Bohaterom tej powieści dedykuję

Autor

Dziękuję Łukaszowi „Orthezie” Matuszkowi

za namalowanie orkowego totemu.

Łukasz, znowu stworzyłeś historię.

Podczas pisania niniejszej powieści nie ucierpiał ani jeden bóbr, jeż też nie, a wszelkie sugestie, jakoby autor molestował te poczciwe zwierzęta, są podłymi kłamstwami tudzież manipulacją medialną i fotoszopem.

Dramatis Personae

BATALION „ORZEŁ BIAŁY”

Piechota

Porucznik Gabriel „Deckard” Graboń

Sierżant Mardok „Dziki” Jary

Sierżant Monika „Zdzira” Frenkiel

Sierżant Ewelina „Runa” Wiechucka

Sierżant Żegota „Żmij” Birkowski

Porucznik Gabriel „Deckard” Graboń

Zbrojowiec

Chorąży Dariusz Samul

Szpieg

Chorąży Thomas „Fraydey” Piatkovsky

Oko

Sierżant Alicja Pawłowska

Sierżant Mateusz „Wampir” Gadziński

Sierżant Cezariusz Gorzkowski

Plutonowa Zuzanna „Zadra” Poniatowska

Tur (Smok)

Major Sergiusz „Orzeł” Orłowski

Porucznik Karol Szczyrbowski

Sierżant Łukasz „Tygrys” Kowalkowski

Echo

Sierżant Mariusz „Farin” Kubala

Szeregowy Dawid „Ktara” Zgud

Ursula Scorsese

Magdalena Stawniak

Perun (Wilczur)

Kapitan Mariusz „Junior” Podgrudny

Porucznik Kamil „Wolf” Tyszkiewicz

Rujewit

Porucznik Anna „Gollumka” Podgórska

Plutonowy Wiesław „Młotek” Krawczyk

Plutonowy Mariusz „Jastrząb” Wojteczek

Dażbog (Obcy)

Porucznik Klaudia „Ripley” Heintze

Sierżant Joanna „Kalina” Malik

Kapral Lenny „Choina” Hadder

Swaróg (Kocur)

Porucznik Małgorzata „Kicia” Gwara

Sierżant Radek „Flaszka” Raczkiewicz

Sierżant Sebastian „Sokół” Sokołowski

Kapral Kamil „Tygrzyk” Muzyka

Marzanna (Szalony Pączek)

Porucznik Maciej „Tata Malki” Mikołajczak

Podporucznik Dana „Ciocia” Banecka

Sierżant Arkadiusz „Dragon” Grzeszczak

Mor (Kostusia)

Kapitan Małgorzata Miktus

Porucznik Paweł „Machaj” Mikołajczyk

Sierżant Aleksandra „Skrzacik” Mikołajczyk

Mech (Transformers)

Porucznik Michał „Grubens” Chudoliński

Porucznik Szymon „Skarpeta” Kosikowski

Jaryło (Gejtofhell)

Major Witold „Szaman” Siekierzyński

Sierżant Jacenty Gdaniec

Sierżant Piotr „Diabeł” Swatowski

Sierżant Wojciech „Mojżesz” Swatowski

Lubawa

Sierżant Krystyna „Kawa” Bochenek

Sierżant Matylda „Tylda” Pacholczyk

Sierżant Tycjan „Góral” Gucwa

DOWÓDZTWO PIĄTEJ BRYGADY

Generał Robert „Wiedźmin” Woźniak

GOŚCIE SPECJALNI

(Najpierw kobiety. Jesteśmy w Twierdzy).

Ewa Białołęcka

Gata Kinga Kowalewska

Dominika Węcławek

(I faceci).

Bartek Biedrzycki

Michał Cholewa

Jakub Ćwiek

Witold Jabłoński

Radosław Kot

Justyn Łyżwa

Arkady Saulski

Robert Szmidt (Aaapokalipsa!)

* * *

I wielu, wielu innych cudownych bohaterów,

których nie możemy tutaj ujawniać,

bo byłby to za duży spoiler.

Świętowid nam świadkiem!

POLEGLI PODCZAS MISJI „ATOM”

Kapitan Mariusz „Niania” Krawczyk

Porucznik Krzysztof „Baczyński” Kietzman

Porucznik Karol „Hantel” Prostrelczuk

Sierżant Andrzej „Andrus” Jarota

Plutonowa Alicja „Alka” Górniak

Kapral Arkadiusz „Dziad” Brzeziński

POLEGLI PODCZAS OBRONY PAŁACU TWIERDZY

Królowa Magdalena Kozak

Kapitan Borys Zajączkowski

Porucznik Krzysztof Lech

Chorąży Bogusław Tobiszowski

Kapral Adam Ochwat

I wielu innych dzielnych wojów.

Nigdy nie zapomnimy.

Niech czuwa nad Wami Perun Niebieski!

Sztandar 1

Dwudziesty dziewiąty czerwca 2057 roku był dniem pochmurnym i gorącym, zwiastującym nieuchronną burzę. W takie dni ludzie są spoceni i rozdrażnieni. Takie dni nie nadają się na majówkę, orzeźwiającą kąpiel w krystalicznie czystej Wiśle czy spacer pośród kwitnących róż. Takie dnie człowiek chce po prostu przetrwać, nie pamiętając o tym, że żyje, a tym bardziej nie chcąc wspominać poległych przyjaciół, których okryte purpurowymi całunami urny zjeżdżają do wąskich żołnierskich grobów pośród cichego łopotu flag batalionu „Orzeł Biały”, formacji POLOM, Stalowego Orła i na szybko wydrukowanego na grubym płótnie nowego symbolu Twierdzy, czyli umieszczonego w błękitnym polu kołowrotu na tle miecza z szerokim jelcem.

W takiej właśnie aurze odbywał się pogrzeb plutonowej Alicji „Alki” Górniak, sierżanta Andrzeja „Andrusa” Jaroty, kaprala Arkadiusza „Dziada” Brzezińskiego, kapitana Mariusza „Niani” Krawczyka oraz poruczników Krzysztofa „Baczyńskiego” Kietzmana i Karola „Hantla” Prostrelczuka z formacji POLOM, czyli tych dzielnych wojów, którzy polegli w czasie rajdu mającego na celu zlikwidowanie niemieckiej wytwórni bomb atomowych.

Gdy urny z prochami zjechały już do mogił, rodziny poległych otrzymały ciasno złożone flagi Twierdzy, Arkady „Wikary” Saulski zaniósł modlitwę do Jahwe, a Witelon Jabłoński do Mora i Marzanny, Ewa Jarota, wdowa po zawsze wesołym Andrusie, podeszła z synem do Thomasa „Fraydeya” Piatkovskiego, który stał sztywno ze wzrokiem wbitym w kłębiące się nad pałacem chmury. Thomas zerknął na nich i zamrugał, jakby budził się ze snu. Ewa, blondynka o niebieskich oczach i cerze bladej od troski, skinęła na Mateusza, który przypominał dzielnego ojca posturą i spojrzeniem. Chłopak wyciągnął przed siebie szablę schowaną w czarnej pochwie i owiniętą w sztandar batalionu.

– Należała – Ewa chrząknęła – należała do Andrzeja. Podobno byłeś z nim, kiedy…

Wdowa pochyliła głowę. Nie była w stanie powiedzieć nic więcej. Wyręczył ją syn:

– Tata podobno bronił się bagnetem…

– Tak – chrypnął Piatkovsky. – Robił to doskonale. Był mistrzem fechtunku. I gdyby nie zdradziecki strzał…

Ewa pokiwała szybko głową.

– Często cię wspominał. Mówił, że znasz się na szermierce.

– Tak, proszę pani.

– Myślę, że chciałby, żebyś… miał to przy sobie.

Mateusz uniósł szablę, a Thomas popatrzył na nią, jakby wahał się, czy przyjąć podarunek. Zamrugał, odetchnął i wyciągnął w nabożnym geście ręce, po czym powoli zacisnął długie palce na orężu. Twarde okucia zdawały się szeptać do niego tajne zaklęcia i poczuł Piatkovsky w żyłach niezrozumiałą moc.

– Zetnij – Ewa spojrzała na niego ostro – zetnij tą szablą tyle orkowych łbów, ile zdołasz, Thomas. Dla Andrzeja. Dla mnie.

– I dla Twierdzy – dopowiedział Mateusz.

Fraydey przełknął ślinę.

– Ma pani moje słowo, pani Ewo.

Scenie tej przyglądali się członkowie rodzin innych poległych, król Justyn Łyżwa z asystą, pozostały przy życiu, okutany w bandaże skład wiadomego batalionu, stojący w karnym szeregu Grunmorzy, grający właśnie capstrzyk oddział reprezentacyjny Gwardii Królewskiej oraz kotłujące się nad Powązkami czarne chmury, z których kiwali głowami i cmokali z aprobatą polegli czuwający nad Twierdzą. Żywi także kiwali głowami, po części akceptując przekazanie oręża Fraydeyowi, po części zaś zgadzając się, że zemsta jest trunkiem bogów.

A potem umilkła muzyka, nastała cisza pieszczona jedynie szelestem sztandarów i wszyscy bez słowa żegnali dzielnych wojaków, a każdy wspominał ich na swój sposób.

Była jednak w Warszawie istota, która nie żegnała i nie opłakiwała zmarłych Różowych, przeciwnie – zastanawiała się, jak by tu… ale nie uprzedzajmy faktów.

Był to Robert Schmidt, dumny Überwunder Hordy Południowo-Wschodniej, który dzięki niekłamanemu intelektowi zmarłego Blitza Worlöcka, prawdziwego orkowego geniusza, odzyskał najpierw świadomość, a potem nieco sił. Zorientowawszy się, że przebywa w jakichś podziemiach – tak naprawdę laboratoriach pałacu – zastanawiał się nie nad tym, jak z nich uciec, bo na tyle rozum mu jeszcze nie wrócił, lecz jak nabrać trochę energii. Bo rozumiecie, były niemiecki pisarz dopiero co był jakby martwy. Nawet zupełnie nieżywy. Jego tkanki dopiero rozpoczynały rozruch. Były zimne, słabe, odtlenione i niedożywione. Skóra na całym ciele potwora była podziurawiona, poobcierana, w kilku miejscach widać było białe kości. Łeb miał Robert z lekka potrzaskany po drobnej obcierce pociskiem czołgowym, a prawe jego oko wydłubała celnym strzałem Kasia „Joe” Rakowska. Zatem ogólnie, chociaż lepiej oczywiście żyć, niż nie żyć, wcale tak cudownie z nim nie było.

– Aaapokalipsa – jęknął nie wiadomo który już raz i powoli wstał z marmurowej leżanki.

Obok spoczywały oskórowane zwłoki Ixiego. Lukasa Ixena trudno było rozpoznać z wiadomych względów, dlatego niegdysiejszy pisarz miał niejakie kłopoty z rozeznaniem, do kogo należy to gigantyczne cielsko.

– Grmmm… – mruknął Schmidt, zerkając to na potężne uda byłego programisty, to na jego mięśnie kapturowe. – Bauer czy Ixi? Wygraliśmy czy przegraliśmy? Gdzie ja, donnerwetter, jestem?

Przypomnijmy, że podczas ataku na pałac króla Schmidt pierwszy oddał ducha, nie znał więc dalszych losów ani Ixiego, ani Hermanna Bauera, ani tym bardziej Dżedaja, nic nie wiedział o fatalnym (z naszego punktu widzenia) strzale, który rozsadził czaszkę królowej, i w ogóle mało co kumał, głównie z powodu swojego stanu, że tak powiemy, zdrowotnego. Patrząc na leżący obok zewłok, za nic w świecie nie potrafił zatem wykoncypować, czy tkwiący przed nim połeć mięsa należy do byłego boksera, czy byłego programisty, przy okazji melomana amatora.

– Grmmm – warknął Robert, obwąchując komilitona.

Mięsko zdążyło już elegancko skruszeć, a nie zaczęło się jeszcze psuć, bo nie pozwalała na to zbyt niska temperatura w pomieszczeniu. Zapach szynki tudzież polędwicy i ligawy nie był co prawda tak zniewalający jak aromat podrobów Różowych, którymi Robert pożywiał się przed zgonem, ale swoista inteligencja Überwundera podpowiadała mu, że garmażeryjne przysmaki leżące przed nim niczym na suto zastawionym stole wciąż są jadalne. Do skołowanego mózgu zombi dotarło w końcu, że musiał zostać uznany za martwego i przetrzymywany jest w jakichś parszywych podziemiach, z pewnością w celach naukowych. Przypomniał sobie Worlöcka i jego kapsułkę z niebieskim płynem. To on przywrócił go do żywych.

– Worlöck, sukinsynu – wysapał Schmidt. – Dzięki, bracie. Uściskam cię, jak wrócę. – Rozejrzał się. – Gdzie ja jestem? Grmmm…

Nie miał jeszcze sił, by dokładnie spenetrować pomieszczenie, lecz był już na tyle przytomny, by zrozumieć jedną prostą rzecz: z klatki trzeba się wyrwać, a by to zrobić, potrzebna będzie cała nadgrünowa siła.

– Entschuldigung, przyjacielu – mruknął. – Muszę cię zjeść i tym bardziej mi przykro, że nie mam pojęcia, czy żreć będę Bauera czy Ixiego. – Były pisarz podparł pięścią masywną szczękę i popadł w zadumę niczym Myśliciel Rodina, ale zaraz potrząsnął łbem, mlasnął i orzekł: – Zatem… Hmm… Guten Appetit! – Chrząknął, wyciągnął poranioną łapę, oderwał z niejakim wysiłkiem z nogi Ixiego kawał mięcha i władowawszy zimny połeć do gęby, zaczął z wysiłkiem żuć. – Mmmm… coś jak lody z wkładką mięsną. – Mlasnął, przeżuł jeszcze raz, znowu mlasnął i przełknął.

Taaaak…

Historycy twierdzą, że Gojira pożarł Ixiego praktycznie do szczętu, nie licząc kości, bo te nawet dla mocarnych szczęk Schmidta były za twarde. Wyssał także mózg towarzysza przez oczodoły, co było czynem wyjątkowym, niemieckie orki bowiem nie miały takiego zwyczaju (tak w każdym razie donosi profesor Łukasz Urbańczyk, badacz zachodnich hord), a te niewielkie jamy przy olbrzymiej żuchwie tudzież kłach Überwundera nijak nie ułatwiały zadania. Aby dokonać tej sztuki, Schmidt musiał najpierw porządnie czachę Ixiego wytrząść, żeby mózg zamienił się w papkę, a potem wlał przez dziury po ślepiach spirytus salicylowy ze sporego baniaka stojącego w rogu. Tak przygotowany szejk przeszedł jakoś przez szczeliny i nasycił naszego bohatera, dodając mu przy okazji etanolowego animuszu.

Po trwającej nieco ponad pół godziny uczcie Schmidt podziękował koledze za wspólny posiłek, poklepał się po powiększonym brzuchu i odnotował nieznaczne rozjaśnienie umysłu, o ile o takim fenomenie w przypadku Gojir można w ogóle mówić. Wtedy to właśnie skonstatował ze zdziwieniem, że widzi tylko na jedno oko, jest całkiem nagi, zalany posoką i podziurawiony. Ogólnie rzecz biorąc, zaniedbany, nawet jak na orkowe standardy.

Rozejrzał się po pomieszczeniu. Pod ścianami stała aparatura kontrolująca wilgotność i temperaturę powietrza, w rogu tkwił obszerny stół, a na nim zamknięte autoklawy, na jednej ze ścian zaś królowały oświetlone na czerwono stalowe drzwi. Uśmiechnął się zmartwychwstaniec i podszedł, pochylając nieco swoją trzymetrową sylwetkę, do stołu z autoklawami. Podważywszy ułamanym pazurem wieko pierwszego pojemnika, z przyjemnością skonstatował, że zawiera skalpele, kochery oraz peany. Wszystkie te narzędzia były dla jego palców niczym zapałki w rękach dorosłego człowieka, ale jak mawiają, lepszy skalpel w garści niż kałasznikow na dachu. Überwunder podważył wieko drugiego autoklawu i znalazł tam gaziki.

– Tampony? – mruknął. – Hmm, w sumie i tak lepsze to od pampersów w razie przeciążeń – skonstatował i wsadził sobie jeden głęboko w dupę. – No – mlasnął ukontentowany – jestem zabezpieczony…

Gdyby ktoś zapytał byłego pisarza, dlaczego zrobił coś tak kuriozalnego, ten nie potrafiłby logicznie odpowiedzieć. Rozumiecie, Gojira nie był jeszcze do końca zdrów. O, daleki był od zdrowia, zwłaszcza psychicznego. Kto by nie był po wielu godzinach śmierci klinicznej i z litrem spirytusu w żołądku? Dopiero co zaczęło na nowo bić jego serce, mózg zaledwie się rozgrzewał, układy logiczne próbowały przecierać zabłocone szlaki, a pamięć nie odkryła jeszcze tego, co dusza zobaczyła w zaświatach, więc dzielny nasz, zaiste niezniszczalny Überwunder, jadąc po linii pierwszych skojarzeń i wspomnień, uznał, że najważniejsze to nie zesrać się podczas akcji. I trzeba przyznać, był w tym jakiś sens.

Spojrzał na stalowe drzwi i ocenił ich grubość.

– To nie przeszkoda dla wielkiego Schmidta – warknął, podszedł do nich energicznie i już miał na nie naprzeć, ale ponownie zlustrował swoją porażającą, paskudną nagość i coś się w nim złamało.

– No nie, nie mogę tak wyjść do ludzi – jęknął i rozejrzał się jeszcze raz po pomieszczeniu.

Na leżankach spoczywały zielone, sztywne prześcieradła. Na podłodze obok stołu, na którym leżał szkielet Ixiego, walały się brezentowe pasy w tym samym kolorze.

– Grmmm… – mruknął były pisarz, zwizualizował swój przyszły strój i zabrał się do roboty.

Gdy uznał, że lepiej już wyglądać nie może, jego biodra owinięte były podwójnym brezentowym pasem, z którego zwisały prześcieradło oraz kilka woreczków ze skalpelami i innymi chirurgicznymi narzędziami. Krocze osłonięte zostało ni mniej, ni więcej tylko czaszką Ixena oderwaną wraz z częścią kręgosłupa, którym to odcinkiem szyjnym wielki łeb o potężnej szczęce zaczepiony został o brezentowy pas i chronił teraz przyrodzenie olbrzyma, szczerząc wielkie kły i strasząc ślepymi oczodołami.

– Uk, uk, w ten sposób jakbyśmy wciąż byli razem, co, Ixi? Czy tam Bauer? – warknął olbrzym.

– Tak, no taaak…

Schmidt poczuł zawrót głowy. Napiął olbrzymie mięśnie i rozejrzał się w poszukiwaniu źródła dźwięku, ale pomieszczenie było puste, jeśli nie liczyć bezgłowego szkieletu, teraz jakoś zupełnie pozbawionego ducha.

– Jest tu kto, donnerwetter?

Odpowiedział mu jedynie cichy pisk aparatury kontrolującej temperaturę.

– Verfluchte… – mruknął i poprawił na mięśniach piersiowych dwa autoklawy zawieszone na krzyżujących się, zsuwających nieco pasach.

Spojrzał raz jeszcze na szkielet komilitona i wspomniawszy, jak niebywale twarde są jego kości, a więc być może przydatne, podszedł do kościotrupa, chwycił poły prześcieradła i dźwignął cały ten bałagan na ramię, czemu towarzyszył nielichy łoskot.

– Nie zostawię cię tak, kolego – mruknął.

Wziął wielki wdech, zakaszlał, wyrzucając z gardzieli obłok kurzu, i z całej siły naparł na stalowe drzwi. Futryna jęknęła, zawiasy zaprotestowały i strzeliły z głośnym brzękiem, a zamek wygiął się i z niejakim zdziwieniem wysunął z blokującej szczeliny. Skąd zdziwienie zamka? No cóż, gdyby potrafił mówić, z pewnością oznajmiłby Schmidtowi, że od środka drzwi można otworzyć bez żadnego trudu, naciskając klamkę. No ale, jak wszyscy wiemy, przedmioty martwe mówić nie potrafią…

Odrzwia opadły na podłogę z niemożebnym hukiem.

– Nadchodzi wujcio Schmidt! – zagrzmiał Überwunder, próbując chrapliwie się zaśmiać.

– Może troszku ciszej? – rozległo się, a on znowu się rozejrzał. – Może uciekać wypada? Ztąd?

– Kto to, donnerwetter, mówi?!

Tym razem Überwunder zatrwożył się nie na żarty i odruchowo poprawił czaszkę na kroczu. Lecz znowu nikt mu nie odpowiedział.

– Może i racja – mruknął. – Zmykać, trzeba nam zmykać z… – Rozejrzał się bezradnie. – Z tego niegościnnego kraju. I powietrza trochę łyknąć, uk, uk, bo mi się mąci we łbie, a ten Ixi chyba mi zaszkodził…

Beknął potężnie spirytusowym basem, ponownie rozsiewając obłok kurzu, i istotnie, poczuł w gębie, oprócz etanolu, smak pęcherza moczowego tudzież jelita grubego byłego towarzysza broni.

– Podrobów nie musiałem konsumować. – Skrzywił się, potrząsając łbem.

Wtedy jego lewe oko dostrzegło stojące po prawej stronie stalowego pomieszczenia olbrzymie akwarium. Schmidt zamrugał i złapał ostrość. W wielkim przeziernym sześcianie pływały dziwne zielone stworzenia, de facto ślimaki morskie z gatunku Elysia chlorotica. Niezwykłe te organizmy podobne są do liści i aktywnie korzystają z chlorofilu, który to barwnik, zaabsorbowawszy odpowiednie geny od zjadanych alg, potrafią same wytwarzać. Naukowcy Twierdzy intensywnie badali te stworzenia, starając się zrozumieć niezwykłą biegłość orków w asymilacji różnych metabolizmów tudzież ciał obcych. Poza tym kolor, rozumiecie…

Widząc pływające w wodzie liście, Schmidt przełknął ślinę i mruknął:

– Przydałaby się jakaś sałatka, to poprawia trawienie…

Podszedł do pojemnika, zerwał pokrywę, wsadził wielkie łapy do ciepłej toni i wyłowiwszy kilkadziesiąt sztuk leniwych mięczaków, władował je sobie do gęby.

– Mmm… – mruknął, żując słonawe gluty. – Wicehrabio, jak dzisiaj pogoda?

Roześmiał się, bo wyobraził sobie, że jest arystokratą na przyjęciu, podczas którego podają owoce morza.

– A, piękna, kurwa, piękna – odpowiedział sobie. – Piękna, kurwa…

Szukał bardziej wykwintnych zdań, ale nic oprócz „piękna, kurwa” mu do głowy nie przychodziło.

– Skończ może już wpierdalać i zmywaj się, kurwa…

Skóra ścierpła mu na karku. Napiął mięśnie, pochylił się, poprawił worek ze szkieletem na ramieniu i energicznie się rozejrzał. Ale jak wcześniej, gdy do jego zmysłów docierały tajemnicze słowa, nikogo nie dostrzegł.

Ruszył więc, grzmocąc gołymi stopami o stalową posadzkę, do kolejnych drzwi. Te były uchylone i wpadł wojownik Überlandu do pomieszczenia pełnego stołów sekcyjnych, szaf, akwariów i klatek.

– Co to, verfluchte…?

Podszedł do najbliżej stojącego pokaźnego terrarium osłoniętego siatką. Na płaskiej stalowej powierzchni tkwiły tam, jakby ukrzyżowane, duże pająki. Nici z ich odwłoków były ciągnięte przez leniwie obracające się kołowrotki i nawijane na nie jak włóczka.

– Barbarzyńcy! – warknął Schmidt. – Tak męczyć zwierzęta…

Zerwał siatkę, sięgnął pazurami do metalowej blachy, wyrwał ją z dna klatki, po czym zgarnął jej zawartość do gęby, łącznie z kołowrotkami.

– Nom – mlasnął, chrupiąc strawę. – Owady są podobno pożywne…

– Pajączki… nie owady som – rozległ się głos.

– Donnerwetter! – wrzasnął Schmidt. – Kto tu jest?! Kto się ze mną bawi?!

Rozejrzał się, skulił, wyciągnął przed siebie mocarną łapę zwiniętą w pięść i obrócił się na pięcie. Jednak nikogo nie zobaczył, tylko kolejne akwarium, w którym pływały podługowate czarne ryby.

– Zdrowe są rybki – stwierdził Schmidt, wyprostował się, podszedł dziarsko i zerwał z akwarium pokrywę.

Włożył łapę do wody, lecz zaraz ją cofnął, czując uderzenie prądu.

– Ha! – roześmiał się. – Tego mi było trzeba!

Wyciągnął elektrycznego węgorza i jął się nim owijać, chichocząc, ilekroć biedne stworzenie próbowało się bronić, rażąc go różnicą potencjałów. Jednak olbrzym nic sobie z tej samoobrony nie robił, przeciwnie, z upodobaniem przykładał zwierzę do czaszki, bo miał wrażenie, że w jakiś sposób rażony mózg zaczyna żwawiej pracować.

I nagle…

Ogarnęła go…

Jasność.

Przypomniał sobie dzielny zmartwychwstaniec, co się z nim działo, gdy nie żył, ale wciąż istniał.

A była to nie lada przygoda.

Oto bowiem kilkanaście godzin wcześniej, gdy doktor Halszka Wysocka wraz z doktorem Maciejem Matuszewskim orzekli zgon Gojiry, a jego serce przestało bić, dusza byłego pisarza opuściła zewłok, ujrzawszy zaś świat wielowymiarowo, zachwyciła się tym stanem. Niektórzy historycy, w tym Zachariasz Smętny, twierdzą wręcz, że Robert stał się wtedy znowu jakby człowiekiem, chociaż opinie innych znawców orkowej psychiki temu przeczą. Tak czy owak, zacny nasz Schmidt pofrunął nad swoje ciało, zobaczył zniszczony pałac, wzleciał niczym skowronek nad łąki Überlandu, zwiedził inne części globu, aż wreszcie podążył za światłem, wiedziony coraz słodszą muzyką i wszechogarniającą miłością.

I stanął przed olbrzymim ametystowym tronem, na którym siedział wielki, mocarny…

Ork.

Bóg bogów. Mocarz mocarzów. Jebak jebaków.

Gott.

Rozstawione nogi jego były jak kolumny świątyń.

Fujara jego, stojąca niczym maczuga Herkulesa, była niczym… maczuga Herkulesa.

Ramiona jego kostropate były umięśnione tak gęsto, że przypominały wężowiska.

A oczy jego świeciły mądrością przedwiecznych i wyklętych.

I przemówił do niego głosem najsłodszym ze słodkich, a głębokim niby studnia grawitacyjna:

– JEBAKU KARABURA FITĄGIEW BORAKA.

Zachłysnął się najpierw Schmidt mową boga, a potem zrozumiał, że… nic nie rozumie.

– Eee… że co, mości Gotcie? – zapytał skonfundowany. – Że ja niby jestem… jebakiem?

– DUPA SRAKA EBARARA FURA – odparł wielkim głosem Gott.

– Nooo… dupa sraka rozumiem, ale dalej już nie – stęknął były pisarz.

– JABA CHYRA BURA SUKA – rzekł Gott, nieco już zniecierpliwiony.

– Chrm… – Schmidt potarł spocone czoło. – Panie Gotcie, znowu mamy przerwy na łączach, bo pojąłem tylko burą sukę.

– JIBA SOBIE KURWA JĘGA?! – wrzasnął rozeźlony już Gott i wychylił się do rozmówcy, ale tylko nieznacznie, bo przeszkadzała mu w tym wielka, stojąca fujara.

– No… kurwa jęga, jęga, skoro Gott tak mówi…

– AAAARRRGH!!! – ryknął Gott i tupnął nogą. – WYP KURGARA JOBA SMOKA!

Po czym wstał, poruszając galaktykami i wzniecając kosmiczny wiatr, a następnie zasadził Schmidtowi tak straszliwego kopa, że Überwunder poleciał w kierunku Ziemi i wpadł w swoje pokiereszowane, ukryte w podziemiach pałacu ciało. Wtedy to właśnie wypowiedział pierwsze pośmiertne „aaapokalipsa”.

Wspomnienie to na chwilę zamroczyło Überwundera, który w tym momencie nie zwracał uwagi ani na wijącego się w jego łapach węgorza, ani na słabnące wyładowania ryby.

– Gott… ist… grün – szepnął dzielny nasz Gojira, a potem powtórzył: – Gott… ist… grün. Bóg jest zielony! Ma rację Zakhausen! Mam misję! Mam misję! Zmartwychwstałem… Tak jak Jezus… Tak jak powiedział Worlöck… O. Ja. Pierdolę…

Schmidt nie przyznawał się przed sobą, że nie ma zielonego, nomen omen, pojęcia, jaką misję zlecił mu Gott, ale czuł powołanie, czuł boską siłę… Aby podkreślić tę mesjanistyczną rolę, władował sobie węgorza do gęby i schrupał go entuzjastycznie, potem pożarł jeszcze jednego, a wreszcie ostatniego z akwarium, notując z rozkoszą elektryczne wstrząsy dochodzące z wnętrza wypukłego, zadowolonego brzucha i interpretując je jako boskie sygnały.

– Gott ist grün, Gott ist grün. Mam misję, tylko jaką, tylko, donnerwetter, jaką… – szeptał.

– Wypierdalaj stąd może, co?

– Aaaaaargh! – wrzasnął i upadł na kolana. – Gotcie! Wreszcie zrozumiałem! Mówisz do mnie prostym językiem! Dziękuję! Dziękuję, Gotcie!

– Proszę, kurwa, bardzo. Spierdalaj.

– Tak, tak, oczywiście – charknął Überwunder, dźwignął się, podszedł do kolejnych stalowych drzwi, otworzył je i ruszył korytarzem, pochylając wielką sylwetkę.

– Misja, mam misję, cudownie, donnerwetter – mamrotał. – Mam misję, zaaajebiście. Zakhausen, popaprańcu, miałeś rację. Gott mit uns, mam misję, aaaaapokaliiiipsaaaa!!!

Nagle poczuł znajomą woń. W pobliżu znajdował się jakiś… Grün! I Różowi! O tak, Róóóóżowi!!! Zmysły olbrzyma wybuchły niczym podczas wielokrotnego orgazmu. Nagle jego zmartwychwstałą psyche owładnęła wizja, że otacza go karuzela ślicznych, odzianych jedynie w zwiewne szaty ludzi płci obojga i wystarczy wyciągnąć łapę, by chwycić ją albo jego i posilić się pożywnym Hertzburgerkiem…

Zombi przełknął głośno ślinę, kaszlnął, wyrzucając kolejną porcję kurzu, przetarł lewe oko i zwiększył tempo. Na końcu korytarza było lepiej oświetlone pomieszczenie. Zamajaczyła tam mała kobieca sylwetka odziana w biały fartuch. Najpierw znieruchomiała, potem przytknęła dłonie do czoła, jakby oślepiało ją słońce, a następnie przysiadła i chrypnęła:

– O kurwa!

Finezją wypowiedzi niewiele się różniła od naszego bohatera podczas konsumpcji ostryg, znaczy ślimaków, nieprawdaż? Ale w sumie należy ją zrozumieć, bo któż z nas zachowałby się inaczej? Kobieta postanowiła salwować się ucieczką i potykając się o własne nogi, wrzasnęła:

– Swarogu! Gojira zmartwychwstał!

– Co?! – odpowiedziało jej kilka głosów.

– Nie wiem! Nie rozumiem! Pędzi tutaj!

– Kto?!

– Go-kurwa-jira!

– Dżedaj siedzi w klatce, nie widzisz, idiotko?!

Idiotką tą była młoda laborantka, magister Agnieszka Rogińska, w zasadzie stażystka, ale podobno bardzo uzdolniona, również plastycznie, i nawet niezła w sztukach walki. Szczegóły na jej temat wciąż są dostępne w historycznych opracowaniach, ale cóż z tego, cóż z tego? Nie bacząc na protesty koleżanek i kolegów, rzuciła się do drzwi pokaźnej windy po prawej stronie sali.

W tym czasie Schmidt zbliżał się do końca korytarza i coraz wyraźniej czuł, że w pomieszczeniu znajduje się jeszcze co najmniej pięciu Różowych.

– Ja pierdolę, ja pierdolę… – szeptała Agnieszka, drepcząc przy pancernych drzwiach windy. Wciskała raz za razem wielki czerwony przycisk, a w końcu, niczym ogarnięta furią, zaczęła grzmocić w niego, jakby mogło to w jakikolwiek sposób przyspieszyć przybycie kabiny.

Pozostali laboranci, w tym magister Mariusz Lemke, kolega Agnieszki jeszcze ze szkoły podstawowej, nie mogli już lekceważyć dudniących kroków i także pojawili się w wylocie korytarza. Widząc olbrzyma z dyndającą orkową czachą między nogami, z autoklawami zamiast pancerza i z łoskoczącym zielonym workiem na plecach, zaczęli wrzeszczeć, podskakiwać, zderzać się ze sobą i przepychać do windy, która – zgodnie z zasadą złośliwości rzeczy martwych – wciąż nie zjeżdżała. Gdy Schmidt wtargnął wreszcie do obszernego pomieszczenia, ku swojemu olbrzymiemu zdziwieniu zobaczył po lewej stronie wielką klatkę z niebywale grubych stalowych prętów, w której spokojnie siedział…

– Dżedaj!!! – wrzasnął. – To ty?! Paulus… – Przez chwilę szukał w steranej pamięci nazwiska komilitona. – Wäsel! Wäsel! To naprawdę ty?

– Schmidt? – Olbrzym w klatce odwrócił się i spojrzał z niedowierzaniem na towarzysza. – Myślałem, że zginąłeś!

– Nie, brachu! A teraz mam misję! Od Gotta! Wyciągnę cię stąd! – zawołał Überwunder i począł szarpać wielkie sztaby.

Te jednak były z naprawdę solidnego stopu, a średnicą odpowiadały nodze Gojiry.

– To na nic, Robert – sapnął Dżedaj. – Nie dasz rady. Ratuj się. I zjedz coś. Koszmarnie wyglądasz.

– Nie zostawię cię, na Gotta! To musi się jakoś otwierać…

Schmidt znowu szarpnął wielkie pręty.

– Daj spokój – mruknął Dżedaj, po trosze zdumiony zmartwychwstaniem Überwundera, po trosze zadowolony, że olbrzym nie jest w stanie ruszyć krat.

Pacyfistycznie nastawiony Yoda nie chciał uciekać, chociaż z drugiej strony miał ochotę wydostać się z klatki, obawiając się, że były pisarz może rozpętać piekło, a temu pragnąłby zapobiec.

– Jak to się stało, że się odłączyłeś? – sapnął zombi, próbując pazurami podważyć nity mocujące klatkę do podłoża. – Może we czwórkę dalibyśmy radę?!

– Długa historia, przyjacielu.

– Ale wygraliśmy? Zabiliśmy króla?

Dżedaj nie wiedział, bo nawet jeśli laboranci opowiadali o ataku w jego obecności, nie znał języka Mickiewicza tudzież Skargi.

– Nie wiem. Nie wiem.

– Ktoś przeżył? Ixi? Bauer?

– Też nie wiem, Schmidt. Ratuj się. Nie marnuj sił. Wyglądasz jak trup.

– Zabiją cię tu! – Überwunder kaszlnął, wyrzucając z płuc nieco już mniej obfity obłok kurzu.

– Nie, to dobrzy ludzie.

Wielka szczęka Roberta opadła, a lewe oko wytrzeszczyło się.

– Chyba żartujesz! Dobrzy to Różowi są podsmażeni, upieczeni i na surowo!

– Robert, nie wydostaniesz mnie. Uciekaj. Co ty masz w tym worku?

– Bauera. Albo Ixiego.

– Też żywego?

– Trochę odchudzonego. – Schmidt zgrzytnął zębami.

– Po co ci on?

– Jeszcze nie wiem… Mam misję…

– Właśnie. Może byś wreszcie zwiał z tego miejsca? – usłyszał zombi boski głos.

– O, znowu Gott mnie wzywa…

Dżedaj pokręcił głową, widząc obłęd w oku kolegi.

Tymczasem spanikowani naukowcy tłoczący się przy windzie i z przerażeniem obserwujący dwóch szwargoczących ze sobą gigantów z ulgą usłyszeli gong, po czym hurmem ruszyli do kabiny.

– Masz transport – oznajmił Dżedaj. – Tylko windą stąd uciekniesz, a bez takiej, wiesz, karteczki, którą noszą Różowi, nie uruchomisz jej. Ładuj się i bądź wolny.

Robert zerknął najpierw na windę i znikającego w jej wnętrzu magistra Mariusza Lemkego, a potem na komilitona.

– Dżedaj!

Paulus pokręcił wielkim łbem.

– Rób, co ci mówię, przyjacielu.

Schmidt miał ochotę potrwać trochę w rozdarciu i smakować chwilę niezdecydowania, ale jego czaszkę rozsadził boski głos:

– Spierdalaj do windy, tłumoku!

Mrugnął więc do więźnia, co miało wystarczyć za rozdzierające pożegnanie, dostrzegł przyzwalające spojrzenie Dżedaja, po czym podbiegł do windy, w której tłoczyli się laboranci, i patrząc w ich blade oblicza, spytał:

– Państwo w górę?

Mesjasz Gotta i były pisarz Robert Schmidt wyszedł z windy, której ściany ociekały karmazynem, wyprutymi jelitami tudzież z trudem dającymi się zidentyfikować podrobami, ufetowany, rozanielony i natchniony. Rozłożył szeroko wielkie łapy, czując, jak po jego jeszcze parę godzin temu martwych członkach rozlewa się życiodajna energia. O, jakże różniła się od tej mroźnej fali, którą poczuł po zeżarciu komilitona w ciemnym, zimnym lochu! W jego oku pojawiły się wesołe iskierki, a w mózgu jakby się rozjaśniło.

Znajdował się w rozległym hallu, z którego rozchodziło się kilka korytarzy. Rozejrzał się i niuchnął w poszukiwaniu świeżego powietrza. Orki zawsze miały doskonały węch, to jest żywe orki, a nie ożywieńcy tacy jak Schmidt. Nawet jednak budzące się do życia receptory węchowe zombi wychwyciły świeży powiew od strony trochę lepiej oświetlonego korytarza na prawo. Überwunder ruszył w tamtym kierunku, zastanawiając się, jak ma ewakuować się z centralnej Polen i nieść radosną nowinę w Überlandzie, bo rozumiał, że nie może ponownie toczyć boju ze zbyt licznymi Różowymi. O, nie. Wróci tu, ale potem. Najpierw święta misja.

Jaki jest zatem najszybszy transport? Nie będzie biegł do ojczyzny, bo to za daleko. Do samochodu się nie zmieści…

– Lotniczy – odpowiedział święty głos i Schmidt, chciał nie chciał, musiał się z nim zgodzić.

– Ja, Gotcie! – warknął, stając u szczytu pokrytych czerwonym dywanem schodów i widząc pałacowy plac za szerokim wyjściem znajdującym się u ich podnóża. – Ja, ja! Nareszcie wolność, verfluchte!

Wybił się i wylądował tuż przy drzwiach, wzniecając obłok pyłu. Wybiegł, głośno charcząc, i chociaż było pochmurno, w oko uderzył go blask dnia.

Historycy twierdzą, że nie cały orszak króla towarzyszył monarsze podczas pogrzebu wojów batalionu „Orzeł Biały” i formacji POLOM. O ile byli z nim Witelon Jabłoński, Arkady Saulski, Magdalena Stawniak i Radosław Kot, o tyle Maciej Matuszewski i Halszka Wysocka – naczelni naukowcy Twierdzy – już nie. Oni jak zwykle pracowali ku chwale Twierdzy, akurat tego dnia starając się rozgryźć tajemnicę metabolizmu Gojir, konkretnie Ixiego i Schmidta, których próbki tkanek oglądali pod mikroskopami w podziemiach pałacu.

Doktor Matuszewski, odziany w lekki egzoszkielet wspomagający pracę mizernych mięśni, przeglądał preparat za preparatem, nie mogąc nadziwić się prostocie i jednoczesnej maestrii, z jaką zbudowane były Gojiry.

– Wiesz – mruknął do Halszki – gdy oglądam ich komórki, zaczynam wierzyć, że są to twory dużo bardziej złożone, niż na początku uważano…

– Orki?

– Nie. – Matuszewski zachichotał. – Komórki. Mam wrażenie, że pojedyncza komórka umie, wiesz, myśleć, czuć, dążyć do czegoś, ale bardziej świadomie. Słowem, że to nie tylko tropizmy…

– Marzysz – prychnęła Halszka.

Jednak doktor Matuszewski wcale nie zraził się jej komentarzem, bo znał wredny charakter koleżanki.

– I że, rozumiesz – ciągnął – Gojiry to takie roje samoświadomych komórek. Albo prawie samoświadomych. Dlatego tak się regenerują. Wiesz, jak te mrówki, które potrafią zachować kształt: wyglądają jak poduszka czy mostek, a choćbyś je wrzuciła do wody, i tak zachowają formę…

– Podejrzewasz komórki Gojir o świadomość? – przerwała mu Wysocka z kpiarskim uśmiechem. – To ma sens. Inteligencja właścicieli przeszła w inteligencję komórek.

Halszka wychyliła się za Matuszewskiego, by wziąć kolejny preparat. Gdy to robiła, jej drobne, acz sprężyste piersi otarły się o chude plecy współpracownika.

– O kurwa – szepnął.

– Panie doktorze… – powiedziała Halszka.

– O kurwa, pani doktor!

– Musisz kląć w laboratorium?

– Moje komórki ożyły!

Kobieta uśmiechnęła się krzywo.

– Czy mam to traktować jako nieudolny podryw?

– Nie, słowo honoru! Komórki Schmidta! Ożyły!

Tu wypada wyjaśnić, że kamery śledzące Gojiry podczas bitwy o pałac wychwyciły ich rozmowy i stąd wszyscy wiedzieli, który olbrzym jakie nosił miano.

– Bredzisz, Matuszewski.

– Ależ skąd! Proszę spojrzeć!

Halszka zerknęła na naukowca z kwaśną miną, szukając na jego twarzy śladów wskazujących na spożycie substancji psychoaktywnych. Jednak ujrzała tylko zdumienie.

– Jeśli to jakiś dowcip… – ostrzegła.

– Ależ nie, niech pani spojrzy!

Kobieta bała się, że padnie ofiarą głupiego żartu, jednak asystent nie wyglądał na skorego do psikusów. Przezwyciężając opór racjonalnej części swojego umysłu, nachyliła się i zajrzała w okular mikroskopu.

I wtedy jej ciemne, wygięte w łuk brwi powędrowały wysoko na jasne czoło, bo to, co zobaczyła, przeczyło zdrowemu rozsądkowi.

Komórki Gojiry zaczęły, niczym pchnięte niezrozumiałą mistyczną mocą, naprawiać błony, regenerować się, a nawet dzielić.

– Jakim… cudem? – chrypnęła.

W tym samym mniej więcej czasie Schmidt wyzwalał się z podziemi pałacu. Naukowcy nie słyszeli jednak ani ryku ożywieńca, ani krzyków konsumowanych w windzie laborantów, ani grzmotu posadzki, gdy olbrzym pędził ku wyjściu z budynku, znajdowali się bowiem na innym piętrze innej części podziemi. Niewątpliwie usłyszeli natomiast sygnał telefonu strażnika. Widząc, jak Schmidt ląduje z hukiem przed wschodnim wyjściem z pałacu, Arkadiusz Halicki, zwany ze względu na wyjątkowo flegmatyczny charakter Alojzym, schował się za wysoki kontuar i wybrał numer laboratorium. Dlaczego najpierw laboratorium, a nie Gwardii Królewskiej? Zadecydował odruch, Halicki bowiem dzwonił najczęściej do tej właśnie komórki służb pałacowych: kurierzy ciągle coś tam przywozili, odwozili i wymieniali, ruch w laboratoriach był największy. Strażnik szybko dostrzegł swój błąd i powziął solenne postanowienie, że jak tylko skończy rozmowę z doktor Wysocką lub doktorem Matuszewskim, powiadomi gwardię.

– Laboratorium – warknęła Halszka, nie lubiła bowiem, gdy ktokolwiek przeszkadzał jej w pracy. A przeszkadzał każdy, kto dzwonił.

– Pani… doktor… – wysapał strażnik.

– Alojzy?

– Tak, to ja. Pani doktor…

– Wysłowisz się wreszcie? Co tak dukasz? Mamy tu ważne sprawy!

– Ja właśnie… Gojira…

– Co Gojira?!

– Uciekł…

– Dżedaj?!

– Nie, pani doktor, nie Dżedaj. Ten wygląda jak jakaś…

Halszka Wysocka usłyszała w słuchawce grzmiące „Aaapokaliiipsaaa!”, następnie straszny ryk bestii, a w końcu terkot broni maszynowej.

– Maciuś! – krzyknęła do Matuszewskiego. – Zdaje się, zdaje się, że… Kurwa, sama w to nie wierzę! Schmidt zmartwychwstał!

– Jak?!

Wysocka zerknęła na mikroskopy.

– Tak jak jego komórki. Na rany Swaroga, przeoczyliśmy coś!

Matuszewski zerwał się z fotela.

– Ale nie wydostanie się! Musiałby windą…

– Jest już na zewnątrz! Alojzy go widział!

– Jest stary, może mu się przywidziało?

Halszka przyłożyła palec do ust, nakazując asystentowi milczenie.

– Słyszysz? – syknęła.

I wtedy do uszu doktora doszły stłumione dźwięki kanonady.

– Na Peruna – jęknął Matuszewski – rozwali pałac do końca i nas pogrzebie.

Wysocka podbiegła do jednego z laboratoryjnych stołów i chwyciła leżący tam karabin. Rzuciła go koledze, a sama wzięła drugi.

– Zatem wyjdziemy z pałacu – odparła. – Jeśli potworowi została odrobina rozumu, będzie próbował uciec.

– Zdaje się, że już próbuje.

– Celna uwaga, Matuszewski. Skoro tak, będziemy chcieli wiedzieć, dokąd się udał.

Maciej przyjrzał się broni. Był to miotacz pluskiew.

– Rozumiem, pani doktor…

Kapitan Mariusz Podgrudny zwany Juniorem, młody, nadzwyczaj drobny żołnierz o pociągłej twarzy okolonej gęstym zarostem, zdał egzamin na pilota Peruna niecały rok temu. Zrobił to tylko po to, by jego ojciec, także Mariusz Podgrudny, ale major, dowódca batalionu „Stalowy Sokół”, dał mu wreszcie spokój. Junior od zawsze marzył o entomologii i arachnologii, z akcentem na tę drugą specjalność, ojciec zaś koniecznie chciał go widzieć w mundurze, i to nie byle jakim. Dlatego nawet gdy jego synowiec w końcu się złamał i zaczął latać jako drugi pilot Radogosta, stary był wciąż niezadowolony. Na nieszczęście Juniora okazało się, że ma niezwykłe wyczucie maszyn latających, być może ze względu na zamiłowanie do owadów, a szczególny talent wykazywał do prowadzenia śmigłowców, co ojca napełniało dumą, a naszego bohatera – rozpaczą. Jednak nieszczęście zamieniło się w pasję, gdy poznał niejaką Kalinę Podgórską, pracującą w TYKAC-u programistkę, która pewnego dnia w jego obecności wyznała koleżance, że ma słabość do pilotów Perunów. Junior wiedział, że to niebezpieczny fach i że stanowisko drugiego pilota Radogosta, które pełnił przed egzaminem, było dokładnie tym, czego od życia wymagał jego nie do końca żywiołowy temperament. Podgrudny chciał niewiele – dobrego piwa, dobrej muzyki, spokoju, tego, by jego ulubiona pajęczyca Tekla codziennie dostała jedzenie, i… miłości. Z czterema pierwszymi składnikami egzystencjalnego równania radził sobie nieźle, nawet spokój był osiągalny w targanej wichrami wojen Twierdzy. Tylko miłość wymykała się z wąskich rąk pilota, bo ilekroć uchwycił jej barwny ogon, uciekała niczym spłoszony żarptak. Zielone oczy Kaliny spowodowały jednak, że pilot postanowił wytężyć wszystkie siły, by okazać się na tyle dobrym pilotem, by przyjęto go do Gwardii Królewskiej. Chciał w ten sposób przekonać drobną, śliczną blondynkę, że jest godzien jej uczucia, chociaż za każdym razem, gdy się spotykali, omijała go wzrokiem, jakby był za niski i za drobny, by go dostrzec. Junior zaparł się wszakże i korzystając ze swojego daru, przeszedł wszystkie testy, w tym bojowe, na froncie wschodnim wykazał się znakomitą skutecznością i w końcu jego podanie zostało przyjęte. Wkrótce zaczął odbywać loty patrolowe wokół pałacu i dzięki temu mógł kontaktować się z Kaliną, która je teraz obsługiwała. Czy chciała zatem czy nie, musiała z nim rozmawiać, a to zwiększało szanse drobnego kapitana…

Ostatnio coś zaczęło szwankować w fotelu jego Peruna, szedł więc właśnie pałacowym placem do swojej „Blondi”, jak nazwał helikopter, na cześć Kaliny oczywiście. Zgodnie z sugestią mechanika, porucznika Sławka Folkmana, zamierzał sprawdzić, czy dopiero co zamontowany nowy fotel będzie lepiej pasował do jego niepozornych gabarytów. Nagle usłyszał krzyk biegnących w stronę pałacu Zbrojowców, których pomalowane w czerwień i biel Trojany błysnęły mu przed oczami, potem rozległ się huk ich Marchołtów, a w końcu doszedł go dziwny ryk. Mariusz nie brał udziału w akcji, która rozegrała się tu trzy dni wcześniej. Przebywał na poligonie w Czerwonych Borach. Widział jednak przypominające koniec świata filmy i przyznawał sam przed sobą, że w sumie dobrze się stało, że nie było go w tym czasie w stolicy. Spojrzał teraz w kierunku wejścia pałacu i zobaczył apostoła śmierci, emisariusza Ragnaroku, piewcę Armagedonu, słowem, żywego Gojirę błyskającego srebrem na piersi i szczerzącego kły z krocza.

Obok Podgrudnego, jak w zwolnionym tempie, znowu przebiegli Zbrojowcy.

– Startuj! Startuj! Z góry go załatwisz! – krzyknęli.

Pilot obrócił głowę na dźwięk rotującego działka typu Smok, które było obsługiwane przez znanych mu Dragona i Tygrysa…

Arkadiusz „Dragon” Grzeszczak i Łukasz „Tygrys” Kowalkowski myśleli dokładnie to samo: „Po cholerę wczoraj zachlaliśmy?!”.

Przyczyna libacji była jednak prosta i boleśnie logiczna.

– Łuchniaczku – perorował poprzedniego wieczoru Tygrys, trącając kieliszeczek Roberta Łuchniaka, starego druha z lat szkolnych, u którego regularnie się spotykali celem odbycia rozmów egzystencjalnych. – Takiatak, proszę ciebie, takiattak, jaki był, wieszsz, sałkiem, tego, nieddawno, wiesz, tych wielkoludów…

– King Kongów – pomógł Łuchniaczek.

– Nie King Kongów, ale Godzilli.

– Gojir – poprawił Dragon, usiłując nadziać na widelec jajo na twardo.

– Mówięprzesiesz – odparł Tygrys. – Takkiattak zdarza się raznamillenniummm…

– Falcon – dodał Dragon, wciąż walcząc z jajem.

– So? – spytał Łuchniaczek.

– Jy – ciągnął Tygrys, nie zwracając uwagi na pytanie druha – wzwiąskustym terass możemy piś! Zwłaszszsza że nasz Smok ubijał je jak ulęgałki.

– Bitą śmietanę – poprawił Dragon, który w tym momencie postanowił pomóc sobie drugą ręką.

Pochwycił śliski owal w pięść i z sadystyczną satysfakcją wbił w niego widły sztućca.

– Wkurwiasz mię ostatnio tym poprawwianiem – oświadczył Tygrys i wychylili kolejną pięćdziesiątkę. – Bojattylko zazznaszszamm, żże milleniumm i potem jużnie! Jużnie! Stolysa jest bespieszszna…

– A Skywalker? – spytał Łuchniaczek.

– Dżedaj – poprawił go Dragon, smarując jajo majonezem.

– Pierdolnij go – poprosił Łuchniaczek Tygrysa.

– Terasss – odezwał się Tygrys – Dżedajj jesniegroźny, bo spółprassuje. Dobry chłop!

– To może być gagent – oświadczył Robert.

– Nawet jeśly – odparł Tygrys – niewydosstanie sięsklatki. Zaduże prrrty.

– Się zgadzam – oświadczył Dragon, łykając jajo w całości.

Teraz, widząc koszmarną sylwetkę ożywieńca wyłaniającą się z otoczonego dźwigami, ciężarówkami i spychaczami pałacu, Dragon i Tygrys marszczyli czoła i przecierali oczy, które nie chciały zaakceptować tego widoku.

Arkadiusz odbezpieczył Perperunę, a Łukasz namierzył bestię.

– Dragon – szepnął Kowalkowski przez ściśnięte gardło – bo tak ogólnie to ludzie widzą białe myszki i tak dalej… Ja widzę Gojirę zombi. Dobrze widzę? Powiedz, proszę, że źle widzę i że masz coś na napierdalanie głowy.

– Dobrze widzisz, a prochów nie mam. I nie kręć mi się nad głową, a tym bardziej – warknął – nie puszczaj metanu!

– Pos… postaram się.

Arkadiusz skrzywił się na myśl, że za chwilę jego głowę rozsadzi straszny wrzask działa. Mimo to dzielnie ścisnął manipulatory i wdusił kciukiem spust.

„Rany Swaroga, startować, startować, startować! – myślał spanikowany Junior Podgrudny, biegnąc do śmigłowca. – Ale jak to się stało? Jak to możliwe? Dżedaj wyrwał się z klatki? Jakim cudem?” Zerknął przez ramię i przez ułamek sekundy widział poznaczonego zielenią i karmazynem, wiszącego w powietrzu olbrzyma wykonującego jakby baletowy skok. „Nie, to nie Dżedaj, to nie Dżedaj. Więc kto? Jakiś eksperyment w pałacu się nie udał? Podobno szukają ochotników do przemiany…”

Potknął się, przetoczył po ziemi, pozbierał na nogi i znowu ruszył biegiem, zakładając wielki hełm z wymalowanym na nim czarnym pająkiem.

– Niesportowo, niesportowo – usłyszał Schmidt boski zew na widok salw, którymi kropiły do niego biało-czerwone Ritterassy kryjące się pośród stojących na placu pojazdów. Strzelało też wielkie, kopulaste działo znajdujące się w północno-wschodnim rogu placu. Olbrzym wyprostował nogi po tym, jak wykonał wielki baletowy sus, podczas którego ułożył łapy na kształt łabędzich skrzydeł, i zaciągnął się zniewalającym stołecznym zapachem.

– Zjadłbym Hertzburgerka, ale aktualnie jestem najedzony – powiedział.

Jego uwagę zwróciła wielka hałda gruzu po prawej, dźwigi i spychacze. Spojrzał w górę i zobaczył zrujnowaną południową fasadę pałacu.

– Aaa! – mruknął. – Więc jednak jakoś się nam udało! Ale nie pamiętam tego, nie pamiętam… Czyli co? Mission completed? Hmm…

– Nie pierdol i rusz się, bo ci Ritterassy zrobią z dupy durszlak. I to działo też. Widzisz tego pilota?

– Co, Gotcie? A tak, widzę – odparł gigant, patrząc na drobną sylwetkę mknącą do jednego ze śmigłowców.

– To twoja droga do wolności. I może ma w radyjku jakąś fajną muzę…

– To co? Lecieć do niego?

– Jak wiatr, donnerwetter, jak wiatr.

– Nie zbliżać się! – krzyknął major Wojciech Skupień, dowódca królewskich Zbrojowców, widząc, jak jego podopieczni niebezpiecznie skracają dystans. – Cofnąć się! Cofnąć się i rozproszyć! Kryć się za pojazdami!

Machnął wielką łapą, nakazując podopiecznym utworzenie tyraliery. Doskonale pamiętał, jak przez podobnego stwora został zmasakrowany cały oddział odzianych w Trojany wojów, i zdawał sobie sprawę, że nie mają szans z olbrzymem. Nie mogli powtórzyć błędu majora Krawczyka!

– Szerzej! Szerzej! Celować w łeb i spierdalać, jeśli zechce się zbliżyć!

– Ale… – próbował zaprotestować porucznik Bogumił Nowak.

– Zawrzeć ryje i wykonać!

Salwy z Marchołtów dosięgły piersi olbrzyma, czy raczej jego autoklawów, które rozpadały się na drobne, skrzące się kawałki. Przed strzałami z działa Überwunder uchylił się, wykonując baletowy skłon, po którym wyprysnął do przodu, robiąc szpagat w powietrzu.

– Ha! – wrzasnął były pisarz po udanym lądowaniu i chwycił wiszącą w kroczu czachę, by wykonać obsceniczny gest, a następnie ruszył drobnymi kroczkami, jakby tańczył na pointach, w stronę śmigłowca.

Znowu odezwało się wielkie działo w rogu placu. Tego Schmidt szczególnie nie lubił, bo pamiętał, że jego pociski wgryzają się w skórę wyjątkowo kąśliwie. Uskoczył w bok, wyginając wdzięcznie głowę w przeciwnym kierunku, i świetlista seria przemknęła obok jego lewego ramienia. Grün wykonał piruet, skupił się, spojrzał na ten fragment placu, gdzie stał śmigłowiec, i wybił się w powietrze. Przez chwilę leciał, chłonąc zapachy i dźwięki miasta, punktowane gęstymi salwami otaczającymi go niczym świetliste wachlarze, po czym wylądował z głośnym grzmotnięciem szerokich stóp tuż przy śmigłowcu. Strzały umilkły. Był za blisko pilota. Spojrzał na bladego Różowego, który sadowił się właśnie w kabinie, uśmiechnął się do niego radośnie, obiegł tępy dziób Peruna i wskoczył do luku pasażerskiego z tyłu maszyny. Podwozie jęknęło od nagłego obciążenia. Pilot chciał już wyskoczyć, ale najpierw zatrzymały go pasy bezpieczeństwa, a potem gigantyczna łapa Gojiry.

Junior odwrócił się i popatrzył przerażony na wielką gębę stwora. Była pokiereszowana, odrapana, pozbawiona prawego oka i w wielu miejscach skóry. Spod ogromnej żuchwy wyłoniła się druga łapa bestii, a jej palec wskazał sufit pojazdu.

– Hoch – rozkazał olbrzym głosem tak niskim, że zegary Peruna zarzęziły, a moszna pilota uległa, jak twierdzą historycy, zagęszczeniu. – Hoch, donnerwetter. Fliege. Jetzt, ja?

Pilot wskazał drążek sterowniczy i wydukał:

– Lecieć? Mam lecieć? Up in the air? – Wskazał palcem w górę.

– Ja. Up. Fliege. Aus Polen.

– Co, kurwa? – jęknął przerażony woj. – Nicht verstehen…

Kapitan odruchowo połączył się z TYKAC-em, który w przypadku pałacu pełnił także funkcję wieży kontroli lotów.

– TYKAC? Jesteście tam?

– Jesteśmy, Podgrudny, znamy sytuację – odparła Kalina Podgórska, a Mariusz poczuł, jak słodycz zalewa mu serce.

– Kalina?

– To ja, Mariusz.

– Pamiętasz moje imię?

– Mam wyświetlone. Alfa, Mike, Foxtrot. „Blondi”.

– Co mam robić?!

– Jest w twoim Perunie? – rozległ się głos Pokorskiego.

– Jak chuj w… Przepraszam – zmitygował się. – Co mam robić?!

– A co mówi? – spytała Podgórska.

– Jakieś, kurwa… Przepraszam, to ze zdenerwowania…

– Możesz kląć, ile chcesz – powiedziała.

– Dziękuję, bo się trochę stresuję…

– To naturalne.

„Jaka ona słodka!” – pomyślał Junior.

– No mówi… – podjął.

– Aus Polen! – warknął Schmidt.

– Dobra, wiem – odezwała się Kalina. – Chce wylecieć z Polski.

– Nie, kurwa! Khm, przepraszam…

– Nic nie szkodzi, kapitanie.

– Poważnie? Mam lecieć?

– Tak, leć – odparł Pokorski.

– Dokąd, kurrrwa, przepraszam…

– Nic, nic – rzuciła Kalina. – Stres. Mam to samo przy miesiączce.

– Ja pierd… Ale nie wypada przy kobiecie…

– Wypada, pilocie. Leć na wschód – zarządziła Podgórska.

– Dlaczego? To nie jest Niemiec?

– Zgadzam się z Kaliną – odezwał się Pokorski. – Leć na wschód. Nad… Serpelice. A potem prosto na Ostromeczewo na Białorusi. Doleć do… Kobrynia. To pięćdziesiąt kilometrów od granicy, od Warszawy dwieście dwadzieścia. Wystarczy ci wachy.

– A potem co? – stęknął Podgrudny, czując, że na jego ramieniu ląduje pazur niecierpliwiącego się Gojiry.

A było czym się niecierpliwić, bo na placu roiło się już od Ritterassów starających się zająć jak najdogodniejszą pozycję strzelecką, a i woje ubrani tak jak pilot zaczęli wysypywać się z pałacu.

– Rausss! – syknął olbrzym.

– Wyląduj i powiedz mu „Auf wiedersehen” – rzucił Pokorski.

– Żartujesz?!

– Niestety nie.

– Poderwijcie inne śmigłowce!

– Robimy to, Junior – zapewniła Kalina. – Startuj.

„Jak ona słodko to powiedziała” – pomyślał Junior, rozglądając się panicznie po kokpicie i notując z przerażeniem, że wielki jak ludzka dłoń szpon Gojiry coraz głębiej wbija mu się w prawe ramię. Na północy przecięła niebo błyskawica i kapitan podskoczył ze strachu.

– Spokojnie – mruknął Überwunder – to tylko piorunek…

Woj zerknął na wielką gębę, przez chwilę zastanawiając się, co przed chwilą powiedziała, a potem przesunął kilka dźwigni i wcisnął guzik zapłonu. Silnik zaskoczył, śmigłowiec zadrżał, a rotory zaczęły się obracać przy wtórze rozlewającego się po placu dźwięku odległego gromu. W tym czasie do pojazdu zbliżyli się Zbrojowcy i chowając się za Dażbogami, Swarogami i śmigłowcami, wycelowali w Gojirę swoje Marchołty. Nie śmieli jednak strzelać ze względu na kapitana – rozdrażniony potwór z pewnością by go zabił. Sam Podgrudny rozumiał to i przez chwilę rozpatrywał bohaterskie „Strzelajcie! Ja się nie liczę!”, ale ostatecznie stwierdził, że jednak się liczy, bo ma wywieźć paskudę z Twierdzy. Jeśli zginie, rozegra się tu masakra podobna do ostatniej…

Śmigła nabrały prędkości i maszynę otoczyła kopuła huku.

Matuszewski i Wysocka wyskoczyli z pałacu, słysząc wzmagający się dźwięk rotorów śmigłowca.

– TYKAC! – wrzasnęła doktor do interkomu.

– Tak? – usłyszała głos Typrowicza.

– Niech pilot jeszcze nie startuje!

– Gojira go zabije, pani doktor.

– Dobra, niech startuje, ale powoli, okej? Niech zawiśnie na chwilę!

– Przekazuję…

– Dzięki!

Wysocka gnała w lewo, ciągnąc Matuszewskiego, który de facto mógłby ciągnąć ją, bo jego egzoszkielet dostarczał więcej dżuli niż muskuły kobiety. Ta jednak nie zwracała w tym momencie uwagi na dylematy energetyczne. Za wszelką cenę chciała okrążyć śmigłowiec, by mieć widok na luk pasażerski. Obok niej i Matuszewskiego biegli piloci i strzelcy Perunów. Zwoływali się i domykali klamry kombinezonów. Jeden statek powietrzny miał już załogę i uruchamiał systemy. Działa typu Smok w rogach pałacowego placu śledziły szykującego się do lotu Peruna i tylko biedny drobny pilot ukryty za szybą, która odbijała groźne burzowe chmury, nie mógł zrobić niczego oprócz powolnego wciskania dźwigni gazu.

Perun Alfa Mike Foxtrot uniósł się, zgromadzeni zaś dookoła niego Zbrojowcy wciąż celowali z Marchołtów, w razie gdyby Gojirze przyszło jednak do łba ewakuować się z pojazdu. Wysocka minęła stojącego w pobliżu Dażboga, śmignęła wzdłuż stojącej dalej betoniarki, przebiegła przy martwym Swarogu i wreszcie, obok kolejnego Dażboga, uznała, że jest w dogodnym do strzału miejscu. Pochyliła się, wystawiając szczupłe łopatki, i chrypnęła do kolegi:

– Oprzyj gnata i strzelaj!

Matuszewski mruknął coś niezrozumiale, widząc plecy pani doktor tudzież wypięte w jego stronę sprężyste pośladki. Stłumiwszy jednak skojarzenia, oparł na kobiecie broń, zastanawiając się tylko przez ułamek sekundy, czy kanciasty dwójnóg nie uwiera jej zanadto w żebra. Wziął histeryczny, przerywany wdech i skupił wzrok na optycznym celowniku. Perun wznosił się, hałasując niemiłosiernie, dudnienie łopat targało chudą piersią pracownika naukowego i miotało na wszystkie strony czarnymi włosami Halszki, których wachlarze co chwila przesłaniały widok w lunecie karabinu.

– Strzelaj wreszcie! – ponagliła go Wysocka.

– Niech pani przytrzyma włosy – odkrzyknął Matuszewski. – I się nie rusza!

– Co?

– Włosy, kurwa! – wrzasnął Maciuś i zląkł się swojej buty.

– To co nic nie mówisz?! – Wysocka ściągnęła czarne pukle na ramię.

Matuszewski napiął mięśnie i starał się utrzymać szeroki bok Gojiry w celowniku. Nie było to proste. Halszka, chcąc nie chcąc, oddychała, więc karabin pływał w górę i w dół, a z Macieja strzelec był taki jak z Halszki tancerka go-go, więc trafienie w trzymetrową ruchomą tarczę z odległości pięćdziesięciu merów nie było rzeczą prostą. Mężczyzna zerknął na stojący obok transporter piechoty, by sprawdzić, czy nie da się oprzeć broni o jakiś jego element, ale burta Dażboga była za wysoka, a skośny dziób nie dałby dobrej podpory.

– Noż kurwa, strzelaj! – zeźliła się kobieta.

Wtedy Maciuś przytknął mocniej kolbę do ramienia i pociągnął za spust.

Pluskwa wyskoczyła z lufy i pokonując opór powietrza oraz wicher generowany przez łopaty śmigłowca, nieuchronnie zbliżała się do celu. Matuszewski chybiłby i pocisk ugodziłby w sufit kabiny, gdyby nie pomogła sama fizyka. Pluskwa jest lekka, energia wyrzutu z lufy niewielka, podmuch łopat Peruna spory, więc ostatecznie pocisk nie wzleciał nad uchem Gojiry, ale ugodził go w bok, tuż nad brezentowym pasem. Potwór nie poczuł ukłucia, zaaferowany wznoszeniem się pojazdu.

– Trafiłeś?! – krzyknęła Wysocka.

– Chyba tak!

– Jeszcze raz! Krop ile wlezie!

– A jak go rozdrażnię?!

Tego Halszka nie wzięła pod uwagę.

– To krop tak, żeby nie rozdrażnić!

– W co?

– W dupę, kurwa!

– W dupę nie poczuje?!

– A skąd mogę wiedzieć?! Celuj tam, gdzie ma skórę!

Niebo za Perunem rozdarła oślepiająca błyskawica.

– Ja pierdolę! – warknął Matuszewski, przyłożył oko do lunety i znowu pociągnął za spust.

Tym razem pluskwa wbiła się w udo olbrzyma, a towarzyszył temu ogłuszający trzask gromu.

– Co robisz, kretynie?! – Maciej poczuł na ramieniu potężną dłoń Zbrojowca.

Był to wpatrujący się w niego karcącym wzrokiem major Skupień.

– Strzelamy pluskwami! – zawołał Matuszewski, przekrzykując silniki startujących Perunów. – Będziemy go śledzić!

– Z niczego nie strzelajcie! Chcecie go rozdrażnić?

– Właśnie – mruknął doktor pod nosem.

– Co tam mruczysz? – krzyknął Zbrojowiec.

– Ja pierrrdolę! – warknęła Halszka, wyrywając się spod karabinu Matuszewskiego.

Przytknęła celownik do oka i sama złożyła się do strzału.

– Pani doktor! – krzyknął major, ale zdążyła już dwa razy pociągnąć za spust.

Gdyby ktoś znalazł się blisko Peruna, zobaczyłby, że jedna z pluskiew odbiła się od spodniego pancerza statku i spadła, smętnie rotując, na plac, a druga dźgnęła Gojirę w żuchwę.

– O tym właśnie mówiłem – jęknął przerażony Zbrojowiec na widok potwora, który pociera mordę i patrzy groźnie dookoła.

Coś Schmidta zaswędziało. Skrobnął wielkim pazurem w szczękę i strzepnął z niej jakiś okruch.

– Co, donnerwetter, sypię się?! – warknął. – Żeby mi zaraz brwi nie odpadły. Jednak ten preparat Worlöcka nie był taki dobry…

Spojrzał na zmniejszający się pod Perunem plac, na którym Ritterassy i gromada innych Różowych mierzyli do niego, ale nie strzelali. Wznosiły się z niego za to cztery inne śmigłowce groźnie połyskujące pancernymi szybami.

– Możecie se lecieć – mruknął. – Nikt tu nie strzeli, bo ukatrupię waszego pilocika. – No jazda – warknął do niego. – Leć, kolego, bo mi tu niewygodnie.

Powietrze koło ucha potwora syknęło i coś zabzyczało w kabinie.

– Jednak strzelają? – zdziwił się. – Czym? Gzami?

– Podgrudny – odezwała się Kalina w słuchawkach pilota. – Leć już, bo robi się gęsto i cymbał cię ukatrupi.

– Roger… – jęknął pilot i położył śmigłowiec w zakręt.

Pałac, dźwigi, plac budowy oraz otaczające go pojazdy pochyliły się w prawo i uciekły do tyłu.

– Coś mi się zdaje, że on źle leci – usłyszał Schmidt w głowie.

– Jak źle, Gotcie? – spytał na głos olbrzym, odruchowo obmacując lewą łapę, na której przed akcją miał kompas.

– Jakby nie w tym kierunku…

– Jak to?

– Nie jestem pewien…

– No to dobrze czy niedobrze, donnerwetter?!

– Niech będzie – odparł niebiański głos. – Zapytaj go, czy misja się udała.

Przysłuchujący się temu mamrotaniu Junior zaczął się poważnie zastanawiać nad zdrowiem psychicznym Gojiry. Gigant wyraźnie nie mówił do niego, bo to było słychać w jego powarkiwaniach. Gadał z kimś innym, ale, do diabła, z kim?! „Nie dość, że mam na pokładzie zmartwychwstałą zagładę, to jeszcze posiadającą niewidzialnego przyjaciela?!” – pomyślał.

– Ja pierdolękurwadżizus, ten schizofrenikkurwadżizus mnie zabije – szepnął.

– Co mówisz, pilocie? – spytała Kalina.

– Oj, przepraszam, że tak klnę…

– To nic, Mariuszku, uspokój się…

„Mariuszku! Powiedziała Mariuszku!” – zakrzyknął w myślach pilot i jego spięta stresem twarz rozpłynęła się w ekstazie.

– No spytaj go – ponaglił Schmidta głos Gotta.

– Oczywiście, święty – odparł Überwunder i stuknął kapitana w ramię. – Wygraliśmy? Kogo ukatrupiliśmy? Widzę, że wasz pałacyk się rozpuknął, więc jednak wam zaszkodziliśmy, co nie? Uk, uk…

– Kalina, co on mówi? – zatrwożył się Podgrudny.

– Eee, strasznie niewyraźnie gada i silnik przeszkadza…

– Pyta o wynik ich akcji – odezwał się Pokorski.

– O co?

– O to, co wskórali, atakując pałac.

– Co mam mu powiedzieć?! Nie umiem po niemiecku!

Gdyby ktoś teraz znalazł się w siedzibie TYKAC-a, zobaczyłby Cezara Pokorskiego, Tymoteusza Typrowicza, Kalinę Podgórską oraz innych programistów oświetlonych blaskiem monitorów i patrzących na siebie z konsternacją.

Pokorski stęknął.

– Nie ma co go wkurzać – szepnął do pozostałych.

– Zgadzam się – poparł go Typrowicz.

– Cholera, gdzie jest król? – spytała Kalina.

– Na pogrzebie – odparł Cezar.

– To może go zapytać?

– Nie ma czasu – zawyrokował Typrowicz, a Pokorski pokiwał głową. – Blondi – odezwał się do mikrofonu. – Powiedz mu, że zabili króla i królową. Że ich akcja się udała.

– Ale jak to będzie po niemiecku? – rozległ się drżący głos.

– König und Königin sind tot. Bravo – nadał Pokorski, po czym powtórzył dla pewności.

Junior przełknął ślinę, spojrzał we wpatrzone w niego oko olbrzyma i wydukał:

– König… und… Königin sind tot. Good work.

Oko bestii rozszerzyło się, a wielkie wargi rozciągnęły w sardonicznym uśmiechu.

– Ha! – zagrzmiał Gojira. – No to poprawiłeś mi humor, brachu! Aaapokalipsa!

– Spytaj pilota, czy nie ma tu dobrej muzy!

– Słusznie! – zagrzmiał Schmidt i stuknął Różowego. – Masz tu muzykę? – spytał.

– Du hast Musik hier? – usłyszał kapitan i przez chwilę zastanawiał się, czy dobrze zrozumiał.

– Muzyka? Chcesz posłuchać muzyki? – spytał, pochylając dziób maszyny, by ją rozpędzić.

– Ja. Muzik – zagrzmiał Schmidt, a jego pysk rozświetliła błyskawica.

– Japierdolękurwadżizus – jęknął Podgrudny.

Muzykę akurat miał. Zawsze nosił pendrive z ulubionymi składankami. Kiedy dzielni woje wsiadali do Peruna i zaczynał pracować rotor, dla rozluźnienia atmosfery puszczał jakiś dynamiczny kawałek i prawił: „Witamy na pokładzie linii Junior i spółka! Proszę zapiąć pasy, palić ile wlezie i opowiadać plugawe dowcipy! Muzykę dostarczy wam dzisiaj In Strict Confidence!”, albo wymieniał nazwę innego mało znanego zespołu, bo tych popularnych nie lubił.

Głośniki wygenerowały agresywną, ale melodyjną ścianę dźwięku.

– Och, ja! – zachwycił się Gott. – Voootum.

– Co to za kapela? – spytał potwór stwórcę.

– Polska. Ale genialna!

– Słuchasz polskiej muzyki, Gotcie?!

– Ja!

– Dziwne. Mein Gott rozmiłowany w polnische Musik? Ale nie jesteś Polakiem?

– Nein – zapewnił Gott. – Ich bin Deutsche, przyjacielu. Nür Deutsche. W sumie to ciekawe…

Grube krople deszczu uderzyły w szybę śmigłowca. Chmury nad nimi przeciął kolejny piorun. Strzelił grom.

– Co ciekawe? – spytał Schmidt i wtedy zobaczył, jak jego prawa łapa sama nieznacznie się unosi. Były pisarz skontrował ruch, niemniej był wstrząśnięty tym wydarzeniem.

– Donnerwetter, co mi robisz?

– Ha! Umiem przejąć władzę nad twoim ciałem!

– Och, mein Gott!

Schmidt otworzył szeroko oczy, a jego wielka żuchwa opadła. Gdyby ktoś zajrzał do Peruna przez przeciętą liniami kropel przednią szybę, nie wiedziałby, kto ma bardziej przerażony wyraz twarzy – pędzący w nieznane pilot czy jego pasażer.

Wszystkie te wydarzenia rozegrały się tak szybko, że wieść o ucieczce Gojiry dotarła do króla oraz pozostałych żałobników dopiero wtedy, gdy kapitan Podgrudny wraz z kłopotliwym pasażerem i czterema osłaniającymi go Perunami ciął gęste strugi deszczu nad Wesołą. Pierwsze krople zaczęły znaczyć intensywniejszymi barwami sztandary, gdy Justyn Łyżwa wykrzykiwał obecnym nowinę, biegnąc z obstawą do pancernej Syreny, a członkowie batalionu oraz POLOM-i, pożegnawszy się pospiesznie z rozpinającymi czarne parasole rodzinami zmarłych, ładowali się do Dażbogów i z dygotem opon ślizgających się po asfalcie odjechali w kierunku pałacu.

Na miejscu mogli jednak tylko obejrzeć w gęstniejących strumieniach deszczu łuski po pociskach Marchołtów tudzież nowe dziury w murach pałacu świecące w błyskach piorunów niczym oczodoły kościotrupów. Łyżwa przez chwilę zastanawiał się, czy jest sens ścigać Peruna innym śmigłowcem lub Radogostem, ale porzucił tę myśl. Juniora, w sumie żółtodzioba, chociaż utalentowanego, osłaniali doświadczeni piloci i niewiele więcej dało się zrobić. Pobiegli zatem do siedziby TYKAC-a, by nawiązać łączność z kapitanem i śledzić rozwój wydarzeń.

Wpadli, parujący mokrymi mundurami, do tymczasowego centrum informatycznego przeniesionego z pierwotnego, zrujnowanego miejsca i po krótkiej rozmowie z Typrowiczem, Pokorskim i Podgórską zorientowali się, gdzie w tym momencie znajduje się Perun.

Za prawą szybą śmigłowca migotały światła Mińska Mazowieckiego, błyskawice dzieliły świat na poszarpane fragmenty, gromy zlewały się z rykiem silnika maszyny, a Gojira siedzący tuż za fotelem pilota coraz mocniej machał łbem w rytm bębnów, basów i gitarowych riffów wydobywających się z głośników Peruna.

– Gute Musik – pochwalił Schmidt. – Jaki to tytuł?

– Over the roofs – odparł pilot. – Good, yes?

– Sehr – zagrzmiał Überwunder i wykonał łapą gest podkręcenia głośności.

– Louder? – spytał Junior.

– Ja, ja!

Pilot pokręcił gałką i nie wiadomo już było, co jest głośniejsze: rotor maszyny, burza czy metalowa muzyka.

– Jaaa… jaaa… – mruczał rozanielony Schmidt, coraz mocniej machając łbem, od czego podrygiwał cały śmigłowiec. – Nie ma to jak dobra muzyka po sutym posiłku!

– Dobrze mówisz, Schmidt, będą z ciebie ludzie – potwierdził Gott.

– TYKAC do Podgrudnego – rozległ się w słuchawkach głos Kaliny. – Jak sytuacja? Żyjesz, Junior?

– Żyję, TYKAC. Dobrze cię słyszeć, Kalina.

– Znasz moje imię?

– Nie żartuj, kur… Przepraszam, to przez stres.

– Nic nie szkodzi. Chyba się rozluźniłeś?

– Tak, to dzięki muzyce.

– Gojira lubi muzę?

– Najwyraźniej…

Perun śmignął nad szczytami sosen i leciał teraz nad lasem.

– Blondi, poderwij trochę – odezwał się kapitan Sambor ze śmigłowca lecącego z lewej strony. – Nie szarżuj.

– Tajest – odparł Junior i podniósł dziób maszyny.

Weszli nieco wyżej i Mariusz wyrównał lot. Przełączył częstotliwość na TYKAC-a.

– Słuchaj, Kalina… – Przełknął ślinę. – W sumie nie wiem, czy wrócę z tego lotu…

– Nie mów tak, Mariusz – usłyszał jej stwardniały głos.

– Wiesz, że tak może być.

– Nie mo…

– Może. Więc na wypadek gdybym nie wrócił, muszę ci zadać to pytanie…

Porucznik Kalina Podgórska zacisnęła usta. Nie chciała o tym rozmawiać. Temat był zbyt drażliwy, a sytuacja napięta. Stojący przy niej król, jego orszak, POLOM-i i członkowie batalionu „Orzeł Biały” spojrzeli najpierw na nią, a potem na siebie.

– Nie pytaj, kapitanie – odparła. – Nie pytaj, bo nie ma na to czasu.

– Mylisz się, Podgórska – usłyszeli głos pilota. – Najprawdopodobniej ten potwór zabije mnie przy lądowaniu.

– Nie zabije.

– Zabije. Więc chcę wiedzieć…

– Podgrudny.

– Chcę wiedzieć, kurwa! – krzyknął pilot. – Chcę wiedzieć, czy miałbym u ciebie szanse! Bo…

– Kapitanie…

– Nie przerywaj mi. Bo zostałem pilotem Peruna… Czekaj, słyszą mnie inni?

Kalina rozejrzała się.

– Tak – usłyszał Junior w słuchawkach. – Jest tu król, orszak, Grunmorzy, „Orzeł Biały”, no i obsada TYKAC-a.

– Sporo – mruknął Mariusz.

– No sporo.

Pilot westchnął, zerknął na pędzące w pobliżu Peruny i rozanielonego Gojirę.

– I w dupie to mam – syknął. – Muszę to wiedzieć. Miałbym szanse?

Zgromadzeni w pomieszczeniu pod pałacem patrzyli na Kalinę w wielkim napięciu. Rozumieli, że odpowiedź dziewczyny jest bardzo ważna. Jeśli odpowie „Nie”, może pogorszyć morale pilota, a ono było tu niezwykle ważne. Każdy myślący człowiek odpowiedziałby w tej sytuacji „Tak” – dla dobra misji, dla dobra sytuacji, dla dobra Twierdzy.

– Nie – odparła twardo. – Nie miałbyś szans, Junior. Na początku chciałam cię okłamać, mówiąc, że jestem lesbijką, ale nie jestem. Spotykam się z Pokorskim i wszyscy teraz, kurwa, to wiedzą. Dziękuję ci bardzo.

Cezar rozejrzał się z głupim uśmiechem i spiekł takiego raka, że jego policzki mało nie trysnęły posoką.

Pilot zamarł. Leci na śmierć, na rozbicie ryja, a ona próbuje w nim wzbudzić poczucie winy, bo „wszyscy teraz, kurwa, to wiedzą”?! On za chwilę zginie! Rozstanie się z bezsensownym życiem, które niepotrzebnie naraził, zdobywając licencję pilota śmigłowca! Mógł zostać w bezpiecznym Radogoście, a teraz, a teraz…

– Kuuurrrwaaa!!! – wydarł się na całą kabinę.

Schmidt aż podskoczył i spojrzał na niego zdziwiony.

– Kuuurrrwaaa!!! – wrzasnął Podgrudny jeszcze raz, ściągając drążek i szarpiąc się z nim, na co Perun zareagował jak delfin wyskakujący z wody i nurkujący z powrotem do oceanu.

– Pojebało go? – spytał lecący obok pilot.

– Uspokój się, Blondi! – ostrzegł Sambor.

– Ja pierrrrdolę! – wydarł się Junior z głośników w centrum TYKAC-a. – Strasznie cię przepraszam, że musiałaś zdradzić swój jebany sekret, w mordę Peruna! Jebany pilot Mariusz Podgrudny ma jednak nieco, kurwa, ważniejszą misję. Rozumiesz, muszę wywieźć chodzącą apokalipsę…

Usłyszawszy znajome słowo, Schmidt uśmiechnął się i ryknął:

– Uk, uk!

– Rozumiesz?! – ciągnął kapitan. – Muszę ją wywieźć za jebaną granicę i pewnie pożegnam się z życiem! Ale nie! Ważniejsza jest twoja kurewska dyskrecja!

– Pilocie – rozległ się nagle w słuchawkach głos króla – uspokój się. Masz misję. Skup się na robocie, a nie na swoim fiucie.

Podgrudny wyszczerzył zęby w niedobrym uśmiechu, zupełnie jakby się już witał z kostuchą.

– Miłość może być zredukowana do fiuta tylko przez fiuta, mości królu – warknął.

– Uwa…

Kapitan przerwał połączenie, nie chcąc się zastanawiać, jaką konsternację w siedzibie TYKAC-a musiało wywołać jego oświadczenie.

– Spierdalaj. Spierdalajcie wszyscy, kurwa! – chrypnął.

– Gute Musik – pochwalił Schmidt kolejny utwór.

Junior spojrzał na niego dzikim wzrokiem.

– Gut, gut! – charknął i przekręcił gałkę głośności do oporu. Deska rozdzielcza i szyby Peruna zaczęły drżeć od mocarnych basów.

Gigant pokiwał mocniej łbem i uśmiechnął się, obnażając większość swoich dziwacznych zębów.

Pilot pochylił tymczasem dziób maszyny i z dzikim zapamiętaniem obserwował, jak do śmigłowca zbliżają się dachy niewielkiego sioła.

– Ej, uważaj – warknął Überwunder. – Ja nie zginę, ale ty na pewno.

Podgrudny myślał o tym samym. Jego śmierć będzie mimo wszystko bezsensowna. Nie dowiezie przesyłki, Schmidt zrobi rozpierduchę. Nie. Trzeba go dostarczyć.

– Alfa Mike Foxtrot, pull up! Pull up! – napominał go Sambor.

– Spierdalaj! – odwarknął Junior, zgrzytając zębami.

Perun, oświetlany przez błyskawice, gnał tuż nad dachami i drzewami, a siedzący w nim człowiek i ork upajali się brzmieniem metalowej kapeli, niebaczni na wrzaski osłaniających ich pilotów, przerażone twarze mieszkańców Twierdzy patrzących na nich przez okna domów i nieme mruganie diody połączenia z TYKAC-a.

Spis treści

ORZEŁ BIAŁY 2

Dedykacja

Oświadczenie

Dramatis Personae

Sztandar 1

Sztandar 2

Sztandar 3

Sztandar 4

Sztandar 5

Sztandar 6

Sztandar 7

Sztandar 8

Sztandar 9

Sztandar 10

Sztandar 11

Sztandar 12

Sztandar 13

Epilog

Spis treści

Strona redakcyjna

Text copyright © by Marcin Sergiusz Przybyłek 2017

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2017

Informacja o zabezpieczeniach:

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Projekt i opracowanie graficzne okładki oraz opracowanie ilustracji: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Orzeł Biały 2, wyd. I, Poznań 2017)

ISBN 978-83-8062-844-1

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl