Dla Billa

Rozdział 1

To trwało sto sześćdziesiąt trzy dni. Zajrzałam po latach do pamiętnika z tamtych czasów i policzyłam. I ona teraz napisała książkę. W głowie się nie mieści. Ta kobieta jest wschodzącą gwiazdą. A także ekspertem od wybaczania, żeby było śmieszniej. Przyglądam się uważnie jej zdjęciu. Wciąż ładniutka, fryzura typu pixie cut, nos jak guziczek. Ale uśmiech wydaje się szczery, oczy przestały drwić. No i co z tego? Serce i tak mi cwałuje, kiedy na nią patrzę.

Rzucam gazetę na stolik kawowy i natychmiast ją stamtąd zabieram.

BRIAN MOSS, „THE TIMES-PICAYUNE”

WSTYDZISZ SIĘ? TO ZRÓB COŚ Z TYM

Nowy Orlean. Czy warto przeprosić i tym samym zaleczyć stare rany? A może lepiej nie wracać do zadawnionych sekretów?

Zdaniem Fiony Knowles, trzydziestoczteroletniej prawniczki z Royal Oak w stanie Michigan, naprawienie wyrządzonych krzywd to pierwszy i najważniejszy krok na drodze ku wewnętrznej harmonii.

„Przyznanie, że się czegoś wstydzimy, wymaga odwagi”, powiedziała Knowles. „Mało kto potrafi wyjść na zewnątrz ze swoimi słabościami. Wolimy ukrywać poczucie winy, w nadziei, że nikt się nie zorientuje. A jednak jest tak, że uwalniając je, odzyskujemy wolność”.

Chyba nikt nie zna się na tym lepiej niż Fiona Knowles. Sprawdziła swoją teorię w praktyce wiosną 2013 roku, kiedy napisała trzydzieści pięć listów z przeprosinami. Do każdego listu dołączyła woreczek zawierający dwa kamyki, które nazwała „kamykami wybaczenia”. Odbiorca miał spełnić dwie proste prośby: wybaczyć i poprosić o wybaczenie jakąś inną osobę.

„Zrozumiałam, że ludzie rozpaczliwie pragną pretekstu – nakazu – żeby odpokutować”, wyjaśniła Knowles. „Moje kamyki wybaczenia niczym nasiona dmuchawca pofrunęły z wiatrem we wszystkie strony świata”.

Nieważne, czy rzeczywiście pomógł tu wiatr, czy raczej obrotność Fiony Knowles w wykorzystywaniu mediów, w każdym razie to oczywiste, że pomysł z kamykami wybaczenia to strzał w dziesiątkę. Wedle szacunków w przestrzeni publicznej krąży obecnie około 400 tysięcy takich kamyków.

Fiona Knowles wystąpi w księgarni Octavia Books w czwartek, 24 kwietnia, gdzie opowie o swojej książce zatytułowanej stosownie Kamyki wybaczenia.

Wzdrygam się nerwowo, bo brzdęka moja komórka, ostrzegając, że już czwarta czterdzieści pięć – czas iść do pracy. Trzęsą mi się ręce, kiedy wpycham gazetę do torby. Chwytam klucze, kubek termiczny i ruszam w stronę drzwi.

Trzy godziny później, po zapoznaniu się z beznadziejnymi wynikami oglądalności za ubiegły tydzień, a także z tematem dnia – jest jak zawsze fascynujący: prawidłowe nakładanie samoopalacza – zamykam się w swoim gabinecie połączonym z garderobą. Mam włosy nawinięte na wałki i jestem ubrana w plastikową pelerynę okrywającą mój strój du jour; tak, to jest ta część dnia, którą lubię najmniej. Po dziesięciu latach występów przed kamerą niby powinnam się przyzwyczaić, ale niestety, żeby zostać umalowana, muszę przyjechać nieumalowana, co jak dla mnie przypomina przymierzanie strojów kąpielowych w jarzeniowym świetle, i to na oczach drugiej osoby. Dawniej usprawiedliwiałam się przed Jade, że musi oglądać te dziury na moim nosie, nazywane także rozszerzonymi porami, albo sińce pod oczami, z którymi wyglądam, jakbym szykowała się do gry w football. Któregoś razu próbowałam wyrwać z rąk Jade pędzel do nakładania podkładu, w nadziei, że oszczędzę jej tego okropnego i nierealnego zadania, jakim była próba zamaskowania pryszcza wielkości wulkanu Mauna Loa, który wyrósł mi na podbródku. Mój ojciec mawiał, że gdyby Bóg chciał, by twarz kobiety pozostała naga, to nie stworzyłby tuszu do rzęs.

W czasie gdy Jade wykonuje swe magiczne sztuczki, ja przerzucam stos korespondencji i nagle zastygam jak słup soli, bo właśnie zauważam ten list. Robi mi się niedobrze. Jest zagrzebany w środku sterty, wystaje tylko górny prawy róg. Widok wielkiego, owalnego stempla Chicago jest dla mnie jak tortura. Zlituj się, Jack, daj sobie wreszcie spokój! Minął ponad rok, odkąd kontaktował się ze mną ostatni raz. Ile razy jeszcze muszę mu powtarzać, że nie ma sprawy, że ma odpuszczone, że zaczęłam nowe życie? Przenoszę stos na półkę, układając listy w taki sposób, by ukryć stempel, i otwieram laptopa.

– Droga Hannah – czytam na głos pierwszy z maili, żeby już więcej nie myśleć o Jacku Rousseau. – Mój mąż i ja oglądamy codziennie pani poranny program. Mąż mówi, że jest pani świetna, że jest pani następną Katie Couric.

– Proszę spojrzeć w górę, pani Couric – rozkazuje mi Jade i maluje pastelową kredką moją dolną powiekę.

– Ehe. Katie Couric minus miliony dolarów i miliardy fanów. – …I dorodne córki, perfekcyjny, nowy mąż…

– Dojdziesz do tego – zapewnia mnie Jade z takim przekonaniem, że prawie jej wierzę.

Jade wygląda dzisiaj wyjątkowo ładnie, z tymi dredami ściągniętymi w dziki, sterczący koński ogon, który stanowi doskonałe tło dla jej czarnych oczu i nieskazitelnej, czekoladowej karnacji. Jak zawsze ma na sobie legginsy i czarny kitel, w którym każda kieszeń jest wypchana kredkami i pędzlami różnej wielkości i kształtów.

Grzebie w tuszu płasko zakończonym pędzelkiem, a ja czytam dalej:

– Osobiście uważam, że ta Katie jest przereklamowana. Najbardziej lubię Hodę Koth. Ależ ta dziewczyna jest śmieszna.

– Au! – wykrzykuje Jade. – Teraz to ci mocno przywaliła.

Śmieję się i czytam:

– Mój mąż uważa, że jest pani rozwódką. A ja twierdzę, że pani nigdy nie była mężatką. Kto ma rację?

Układam palce na klawiaturze.

– Droga pani Nixon – mówię na głos, jednocześnie to wstukując. – Bardzo mi miło, że ogląda pani Show Hannah Farr. Mam nadzieję, że nowa seria spodoba się pani i mężowi. (A tak przy okazji, zgadzam się… Hoda jest przekomiczna). Z najlepszymi życzeniami, Hannah.

– Ej, nie odpowiedziałaś na pytanie.

Gromię ją spojrzeniem w lustrze. Jade potrząsa głową i chwyta paletę z cieniami do powiek.

– Oczywiście, że nie odpowiedziałaś.

– Ale byłam miła.

– Ty zawsze jesteś miła. Aż do przesady, jeśli chcesz znać moje zdanie.

– No co ty powiesz. Jestem miła, kiedy psioczę na nadętego kucharza z odcinka w zeszłym tygodniu, tego Masona Jak-mu-tam, który na wszystko odpowiadał jednym słowem? Jestem miła, kiedy dostaję obsesji na punkcie oglądalności? Albo na punkcie Claudii? O Boże, Boże… – Obracam się, by spojrzeć Jade w twarz. – Mówiłam ci, że Stuart się zastanawia, czy nie zrobić z niej drugiej prowadzącej? Bo ja to już historia!

– Zamknij oczy – rzuca Jade i nakłada mi cień na powieki.

– To babsko przyjechało do miasta ledwie sześć tygodni temu, a już jest bardziej popularne niż ja.

– Zero szans – stwierdza Jade. – To miasto cię przygarnęło, jesteś stąd i już. Ale fakt, to nie powstrzyma Claudii Campbell przed próbą przejęcia twojej fuchy. Czuję od niej złe fluidy.

– Ja tak tego nie widzę. Jest ambitna, zgadzam się, ale sprawia wrażenie całkiem sympatycznej. Nerwy to mnie biorą przede wszystkim przez Stuarta. W jego przypadku wszystko opiera się na ratingach, a moje ostatnio…

– Cholera, wiem. Ale słupki znowu się podniosą. Ja tylko mówię, że powinnaś mieć oczy dookoła głowy. Panna Claudia przywykła do bycia królową. Takiej wschodzącej gwieździe z nowojorskiego WNBC nie wystarczy żenująca posadka w telewizji śniadaniowej, mowy nie ma.

W dziennikarstwie telewizyjnym istnieje coś w rodzaju porządku dziobania. Większość z nas rozpoczyna swoje kariery od reportaży na żywo do wiadomości nadawanych o piątej rano, co wiąże się ze wstawaniem o trzeciej w nocy dla dwuosobowej widowni. Po zaledwie dziewięciu miesiącach takiego wyczerpującego rozkładu dnia dopisało mi szczęście, bo awansowałam na prowadzącą weekendowy program, a niedługo potem prowadziłam wiadomości w południe, i to przez całe cztery lata. Oczywiście główną wygraną jest prowadzenie wiadomości wieczornych i ja przypadkiem pracowałam dla stacji WNO we właściwym czasie. Robert Jacobs przeszedł na emeryturę czy też, jak głosiła plotka, został zmuszony do przejścia na emeryturę i Priscille zaproponowała mi jego miejsce. Słupki oglądalności poszybowały w górę. Niebawem zaczęto rezerwować mój czas dniem i nocą, kazano prowadzić akcje dobroczynne w całym mieście, odgrywać rolę mistrza ceremonii podczas kwest i święta Mardi Gras. Ku memu zdumieniu zostałam lokalną celebrytką, choć do dzisiaj nie potrafię rozgryźć jakim cudem. I moja błyskawiczna kariera nie zakończyła się na wieczornych wiadomościach. Nowy Orlean, zwany także Miastem Półksiężyca, „zakochał się w Hannah Farr” – to w każdym razie usłyszałam, gdy dwa lata temu zaproponowali mi własny program. Za taką szansę większość dziennikarzy dałaby się pokroić.

– Hm, strasznie mi przykro ci to mówić, moje ty słoneczko, ale Show Hannah Farr to raczej nie jest pierwsza liga.

Jade wzrusza ramionami.

– Najlepszy program telewizyjny w całej Luizjanie, jeśli chcesz wiedzieć. Claudia już oblizuje wargi, wbij to sobie do głowy. Jeśli ma tu zostać, to jedyna praca, na jaką się zgodzi, to twoje miejsce. – Słychać ćwierkanie komórki i Jade sprawdza, kto do niej dzwoni. – Mogę odebrać?

– Jasne – mówię, zadowolona, że nam przerwano. Nie chcę rozmawiać o Claudii, atrakcyjnej blondynce, która ma tylko dwadzieścia cztery lata, a więc jest o całe – i jakże istotne – dziesięć lat młodsza ode mnie. Dlaczego jej narzeczony musi mieszkać akurat w Nowym Orleanie? Uroda, talent, młodość i narzeczony! Bije mnie na głowę w każdej możliwej kategorii, łącznie ze statusem w kwestiach sercowych.

Jade podnosi głos.

– Jaja sobie robisz? – krzyczy do swojego rozmówcy. – Tato jest umówiony na wizytę w szpitalu West Jefferson. Przypominałam ci wczoraj!

Przewraca mi się w żołądku. To Marcus, facet, który już niedługo będzie jej byłym, ojciec ich dwunastoletniego syna. Jade tytułuje go obecnie Funkcjonariuszem Palantem.

Zamykam laptopa i chwytam z półki stos listów, żeby dać Jade iluzję prywatności. Wertuję plik kciukiem, szukając stempla z Chicago. Przeczytam kolejny list z przeprosinami od Jacka, a potem wypichcę jakąś odpowiedź, przypominając mu, że jestem teraz szczęśliwa i że on musi jakoś sobie ułożyć dalsze życie. Ta myśl wywołuje we mnie znużenie.

Namierzam i otwieram kopertę. Zamiast adresu Jacksona Rousseau w lewym górnym rogu czytam: WCHI News.

A więc to nie od Jacka. Co za ulga.

Droga Hannah,

bardzo mi było miło poznać panią w zeszłym miesiącu w Dallas. Pani przemówienie na konferencji NAB miało w sobie wielki urok i jednocześnie dawało do myślenia.

Podczas naszej rozmowy wspomniałem wtedy, że stacja WCHI planuje nowy poranny talk-show, zatytułowany Dzień dobry, Chicago!, który, podobnie jak Show Hannah Farr, będzie kierowany przede wszystkim do widowni kobiecej. Będą od czasu do czasu tematy żartobliwe i frywolne, ale zasadniczo program będzie poświęcony poważniejszym zagadnieniom, m.in. z dziedziny polityki, literatury i sztuki, a także spraw zagranicznych.

Szukamy osoby prowadzącej i bardzo chcielibyśmy porozmawiać o tym z panią. Czy byłaby pani zainteresowana? Przewidujemy proces rekrutacyjny oparty na kilku kolejnych rozmowach kwalifikacyjnych, prosimy także o taśmę z prezentacją, a także propozycję scenariusza programu.

Z wyrazami uszanowania

James Peters

Starszy wiceprezes

WCHI Chicago

I bomba. A więc mówił poważnie, kiedy odciągnął mnie na bok podczas konferencji zrzeszenia nadawców. Widział mój program. Nie było dla niego tajemnicą, że słupki oglądalności spadają, ale powiedział mi, że dysponuję ogromnym potencjałem, tylko muszę go właściwie wykorzystać. Może w ten sposób dawał do zrozumienia, że już niebawem nadarzy się okazja. I jakie to budujące, że WCHI chce poznać moje pomysły już na starcie. Stuart rzadko bierze pod uwagę moje propozycje. „Są cztery tematy, których ludzie szukają w telewizji śniadaniowej”, twierdzi. „Celebryci, seks, zrzucanie wagi i uroda”. Co ja bym dała, żeby móc poprowadzić program, w którym byłoby coś kontrowersyjnego.

Wystarczają dwie sekundy i puchnie mi głowa. A potem wracam do rzeczywistości. Nie chcę pracy w Chicago, mieście oddalonym stąd o półtora tysiąca kilometrów. Za dużo zainwestowałam w Nowy Orlean. Kocham to miasto pełne kontrastów, gdzie elegancja jest umazana brudem, z jego jazzem, obłędnymi kanapkami po’boy i pysznym gumbo z langust, które można zjeść tylko tutaj. I co ważniejsze, kocham burmistrza tego miasta. Nawet gdybym zamierzała się starać o tę pracę – a nie zamierzam – to Michael nie chciałby o tym słyszeć. Jest mieszkańcem Nowego Orleanu w trzecim pokoleniu, który wychowuje już czwarte – swoją córkę Abby. Ale i tak miło, że cię chcą.

Jade się rozłącza; na jej czole nabrzmiała żyła.

– Co za dupek! Tato nie może nie iść na tę wizytę. Marcus się uparł, że to on go zawiezie, znowu próbował się przyssać. Powiedział mi, że to żaden problem. Że podjedzie w drodze na posterunek. Należało się tego spodziewać. – Jej czarne oczy odbite w lustrze lśnią. Odwraca się i wystukuje jakiś numer w swoim telefonie. – Może Natalie da radę się wyrwać.

Siostra Jade jest dyrektorką liceum. Żadną miarą się nie wyrwie.

– O której jest ta wizyta?

– O dziewiątej. Marcus twierdzi, że jest uwiązany. O, na pewno! Uwiązany do wyra tej swojej dziwki, odbywa poranny trening wytrzymałościowy.

Patrzę na zegarek: ósma dwadzieścia.

– Jedź – mówię. – Lekarze nigdy nie są punktualni. Jeśli się pospieszysz, to jeszcze zdążycie.

Jade patrzy na mnie spod zmarszczonych brwi.

– Nie mogę. Jeszcze nie skończyłam twojego make-upu.

Zeskakuję z krzesła.

– Co? Myślisz, że zapomniałam, jak się robi makijaż? – Macham ręką, wyganiając ją. – Jedź. No już.

– A co ze Stuartem? Jak on się dowie…

– Nie bój się. Będę cię kryła. Tylko wróć na czas, żeby przygotować Sheri na wieczór, bo inaczej obie będziemy miały przechlapane. – Obracam jej drobną sylwetkę w stronę korytarza. – No, idź już.

Jej spojrzenie mknie do zegara wiszącego nad drzwiami. Stoi w milczeniu, zagryzając dolną wargę. Nagle pukam się w czoło: Jade przyjechała do pracy tramwajem. Wyciągam torbę z szafki i wyławiam z niej kluczyki.

– Weź mój samochód – proponuję, podając jej kluczyki.

– Co? Nie. Nie mogę! A co będzie, jeśli…

– To tylko samochód, Jade. Nie jest niezastąpiony. – W odróżnieniu od twego ojca, myślę, ale nie mówię tego na głos. Wsuwam kluczyki w jej dłoń. – No już, wynoś się stąd, zanim przylezie tu Stuart i dowie się, że mnie olałaś.

Z twarzą przepełnioną teraz bezbrzeżną ulgą chwyta mnie w objęcia.

– Och, jak ja ci dziękuję! Nic się nie martw, będę pilnowała twojego samochodu. – Odwraca się w stronę drzwi. – Uważaj na zakrętach! – żegna się jak zawsze swoim ulubionym powiedzonkiem. Jest już w połowie drogi do windy, kiedy słyszę jeszcze, jak woła: – Wiszę ci jednego, Hannabelle.

– Nawet nie marz, że zapomnę. Uściskaj tatę ode mnie.

Zamykam drzwi i zostaję sama w garderobie. Mam trzydzieści minut do zwiastuna programu. Znajduję puder brązujący w kamieniu i nakładam go pędzelkiem na czoło i nos.

Odpinam zatrzaski peleryny, biorę do ręki list i czytając raz jeszcze słowa Petersa, okrążam kanapę, żeby dojść do biurka. Nie ulega kwestii, że ta propozycja to okazja nie do odrzucenia, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę obecny zastój tutaj. Przeszłabym z pięćdziesiątej trzeciej do trzeciej pod względem wielkości stacji telewizyjnej w kraju. Za kilka lat biłyby się o mnie programy nadawane na cały kraj, jak GMA czy The Today Show. Zarabiałabym cztery razy więcej.

Siadam za biurkiem. Peters widzi oczywiście tę samą Hannah Farr co wszyscy: zadowoloną z życia singielkę i karierowiczkę bez żadnych korzeni, oportunistkę, która z wielką ochotą spakowałaby manatki i przeniosła się na drugi koniec kraju, żeby mieć lepszą pensję i ciekawsze zadania.

Moje spojrzenie wędruje w stronę fotografii przedstawiającej mojego ojca i mnie, zrobionej podczas Ceremonii Rozdania Nagród Krytyków w 2012 roku. Gryzę się w policzek, jak sobie przypominam tę bombastyczną imprezę. Szkliste oczy i zaczerwieniony nos taty mówią mi, że za dużo wtedy wypił. Ja jestem ubrana w srebrną suknię balową i uśmiech od ucha do ucha. Ale oczy mam puste, dokładnie tak puste, jak czułam się tamtego wieczoru, kiedy tak siedziałam sama z ojcem. Nie dlatego, że nie dostałam pierwszej nagrody, tylko dlatego, że czułam się zagubiona. Pozostałych laureatów otaczały dzieci, współmałżonkowie i trzeźwi rodzice. Śmiali się, wiwatowali, a później tańczyli w wielkich kręgach. Pragnęłam mieć to samo co oni.

Biorę do ręki kolejne zdjęcie, z Michaelem i ze mną, jak żeglujemy po jeziorze Pontchartrain ubiegłego lata. Na samym skraju widać burzę blond loków Abby, która siedzi na dziobie, po mojej prawej stronie, plecami do mnie.

Odstawiam fotografię na biurko. Mam nadzieję, że za kilka lat będzie na nim stała inna, przedstawiająca Michaela i mnie przed naszym nowym, pięknym domem, razem z uśmiechniętą Abby i może naszym własnym dzieckiem.

Wpycham list od Petersa do teczki z prywatnymi dokumentami oznakowanej napisem INTERESY; mam w niej kilkanaście podobnych listów, które dostałam przez lata. Dzisiaj wieczorem napiszę do Petersa ze zwyczajowym „dziękuję, ale nie”. Michael nie musi nic wiedzieć. Bo jakkolwiek by to banalnie i staromodnie zabrzmiało, prestiżowa posada w Chicago jest niczym w porównaniu z posiadaniem własnej rodziny.

Tylko kiedy ja się dorobię tej rodziny? Na samym początku Michael i ja zdawaliśmy się nadawać na tych samych falach. Po kilku tygodniach mówiliśmy w czasie przyszłym. Całymi godzinami opowiadaliśmy sobie, co nam się marzy. Żonglowaliśmy potencjalnymi imionami naszych dzieci – Zachary, Emma albo Liam – zastanawiając się, jak będą wyglądały i czy Abby wolałaby brata czy siostrę. Szukaliśmy domów w Internecie, podsyłając sobie linki z uwagami typu: „Ładny, ale Zachary potrzebowałby większego podwórka” albo „Wyobraź sobie, co moglibyśmy robić w takiej dużej sypialni”. Mam teraz wrażenie, że to się działo ileś wieków temu. Michael skupił wszystkie marzenia na swojej karierze politycznej i każda próba nawiązania rozmowy o przyszłości zostaje ucięta frazą: „Kiedy Abby skończy liceum”.

Nachodzi mnie jedna myśl: czy perspektywa utracenia mnie wymusiłaby na Michaelu jakieś zobowiązanie, na które od tak dawna liczę?

Wyciągam list, mój pomysł nabiera rozmachu. To coś więcej niż okazja zdobycia nowej pracy. To okazja, żeby wszystko nabrało tempa. Abby kończy liceum już za rok. Najwyższy czas, abyśmy zaczęli wreszcie coś planować. Sięgam po komórkę, czując się lżej niż kiedykolwiek w ciągu ostatnich tygodni.

Wystukuję jego numer, zastanawiając się, czy będę miała szczęście i złapię go w jakimś rzadkim momencie samotności. Będzie pod wrażeniem, że tak się do mnie zalecają w kwestii pracy – zwłaszcza na tak wielkim rynku jak Chicago. Powie, że jest ze mnie dumny, a potem wyliczy te wszystkie fantastyczne powody, dla których nie mogę wyjechać, z nim na czele. A jeszcze później, kiedy będzie miał czas na jakieś refleksje, zrozumie, że powinien zaklepać sobie ten układ, zanim coś wyrwie mnie z jego objęć. Uśmiecham się, pijana na myśl o tym, że taka jestem rozchwytywana, zarówno pod względem zawodowym, jak i osobistym.

– Burmistrz Payne. – Jego głos już brzmi ociężale, a dzień dopiero się zaczął.

– Wszystkiego najlepszego z okazji środy – mówię w nadziei, że poprawię mu humor, bo przypominam mu, że to dzień, w którym zwyczajowo się spotykamy. W grudniu Abby zaczęła sobie dorabiać jako opiekunka do dzieci, właśnie w środowe wieczory, uwalniając w ten sposób Michaela od rodzicielskich obowiązków i pozwalając nam spędzać jeden wieczór w środku tygodnia razem.

– Cześć, mała. – Wzdycha. – Zwariowany dzień. W liceum Warren Easton zaczęło się forum obywatelskie. Burza mózgów na temat zapobiegania przemocy w szkole. Jadę tam zaraz. Liczę, że uda mi się wrócić w południe na wiec. Będziesz, prawda?

Mówi o wiecu organizowanym przez fundację Ku światłu, który ma zwrócić uwagę na problem wykorzystywania seksualnego dzieci. Opieram się łokciami na biurku.

– Mówiłam Marisie, że nie przyjadę. Nie zdążę do południa. Ale czuję się okropnie.

– Nie powinnaś. Już i tak dużo z siebie dajesz. Będę miał czas tylko na krótkie wystąpienie. Przez całe popołudnie mam zebranie, będziemy dyskutowali o pogłębiającym się ubóstwie. Podejrzewam, że to potrwa do kolacji albo i dłużej. Będziesz zła, jeśli odpuścimy sobie ten wieczór?

Walka z ubóstwem? Tu niestety nie mogę stawiać na swoim, nawet jeśli to środa. Skoro marzy mi się, że zostanę małżonką burmistrza, to powinnam się przyzwyczaić, że to człowiek pełniący służbę. Ostatecznie to jedna z rzeczy, które kocham w nim najbardziej.

– Nie. Nie ma sprawy. Ale słychać, że jesteś wykończony. Spróbuj się dzisiaj wyspać.

– Spróbuję. – Zniża głos. – Ale wolałbym coś innego niż sen.

Uśmiecham się, wyobrażając sobie siebie w objęciach Michaela.

– Ja też.

Zastanawiam się, czy mu powiedzieć o liście od Jamesa Petersa. Ma dość na głowie, żeby jeszcze dokładać mu jakieś groźby.

– Dam ci wolny wieczór – mówi Michael. – No chyba że czegoś potrzebujesz.

„Tak”, mam ochotę powiedzieć. „Rzeczywiście czegoś potrzebuję: chcę usłyszeć, że będziesz dziś za mną tęsknił, że jestem priorytetem. Potrzebuję zapewnienia, że zmierzamy ku wspólnej przyszłości, że chcesz się ze mną ożenić”.

Robię głęboki wdech.

– Chciałam ci tylko przekazać takie małe info. Że ktoś poluje na twoją dziewczynę. – Mówię to beztroskim, śpiewnym głosem. – Dostałam dziś list miłosny.

– Kto jest moim rywalem? – pyta Michael. – Zabiję go, przysięgam.

Śmieję się i tłumaczę, że to list od Jamesa Petersa i perspektywa nowej pracy, w nadziei, że lekka nuta entuzjazmu zabrzmi dla Michaela jak dzwonek ostrzegawczy.

– To jeszcze nie oferta pracy, ale wyraźnie są mną zainteresowani. Chcą, żebym napisała próbny scenariusz. Brzmi fajnie, co?

– Bardzo fajnie. Gratulacje, moja ty megagwiazdo. Kolejne przypomnienie, że ja zupełnie nie dorastam do twojej ligi.

Moje serce wpada w lekki pląs.

– Dzięki. Miło to słyszeć. – Zaciskam powieki i brnę dalej, zanim stracę odwagę. – Ten program ma wystartować jesienią. Mają mało czasu.

– To dopiero za pół roku. Lepiej zacznij już działać. Umówiłaś się na rozmowę kwalifikacyjną?

Czuję, że się duszę. Przykładam dłoń do gardła i z dużym wysiłkiem robię głęboki wdech. Dzięki Bogu Michael mnie nie widzi.

– Ja… nie, jeszcze… jeszcze im nie odpowiedziałam.

– Jeśli uda nam się zgrać czasowo, to Abby i ja pojedziemy z tobą. Zrobimy sobie miniwakacje. Od wieków nie byłem w Chicago.

No powiedz coś! Powiedz mu, że jesteś rozczarowana, bo liczyłaś, że będzie błagał, żebyś nie jechała. Przypomnij mu, że twój były narzeczony mieszka w Chicago, na litość boską!

– Więc by ci nie przeszkadzało, gdybym wyjechała?

– No jasne, że by mi się to nie podobało. Duże odległości potrafią napsuć krwi. Ale jakoś byśmy sobie poradzili, prawda?

– Pewnie – mówię. Ale jednocześnie rozmyślam o naszych obecnych rozkładach dnia, które sprawiają, że nawet w jednym mieście jakoś nie jesteśmy w stanie wykroić dla siebie czasu.

– Słuchaj, muszę już gnać – oznajmia Michael. – Zadzwonię później. I moje gratulacje, mała. Jestem z ciebie dumny.

Rozłączam się i osuwam na krzesło. Michael ma gdzieś to, że mogłabym wyjechać. Jestem idiotką. Małżeństwo zniknęło z jego radaru. I nie pozostawił mi teraz wyboru. Muszę posłać Petersowi swoje résumé i propozycję do pierwszej serii. W przeciwnym razie wyjdę na manipulantkę, którą, jak przypuszczam, skądinąd jestem.

Mój wzrok pada na egzemplarz „Times-Picayune” wystający z torby. Biorę gazetę do ręki i krzywiąc się, wpatruję się w nagłówek. WSTYDZISZ SIĘ? TO ZRÓB COŚ Z TYM. O tak, pewnie. Wyślij kamyk wybaczenia, a uzyskasz pełne rozgrzeszenie. Co też ci się roi, Fiono Knowles…

Trę czoło kłykciami. Mogłabym dokonać sabotażu, napisać jakiś żenujący scenariusz i powiedzieć Michaelowi, że nie umówili się ze mną na rozmowę. Nie. Mam za dużo godności. Jeśli Michael chce, żebym się starała o tę pracę, to się postaram i już! I nie tylko będę się starała, ja ją dostanę. Wyjadę i zacznę wszystko od nowa. Program zyska obłędną popularność i zostanę następczynią Oprah Winfrey z Chicago! Poznam kogoś nowego, kogoś, kto kocha dzieci i jest gotów się zaangażować. Podobam ci się taka, Michaelu Payne?

Ale najpierw muszę napisać ten scenariusz.

Chodzę w kółko, usiłując wpaść na jakiś nieziemski pomysł, na coś prowokującego do myślenia, świeżego i na czasie. Coś, dzięki czemu dostałabym tę pracę i zrobiła wrażenie na Michaelu… i może nawet sprawiła, że by się jeszcze zastanowił.

Moje spojrzenie znów pada na gazetę. Grymas na twarzy powoli zamienia się w uśmiech. Tak. Z tego by mogło coś być. Tylko czy jestem w stanie to zrobić?

Wyciągam gazetę z torby i starannie wydzieram artykuł o Fionie. Kładę dłoń na szufladzie biurka i znów robię głęboki wdech. Jezu, co ja wyprawiam! Gapię się na zamkniętą szufladę jak na puszkę Pandory. W końcu ją otwieram.

Grzebię w długopisach, spinaczach i post-itach, aż wreszcie go znajduję. Siedział w najdalszym kącie, tam, gdzie go wepchnęłam dwa lata temu.

List z przeprosinami od Fiony Knowles. I dołączony do niego aksamitny woreczek zawierający dwa kamyki wybaczenia.

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 29

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 30

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 31

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 32

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 33

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 34

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 35

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 36

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 37

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 38

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 39

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 40

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 41

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 42

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 43

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 44

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 45

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Rozdział 41

Rozdział 42

Rozdział 43

Rozdział 44

Rozdział 45

Podziękowania

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Sweet Forgiveness

Copyright © Lori Nelson Spielman, 2015

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Fotografia na okładce

© Vaida Abdul / Arcangel Images

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Słodycz wybaczenia, wyd. I, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-910-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com