Terry Goodkind

Pierwsze prawo magii

Tom I serii

Przełożyła Lucyna Targosz

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: Wizard’s First Rule

Copyright © 1994 by Terry Goodkind
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Joanna Rewińska
Opracowanie graficzne: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: Doug Beekman/via Thomas Schlück Agency
Mapka: Terry Goodkind

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Pierwsze prawo magii, wyd. I, dodruk, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-365-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Dedykacja

Mapa

Podziękowania

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

Cykl Miecz Prawdy

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Dla Jeriego

PODZIĘKOWANIA

Chcę podziękować kilku szczególnym osobom:

Mojemu ojcu, Leo, który nigdy nie zapędzał mnie do lektur, lecz sam wiele czytał, przez co rozbudził moją ciekawość i zaraził mnie tą pasją.

Moim dobrym przyjaciółkom, Racheli Kahlandt i Glorii Avner, za to że podjęły trud przeczytania pierwszej wersji tej książki i poczyniły wiele wnikliwych uwag, oraz za to że wierzyły we mnie wówczas, kiedy tego najbardziej potrzebowałem.

Mojemu agentowi, Russellowi Galenowi, za to że odważnie przyjął miecz i urzeczywistnił moje marzenia.

Wydawcy, Jamesowi Frenkelowi, nie tylko za wyjątkowy talent edytorski, porady i poprawki do tej książki, lecz również za niezmiennie dobry humor i cierpliwość, jakie wykazywał, ucząc mnie rzemiosła pisarskiego.

Wszystkim dobrym ludziom z wydawnictwa Tor za ich entuzjazm i ciężką pracę.

I wreszcie dwojgu bardzo szczególnym ludziom, Richardowi i Kahlan, za to że mnie wybrali, bym opowiedział ich historię. Ich smutki i zwycięstwa poruszyły moje serce. Już nigdy nie będę taki jak przedtem.

ROZDZIAŁ 1

To było jakieś dziwaczne pnącze. Ciemne, pstre liście jakby przycupnęły na łodydze, ciasno oplatającej gładki pień żywicznej jodły. Ze skaleczonej kory drzewa wolniutko sączył się sok, dramatycznie sterczały suche konary – zupełnie jakby jodła usiłowała dobyć głosu i przeszyć jękiem chłodne, wilgotne powietrze poranka. Z łodygi pnącza tu i tam sterczały strąki, zupełnie jakby się rozglądało niespokojnie, czy nie ma jakichś świadków jego sprawek.

To zapach najpierw przyciągnął uwagę chłopaka, osobliwa woń, jakby rozkładu czegoś, co i dawniej niezbyt przyjemnie pachniało. Richard przeczesał włosy palcami, gdy na chwilę oderwał się od ponurych myśli, i wtedy też dostrzegł owo dziwaczne pnącze. Rozejrzał się wokół, szukając następnych, lecz ich nie znalazł. Wszystko inne wyglądało jak zwykle. Klony górnego lasu Ven, nakrapiane purpurą, dumnie prezentowały nowe szaty na lekkim wietrzyku. Noce były coraz chłodniejsze, więc kuzyni z dolnych Lasów Hartlandzkich pewno wkrótce pójdą w ich ślady i zmienią wygląd. Dęby zdobiła jeszcze ciemna zieleń – one ostatnie poddawały się zmianom pór roku.

Richard większość życia spędził w lesie, znał więc wszystkie rośliny – jeśli nie ich nazwę, to przynajmniej wygląd. Już kiedy był mały, Zedd zabierał go na poszukiwania specjalnych ziół. Pokazał chłopcu, jakich roślin szukać, gdzie rosną i dlaczego właśnie tam, uczył go nazw wszystkiego, co widzieli. Wiele razy po prostu rozmawiali. Starzec traktował chłopca jak równego sobie: nie tylko opowiadał, ale i sam pytał. Zedd rozbudził w Richardzie pragnienie zdobywania wiedzy, uczenia się.

Takie pnącze Richard widział przedtem tylko raz, a i to nie w lesie. Znalazł kawałek tej rośliny w błękitnym glinianym dzbanie w domu ojca, w dzbanie, który sam zrobił, kiedy był niedorostkiem. Ojciec Richarda był kupcem i często podróżował, poszukując egzotycznych i rzadkich towarów. Odwiedzało go wielu zamożnych współobywateli, ciekawych tego, co przywoził. Wyglądało na to, że woli szukać, niż znajdować; zawsze się chętnie rozstawał ze swoją ostatnią zdobyczą, bo wówczas mógł wyruszyć na poszukiwanie nowej.

Richard od najmłodszych lat lubił spędzać czas z Zeddem, kiedy ojca nie było w domu. Starszy o parę lat Michael, brat Richarda, nie interesował się ani lasami, ani naukami Zedda; wolał spędzać czas z bogaczami i innymi ważnymi ludźmi. Richard odszedł na swoje jakieś pięć lat temu, lecz często przebywał w domu ojca, natomiast Michael był stale zajęty i miał mało czasu na takie odwiedziny. Kiedy ojciec wyjeżdżał, zostawiał Richardowi wieści w błękitnym dzbanie: najnowsze wiadomości, ploteczki, znaleziska.

Kiedy trzy tygodnie temu Michael powiedział Richardowi, że ich ojca zamordowano, ten natychmiast poszedł do ich dawnego wspólnego domu, choć starszy brat twierdził, że to zbyteczne, że nie ma tam czego szukać. Już dawno minęły czasy, kiedy robił to, co mu polecił starszy brat. Sąsiedzi chcieli oszczędzić Richarda i nie pokazali mu ciała ojca. Zobaczył jednak zaschnięte plamy i rozbryzgi krwi na deskach podłogi. Ludzie milkli, kiedy się do nich zbliżał; ich współczucie tylko wzmagało ból. A przecież i tak słyszał, jak szeptem przekazują sobie niesamowite opowieści z pogranicza.

O magii.

Mały domek ojca Richarda wyglądał, jakby się w nim rozszalała burza. Niewiele rzeczy ocalało. Błękitny dzban wciąż stał na półce i to właśnie w nim Richard znalazł kawałek pnącza. Miał go teraz w kieszeni. Nie mógł się jednak domyślić, co ojciec chciał mu w ten sposób przekazać.

Chłopaka ogarnął smutek i przygnębienie; pozostał mu jeszcze brat, lecz mimo to czuł się samotny i opuszczony. Dorosłość nie ocaliła go przed poczuciem osierocenia i dominującej samotności; już raz doświadczył czegoś takiego – kiedy zmarła matka. Ojca często nie było, niekiedy całymi tygodniami, lecz Richard wiedział, że jest i że wróci. Tym razem miał już nie wrócić, nigdy.

Michael nie chciał, żeby młodszy brat brał udział w poszukiwaniach zabójcy ich ojca. Mówił, że już się tym zajęli najlepsi tropiciele i że Richard powinien się trzymać z dala od całej sprawy, dla swego własnego dobra. Chłopak więc nie pokazał mu owego kawałka pnącza i co dnia chodził po lesie, szukając tajemniczej rośliny. Przez trzy tygodnie przemierzał szlaki Lasów Hartlandzkich – nie pominął ani jednej ścieżki, zbadał nawet te, o których wiedziało niewielu – lecz nie znalazł liany.

W końcu, wbrew rozsądkowi, Richard uległ podszeptom wkradającym się w jego myśli i znalazł się w górnym lesie Ven, w pobliżu granicy. Dręczyło go przeczucie, że jednak wie, dlaczego zamordowano ojca. Owe tajemnicze głosy przekomarzały się z Richardem, dręczyły go myślami tuż na granicy świadomości, a potem wyśmiewały się z niego, że nie zdołał owych myśli pochwycić. Chłopak tłumaczył sobie, że to nie są żadne głosy, lecz ból i smutek po śmierci ojca. Uważał, że jeżeli tylko znajdzie tajemnicze pnącze, to tym samym zyska i odpowiedź. Teraz je wreszcie znalazł… – i dalej nie wiedział, co myśleć. Głosy już z niego nie kpiły, teraz dumały nad czymś. Richard zdawał sobie sprawę, że to wytwór jego własnego umysłu, że nie powinien uważać ich za coś odrębnego. Zedd go tego nauczył.

Chłopak spojrzał na umierającą jodłę. Znów pomyślał o śmierci ojca. Pnącze tam było. Teraz zabijało drzewo; to jakieś paskudztwo. Ojcu już nie mógł pomóc, lecz nie miał zamiaru pozwolić, by liana spowodowała kolejną śmierć. Mocno uchwycił łodygę i szarpnął, odrywając wąsy od pnia drzewa.

Wówczas pnącze ugryzło Richarda.

Jeden ze strąków odskoczył i uderzył w lewą dłoń chłopca, który ze zdumienia i bólu uskoczył. Obejrzał małą rankę – w rozcięciu skóry tkwił kolec. A więc wszystko jasne. Owo pnącze to nic dobrego. Richard sięgnął po nóż, chcąc wydłubać kolec, lecz noża nie było. Zdziwił się, potem zrozumiał, co się stało, i zbeształ sam siebie za to, że – pogrążony w żalu i smutku – zapomniał zabrać nóż. Spróbował wyciągnąć kolec paznokciami. Lecz ów, jak żywy, wbił się jeszcze głębiej. Chłopak przeciągnął po ranie paznokciem kciuka, lecz i to nie pomogło. Im bardziej drapał, tym głębiej wchodził kolec. Szarpnął ranę, aż poczuł falę mdłości, więc przestał. Sącząca się krew przykryła kolec.

Richard rozejrzał się wokół, dostrzegł purpurowoczerwone, już jesienne liście niewielkiej kaliny, dźwigającej mnóstwo ciemnoniebieskich owoców. U stóp drzewka, w zakolu korzenia, rosło ziele, którego szukał. Ostrożnie zerwał roślinkę i wycisnął na ranę gęsty, lepki sok. Z wdzięcznością pomyślał o starym Zeddzie – to on go nauczył, jakie rośliny przyspieszają gojenie się ran. Miękkie, kędzierzawe liście roślinki zawsze przypominały Richardowi starego przyjaciela. Sok ziela złagodził ból, ale chłopak wciąż się martwił, że nie zdołał wyrwać kolca. Czuł, jak wbija się głębiej i głębiej. Przykucnął, wygrzebał w ziemi jamkę, włożył w nią łodyżkę ziela i obetkał mchem – teraz znowu mogło się ukorzenić.

Las nagle ucichł. Richard spojrzał w górę i aż drgnął – ponad ziemią przemykał jakiś cień. Coś szumiało i świstało. To był przerażająco olbrzymi cień. Ptaki wyfrunęły spod osłoniętych drzew i rozpierzchły się na wszystkie strony, krzycząc przeraźliwie. Chłopak patrzył w górę, poprzez złotą i zieloną kopułę liści; starał się wypatrzyć, co rzucało ów straszliwy cień. Przez chwilę widział coś wielkiego. Wielkiego i czerwonego. Nie miał pojęcia, co to mogło być, przypomniał sobie za to opowieści o dziwach z pogranicza i zdrętwiał.

Pnącze to na pewno jakieś diabelstwo, pomyślał, a to coś w powietrzu to kolejne paskudztwo. Przypomniał sobie powiedzonko, że kłopoty chodzą trójkami, i uznał, że nie ma ochoty na spotkanie z tym trzecim. Odpędził strachy i ruszył biegiem. To tylko takie gadanie przesądnych ludzi, pocieszył się. Zastanawiał się, co też to mogło być, to coś dużego i czerwonego. Nie znał niczego, co by latało i było aż tak wielkie. Może to była chmura albo gra światła? Nie mógł się jednak oszukiwać i przyznał, że to wcale nie była chmura. Biegł, zerkając niekiedy w górę – może jeszcze raz dojrzy to tajemnicze coś? Kierował się ku ścieżce okrążającej wzgórze. Wiedział, że po drugiej stronie teren opada i że tam nic nie zasłoni mu nieba. Wilgotne po nocnym deszczu gałązki smagały go po twarzy, przeskakiwał powalone drzewa i małe potoczki o kamienistym dnie. Kolczaste krzewy czepiały się nogawek. Plamy słonecznego światła kusiły do spojrzenia w górę, ale nieba nie było widać. Richard oddychał szybko, nierówno, zimny pot spływał mu po twarzy, serce waliło mocno. Zbiegał po zboczu, wreszcie wydostał się spomiędzy drzew na ścieżkę, niemal upadł, zbyt gwałtownie hamując. Spojrzał na niebo – hen, daleko, dostrzegł to dziwne „coś”, zbyt daleko, żeby poznać, co to takiego, wydało mu się jednak, że miało skrzydła. Zmrużył oczy, patrząc w jaskrawy błękit nieba; starał się dostrzec, czy istotnie były tam jakieś skrzydła. Dziwo zniknęło za wzgórzem. Chłopak nawet nie był pewny, czy naprawdę było czerwone.

Zasapany Richard osunął się koło granitowego głazu, machinalnie obłamywał suche gałązki jakiejś samosiejki i patrzył na leżące poniżej jezioro Trunt. Może powinien wrócić i opowiedzieć Michaelowi o tym, co się wydarzyło, o pnączu i o tym czerwonym stworze w powietrzu. Wiedział, że brat wyśmiałby opowieść o czerwonym dziwie. Sam się śmiał z takich historyjek. Nie, Michael tylko by się na niego rozzłościł, że podszedł tak blisko granicy, że nie posłuchał jego nakazów i wmieszał się w poszukiwanie mordercy ojca. Wiedział, że brat się o niego troszczy, inaczej by tak nie gderał. Teraz był już dorosły i nie musiał słuchać poleceń starszego brata, ale wciąż był narażony na jego wymówki.

Chłopak ułamał kolejną gałązkę i rzucił na skałę. Uznał, że nie powinien się czuć dotknięty. W końcu Michael wszystkich pouczał, nawet ojca. Odsunął na bok pretensje do brata – dziś był wielki dzień Michaela. Dzisiaj miał zostać Pierwszym Rajcą. Teraz będzie odpowiedzialny nie tylko za Hartland, ale za wszystkie miasta i miasteczka Westlandu, a nawet i za wieśniaków. Będzie odpowiedzialny za wszystko i za wszystkich. Michael zasługiwał na pomoc Richarda, potrzebował jego wsparcia… przecież i on stracił ojca.

Tego popołudnia w domu Michaela odbędzie się wielka uroczystość. Zjadą się znamienici goście, z najdalszych krańców Westlandu. Richard też się powinien tam zjawić. Będzie mnóstwo pysznego jedzenia. Chłopak dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo jest głodny.

Richard siedział i odpoczywał, a przy okazji rozmyślał i obserwował przeciwległy brzeg jeziora Trunt. Z tej wysokości wyraźnie widział poprzez przejrzystą wodę kamieniste dno i zielone wodorosty, otaczające głębsze wyrwy. Skrajem jeziora wił się Szlak Sokolników, czasami kryjąc się wśród drzew, czasem dobrze widoczny. Chłopak wiele razy wędrował tym odcinkiem szlaku. Wiosną ścieżka nad jeziorem była wilgotna i błotnista, potem wysychała. Południowe i północne partie szlaku, biegnącego przez wyżej położone obszary lasów Ven, znajdowały się niepokojąco blisko granicy. Toteż większość podróżników unikała Szlaku Sokolników i wolała ścieżki Lasów Hartlandzkich. Richard był leśnym przewodnikiem i często eskortował podróżnych na owych szlakach. Byli to przeważnie rozmaici dostojnicy i nie tyle chodziło im o wskazanie właściwego kierunku, ile o zapewnienie odpowiedniej oprawy.

Chłopak dostrzegł coś kątem oka. Jakiś ruch. Wpatrzył się uważnie w punkcik na najdalszym krańcu jeziora. Potem ów punkt znalazł się bliżej, ścieżka biegła wśród rzadko rosnących drzew i okazało się, że to jakiś wędrowiec. Pewno Chase, przyjaciel Richarda. Kto niby miałby tędy iść, jeśli nie graniczny strażnik? Chłopak zeskoczył ze skałki, odrzucił na bok gałązki i postąpił kilka kroków. Tamta postać pojawiła się na odkrytym odcinku ścieżki. To nie był Chase, lecz jakaś kobieta. Kobieta w eleganckiej szacie. Cóż u licha robiła kobieta – i to tak ubrana – w lesie Ven? Richard patrzył, jak wędrowała brzegiem jeziora, to kryjąc się wśród drzew, to wychodząc na otwartą przestrzeń. Ani się nie spieszyła, ani nie ociągała. Szła równym krokiem wytrawnego podróżnika. Jasne, po prostu tędy przechodziła, przecież nikt nie mieszkał w pobliżu jeziora Trunt.

Znów coś przyciągnęło uwagę Richarda – uważnie zlustrował cienie lasu. Za kobietą szły inne postacie. Trzech… nie, czterech mężczyzn w płaszczach z kapturami; szli za nią, lecz w pewnej odległości. Kryli się za drzewami i skałkami. Patrzyli. Czekali. Pokonywali kolejny odcinek. Richard się wyprostował, obserwował uważnie, zaciekawiony.

Podkradali się ku niej.

Natychmiast zrozumiał, że to właśnie jest trzeci kłopot.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki