1

NAUKA LATANIA

The Wall był pierwszym solowym albumem Rogera Watersa.

Nawet o tym nie mówił zespołowi, takiemu, jaki wówczas istniał, ponieważ w tamtym czasie odnosiło się wrażenie, że właściwie nic nie pozostało z zespołu, któremu można było jeszcze cokolwiek powiedzieć. Ostatnia trasa koncertowa Pink Floyd, promująca Animals w Europie i Stanach Zjednoczonych, zakończyła się, delikatnie mówiąc, dąsami; podczas ostatniego koncertu w Montrealu gitarzysta David Gilmour nie wyszedł do bisu, klawiszowiec Richard Wright przyznał, że album nie należy do jego ulubionych, a perkusista Nick Mason w ogóle odsunął się od procesu decyzyjnego.

Waters rozdarty był wewnętrznym konfliktem; z jednej strony rozkoszował się wystawnym stylem życia, jaki pozwalały mu wieść ogromne sukcesy Pink Floyd, ale z drugiej strony z niechęcią patrzył na kompromisy, do których te sukcesy go zmuszały – na pokłony wobec przemysłu, wobec oczekiwań rynku, a także wobec samej publiczności.

Być może żałował tej krytycznej chwili (która przeszła już do legendy), kiedy podczas ostatniego wieczoru tournée splunął w twarz jednemu z wyjątkowo entuzjastycznych fanów. Ale zapewne nie tak bardzo, jak przede wszystkim nawarstwienia wszystkich osobistych napięć, które do tej chwili ostatecznie doprowadziły.

Również żaden z jego kolegów nie wydawał się jakoś szczególnie zrozpaczony z powodu zniknięcia Pink Floyd z ich życia. Gilmour i Wright nagrali solowe albumy, które pozwalały im przepędzić muzyczne demony zamknięte w nich twardą ręką Watersa, coraz silniej zaciskającą się na drążku sterowniczym zespołu, a Mason zajął się produkcją najnowszego longplaya Steve’a Hillage’a, Green, a także drugiego albumu The Damned, jednej z najbardziej ambitnych grup, jakie wydał brytyjski punk rock. Uporczywa plotka głosiła nawet, że punkowie prosili wytwórnię, aby pozyskała dla nich usługi Syda Barretta, nieobecnego od dawna w zespole współzałożyciela Pink Floyd. Ponieważ Barrett był nieosiągalny, zaproponowano Masona.

Zatem czy Pink Floyd jeszcze istniał? Jako podmiot prawny, tak. Jako trwały element półek w sklepach z płytami, oczywiście tak. Jednak pytanie należało postawić inaczej. Czy grupa Pink Floyd w ogóle musiała jeszcze istnieć? Waters postępował tak, jakby nie musiała.

Co okazało się o wiele prostsze, niż można się było spodziewać. Już od wydania Wish You Were Here w roku 1975 Roger Waters narzekał, że irytuje go tradycyjne brzmienie zespołu, że ogranicza go konieczność wciskania własnej wizji lirycznej, coraz bardziej osobistej i gorzkiej, w usypiający wodospad „typowej” epiki Pink Floyd.

Męczyły go przedłużające się solówki gitarowe, miał powyżej uszu ekstrawaganckich popisów klawiszowych, które potrafiły się ciągnąć w nieskończoność. Dosyć miał przyprawiania stylowi grupy etykietki „space rocka” i nie znosił myśli, że w atmosferze ich muzyki słuchacze lubią się naćpać i zatopić w błogiej rozkoszy, skoro pod wpływem jego tekstów powinni podnieść głowy i zrównać społeczeństwo z ziemią.

O tym właśnie opowiadał utwór Sheep z Animals: o fanach, którzy czytają w czasopismach lub słyszą od znajomych, jak się zachowywać przy muzyce Pink Floyd, lecz którym samym nie przyjdzie do głowy, że może istnieć możliwość bardziej pouczającej alternatywy. Dla takich ludzi twórczość zespołu była jedynie sekwencją przyjemnych dźwięków i mocnych efektów stereo, którymi można ubarwić i ożywić kolejny wieczór wokół fajki z marihuaną.

Fani pojawiali się na koncertach tak wystrojeni, że wyglądali niczym lada sklepowa – jakby na każdego, kto nie przyjdzie ubrany zgodnie z modą Pink Floyd, miały być nakładane wysokie grzywny; pamięć tego zjawiska odżyje, cóż za ironia, z górą trzydzieści lat później, kiedy wśród dodatków w box setach z serii Immersion można było znaleźć jedwabne szaliki w stylu lat siedemdziesiątych.

Był to problem, z którym Roger Waters zmagał się właściwie nieustannie. Dziesięć lat wcześniej, gdy kariera Pink Floyd była jeszcze w powijakach, utyskiwał: „Nie mam nic przeciw ludziom, którzy przychodzą na nasze koncerty, i bynajmniej nie zamierzam się z nikogo naśmiewać. Dlaczego jednak oni muszą wszystko porównywać? Taka a taka grupa jest lepsza od reszty... To przypomina stawianie ocen w szkolnych zeszytach”.

Spróbujcie to powiedzieć pozostałym członkom grupy. Gilmour uwielbiał długie solówki na gitarze; Wright wydawał się najszczęśliwszy, gdy swój klawiszowy motyw mógł wydłużać do dnia nadejścia królestwa niebieskiego; Masonowi natomiast, niegdyś najbliższemu przyjacielowi Watersa (był ojcem chrzestnym jego syna Harry’ego), wszystko wydawało się obojętne.

Waters uznał, że należy wrócić do podstaw, a dwie godziny fragmentów materiałów demo, które w 2011 roku Waters włączył do wydania Immersion zremasterowanego The Wall, nawet jeśli mało satysfakcjonujące dla ucha, pokazują, jak bardzo te podstawy oddaliły się od norm Floydowego brzmienia. David Gilmour w wywiadzie dotyczącym jego pierwszego albumu solowego z 1978 roku oznajmił, że próbował uciec od kultu muzycznej perfekcji, który narósł wokół Pink Floyd. Zapewne powiedział to, zanim miał okazję wysłuchać materiałów demo Watersa.

Nie było w nich nic, co mogłoby przemawiać do zasadniczej części publiczności Pink Floyd, nic, co przypominałoby dawne sielskie marzenia czy przeciągające się improwizacje. Połowa „piosenek” nie była nawet piosenkami; były to po prostu teksty wyrzucone z siebie w przypływie frustracji, podczas gdy dźwięki, które ewentualnie mogłyby się rozwinąć w melodię, pozostawały schowanym za tekstem biciem w struny, grzmoceniem lub grzmieniem. Zupełnie jakby Waters próbował tworzyć całkiem nowy rodzaj formy muzycznej, w którym słowa stają się muzyką, sylaby syntezatorami, a spółgłoski kongami – zerkając przy tym tkliwie w tył ku rytmom, które młody Bob Dylan odkrywał w swojej poetyce „broni maszynowej”, a także patrząc proroczo naprzód, ku nieugiętości surowego wokalu muzyki rapowej.

Waters zawsze pisał od serca; teraz pluł z duszy. Jego teksty zawsze były osobiste; teraz były również prywatne. The Wall w wersji demo nie mógł być nowym albumem Pink Floyd. Był to pierwszy rozdział własnej, miażdżonej bezwzględnie autobiografii wdzierającej się w ruiny tego samego stylu życia, który wcześniej otworzył grupie drogę do sukcesu i popularności. Pierwotnie główna postać opowieści nosiła nawet imię Roger – dopiero później Waters zmienił to imię na Pinka, mimowolnie przywołując złośliwe i gorzkie wspomnienie szefów wytwórni płytowej, którzy sądzili, że któryś członek zespołu powinien się nazywać po prostu Pink Floyd – a w rozwijającej się fabule można było prześledzić jej wczesne lata życia.

Krótko po wydaniu The Wall, ale także później, po pełnym konfliktów odejściu Watersa z zespołu, utarło się, by widzieć w nim dyktatora, który z furią utrzymuje, że jedynie jego droga postępowania jest słuszna i dobra. Jednak przyjaciele wówczas nie wątpili, a historia miała wkrótce to potwierdzić, że było w tym o wiele więcej.

Waters nie wymagał od ludzi, aby robili to, co jest najlepsze dla niego. Wymagał, aby robili to, co było najlepsze dla muzyki. Brzydził się lenistwem, nie cierpiał podejścia do pracy w rodzaju „tyle wystarczy”, właściwego wielu ludziom, który odnieśli już sukces. Poprzeczka jego własnych zasad była zawieszona tak wysoko, że choćby sugestia pójścia na skróty była odczytywana jako celowa zniewaga. Czy oczekiwanie od innych, aby swoimi dążeniami sięgali tych samych wyniosłych szczytów, to rzeczywiście tak wiele?

„Każdy z nas miał możliwość, aby pisać tyle, ile chce – tłumaczył Waters. – Nigdy nie wchodziło w grę, żebym powiedział komuś: «Przestań pisać. Nie chcę twoich tekstów». Zawsze bardzo zależało mi na tym, żeby każdy członek jak najwięcej współuczestniczył w twórczości grupy. Ale Nick w ogóle nie pisze, a Dave i Rick nie są szczególnie płodnymi autorami. Więc... wszystko spadło na mnie, na tego, który pisze najwięcej. Ja miałem wypełniać luki i w zasadzie tworzyć cały materiał, co robiłem, robię i robić będę nadal”.

***

George Roger był młodszym z dwóch synów państwa Watersów; starszy miał na imię John. Urodzony 6 września 1943 roku, po raz pierwszy otworzył oczy na świat w Great Bookham, malowniczej wiosce leżącej w południowym obszarze podmiejskim Londynu, Mole Valley, wciśniętej między miasteczka Leatherhead i Guildford. Mieszkańcy tych okolic od lat dojeżdżali do pracy w Londynie, ale nie w tamtym czasie. Wielka Brytania toczyła wojnę – toczyła ją od niemal dokładnie czterech lat, ponieważ druga wojna światowa rozpoczęła się dla Anglików 3 września 1939 roku – a Great Bookham, położone nieco ponad 30 kilometrów od Londynu, dusiły ta sama trwoga i te same restrykcje, co stolicę kraju.

Nie bez powodu. Mieszkańcy wioski, Watersów nie wyłączając, wciąż mieli w pamięci noce sprzed paru lat, jeszcze z początków konfliktu, gdy terror wojny spadał na nich z nieba – długie noce we wrześniu i listopadzie 1940 roku, kiedy pobliskie Guildford stało się celem nalotów, a bomby wybuchały na ulicach i w sklepach tak dobrze znanych wszystkim rodzicom z Great Bookham.

Ale również w samej wiosce znalazłyby się cele dla bombowców. Obszar Eastwick Park, wspaniałej posesji z terenami zielonymi, w których skład wchodził park Great Bookham Commons, zajmowała podczas wojny kanadyjska artyleria, o czym Niemcy prawdopodobnie wiedzieli. Z pewnością wiedzieli także o Polesden Lacey, majestatycznym budynku, w którym król Jerzy VI spędzał miodowy miesiąc.

Watersowie robili wszystko, aby trzymać dzieci z dala od wojny. Oboje młodzi rodzice Rogera, mama o imieniu Mary (z domu Whyte), Szkotka, oraz ojciec Eric Fletcher Waters, byli nauczycielami szkolnymi. Eric uczył wychowania fizycznego oraz katechezy w czasach, gdy oba te przedmioty dziwnie się splatały w umysłach brytyjskich kuratorów szkolnych – krzepcy młodzi mężczyźni w służbie Pana tworzyli kręgosłup narodu, w każdym razie takie żywiono przekonanie, a także kręgosłup takich organizacji chłopięcych jak skauci czy Boys’ Brigade. Eric Waters uosabiał te wartości zarówno poprzez swoją działalność, jak korzenie rodzinne.

Pochodził z północy; wychował się w hrabstwie Durham leżącym na północno-wschodnim brzegu wyspy, w regionie, w którym nieuchronnym przeznaczeniem każdego młodzieńca była kopalnia węgla kamiennego – chyba że los wyjątkowo wyznaczył mu karierę polityka lub sportowca, choć nawet tacy, zanim wyruszali w świat zdobywać „wyższe szczyty”, terminowali na przodku pod ziemią.

Eric należał do tych, którym udało się szybko wyrwać. Ale jego ojciec był górnikiem, w każdym razie do czasu, kiedy płomienny temperament, przekonująca prezencja i talent do podnoszących na duchu oracji wywindowały go na stanowisko przedstawiciela Partii Pracy w Bradford – misja ta wstrząsnęła nawet nim, który przywykł do biedy i codziennego znoju, typowych dla górniczego życia. W Bradford nie było kopalń; było to przemysłowe miasto, o ile słowem „miasto” można określić jedne wielkie slumsy, w których niejedno dziecko nie miało pojęcia, co to są buty, nie mówiąc o tym, aby mieć parę na własność, a dom był wpółzdatną do użytkowania szopą, którą zdesperowani rodzice samodzielnie przystosowali do zamieszkania.

Właśnie w Bradford i wielu podobnie wyznaczonych miastach zakorzeniły się brytyjski komunizm i inne formy radykalizmu społecznego; nie intelektualne zabawy, które były domeną zamożnych klas na południu, ale utopijne wizje biorące pod uwagę najbardziej zasadnicze potrzeby ludzkiej egzystencji – dach nad głową, opiekę medyczną, wyżywienie i pozwalające się utrzymać zarobki – a także najbardziej zasadnicze ludzkie prawa, prawa, które każdy rząd sprawujący władzę powinien bez cienia wątpliwości zapewnić swoim obywatelom.

Jeżeli człowiek chciał samodzielnie otworzyć interes, produkować lepsze towary czy błyskotki, na które istniał jakikolwiek popyt, to proszę bardzo. Jednak rzeczy podstawowe, rzeczy niezbędne do życia, powinny się człowiekowi należeć z chwilą narodzin. Gdzie indziej „komunizm”, w rękach zarówno intelektualistów, jak i wzbudzającej strach władzy, stał się synonimem opresji i cierpienia, a nawet dużo gorzej. Jednak dla takich ludzi jak dziadek Waters i jego syn Eric był to nie tyle styl życia, co niepodlegające dyskusji prawo do egzystencji.

Zaangażowanie polityczne Erica pozwoliło mu się trzymać z dala od wojny. W 1939 roku rola, jaką w nadciągającym konflikcie miała odegrać komunistyczna Rosja, wciąż nie była jasna, generalnie jednak zakładano jej nieprzychylny stosunek wobec aliantów. Traktaty zawarte między sowieckim przywódcą Stalinem i przywódcą nazistowskich Niemiec Hitlerem politycznie wiązały oba państwa, a terytorialne ambicje Moskwy wydawały się nie mniejsze od ambicji Berlina. Dwa miesiące po najeździe Niemiec (a również Rosji, choć o tym gazety pisały znacznie rzadziej) na Polskę Sowieci zaatakowali Finlandię. Dopiero w czerwcu 1941 roku napaść Hitlera na Związek Radziecki związała Moskwę sojuszem z zachodnimi aliantami. Do tego czasu (a również potem) na sympatyków komunizmu w Wielkiej Brytanii spoglądano w najlepszym razie podejrzliwie, a w najgorszym razie wręcz wrogo. Wiele takich osób internowano, wiele pozostawało pod stałą obserwacją, a wiele trzymało się jak najdalej od wysiłku wojennego.

Eric Waters, zadeklarowany pacyfista, zarejestrowany jako obywatel odmawiający służby wojskowej z powodu przekonań osobistych, został powołany do służby jako kierowca ambulansu pogotowia ratunkowego; zajęcie bynajmniej nie uznawane za bezpieczne w czasie działań wojennych. Kiedy zaczynały spadać bomby, ambulanse były jednymi z pierwszych pojazdów, które wyjeżdżały do akcji, przedzierając się do serca powstającego piekła i próbując uratować od ognia tyle ludzkich istnień, na ile tylko pozwalały szalejące płomienie, zwalające się ściany i duszące dymy. Podczas bombardowania tylko strażacy działali tak blisko frontu jak sanitariusze pogotowia ratunkowego, ale strażacy wiedzieli przynajmniej, który budynek jest już spisany na straty, i potrafili się w porę wycofać. Dla sanitariuszy, dopóki istniała szansa uratowania ludzkiego życia, nie mogło być mowy o odwrocie.

Być może to masakra, którą nieraz sam oglądał na angielskich ulicach, odwróciła Erica od ideałów pacyfizmu. Być może szybko skonsumowane, wobec wspólnego nazistowskiego wroga, małżeństwo komunizmu i świata demokracji. W każdym razie Eric Waters ostatecznie wstąpił do wojska.

Zaciągnął się jako podporucznik ósmego batalionu fizylierów królewskich (City of London Regiment) – jednostki, która powstała z oddziałów straży Tower of London w 1648 roku – i 22 stycznia 1944 roku jego oddział jako jeden z pierwszych wylądował na plaży „Peter”, dziesięć kilometrów na północ od Anzio, w operacji desantowej „Shingle”.

Potężna operacja przygotowana w ramach ofensywy armii alianckich na Rzym, która miała na celu oskrzydlenie niemieckich sił broniących linii Gustawa, przerodziła się w jedną z najkrwawszych i najbardziej zaciekłych bitew tej wojny, kiedy niemiecka Czternasta Armia przypuściła błyskawiczny kontratak, zamknęła wokół Anzio siły alianckie, zalała mokradła, na których one stacjonowały, i pozwoliła dokonać dzieła artylerii i chorobom. Dopiero w maju aliantom uda się wyrwać z potrzasku, lecz Eric Waters, numer służbowy 292975, nie doczekał tego dnia, poległszy na polu bitwy 18 lutego 1944 roku.

Jego młodszy syn nie mógł nawet zachować w pamięci obrazu ojca. Za to doskonale będzie pamiętał jego nieobecność.

Gdy alianci posuwali się na północ włoskiego buta, gromadząc jednocześnie siły na francuskim brzegu i zamykając w ten sposób kleszcze coraz bliżej serca niemieckiej ojczyzny, naziści odpowiedzieli falą bezprecedensowego terroru i atakami bezzałogowych, bomb V1, które leciały, dopóki wystarczało im paliwa (czyli tyle, aby dotrzeć nad Londyn), a potem spadały i eksplodowały na ziemi.

Great Bookham leżało dokładnie pod jednym z wybranych szlaków przelotowych, nie tylko pocisków V1, a również ich następców, bezgłośnych bomb V2 napędzanych silnikiem rakietowym, co wiązało się z tym, że każdy błąd w obliczeniach zapasu paliwa, każdy problem z silnikiem czy po prostu szczęśliwe zestrzelenie pocisku przez obronę przeciwlotniczą mogły oznaczać runięcie bomby na wioskę Watersów. Niezależnie od tego, że wciąż toczyła się powietrzna wojna konwencjonalna.

Niespełna tydzień po śmierci Erica Watersa pod Anzio nad głównym rynkiem pobliskiego Dorking zestrzelono niemiecki bombowiec Dornier. Dwa tygodnie później niedaleko spadł inny niemiecki bombowiec, Ju 88. W styczniu 1945 roku bomba V2 spadła na Guildford; w następnym miesiącu V2 runęła na Leatherhead.

Jak wiele dzieci urodzonych w trakcie działań wojennych, młody Roger zachował w pamięci niewiele wyrazistych obrazów z czasu wojny, jeśli w ogóle. Ale lęk, który nieustannie towarzyszył każdej rodzinie, zawodzące syreny alarmu przeciwlotniczego oznaczające kolejną noc kulenia się ze strachu w schronie, a również sposób, w jaki matka przygarniała do ciała dziecko, mocno i wśród łez, przez ciągnącą się w nieskończoność noc – takie rzeczy stały się częścią jego tożsamości, częścią jego emocjonalnego DNA, tym silniejszą, że nabytą w dzieciństwie.

Starsze dzieci, choćby brat Rogera, John, potrafiły pozbyć się nocnych lęków poprzez okazywaną w ciągu dnia brawurę, rozmawiając z przyjaciółmi, chełpiąc się przed sobą tym, co widziały, na przykład przelatujący nad głowami samolot – wypatrywanie samolotów było ulubionym hobby starszych dzieciaków właściwie przez całą wojnę. Należało też spenetrować leje po bombach, zebrać najlepsze odłamki, przetestować dzielność kolegi (lub jej brak) – taki pancerzyk odwagi, która najstraszniejszą noc potrafiła przemienić w rodzaj przygody.

Małe dziecko nie miało takich atrakcji. Leżało po prostu w łóżeczku i tylko absorbowało dźwięki, strach i grozę, przyjmując bez słowa, że zapewne takie jest życie. Szereg syren, eksplozji, krzyków i różnych ponurych głosów płynących ze świata dorosłych, którzy omawiali najnowsze wiadomości wojenne.

W końcu Mary nie była w stanie tego wytrzymać. Złożyła podanie o pracę w innej szkole, zgarnęła obu synów i uciekła do względnie spokojnego Cambridge, jednego z angielskich miast uniwersyteckich, gdzie zamieszkała w przestronnym, trzykondygnacyjnym domu szeregowym przy Rock Road 42. Dom nazywał się Fleetwood; sielankowa nazwa zdająca się idealnie pasować do otoczenia – rzeka Cam wije się meandrami przez park Grantchester Meadows, do którego łatwo można dojechać rowerem, a idylliczny spokój okolicy, do dzisiaj jednej z najpiękniejszych w mieście, sprawił, że było to ulubione miejsce zabaw jej dzieci.

Wojna jednak nie pozostała daleko. W Anglii Wschodniej, regionie, w którym leży Cambridge, znajdowało się dowództwo brytyjskiego lotnictwa bombowego, podlegającego Królewskim Siłom Powietrznym (RAF), odpowiadającego za przygotowanie i przeprowadzenie nocnych nalotów na niemieckie miasta. Obecni byli tu również w dużej liczbie Amerykanie – mówiło się, że trudno przejechać dziesięć kilometrów w jakąkolwiek stronę, nie napotkawszy jakiejś bazy lotniczej sił zbrojnych USA – a kiedy operacja była w toku, niebo nad głowami usłane było sylwetkami potężnych samolotów przenoszących wspomnienia niemieckich nalotów tym razem daleko, na terytorium osaczonej Rzeszy. W ten sposób kolejny dźwięk zagościł w główce malutkiego Rogera; ogłuszający huk setek lecących bombowców i sympatyczne drżenie ścian wokół łóżeczka.

Potem, kiedy wszystko się skończyło, kiedy ogłoszono pokój i powróciła cisza, wojna raz jeszcze zastukała do domowych drzwi, tym razem głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Walczący mężczyźni wracali do domów, tysiące bohaterów zjawiało się w rodzinnych miastach, by połączyć się nareszcie z nie widzianą od dawna rodziną. Fala za falą, demobilizowani etapami, tak że powroty rozciągnęły się na cały następny rok, a nawet dalej, a Rock Road zdawała się trwać w nieustającym świętowaniu, gdy ojciec za ojcem, mąż za mężem, znowu pojawiali się w domach.

Tyle tylko, że niektóre rodziny nie miały bohatera, którego chciałyby powitać, nie miały żołnierza, który kroczyłby w defiladzie w szpalerze przyjaciół i krewnych. I znowu Roger był zbyt mały, aby świadomie to zapamiętać. Jednak łzy w oczach matki i brata były aż nadto realistyczne, podobnie jak cisza nieobecności ojca w domu, w porównaniu z jazgotem i hałasem płynącym z ulicy i domów sąsiadów.

Kiedy w późniejszym okresie dzieciństwa Roger penetrował zakamarki domu, odkrył wyprasowany i złożony równo mundur, w którym ojciec paradował niegdyś z wielką dumą, a który matka trzymała w sypialni. Znalazł listy kondolencyjne, które matka otrzymała po śmierci męża, podpisane przez króla, wyrażające wdzięczność za poświęcenie i ofiarę złożoną dla dobra królestwa. Znalazł też fotografie rodziców ze szczęśliwszego okresu. Wypytywał matkę i brata o ojca, a wspomnienia, które przywołali, chował głęboko w sercu.

To wszystko było jednak mało.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Roger Waters Fragment

Spis treści

Karta tytułowa

Część 1

1. Nauka Latania

2. Bredząc i śliniąc się

3. Niech będzie więcej światła

4. Kolejny przebój w galerii

5. Wielki występ w niebie

6. Jesteś zagadką

7. Przestawcie stery na serce słońca

8. Cóż... za problem?

Część 2

9. Emily się bawi

10. Śmierć zabawy

11. Widoczna strona księżyca

12. Kawałek mojego ciasta

13. Więcej tamtych dni

14. Naprzód, krzyknął

15. Lśni dalej szaleńczo

16. Becząc i bełkocząc

Epilog

Fotografie

Dyskografia

Przypisy

Bibliografia

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Roger Waters: The Man Behind the Wall

Copyright © 2013 by Dave Thompson

All rights reserved

Translation rights for this volume have been arranged through Robert Lecker Agency, Inc., exclusive foreign rights agent for the Hal Leonard Performing Arts Publishing Group.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce
© Alamy/BE&W

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Roger Waters. Człowiek za murem, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-270-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl