Argumentów nie należy liczyć, lecz ważyć.

Cyceron (106–43 p.n.e.)

Wstęp

Wśród wielu czynników decydujących o aktualnej masie ciała właściwie tylko dwa – sposób odżywiania i stopień aktywności fizycznej – w pewnym stopniu zależą od naszych indywidualnych decyzji i konsekwencji w ich realizacji. Jednak nawet w tym wypadku nie jesteśmy zupełnie suwerenni w podejmowaniu postanowień i nie tylko od nas zależy, czy wybrana dieta i styl życia zapewnią wymarzoną masę ciała i trwałe zadowolenie z idealnej sylwetki.

Ponadto dieta i aktywność fizyczna nie są jedynymi czynnikami determinującymi masę ciała konkretnego człowieka. Dlatego z pewnością znamy ludzi, którzy jedząc znacznie więcej w porównaniu z wiecznie odchudzającymi się osobami, a w dodatku ruszając się zdecydowanie mniej niż ci zmuszeni do ciągłego spalania nadmiaru tkanki tłuszczowej, pozostają szczupli. Inni dla odmiany bez widocznych i trwałych rezultatów przez całe życie zamęczają się dietami odchudzającymi i ćwiczeniami.

Podczas identycznej dwutygodniowej kuracji przeprowadzanej w ośrodku wczasów odchudzających jedni chudną blisko dziesięć kilogramów, inni z trudem tracą dwa kilogramy. Dlaczego tak się dzieje…?

Chociaż zwykle całą winą za zdradzającą nadwagę sylwetkę gotowi jesteśmy obarczać samych siebie, to wcale nie jest to sprawiedliwe ani do końca prawdziwe.

Nie zdajemy sobie często sprawy z tego, że liczne kumulujące się wpływy – genetyczne, biochemiczne, hormonalne, klimatyczne, kulturowe, socjotechniczne i inne – w znacznie większym niż nasza silna wola stopniu decydują o tempie przemiany materii i coraz częściej o powstawaniu skłonności do nadwagi. Skłonności niezwykle trudnych do powstrzymania znanymi dotychczas, tradycyjnymi metodami.

Dlatego nie doradzam pacjentom, którzy zgłaszają się do mnie na kuracje odchudzające, aby jedli mniej. Gdyby było to możliwe, z pewnością nie musieliby do mnie przychodzić. Zrozumieć trzeba także tych, którzy twierdzą, że tyją, nawet kiedy prawie niczego nie jedzą. To także się zdarza i w większości wypadków nie jest nawet trudne do wytłumaczenia. Również napady głodu, których nie jesteśmy w stanie opanować, podobnie jak i inne powody, które sprawiają, że nasz bilans energetyczny utrzymuje się ciągle na plusie, mają zazwyczaj swoje konkretne podłoże i wcale nie muszą być jedynie oznaką słabego charakteru.

Dopiero kiedy uświadomisz sobie, że bardziej jesteś ofiarą splotu niekorzystnych okoliczności niż wyłącznym sprawcą swoich problemów, zrozumiesz, dlaczego nie powiodły się dotychczasowe próby odchudzania.

Ta wiedza pomoże ci zdecydować, jaką metodę wybrać, aby wreszcie bezpowrotnie pozbyć się nadwagi. Będzie to możliwe, ponieważ tym razem, zamiast wyrzutów z powodu niewystarczającej dbałości o dietę i zdrowie popartych długą listą fatalnych następstw takiego postępowania, mam dla ciebie zupełnie nową propozycję, która pozwoli odzyskać i zachować idealną masę ciała. Przygotuj się na nowatorskie, nie prezentowane nigdy wcześniej rozwiązanie, które przełamuje obowiązujące dotychczas schematy odchudzania.

Odchudzanie weekendowe to niezwykle skuteczna metoda odchudzania i oczyszczania organizmu, dzięki której twoja masa ciała, wyniki i samopoczucie będą w idealnej normie, nawet jeśli codzienne warunki i tryb życia zupełnie temu nie sprzyjają. Z tej książki dowiesz się, w jaki sposób z braku systematyczności, która uniemożliwia uzyskiwanie trwałych rezultatów odchudzania innymi metodami, uczynić zaletę i gwarancję uniknięcia efektu jo-jo.

Na razie, jeszcze zanim poznasz szczegóły, postaraj się już podczas najbliższego weekendu zarezerwować trochę czasu wyłącznie dla siebie.

Część I. Obiektywne przyczyny otyłości

1. Podstawa to podstawowa przemiana materii

Zasadniczym powodem występowania skłonności do tycia jest zbyt wolna przemiana materii. Pod pojęciem przemiany materii rozumiemy całość procesów biochemicznych zachodzących w komórkach ustroju, które umożliwiają wykorzystywanie i zamianę energii zmagazynowanej w pokarmach i dostarczanej z pożywieniem na energię niezbędną do podtrzymywania procesów życiowych i zapewnienia sprawnego funkcjonowania organizmu.

Aktualne tempo przemiany materii decyduje o tym, czy będziesz miał skłonności do nadwagi, czy też pozostaniesz szczupły, nawet jeśli nie przestrzegasz dziennych limitów zapotrzebowania kalorycznego typowych dla płci, wieku i stopnia aktywności fizycznej.

W całkowitej przemianie materii około dwóch trzecich zużywanej energii przypada na tzw. podstawową przemianę materii zapewniającą podtrzymywanie podstawowych życiowych funkcji ustroju. Jest ona oznaczana w ściśle określonych warunkach – w pozycji leżącej, na czczo, w stanie całkowitego rozluźnienia fizycznego i nerwowego. Tak duża część wydatku energetycznego przypada w przeważającej mierze na utrzymanie normalnej temperatury ciała i niezakłóconego metabolizmu najważniejszych życiowo organów – mózgu, serca, wątroby, nerek, podtrzymywanie sprawnego krążenia krwi i limfy, perystaltyki jelit, a także podstawowej czynności innych narządów i układów.

Sprawna podstawowa przemiana materii to możliwość ciągłego – nie tylko w stanie aktywności, ale i spoczynku – spalania większej liczby dostarczanych z pożywieniem kalorii. Z kolei nawet nieznaczne zwolnienie jej tempa wiąże się z nasileniem skłonności do odkładania rezerw tkanki tłuszczowej.

Z pewnością lepiej mieć dobrą podstawową przemianę materii, szczególnie że kalorie spalane są wówczas bez żadnego wysiłku. Także w pozycji leżącej, w stanie pełnego rozluźnienia, a więc na przykład podczas snu. Trudno chyba wyobrazić sobie łatwiejszą i przyjemniejszą kurację odchudzającą.

Dlaczego nie korzystamy szeroko z tej metody? Właściwie z jednego powodu. Wszystkie stosowane dotychczas diety odchudzające zwalniały tempo podstawowej przemiany materii. Jest to efekt przestrojenia metabolizmu na wariant oszczędnościowy, który stanowi następstwo drastycznego ograniczania liczby kalorii dostarczanych z pożywieniem lub towarzyszącego jednostronnej diecie niedoboru ważnych składników odżywczych. Gdyby nasz organizm nie zwalniał tempa przemian metabolicznych podczas wymuszonej głodówki, efekty zbyt rygorystycznych kuracji mogłyby mieć dla nas fatalne następstwa, a dzięki temu mechanizmowi odchudzanie kończy się najczęściej bez poważniejszych konsekwencji i po pewnym czasie jesteśmy gotowi do kolejnej próby. Zmuszeni jesteśmy ją podjąć, ponieważ spadek tempa przemiany materii, jaki nastąpił podczas stosowania diety, uniemożliwia uzyskanie trwałej utraty masy ciała.

Powtarzające się zbyt często „wyhamowywanie” przemiany materii zwalnia ją zresztą coraz bardziej, tak że po kolejnych kuracjach odchudzających masa ciała systematycznie pnie się wzwyż. Spowalnianie podstawowej przemiany materii przez wszystkie tradycyjne metody odchudzania jest także powodem, dla którego tak duże znaczenie przywiązuje się w nich do wzrostu wydatku energetycznego z puli tzw. ponadpodstawowej przemiany materii, czyli tej związanej przede wszystkim ze zwiększoną aktywnością fizyczną. Aby schudnąć, powinieneś zatem nie tylko jak najmniej jeść, ale jednocześnie intensywnie ćwiczyć. Takie zestawienie celów nie jest zgodne z fizjologią organizmów żywych, ale przy odpowiedniej determinacji zapewnia doraźne uzyskiwanie ujemnego bilansu energetycznego i powoduje upragnioną utratę masy ciała. Tyle że również w tym wypadku na efekty możemy liczyć jedynie w okresie, kiedy regularnie wykonujemy zalecane ćwiczenia. Później jest podobnie jak w przypadku diety. Po zaniechaniu ćwiczeń spada tempo nie tylko ogólnej, ale także podstawowej przemiany materii.

Dlaczego zwykle pomija się temat znaczenia podstawowej przemiany materii przy okazji prezentacji kolejnych diet odchudzających, chociaż stanowi ona u większości otyłych osób zdecydowanie ponad połowę całkowitego wydatku energetycznego?

Ponieważ jest to najsłabszy punkt wszystkich propagowanych dotychczas tradycyjnych diet odchudzających. Polega on na braku możliwości uporania się z problemem spadku tempa przemiany materii, a w konsekwencji niemożności zachowania efektów odchudzania po powrocie do normalnego sposobu odżywiania.

W odchudzaniu weekendowym po raz pierwszy nie następuje zwolnienie tempa podstawowej przemiany materii i w rezultacie nie ma ryzyka wystąpienia efektu jo-jo. Aby schudnąć, nie będziesz musiał także wykonywać męczących ćwiczeń, ponieważ skuteczność tej metody zależy przede wszystkim od tego, ile schudniesz w okresie wypoczynku i snu. Przecież właśnie wtedy zużywamy najwięcej kalorii.

2. Średnie spalanie

Przyjmuje się, że średnie tempo podstawowej przemiany materii wynosi około 1 kcal/1 kg masy ciała/1 godz. Zatem osoba o należnej masie ciała wynoszącej osiemdziesiąt kilogramów powinna zużywać w ciągu doby wyłącznie na podtrzymanie podstawowych funkcji życiowych blisko 2000 kcal. Przy niewielkim nawet stopniu aktywności fizycznej i umysłowej dodatkową trzecią część stanowią kalorie, które również możemy zjadać bez ryzyka odkładania się tkanki tłuszczowej. W sumie 3000 kcal. Nie trzeba wielkich wyrzeczeń, żeby zmieścić się w tych granicach.

Osoby o delikatniejszej budowie mają trudniej. Jeśli typ konstytucyjny wskazuje, że masa ciała powinna oscylować w pobliżu pięćdziesięciu kilogramów, to wówczas można pozwolić sobie jedynie na 1200 kcal na zaspokojenie podstawowych potrzeb plus dodatkowo najwyżej sześćset na niezbyt męczące zajęcia. Dzienny pułap kaloryczności diety to w takiej sytuacji zaledwie 1800 kcal.

Limit kalorii przypadających na ponadpodstawową przemianę materii można jednak w obu przypadkach dość łatwo, choć już z pewnym wysiłkiem, zwiększać poprzez różne bardziej intensywne formy aktywności intelektualnej i ruchowej. Wszystko po to, aby bez przykrych następstw spalić kolejny 1000 kalorii.

Jednak teoretyczne wyliczenia nie zawsze sprawdzają się w praktyce i podobnie jest również w tym wypadku. Szereg czynników może prowadzić do tego, że tempo podstawowej przemiany materii nie osiąga zakładanego poziomu, a wówczas liczba kalorii, jaką bez niebezpieczeństwa szybkiego przyrostu masy ciała możemy przyswajać z pożywienia, gwałtownie spada. Problem dotyczy coraz większej liczby osób i dlatego odsetek ludzi otyłych gwałtownie wzrasta.

Przeciętne tempo podstawowej przemiany materii, przyjmowane do obliczania dziennych norm kaloryczności diety, może w rzeczywistości bardzo znacznie odbiegać od zakładanej wartości 1 kcal/1 kg masy ciała/1godz. Różnice te mogą przekraczać nawet 35–45%; ale przyjmijmy, że tempo podstawowej przemiany materii jest zwolnione jedynie o 25%, z czym spotykamy się dość często. Wówczas zamiast pierwszej jedynki wpisujemy 0,75 kcal. W takiej sytuacji osoba, dla której bezpieczna wydaje się, według tabel, wartość 2000 kcal dziennie, powinna zadowalać się posiłkami, których łączna wartość kaloryczna w ciągu doby nie przekracza 1500 kcal. Jakie będą następstwa, jeśli kaloryczność diety nie zostanie w odpowiednim momencie zredukowana?

Pięćset kilokalorii dziennie ponad możliwości spalania, jakimi w następstwie spowolnienia tempa podstawowej przemiany materii dysponuje organizm, to szybki przyrost masy ciała. Będzie się ona zwiększała o następny kilogram po każdych kolejnych dwóch tygodniach. Mimo iż w odniesieniu do norm wszystko wydaje się w porządku!

Problem polega na tym, że zwykle nie znamy swojego prawdziwego tempa podstawowej przemiany materii. Jedynie w wypadku bardzo wyraźnych odchyleń od normy możemy podejrzewać, że jest ona zbyt wolna lub zbyt szybka. W efekcie nawet bardzo precyzyjne kontrolowanie liczby spożywanych kalorii nie daje gwarancji zachowania prawidłowej masy ciała. Może się okazać, że normy, jakimi się posługujemy, nie odpowiadają rzeczywistym parametrom przemiany materii.

Wpływ tempa podstawowej przemiany materii na naszą masę ciała jest tym istotniejszy, że nie ma większego związku ze stopniem aktywności fizycznej. Ulega ona co prawda przyspieszeniu podczas intensywnej pracy fizycznej lub systematycznych treningów, a następstwem znacznego zmniejszenia aktywności ruchowej jest jej spowolnienie. Jednak w warunkach codziennego funkcjonowania, kiedy nie następuje gruntowna zmiana stylu życia, jest nam niezwykle trudno się zorientować, jakie są właściwie powody przybierania na wadze. Zwiększony wydatek energetyczny towarzyszący okazjonalnym wzrostom obciążeń fizycznych, jakim poddawany jest organizm, pokrywany jest bowiem prawie wyłącznie z ponadpodstawowej puli przemiany materii i nie zmienia znacząco jej podstawowego składnika.

Trudno również doszukać się czytelnych zależności od stosowanej na co dzień diety, poza przypadkami, kiedy następuje gwałtowne zwolnienie metabolizmu podczas intensywnej kuracji odchudzającej. Identyczną masę ciała mogą mieć w związku z tym osoby, które odżywiają się w całkowicie odmienny sposób, na przykład stosują wyłącznie dietę wegetariańską lub dietę opartą w przeważającej części na produktach mięsnych. Także występujące u poszczególnych ludzi zróżnicowanie dziennej kaloryczności diety, sięgające nawet znacznie ponad 1000 kcal, nie musi prowadzić do wystąpienia dysproporcji masy ciała. Podstawowa przemiana materii toczy się zatem zwykle własnym rytmem, niezależnym od typowego dla danej osoby sposobu odżywiania.

Tempo ponadpodstawowej przemiany materii i jej udział w ogólnym metabolizmie jest więc bardziej przejrzysty i łatwiej się poddaje obserwacji, przynajmniej w odniesieniu do wspomnianych powiązań z aktywnością ruchową. Wzmożony wysiłek fizyczny wymaga zwiększonego dostarczania energii z pożywieniem i są to dość oczywiste relacje: więcej ruchu, lepszy apetyt, w efekcie więcej jesz. Mniej ruchu to przesunięcia w przeciwnym kierunku.

Tymczasem podstawowa przemiana materii, która stanowi ponad połowę naszego wydatku energetycznego – większego lub mniejszego w zależności od jej tempa – pozostaje właściwie poza naszą kontrolą i toczy się w pewnym sensie niezależnie od podejmowanych przez nas działań. Zwykle mamy poważny problem z precyzyjną oceną jej wpływu na rzeczywiste zapotrzebowanie energetyczne organizmu. Popełniane w tym wypadku błędy mają bardzo konkretne konsekwencje w postaci rozwoju nadwagi lub otyłości.

3. Geny otyłości

Co decyduje o tempie podstawowej przemiany materii? Wiele bardzo różnorodnych czynników, spośród których część omówimy za chwilę, ale wypadałoby, jak sądzę, zacząć od roli naszych przodków. Nie można pominąć faktu, iż tempo przemiany materii jest w znacznym stopniu związane z określonymi predyspozycjami genetycznymi.

To ważna informacja, ponieważ ewentualność obciążeń dziedzicznych, na które nie mamy przecież najmniejszego wpływu, zdejmuje z wielu osób, przynajmniej częściowo, przykre brzemię odpowiedzialności za aktualną nadwagę.

Zauważyłeś zapewne, że zależy mi na twoim dobrym samopoczuciu. Z pewnością najlepsze parametry podstawowej przemiany materii osiągamy w stanie pełnego rozluźnienia psychicznego i fizycznego, kiedy funkcjonujemy bez jakichkolwiek oznak wewnętrznego napięcia, dyskomfortu etc. – zatem rezultaty odchudzania weekendowego będą zdecydowanie lepsze, jeśli uporasz się z blokującym metabolizm stresem wynikającym z poczucia wyłącznej odpowiedzialności za to, że studiujesz właśnie kolejny poradnik o odchudzaniu. Czy jednak można w ogóle pozbyć się w tych okolicznościach destrukcyjnego poczucia winy? Codziennie do mojego gabinetu zgłaszają się na kuracje odchudzające osoby, które obwiniają wyłącznie same siebie za zbyt wysokie BMI i brak trwałych efektów stosowanych dotychczas diet. Stres wynikający z takiej oceny sytuacji jest, jak już wspomniałem, szkodliwy. Nie tylko dlatego, że jak każdy stres najlepiej poddaje się leczeniu jedzeniem, ale również z tego powodu, że ma bezpośredni wpływ na metabolizm, gdyż uwalniające się hormony stresu hamują tempo podstawowej przemiany materii.

Jak zatem wybrnąć z tej sytuacji? Nie sądzę, aby rozwiązaniem było przyjęcie tezy, do której usiłował przekonywać dziennikarz prowadzący wywiad, jakiego udzielałem niedawno dla jednej ze stacji telewizyjnych – mała nadwaga to nie problem, a jeśli masz większą, to zaakceptuj siebie takim, jaki jesteś.

Nawet nieznaczna, kilkukilogramowa nadwaga może mieć u niektórych osób poważne konsekwencje zdrowotne, nierzadko groźniejsze niż dwadzieścia kilogramów u innych. Decydują o tym przede wszystkim, poza typem nadwagi, indywidualne skłonności do konkretnych schorzeń.

Z nadwagą, nie mówiąc o otyłości, trzeba zatem walczyć w każdej sytuacji, a problemy emocjonalne, jakie tym zmaganiom towarzyszą, są najczęściej spowodowane faktem, że zapominamy, iż mamy do czynienia z chorobą! Nie tylko z efektem naszych zaniedbań czy też następstwem braku umiejętności rezygnowania z kulinarnych zachcianek, ale po prostu z uznaną przez WHO chorobą! To jeden z tych przypadków, kiedy w celu odzyskania wiary w możliwość wyleczenia i uzyskania pełnych efektów podejmowanej kuracji zalecam możliwie jak najszybsze pogodzenie się z chorobą.

W każdej jednostce chorobowej przynajmniej ogólnej ocenie należy na wstępie poddać wpływ, jaki na wzrost ryzyka zachorowania mają czynniki genetyczne. Z własnych obserwacji wiemy, że w niektórych rodzinach otyłość wygląda na typowy problem dziedziczny. Wszyscy, włącznie z dziećmi, mają nadwagę, co znajduje potwierdzenie w badaniach. Statystyki wykazują, że jeżeli jedno z rodziców ma nadwagę, to ryzyko tych samych problemów u dziecka wzrasta o co najmniej 30%. Otyłość matki i ojca zwiększa prawdopodobieństwo przekroczenia norm masy ciała także przez potomstwo do ponad 80%.

Naturalnie poza czystą genetyką odgrywają tu rolę także inne czynniki, zwłaszcza styl życia i nawyki żywieniowe. Jednak niezależne badania wielokrotnie wskazywały na fakt, że tempo podstawowej przemiany materii jest w dużym stopniu z góry zdeterminowane.

Ponadto obserwacje wykazały, że w konfrontacji czynników genetycznych i wpływów środowiskowych większe znaczenie dla powstawania skłonności do nadwagi mają te pierwsze.

Badania, jakim poddano dzieci wychowujące się w rodzinach zastępczych, udowodniły, że ich masa ciała i skłonności do otyłości są silniej skorelowane z tymi samymi wskaźnikami u ich rodziców biologicznych niż rodziców zastępczych. Zatem warunki i styl życia, sposób odżywiania, aczkolwiek należą do podstawowych czynników decydujących o powstawaniu nadwagi, to jednak w jej patogenezie mają mniejszy udział od wrodzonych predyspozycji.

Ocenia się, że otyłość u osoby pochodzącej z rodziny z tego typu skłonnościami przynajmniej w 60% wynika z uwarunkowań genetycznych.

Badania genetyczne wykazują, że kody otyłości są dość złożone. Najczęściej ich wystąpienie jest uwarunkowane zespołem mutacji różnych genów. Jedynie w rzadkich anomaliach, prowadzących do olbrzymiej otyłości, mutacje dotyczą pojedynczego chromosomu. Zatem, mimo bardzo znaczącego wpływu czynników genetycznych, niezwykle rzadko mamy do czynienia z sytuacją, kiedy jest to wpływ tak silny, że nie daje możliwości uchronienia się przed otyłością. Zwykle jeżeli potrafimy sensownie wykorzystać 30–40% uwarunkowań pozostających pod naszą kontrolą, to pomimo obciążeń dziedzicznych jesteśmy w stanie utrzymać prawidłową masę ciała.

Częściej udaje się to kobietom, które bardziej interesują się dietami i odchudzaniem.

Rozmawiałem niedawno ze specjalistą, który od lat prowadzi ćwiczenia dla odchudzających się osób. Był przekonany, że otyłość dotyczy głównie kobiet, bo na jego zajęciach mężczyźni pojawiają się znacznie rzadziej. Jednak badania nie wskazują na to, aby płeć stanowiła autonomiczny czynnik decydujący o stopniu ryzyka wystąpienia otyłości.

Powód jest w tym wypadku zupełnie niemedyczny. Kobiety bardziej dbają o zachowanie atrakcyjnej figury, dlatego mężczyźni prawie we wszystkich krajach zdecydowanie przodują w statystykach otyłości. Na domiar złego, występujący zwykle u mężczyzn brzuszny typ otyłości stanowi znacznie większe ryzyko rozwoju miażdżycy, cukrzycy II typu, a także niektórych nowotworów – raka prostaty i jelita grubego. Ma to także dalsze następstwa. Średnia długość życia mężczyzn jest we wszystkich krajach o kilka lat niższa niż u kobiet. Ten dystans będzie się powiększał, jeśli stopień dbałości o dietę, sylwetkę i masę ciała nie zacznie się u obydwu płci zrównywać.

Trudno także przypuszczać, aby pokolenia zamieszkujące rejony geograficzne o skrajnych warunkach klimatycznych nie przekazywały sobie tak kluczowej informacji umożliwiającej przetrwanie, jaką jest tempo podstawowej przemiany materii. Wydatek energetyczny związany chociażby z koniecznością utrzymywania stałej temperatury ciała jest zupełnie inny u mieszkańca Grenlandii i Afryki. Eskimosi potrzebują znacznie więcej energii, aby w surowym klimacie zachować homeostazę, czyli równowagę, do której dąży każdy żywy organizm. Jest ona możliwa tylko przy zachowaniu prawidłowej temperatury ciała, dostarczaniu niezbędnych składników odżywczych i wymaga ciągłego spalania kalorii. Spalanie to jest tym większe, im bardziej temperatura otoczenia spada poniżej zakodowanego dla naszego gatunku poziomu 36,6°C. Wynika stąd także dla nas praktyczna uwaga, aby podczas odchudzania nie przegrzewać organizmu. Niższa temperatura otoczenia to więcej kalorii zużywanych na termoregulację.

Jednakże precyzyjne określenie u konkretnej osoby stopnia, w jakim właśnie genetyczne czynniki są przyczyną nadwagi, nie jest właściwie możliwe. W rezultacie pozostaje jedynie podejrzenie, że postaci z rodzinnych fotografii, które miały podobne skłonności, są przynajmniej w pewnym stopniu odpowiedzialne również za nasze obecne problemy.

Jeśli wśród najbliższych krewnych była osoba o wartości BMI zbliżonej do trzydziestu, czyli z widoczną, ale umiarkowaną nadwagą, to statystyczne ryzyko wystąpienia otyłości wzrasta dwukrotnie. Powinieneś bardziej na siebie uważać, aby nie ułatwiać ujawniania się w fenotypie skłonności, które prawdopodobnie zakodowane zostały w twoim genotypie.

Jeśli jednak rodzinne kroniki znają przypadki osób zdecydowanie otyłych, to ryzyko wystąpienia podobnego problemu również u ciebie jest aż pięciokrotnie większe od przeciętnego. W większości krajów, gdzie odsetek osób otyłych przekroczył już dawno 20%, to w najlepszym wypadku niemal pewna nadwaga. Na szczęście nadal tylko statystycznie.

4. Kaprysy gruczołów

Dostępne w wersji pełnej

5. Testowanie diet

Dostępne w wersji pełnej

6. Tabletki na schudnięcie

Dostępne w wersji pełnej

7. Sportowy typ otyłości

Dostępne w wersji pełnej

8. Rozstania z nałogami

Dostępne w wersji pełnej

9. Otyłość jako choroba zawodowa

Dostępne w wersji pełnej

10. Fatalny pośpiech

Dostępne w wersji pełnej

11. Wszystko dla mózgu

Dostępne w wersji pełnej

12. Fast foody

Dostępne w wersji pełnej

13. Relaks przed telewizorem

Dostępne w wersji pełnej

14. Powrót do codzienności

Dostępne w wersji pełnej

15. Realne rozwiązanie

Dostępne w wersji pełnej

Część II. Weekendy dla zdrowia

1. Ostateczny rezultat

Dostępne w wersji pełnej

2. Sytuacja bez wyjścia?

Dostępne w wersji pełnej

3. Skuteczne odchudzanie bez efektu jo-jo

Dostępne w wersji pełnej

4. Odchudzające eliksiry

Dostępne w wersji pełnej

5. Najlepszy model

Dostępne w wersji pełnej

6. Idealna dieta

Dostępne w wersji pełnej

7. Odchudzanie plus oczyszczanie

Dostępne w wersji pełnej

8. Inwazja przeciwutleniaczy

Dostępne w wersji pełnej

9. Odmładzanie tkanek

Dostępne w wersji pełnej

10. Powtarzalność dobrych uczynków

Dostępne w wersji pełnej

11. Pozytywne przyzwyczajenie

Dostępne w wersji pełnej

12. Zakupy na weekend

Dostępne w wersji pełnej

Część III. Odchudzanie weekendowe

Dostępne w wersji pełnej

1. Dieta strukturalna na weekend

Dostępne w wersji pełnej

2. Plan odchudzania weekendowego

Dostępne w wersji pełnej

3. Zalecenia teoretyczne i praktyka

Dostępne w wersji pełnej

4. Test na skuteczne odchudzanie

Dostępne w wersji pełnej

Copyright © 2007 by Marek Bardadyn

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne i projekt okładki: Piotr Majewski

Fotografia na okładce

© StockFood/Agencja Free

Każda osoba, która chce dokonać zmiany swojego sposobu odżywiania, powinna skonsultować się ze swoim lekarzem, szczególnie jeśli jest w ciąży, chora, w starszym wieku lub nie skończyła jeszcze szesnastego roku życia. Autor ani wydawca nie przyjmują odpowiedzialności za skutki medyczne, jakie mogą wystąpić w wyniku stosowania metod zawartych w tej książce.

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Odchudzanie weekendowe, wyd. I dodruk, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-152-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88

Spis treści

Motto

Wstęp

Część I. Obiektywne przyczyny otyłości

1. Podstawa to podstawowa przemiana materii

2. Średnie spalanie

3. Geny otyłości

4. Kaprysy gruczołów

5. Testowanie diet

6. Tabletki na schudnięcie

7. Sportowy typ otyłości

8. Rozstania z nałogami

9. Otyłość jako choroba zawodowa

10. Fatalny pośpiech

11. Wszystko dla mózgu

12. Fast foody

13. Relaks przed telewizorem

14. Powrót do codzienności

15. Realne rozwiązanie

Część II. Weekendy dla zdrowia

1. Ostateczny rezultat

2. Sytuacja bez wyjścia?

3. Skuteczne odchudzanie bez efektu jo-jo

4. Odchudzające eliksiry

5. Najlepszy model

6. Idealna dieta

7. Odchudzanie plus oczyszczanie

8. Inwazja przeciwutleniaczy

9. Odmładzanie tkanek

10. Powtarzalność dobrych uczynków

11. Pozytywne przyzwyczajenie

12. Zakupy na weekend

Część III. Odchudzanie weekendowe

1. Dieta strukturalna na weekend

2. Plan odchudzania weekendowego

3. Zalecenia teoretyczne i praktyka

4. Test na skuteczne odchudzanie

Strona redakcyjna