiewał jej umysł – odmawiała zgody na to, by blask w tych oczach zgasł, kiedy zawiedzie jej wola życia.

W pewnej chwili przypomniała sobie jego imię. Przeważnie je pamiętała. Ale czasem nie. Czasami, kiedy szarpał nią ból, zapominała nawet własne.

Teraz, kiedy Kahlan słyszała, jak tamci burkliwie wymawiają jego imię, rozpoznawała je, rozpoznawała i jego. Twardo, nieustępliwie czepiała się owego imienia – Richard – i swoich wspomnień o nim, o tym, kim był, i o tym, jak wiele dla niej znaczył.

Później zaś, kiedy ludzie obawiali się, że jednak umrze, wiedziała, że będzie żyć. Musiała żyć: dla Richarda, dla swojego męża. Dla dziecka, które nosiła w łonie. Jego dziecka. Ich dziecka.

Gniewne głosy, wymawiające imię jej męża, sprawiły, że Kahlan w końcu otworzyła oczy. I zaraz je przymrużyła, porażona okropnym bólem, do tej pory tłumionym przez sen. Małą izdebkę, w której leżała, wypełniało bursztynowe światło. Nie było zbyt jaskrawe, więc domyśliła się, że albo tłumi je zasłona, albo jest już zmrok. Ilekroć się tak budziła, nie miała poczucia czasu, nigdy nie wiedziała, jak długo spała.

Poruszyła językiem w zaschniętych ustach. Ciało miała bezwładne, ciężkie od snu. Mdliło ją tak jak w dzieciństwie, kiedy zjadła trzy kandyzowane jabłka przed wyprawą na łodzi w gorący, wietrzny dzień. Teraz było właśnie tak ciepło: letni upał. Starała się całkiem wybudzić, ale świadomość odpływała, dryfowała po bezkresnym mrocznym morzu. Żołądek jej się skurczył. Musiała z całej siły powstrzymywać mdłości. Aż nazbyt dobrze wiedziała, że w jej stanie mało co sprawiało taki ból jak wymioty. Powieki znów zasłoniły oczy i Kahlan zatonęła w jeszcze większym mroku.

Wzięła się w garść, zebrała myśli, ponownie zmusiła się do otwarcia oczu. Przypomniała sobie: dawali jej zioła, żeby przytłumić ból i umożliwić sen. Richard dużo wiedział o ziołach. Te napary przynajmniej pozwalały jej zapaść w letargiczny sen. A ból, choć nie tak dotkliwy, i tak był.

Ostrożnie, powoli – żeby nie poruszyć tych obosiecznych sztyletów tkwiących tu i ówdzie pomiędzy żebrami – wciągnęła głębiej powietrze. Płuca Kahlan wypełniła woń balsamu i sosny i uspokoiła buntujący się żołądek. Nie był to aromat drzew, zmieszany z innymi zapachami lasu, z wilgocią ziemi, wonią muchomorów i cynamonowym zapachem paproci, lecz woń świeżo pociętego drewna. Kahlan skupiła wzrok i zobaczyła za nogami łóżka ścianę z jasnych, niedawno okorowanych belek; ze śladów siekiery jeszcze sączył się sok. Widać było, że drewno pocięto i ociosano w pośpiechu, ale dokładność roboty zdradzała precyzję, jaką może dać jedynie wiedza i doświadczenie.

Izdebka była malutka; w Pałacu Spowiedniczek, w którym Kahlan dorastała, tak małe pomieszczenie nie służyłoby nawet za schowek na bieliznę. No a poza tym byłoby z kamienia, jeśli nie z marmuru. Spodobała się jej ta malutka drewniana izdebka; domyślała się, że to Richard ją dla niej zbudował. Czuła się tu niemal tak bezpiecznie jak w jego ramionach. Marmur, wyniośle dostojny, nigdy jej tak nie dodawał otuchy.

Za nogami łóżka dostrzegła wyrzeźbionego ptaka w locie. Sylwetkę zarysowano kilkoma pewnymi pociągnięciami noża na płaskim fragmencie belki niewiele większym niż dłoń Kahlan. Richard dał jej coś, na co mogła patrzeć. Czasami, kiedy siedzieli przy ognisku, widywała, jak rzeźbił w kawałku drewna twarz lub zwierzę. Czuwający nad nią ptak, z szeroko rozpostartymi skrzydłami, symbolizował wolność.

Dziewczyna zwróciła oczy w prawo i zobaczyła brązowy wełniany koc zasłaniający drzwi. To zza niego dolatywały gniewne, groźne głosy.

– To nie nasz wybór, Richardzie… Musimy myśleć o własnych rodzinach… o żonach i dzieciach…

Kahlan chciała się dowiedzieć, co się dzieje, i spróbowała się podeprzeć na lewym łokciu. Ale ręka nie zareagowała tak, jak powinna. Błyskawica bólu śmignęła wzdłuż kości dziewczyny i eksplodowała w barku. Kahlan wstrzymała oddech, porażona przeraźliwym bólem, i osunęła się ciężko, zanim zdołała choć na cal unieść ramię. Przyspieszony oddech sprawiał, że tkwiące w bokach sztylety raniły jeszcze dotkliwiej. Zmusiła się do zwolnienia oddechu, bo tylko tak mogła zapanować nad bólem. W końcu zelżał ból w ramieniu i kłucie w żebrach; dopiero teraz cichutko jęknęła. Z wykalkulowanym spokojem spojrzała na lewą rękę. Była w łubkach. Jak tylko Kahlan to zobaczyła, przypomniała sobie. Wyrzucała sobie, że nie pomyślała o tym, zanim spróbowała się podeprzeć na łokciu. Wiedziała, że zioła przyćmiewają jej umysł. Skoro i tak nie mogła usiąść, no i bała się kolejnego nieostrożnego ruchu, skoncentrowała wysiłki na przywróceniu jasności myślenia.

Ostrożnie przesunęła ku górze prawą rękę i otarła palcami pot z czoła, pot wywołany bólem. Stawy bolały, ale ręka była dość sprawna. Ucieszyło to Kahlan. Dotknęła opuchniętych oczu i dopiero teraz pojęła, dlaczego patrzenie ku drzwiom tak bolało. Ostrożnie muskała palcami obrzmiałą twarz. Wyobraźnia podsunęła jej czarne i sine barwy. Palce dotknęły ran na policzku – miała wrażenie, że gorące iskry sypią się na obnażone nerwy. Nie potrzebowała lustra, żeby wiedzieć, jak przeraźliwie wygląda. Ilekroć spojrzała w oczy Richarda, pojmowała, w jak fatalnym jest stanie. Tak chciała ładnie wyglądać dla niego, choćby po to, by z jego oczu zniknął wyraz cierpienia. Gdyby odczytał jej myśli, powiedziałby:

– Nic mi nie jest. Przestań się o mnie martwić i myśl jedynie o powrocie do zdrowia.

Kahlan tęsknie przypomniała sobie, jak leżała z Richardem; odpoczywali rozkosznie znużeni, czuła dotyk jego rozpalonej skóry, duża dłoń chłopaka leżała na jej brzuchu. Tak bardzo chciała go wziąć w ramiona, a nie mogła tego zrobić. Upomniała się, że to przecież tylko kwestia czasu i choć częściowego wyzdrowienia. Byli razem i to jest najważniejsze. Sama obecność Richarda dodawała otuchy i leczyła.

Zza koca osłaniającego drzwi Kahlan usłyszała Richarda. Dokładnie kontrolował głos i tak podkreślał słowa, jakby każde z nich kosztowało go fortunę.

– Potrzebujemy tylko trochę czasu…

Tamci zaczęli mówić wszyscy naraz, zapalczywie i nieustępliwie.

– To nie dlatego, że tego chcemy, Richardzie. Powinieneś to wiedzieć, przecież nas znasz… A jeżeli to ściągnie tu jakieś kłopoty? Słyszeliśmy o bitwach. Sam mówiłeś, że ona jest z Midlandów… Nie możemy pozwolić… Nie chcemy…

Kahlan nasłuchiwała, oczekując szczęku dobywanego miecza. Richard był niemal nieskończenie cierpliwy, ale brakowało mu wyrozumiałości. Cara, jego strażniczka i ich przyjaciółka, też tam pewnie była; a Carze brakowało tak cierpliwości, jak i wyrozumiałości. Jednak Richard nie dobył miecza, tylko rzekł:

– Nikogo o nic nie proszę. Chcę tylko, żeby mnie pozostawiono w spokoju w bezpiecznym miejscu, gdzie mógłbym się nią opiekować. Chciałem być w pobliżu Hartlandu, na wypadek gdyby czegoś potrzebowała. – Zamilkł. – Proszę was… tylko do czasu, aż jej się choć trochę polepszy…

Dziewczyna chciała krzyknąć do niego: „Nie! Nie waż się ich błagać, Richardzie! Nie mają prawa zmuszać cię do błagania! Nie mają prawa! Nigdy nie pojmą, na jakie poświęcenia się zdobywałeś”. Ale mogła jedynie ze smutkiem szeptać jego imię.

– Nie prowokuj nas… Wykurzymy cię ogniem, jeżeli będzie trzeba! Wszystkim nam nie dasz rady, prawo jest po naszej stronie.

Mężczyźni rzucali gromy, grozili. Kahlan spodziewała się, że teraz wreszcie usłyszy szczęk dobywanego miecza. Zamiast tego Richard spokojnie powiedział coś, czego nie dosłyszała. Zapanowała przeraźliwa cisza.

– To nie dlatego, Richardzie, że tak nam się podoba – powiedział w końcu czyjś zakłopotany głos. – Nie mamy wyboru. Musimy brać pod uwagę nasze rodziny i innych też.

– No a poza tym zrobiłeś się nagle taki ważny, w tych paradnych szatkach i z mieczem, zupełnie inny niż kiedyś, kiedy byłeś leśnym przewodnikiem – odezwał się ktoś ze szczerym oburzeniem.

– To prawda – potwierdził następny. – Nie możesz się uważać za lepszego od nas tylko dlatego, że odszedłeś stąd i zobaczyłeś trochę świata.

– Opuściłem miejsce, które mi przypisaliście – powiedział Richard. – Czy to właśnie staracie się dać mi do zrozumienia?

– Według mnie, odwróciłeś się plecami do swojej społeczności, do swoich korzeni. Uważasz, że nasze kobiety nie są dość dobre dla wielkiego Richarda Cyphera. O nie, on musiał się ożenić z kobietą z daleka. A potem wracacie sobie tutaj i chcecie się nad nas wynosić.

– Jak? Jakimi czynami? Poślubieniem kobiety, którą kocham? To, waszym zdaniem, dowód pychy? To odbiera mi prawo do życia w spokoju? Odbiera jej prawo do wyzdrowienia, do życia?

Ci ludzie znali go jako Richarda Cyphera, prostego leśnego przewodnika, a nie jako osobę, którą – jak się okazało – w rzeczywistości był, nie jako osobę, którą się stał. Był tym samym człowiekiem co wówczas, lecz oni go pod wieloma względami nigdy nie znali.

– Powinieneś klęczeć i zanosić modły do Stwórcy, żeby wyleczył twoją żonę – odezwał się kolejny. – Wszyscy ludzie to nic niewarci nędznicy. Powinieneś się modlić i błagać Stwórcę o wybaczenie złych uczynków i grzechów, bo to one sprowadziły kłopoty na ciebie i twoją kobietę. A ty, zamiast się modlić, chcesz wnieść swoje kłopoty pomiędzy uczciwie pracujących ludzi. Nie masz prawa zrzucać nam na kark swoich grzechów. To nie tego chce Stwórca. Powinieneś pomyśleć o nas. Stwórca pragnie, żebyś był pokorny i pomagał innym. To dlatego tak ją doświadczył: żeby dać wam obojgu nauczkę.

– Powiedział ci to, Albercie? – spytał Richard. – Czy ten twój Stwórca przychodzi pogadać z tobą o swoich zamiarach i zwierza ci się, czego pragnie?

– On rozmawia z każdym, kto go skromnie słucha – uniósł się gniewem Albert.

– A poza tym – wtrącił się inny – można sporo dobrego powiedzieć o tym Imperialnym Ładzie, przed którym nas ostrzegasz. Gdybyś nie był taki uparty, Richardzie, tylko wtedy to dostrzegł. Nie ma nic złego w chęci, żeby każdy był przyzwoicie traktowany. To po prostu sprawiedliwe. To po prostu słuszne. Musisz przyznać, że takie są pragnienia Stwórcy, i tego naucza również Imperialny Ład. Skoro nie dostrzegasz w Ładzie choć tej dobrej cechy, lepiej, żebyś odszedł, i to szybko.

Kahlan wstrzymała oddech.

– Niech więc się tak stanie – powiedział Richard złowieszczym głosem.

To byli ludzie, których Richard znał; zwracał się do nich po imieniu, przypominał im spędzone razem lata i wspólne sprawy. Był wobec nich cierpliwy. Jednak cierpliwość w końcu się wyczerpała i stał się nietolerancyjny.

Konie parskały i przestępowały z nogi na nogę, skórzana uprząż chrzęściła, kiedy tamci ich dosiadali.

– Wrócimy rankiem, żeby to spalić. Lepiej, żebyśmy nie złapali w pobliżu ani ciebie, ani nikogo z twoich, bo was też spalimy.

Padło jeszcze kilka przekleństw i odjechali galopem. Tętent kopyt wstrząsnął ziemią, aż zadygotały plecy Kahlan. Nawet i to zabolało.

Uśmiechnęła się leciutko do Richarda, choć nie mógł tego widzieć. Żałowała jedynie, że błagał o coś dla niej; dobrze wiedziała, że nigdy nie poprosiłby o nic dla siebie.

Odsunięto koc zasłaniający drzwi i na ścianę padła plama światła. Po natężeniu blasku i jego kierunku Kahlan odgadła, że musi być koło połowy nieco pochmurnego dnia. Obok niej zjawił się Richard; jego wysoka postać rzucała cień w poprzek ciała dziewczyny. Ubrany był tylko w czarny, pozbawiony rękawów podkoszulek odsłaniający muskularne ramiona. Przy lewym biodrze, od strony Kahlan, błyski światła odbijały się od głowicy jego niezwykłego miecza. Szerokie barki Richarda sprawiały, że izdebka wydawała się jeszcze mniejsza niż przed chwilą. Gładko wygolona twarz, mocno zarysowana szczęka i zdecydowany zarys ust znakomicie pasowały do potężnej postaci. Włosy, sięgające karku, nie były ani jasne, ani ciemne. Ale to inteligencja, tak wyraźnie widoczna w jego szarych oczach, przykuła uwagę Kahlan, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy.

– Richardzie – wyszeptała – nie chcę, żebyś błagał z mojego powodu.

Kąciki jego ust wygięły się w leciutkim uśmiechu.

– Jeżeli zechcę błagać, to zrobię to. – Podciągnął koc, otulając ją dokładnie, chociaż się pociła. – Nie wiedziałem, że nie śpisz.

– Jak długo spałam?

– Jakiś czas.

Uznała, że to musiał być dłuższy czas. Nie pamiętała, jak tu dotarli ani jak budował chatę, w której leżała. Kahlan czuła się bardziej jak osiemdziesięciolatka niż dwudziestokilkuletnia dziewczyna. Nigdy przedtem nie była ranna, a przynajmniej ciężko, nigdy wcześniej nie znalazła się na granicy życia i śmierci, nigdy tak długo nie była tak rozpaczliwie bezradna. Nienawidziła tego; nie cierpiała faktu, że nie może zrobić najprostszych rzeczy. Przez większość czasu nienawidziła tego bardziej niż bólu.

Oszołomiło ją nieoczekiwane i tak całkowite doświadczenie kruchości życia, własnej kruchości i śmiertelności. Dawniej ryzykowała życie i wiele razy znajdowała się w niebezpieczeństwie, lecz kiedy teraz patrzyła wstecz, wątpiła, czy kiedykolwiek naprawdę myślała, że może się jej przydarzyć coś takiego. Zmierzenie się z tym było druzgocące. Tamtej nocy coś pękło w Kahlan – wyobrażenie o sobie, pewność siebie. Tak łatwo mogła umrzeć. Ich dziecko mogło umrzeć, nim miałoby szansę żyć.

– Coraz bardziej zdrowiejesz – rzekł Richard, jakby odpowiadał na jej myśli. – Nie mówię tego ot tak sobie. Widzę, że zdrowiejesz.

Patrzyła mu w oczy i zbierała się na odwagę. Wreszcie zapytała:

– Skąd oni aż tutaj wiedzą o Ładzie?

– Dotarli tu ludzie uciekający przed walkami. Tu, gdzie dorastałem, też byli ludzie głoszący doktrynę Imperialnego Ładu. Ich słowa dobrze brzmiały, miały sens. Miały go dla tych, którzy nie myślą, dla tych, którzy tylko reagują. Prawda nie tak wiele znaczy – dodał po namyśle. Odpowiedział na widoczne w jej oczach, nie zadane pytanie: – Ludzie Ładu zniknęli. Ci głupcy tylko powtarzali zasłyszane słowa.

– Ale chcą, żebyśmy odeszli. Wyglądali na takich, którzy dotrzymują obietnic.

Skinął głową, ale potem znów się lekko uśmiechnął.

– A wiesz, jak stąd blisko do miejsca, w którym zobaczyłem cię po raz pierwszy? Pamiętasz?

– Jak mogłabym zapomnieć o dniu, w którym cię spotkałam?

– Wtedy nasze życie było zagrożone i musieliśmy stąd odejść. Nigdy tego nie żałowałem. To był początek mojego życia z tobą. Dopóki jesteśmy razem, nic innego się nie liczy.

Do izdebki weszła Cara i stanęła obok Richarda, dodając swój cień do jego cienia, padającego na niebieski wełniany koc, który okrywał Kahlan aż po pachy. Ciało Cary, odziane w obcisły czerwony skórzany strój, miało grację sokoła. Była, jak ów ptak, dumna, władcza, szybka i śmiertelnie groźna. Mord-Sith zawsze przywdziewały czerwony skórzany strój, kiedy spodziewały się kłopotów. Długie blond włosy Cary, splecione w gruby warkocz, były kolejnym znakiem profesji Mord-Sith, członkini elitarnej straży przybocznej samego lorda Rahla.

Richard, można by rzec, odziedziczył Mord-Sith wraz z panowaniem nad D’Harą, krainą, o której nigdy przedtem nie słyszał. Nie szukał władzy, lecz mimo wszystko mu przypadła. Teraz tak wielu ludzi było od niego zależnych. Cały Nowy Świat – Westland, Midlandy, D’Hara – był od niego zależny.

– Jak się czujesz? – Cara zapytała z prawdziwą troską.

– Lepiej – wyszeptała ochryple Kahlan, bo tylko na taki głos było ją stać.

– Nooo, skoro się lepiej czujesz – warknęła Mord-Sith – to powiedz lordowi Rahlowi, że powinien mi pozwolić, bym wykonała swoją robotę i nauczyła odpowiedniego respektu takich ludzi jak ci tutaj. – Groźne niebieskie oczy powędrowały na moment ku miejscu, w którym stali ci rzucający groźby ludzie. – A przynajmniej tych, których bym zostawiła przy życiu.

– Posłuż się rozumem, Caro – rzekł Richard. – Nie możemy przekształcić tego miejsca w twierdzę i bronić się przez cały czas. Ci ludzie się boją. Bez względu na to, jak bardzo się mylą, widzą w nas zagrożenie swojego życia i życia swych rodzin. Nie jesteśmy tacy głupi, żeby toczyć bezsensowną walkę, której możemy uniknąć.

– Richardzie – powiedziała Kahlan, ostrożnie wskazując prawą ręką ścianę przed sobą – przecież zbudowałeś to…

– Tylko tę izbę. Chciałem, żebyś od razu miała schronienie. To nie zabrało zbyt wiele czasu. Zwyczajnie ściąłem i okorowałem parę drzew. Reszty jeszcze nie postawiliśmy. Nie ma za co przelewać krwi.

O ile Richard zachowywał spokój, o tyle Cara sprawiała wrażenie, że jest gotowa pogryźć żelazo i wypluć gwoździe.

– Może byś tak powiedziała swojemu upartemu mężowi, żeby pozwolił mi kogoś zabić, nim oszaleję? Nie mogę stać bezczynnie i pozwalać, żeby bezkarnie uchodziło grożenie wam! Jestem Mord-Sith!

Cara bardzo poważnie traktowała swoje zadanie: ochronę Richarda, lorda Rahla D’Hary, i Kahlan. Kiedy w grę wchodziło życie chłopaka, Cara była zdecydowana najpierw zabić, a dopiero potem ocenić, czy to było konieczne. A to była jedna ze spraw, których Richard zupełnie nie tolerował.

Kahlan tylko się uśmiechnęła.

– Matko Spowiedniczko, nie możesz dopuścić, żeby lord Rahl ulegał woli takich głupców jak ci tutaj. Powiedz mu.

Kahlan prawdopodobnie mogłaby policzyć na palcach jednej ręki ludzi, którzy w całym jej dotychczasowym życiu zwracali się do niej po imieniu, nie dodając przynajmniej tytułu „Spowiedniczka”. Mnóstwo razy słyszała swój najwyższy tytuł – Matka Spowiedniczka – wymawiany głosem, w którym brzmiała cała gama uczuć, od pełnego czci respektu po przeraźliwy strach. Wielu klęczących przed nią ludzi nie mogło nawet wyszeptać drżącymi wargami tych dwóch słów. Inni zaś, kiedy byli sami, szeptali je z morderczymi zamiarami. Kahlan została mianowana Matką Spowiedniczką tuż po dwudziestym roku życia – była najmłodszą Spowiedniczką kiedykolwiek wyniesioną na to najwyższe stanowisko. Ale to było kilka lat temu. Teraz była jedyną żyjącą Spowiedniczką. Zawsze znosiła ów tytuł, pokłony, przyklękanie, cześć, strach i mordercze zamiary, bo nie miała wyjścia. A poza tym była Matką Spowiedniczką – przez sukcesję i wybór, z prawa, z obowiązku i dlatego, że przysięgła.

Cara zawsze zwracała się do niej „Matko Spowiedniczko”. Jednak w ustach Mord-Sith te słowa brzmiały inaczej niż u reszty ludzi. To było niemal wyzwanie, prowokowanie sumiennym oddaniem, lecz z nutką kpiącej czułości i przywiązania. Kiedy Cara mówiła „Matko Spowiedniczko”, Kahlan słyszała „siostro”. Mord-Sith pochodziła z dalekiej D’Hary. A tam nikt – oprócz lorda Rahla – nie przewyższał Cary rangą. Mogła się co najwyżej zgodzić, żeby Kahlan była jej równa w powinnościach wobec Richarda. Ale zostać uznanym przez Carę za kogoś jej równego było naprawdę najwyższą pochwałą.

Kiedy jednak Cara mówiła do Richarda „lordzie Rahlu”, wcale nie brzmiało to jak „bracie”. Znaczyło to dokładnie to, co mówiła.

Dla tych mężczyzn o gniewnych głosach lord Rahl był równie obcym pojęciem jak odległa D’Hara. Kahlan pochodziła z Midlandów, oddzielających Westland od D’Hary. Mieszkańcy Westlandu nic nie wiedzieli ani o Midlandach, ani o Matce Spowiedniczce. Trzy części Nowego Świata przez całe dziesięciolecia były rozdzielone niemożliwymi do pokonania granicami, więc to, co było poza nimi, otaczała nieprzenikniona tajemnica. Ostatniej jesieni owe granice zniknęły.

A potem, zimą, zniknęła wspólna dla trzech krain granica na południu, przez trzy tysiące lat chroniąca je przed zagrożeniem ze Starego Świata – i wszyscy zostali wydani na pastwę Imperialnego Ładu. W minionym roku na świecie zapanowało zamieszanie, zmieniło się wszystko, do czego ludzie przyzwyczaili się od dzieciństwa.

– Nie zamierzam pozwolić, żebyś krzywdziła ludzi tylko dlatego, że nie chcą nam pomóc – oznajmił Richard Carze. – To by niczego nie rozwiązało, a tylko wpędziło nas w jeszcze większe tarapaty. Wybudowanie tej izdebki zajęło nam bardzo niewiele czasu. Sądziłem, że to będzie bezpieczne miejsce, ale tak nie jest. Przeniesiemy się gdzie indziej. – Znów spojrzał na Kahlan. Z jego głosu zniknął gniew. – Chciałem cię przywieźć w rodzinne strony, ciche i spokojne, ale wygląda na to, że i tu mnie nie chcą. Przykro mi.

– Tylko ci ludzie, Richardzie. – W Andericie, tuż zanim zaatakowano i pobito Kahlan, mieszkańcy odrzucili propozycję Richarda, by przyłączyć się do powstającego imperium D’Hary i pod jego przewodem walczyć o pokój; mieszkańcy Anderithu woleli przyłączyć się do Imperialnego Ładu. Richard zabrał Kahlan i odszedł. – A co z twoimi prawdziwymi przyjaciółmi?

– Nie miałem kiedy… Chciałem najpierw zbudować schronienie. A teraz nie ma już na to czasu. Może później.

Kahlan sięgnęła po jego zwieszoną rękę. Ale palce ukochanego były za daleko.

– Ale, Richardzie…

– Słuchaj, już nie możemy tu bezpiecznie zostać. I tyle. Przywiozłem cię tutaj, bo sądziłem, że będziesz tu mogła bezpiecznie wyzdrowieć i odzyskać siły. Myliłem się. Tak nie jest. Nie możemy tu zostać. Rozumiesz?

– Tak, Richardzie.

– Musimy stąd odejść.

– Tak, Richardzie.

Wiedziała, że kryje się w tym coś jeszcze, coś o wiele ważniejszego niż ciężka próba, jaką to dla niej oznaczało. Jego oczy miały osobliwy, pełen rezerwy wyraz.

– A co z wojną? Wszyscy liczą na nas, na ciebie. Ja za wiele nie pomogę, dopóki nie wyzdrowieję, ale ciebie potrzebują natychmiast. Jesteś potrzebny imperium D’Hary. Jesteś lordem Rahlem. Przewodzisz im. Co my tutaj robimy? Richardzie… – Czekała, aż na nią spojrzał. – Dlaczego uciekamy, skoro wszyscy na nas liczą?

– Robię, co muszę.

– Co musisz? Co to znaczy?

Odwrócił wzrok, twarz mu spochmurniała.

– Ja… miałem wizję.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki