Tego autora również:

ALE TO NIE WSZYSTKO

CO DO GROSZA

CÓRKA MARNOTRAWNA

CZY POWIEMY PANI PREZYDENT?

FAŁSZYWE WRAŻENIE

JEDENASTE PRZYKAZANIE

KANE I ABEL

KOŁCZAN PEŁEN STRZAŁ

KRÓTKO MÓWIĄC

NA KOCIĄ ŁAPĘ

PIERWSZY MIĘDZY RÓWNYMI

SPRAWA HONORU

STAN CZWARTY

SYNOWIE FORTUNY

ŚCIEŻKI CHWAŁY

WIĘZIEŃ URODZENIA

ZŁODZIEJSKI HONOR

CZAS POKAŻE

ZA GRZECHY OJCA

SEKRET NAJPILNIEJ STRZEŻONY

OSTROŻNIE Z MARZENIAMI

a także

EWANGELIA WEDŁUG JUDASZA

Dla Harry’ego

Za bezcenne rady i pomoc w zbieraniu materiałów

pragnę podziękować wymienionym niżej osobom:

Simon Bainbridge, Alan Gard, profesor Ken Howard, członek Akademii Królewskiej,

Alison Prince, Catherine Richards,

Mari Roberts, dr Nick Robins i Susan Watt.

Dziękuję również Simonowi Sebagowi Montefiore,

autorowi książek Stalin. Dwór czerwonego cara i Stalin. Młode lata despoty, za jego rady i wiedzę.

Pod rządami prawdziwie wielkich ludzi

pióro to oręż potężniejszy od miecza.

Edward Bulwer-Lytton, 1803–1873

Prolog

Październik 1964

Brendan nie zapukał do drzwi kabiny, tylko obrócił gałkę i wśliznął się do środka, zerknąwszy do tyłu, by się upewnić, że nikt go nie widzi. Nie chciał tłumaczyć, co młody człowiek z drugiej klasy robi w kabinie starego para o nocnej porze. Nie żeby ktoś to komentował.

– Czy ktoś może nam przeszkodzić? – spytał Brendan, zamknąwszy drzwi.

– Nikt tu nie wejdzie przed siódmą rano, a wtedy nie będzie nic, czemu by można przeszkodzić.

– Dobrze – powiedział Brendan.

Ukląkł, otworzył zamek wielkiego kufra, podniósł wieko i przyjrzał się skomplikowanemu mechanizmowi, którego skonstruowanie zajęło mu ponad miesiąc. Przez pół godziny sprawdzał, czy wszystkie przewody są podłączone, czy każda wskazówka jest w odpowiednim położeniu i czy zegar startuje przy uruchomieniu przełącznika. Dopiero kiedy uznał, że wszystko działa idealnie, podniósł się z kolan.

– Wszystko gotowe – oznajmił. – Kiedy chcesz to uruchomić?

– O trzeciej rano. I będę potrzebował trzydziestu minut, żeby to wszystko usunąć – dodał stary par, dotknąwszy podwójnego podbródka – i mieć dość czasu, żeby się dostać do drugiej kabiny.

Brendan odwrócił się do kufra i nastawił urządzenie zegarowe na trzecią.

– Wystarczy, że tuż przed wyjściem włączysz przełącznik i sprawdzisz, czy chodzi wskazówka sekundowa.

– To co może pójść źle?

– Nic, jeżeli lilie są wciąż w kabinie pani Clifton. Nikt w tym korytarzu i prawdopodobnie na pokładzie poniżej nie przeżyje. W ziemi pod kwiatami są prawie trzy kilogramy dynamitu, dużo więcej niż potrzebujemy, ale dzięki temu możemy być pewni, że zgarniemy forsę.

– Masz mój klucz?

– Tak – odparł Brendan. – Kabina numer siedemset sześć. Nowy paszport i bilet znajdziesz pod poduszką.

– Jest jeszcze coś, o co powinienem się martwić?

– Nie. Tylko przed wyjściem się upewnij, czy chodzi wskazówka sekundowa.

Doherty się uśmiechnął.

– Do zobaczenia w Belfaście – rzucił.

Harry otworzył drzwi kabiny i usunął się na bok, żeby przepuścić Emmę.

Pochyliła się i powąchała lilie, które przysłała Królowa Matka dla upamiętnienia ceremonii wodowania Buckinghama.

– Jestem wyczerpana – powiedziała, prostując się. – Nie wiem, jak Królowa Matka radzi sobie z obowiązkami dzień po dniu.

– Jest w tym dobra, ale założę się, że byłaby u kresu sił, gdyby przez kilka dni próbowała pełnić rolę prezeski firmy Barringtona.

– Już wolę swoją pracę – powiedziała Emma, zrzucając sukienkę i wieszając ją w szafie, a potem znikając w łazience.

Harry jeszcze raz przeczytał kartę od Jej Królewskiej Wysokości Królowej Matki. Taki osobisty ton. Emma już zdecydowała, że postawi wazon w swoim biurze, kiedy wrócą do Bristolu, i w każdy poniedziałek rano włoży do niego świeże lilie. Harry się uśmiechnął. Czemu nie?

Gdy Emma wyszła z łazienki, Harry zajął jej miejsce i zamknął za sobą drzwi. Emma zrzuciła szlafrok i położyła się do łóżka, zbyt zmęczona, żeby przeczytać choćby kilka stron poleconej przez Harry’ego powieści Szpieg, który przyszedł z zimnej strefy pióra nowego autora. Zgasiła światło po swojej stronie łóżka i szepnęła:

– Dobranoc, kochanie – chociaż wiedziała, że Harry jej nie słyszy.

Gdy Harry wyszedł z łazienki, Emma mocno spała. Opatulił ją jak dziecko, pocałował w czoło i szepnął:

– Dobranoc, ukochana. – a potem położył się do łóżka, ubawiony jej delikatnym mruczeniem. Nigdy nie przyszłoby mu do głowy nazwać tego chrapaniem.

Leżał, nie śpiąc, bardzo z niej dumny. Wodowanie statku było nadzwyczaj udane. Obrócił się na bok, przypuszczając, że zaraz zmorzy go sen, ale choć powieki mu ciążyły i czuł się wyczerpany, nie mógł zasnąć. Coś było nie tak.

Inny mężczyzna, teraz bezpieczny po powrocie do kabiny drugiej klasy, też czuwał. Chociaż była trzecia rano, a on wykonał swoje zadanie, nie próbował zasnąć. Właśnie szykował się do roboty.

Zawsze ten sam niepokój, kiedy trzeba czekać. Czy zostawiłeś jakiś ślad, który prowadzi prosto do ciebie? Czy popełniłeś jakieś błędy, które spowodują klęskę operacji i uczynią cię pośmiewiskiem w ojczyźnie? Nie uspokoi się, dopóki się nie znajdzie w łodzi ratunkowej, a jeszcze lepiej na innym statku płynącym do innego portu.

Pięć minut czternaście sekund...

Wiedział, że jego rodacy, bojownicy tej samej sprawy, są równie zdenerwowani jak on.

Czekanie jest zawsze najgorsze, poza kontrolą, już nic nie można zrobić.

Cztery minuty jedenaście sekund...

To gorzej niż na meczu piłki nożnej, kiedy prowadzisz jeden do zera, ale wiesz, że druga strona jest silniejsza i ma szansę strzelić gola w doliczonym czasie. Przypomniał sobie instrukcje dowódcy okręgu: pamiętajcie, kiedy wybuchnie bomba, bądźcie pierwsi na pokładzie i pierwsi w łodzi ratunkowej, bo jutro o tej porze będą poszukiwać wszystkich poniżej trzydziestu pięciu lat z akcentem irlandzkim, toteż, chłopaki, trzymajcie buzie zamknięte na kłódkę.

Trzy minuty czterdzieści sekund... trzydzieści dziewięć.

Wlepił wzrok w drzwi kabiny i wyobraził sobie najgorsze, co może się zdarzyć. Bomba nie wybuchnie, drzwi się otworzą i kilkunastu, a może więcej zbirów z policji wpadnie do środka, wymachując pałkami na wszystkie strony, nie bacząc, ile razy ci przywalą. Ale jedyne, co słyszał, to rytmiczne dudnienie silnika Buckinghama, który kontynuował spokojną podróż przez Atlantyk do Nowego Jorku. Miasta, do którego nigdy nie dopłynie.

Dwie minuty trzydzieści cztery sekundy... trzydzieści trzy...

Zaczął sobie wyobrażać, jak to będzie, gdy znów się znajdzie na Falls Road. Kiedy chłopaczki w krótkich spodenkach zobaczą go na ulicy, będą spoglądać na niego z podziwem i marzyć, że gdy dorosną, staną się tacy jak on. Bohater, który wysadził w powietrze Buckinghama zaledwie w kilka tygodni po chrzcie przez Królową Matkę. Nikt nie wspomni o utraconym życiu niewinnych ludzi; nie ma niewinnych ludzi, kiedy wierzysz w sprawę. W gruncie rzeczy nigdy nie spotkał żadnego z pasażerów z kabin na górnych pokładach. Dowie się o nich wszystkiego z jutrzejszych gazet, a jeżeli dobrze wykonał robotę, nie będzie tam jego nazwiska.

Minuta dwadzieścia dwie sekundy... dwadzieścia jeden...

Co może teraz pójść źle? Czy urządzenie skonstruowane w sypialni na piętrze w Dungannon zawiedzie w ostatniej minucie? Czy czeka go cisza porażki?

Sześćdziesiąt sekund...

Zaczął odliczać szeptem.

Pięćdziesiąt dziewięć, pięćdziesiąt osiem, pięćdziesiąt siedem, pięćdziesiąt sześć...

Czy ten pijany facet rozwalony w fotelu w holu czekał na niego cały czas? Czy oni idą już do jego kabiny?

Czterdzieści dziewięć, czterdzieści osiem, czterdzieści siedem, czterdzieści sześć...

Czy lilie zmieniono, wyrzucono, zabrano? Może pani Clifton jest uczulona na pyłki kwiatowe?

Trzydzieści dziewięć, trzydzieści osiem, trzydzieści siedem, trzydzieści sześć...

Czy otworzyli kabinę jego lordowskiej mości i znaleźli otwarty kufer?

Dwadzieścia dziewięć, dwadzieścia osiem, dwadzieścia siedem, dwadzieścia sześć...

Czy już szukają na statku mężczyzny, który wymknął się z łazienki w salonie pierwszej klasy?

Dziewiętnaście, osiemnaście, siedemnaście, szesnaście...

Przestał liczyć i otworzył oczy. Nic. Tylko upiorna cisza, która zawsze następuje po klęsce. Schylił głowę i pomodlił się do Boga, w którego nie wierzył, i natychmiast nastąpił wybuch tak wściekły, że padł na ścianę kabiny jak liść miotany wichrem. Z trudem powstał na nogi i uśmiechnął się, gdy usłyszał krzyk. Mógł się tylko domyślać, ilu pasażerów na najwyższym pokładzie zdołało przeżyć.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

HARRY I EMMA
1964–1965

1

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

LADY VIRGINIA FENWICK
1966

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

GILES BARRINGTON
1970

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

SEBASTIAN CLIFTON
1970

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

LADY VIRGINIA FENWICK
1970

28

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

SEBASTIAN CLIFTON
1970

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

HARRY I EMMA
1970

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

Potężniejszy od miecza

Spis treści

Karta tytułowa

Tego autora również

Dedykacja

Podziękowania

***

***

Motto

Prolog

HARRY I EMMA 1964–1965

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

LADY VIRGINIA FENWICK 1966

15

16

GILES BARRINGTON 1970

17

18

19

20

21

22

23

SEBASTIAN CLIFTON 1970

24

25

26

27

LADY VIRGINIA FENWICK 1970

28

29

30

31

32

SEBASTIAN CLIFTON 1970

33

34

35

36

HARRY I EMMA 1970

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Mightier than the Sword

Copyright © Jeffrey Archer 2015

The right of Jeffrey Archer to be identified as the

author of this work has been asserted by him in accordance

with the Copyright, Designs and Patents Act 1988.

All rights reserved

First published 2015 by Macmillan

an imprint of Pan Macmillan, a division of Macmillan Publishers Limited

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd.,

Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografie na okładce

© Helle: Jochen/Arcaid/Corbis/Profimedia (widok na Plac Czerwony w Moskwie)

© Walter Sanders/Time Life Pictures/Getty Images (obejmująca się para)

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Potężniejszy od miecza, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-942-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 061-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl