Podziękowania

Jak zawsze jestem zobowiązany tym, którzy stworzyli Midkemię i pozwolili mi ją wykorzystać. Bez ich kreatywności świat Midkemii byłby o wiele mniej barwny. Tak więc niech Steve A., Jon, Anita, Conan, Steve B., Bob, Rich, April, Ethan i wszyscy, którzy się do tego przyczynili, przyjmą moje nieustanne podziękowania.

Dziękuję dwom osobom, które zawsze mnie wspierały i obdarzały swoją przyjaźnią – Richardowi Spahlowi i Rayowi McKnownowi. I dziękuję Kim McKnown za wytrwałość i za to, że uśmiecham się zawsze, kiedy ją widzę.

Również ponownie dziękuję Jonathanowi Matsonowi nie tylko za mądre rady i biegłość w interesach, ale za długotrwałą przyjaźń, którą sobie cenię.

Dziękuję mojej matce za to, że jest.

Specjalne podziękowania należą się niezwykłej damie, Theresie Duchinsky, za to, że jest taka cudowna.

I w końcu najserdeczniej dziękuję moim dzieciom, za całą miłość i piękno; wciąż doprowadzają mnie do szału i utrzymują przy zdrowych zmysłach, a ja kocham te dorosłe osoby, w które zmieniają się na moich oczach.

Dla pań, dzięki którym tak dobrze wypadam: (w porządku alfabetycznym) Jennifer Brehl, Emmy Coode, Jane Johnson i Katherine Nitzel. Autor rzadko ma jednego dobrego redaktora, a co dopiero czterech.

ROZDZIAŁ PIERWSZY
Ofiara

Wycie wypełniło noc.

Wzgórza po eksplozji dymiły się i powietrze wypełnił smród spalenizny. Setki postaci w togach niespiesznie lawirowały w rumowisku, aby dotrzeć do ogromnej polany znajdującej się poniżej pozostałości wieży bramnej twierdzy. Silny mężczyzna stał w milczeniu na stercie kamieni, spoglądając na swoich zwolenników.

Druga postać czekała w ciemnościach, używając swoich znaczących umiejętności, aby pozostać niewidoczną, i żarliwie pragnąc znaleźć się gdziekolwiek indziej, byle nie tutaj. James Tłuczek Jamison spokojnie nabrał tchu, żeby zarówno się uspokoić, jak i złapać oddech. Usiłował zachować przytomność umysłu. Na dworach trzech największych narodów w tym rejonie był znany jako szlachcic z Królestwa Wysp – mężczyzna, który swojej pozycji nie zdobył, lecz odziedziczył, jako wnuk księcia Rillanonu. Dla innych był Jimem Tłuczkiem, biznesmenem zamieszanym w pewne drobne przestępcze interesy w mieście Krondor, a dla nielicznych Prawym Człowiekiem, przywódcą Gildii Złodziei: Prześmiewców. Jednak jeszcze mniej ludzi znało Jamesa Tłuczka Jamisona jako szefa wywiadu Królestwa Wysp, podlegającego bezpośrednio swojemu dziadkowi.

W ciągu mniej więcej czterdziestu lat życia Jim widział już wiele dziwnych i przerażających rzeczy, gdyż takie doświadczenia wiązały się z jego różnymi zajęciami. Czasami bał się, że stał się równie nieczułym draniem jak ci, których likwidował w imieniu Korony lub dla Konklawe Cieni, z którym często pracował, ale nawet życie pełne przemocy i intryg nie zdołało należycie przygotować go na to, co teraz zobaczył.

Ogromny ogień objął stosy, na których przywiązano cztery ludzkie ofiary. Nie były one pierwsze, gdyż liczba zmarłych sięgała już dziesiątków, jeśli nie setek. Jednak to nie ta straszna scena sprawiła, że żołądek podszedł Jimowi do gardła, ale to, że zabici wydawali się chętnie, a nawet niecierpliwie przyjmować bolesną śmierć w płomieniach.

Wokół polany wisiały na sznurach inne ofiary. Kilka chwil wcześniej Jim był świadkiem, jak same zakładały sobie pętle na szyje i skakały z drabinek, wieszając się. Wiele szyj pękło z donośnym trzaskiem, ale inne ofiary umierały powoli, kopiąc nogami upiornie długo. Jim widział w Krondorze więcej publicznych egzekucji, niżby chciał, to jednak było znacznie bardziej przerażające niż sprawiedliwie wymierzona kara. Był to mrożący krew w żyłach pokaz poświęcenia się dla zła. Wycie przycichło, gdy masochiści zaczęli w końcu tracić przytomność i umierać.

Jim obserwował, przyprawiony o mdłości, jak kolejny tuzin nadziano na drewniane pale, a ich krew i fekalia wypełniły powietrze niezapomnianym odorem śmierci. Niektórzy drżeli i szarpali się, gdy ciężar ich własnego ciała wbijał pale głębiej w ich wnętrzności. Inni tylko raz zadrgali konwulsyjnie, zanim nieruchomo obwiśli na palach.

Jim nie widział w tym odrobiny sensu. Zwrócił uwagę na mężczyznę stojącego na stercie gruzu i podnoszącego ręce w powitalnym geście. Wyraz twarzy tego mężczyzny i jego postawa sprawiły, że Jim zapragnął wziąć ogon pod siebie, aby uciec jak najszybciej i najdalej. Nigdy wcześniej nie widział tego mężczyzny, ale jego rysopis pasował do tego, o którym dowiedział się od Puga z Wyspy Czarnoksiężnika i demonologa zwanego Amiranthą: osobą stojącą na stercie kamieni był Belasco, jeden z najniebezpieczniejszych ludzi i z pewnością najbardziej szalonych.

Władczym machnięciem ręki mag wyczarował miraż, połyskujący wizerunek, który zawisł w powietrzu nad jego głową i sprawił, że tłum u jego stóp wydał okrzyk nabożnego podziwu.

Wyczarowaną postacią był Dahun i z tego, co Jim dowiedział się przez ostatnie sześć miesięcy, pojawienie się jego wizerunku, tak realistycznego, jakby stał tutaj we własnej osobie, oznaczało, że jego słudzy byli bliscy otwarcia dla niego portalu.

Wysoki na dwadzieścia stóp Dahun miał humanoidalny kształt, ale także długi czarny łuskowaty jaszczurczy ogon, który wychodził z podstawy kręgosłupa. Miał masywną klatkę piersiową oraz mięśnie prężące się na brzuchu pod czerwonawą skórą, która na stopach była czarna, a na klatce piersiowej przechodziła w szkarłatną. Rysy twarzy różniły się od ludzkich tylko masywną, wystającą żuchwą i dużymi jak u nietoperza uszami. Jego oczy były jak dwie czarne kule. W długie, sięgające do ramion włosy miał wplecione ludzkie czaszki. Jego czoło zdobiła szeroka złota opaska z osadzonym w niej ciemnym kamieniem, który pulsował fioletowym światłem. Palce lewej ręki były zakończone czarnymi szponami i wyginały się niespokojnie, jakby z niecierpliwością czekały na rozerwanie wrogów. W prawej ręce trzymał płonący miecz. Biodra miał opasane nabijaną ćwiekami spódniczką, a na klatce piersiowej krzyżowały się dwa skórzane pasy z wielkim złotym emblematem na środku.

Jim przez chwilę utrwalał ten obraz w pamięci. Potem rozejrzał się wokół i zauważył tępe, puste spojrzenia otaczających go wiernych. Było jasne, że w trakcie przygotowania do tego rytuału zostali odurzeni, więc spróbował naśladować ich sztywny chód.

Z rosnącym obrzydzeniem Jim zebrał siły i powoli dołączył do ludzi podchodzących do potwora. Tak jak oni miał na sobie grubą czarną szatę, ale niżej ściągnął kaptur, aby ukryć twarz. Pierwotny właściciel tej szaty leżał teraz na dnie głębokiego wąwozu oddalonego o mniej niż ćwierć mili.

Jim powłóczył nogami, poruszając się wolniej niż ludzie wokół niego, aby pozostać z tyłu tłumu – chciał mieć możliwość łatwego wyślizgnięcia się w razie potrzeby. Trzymał ręce w rękawach szaty – w jednej dłoni miał sztylet z ostrzem pokrytym szybko działającą trucizną, która w ciągu minuty powodowała paraliż, a w drugiej przyrząd skonstruowany dla niego przez mistrza rzemieślnictwa w Krondorze: kulę, która po rozbiciu emitowała przez dziesięć sekund oślepiające światło, zapewniając mu dość czasu na ucieczkę. Unieszkodliwiłby na kilka minut wszystkich wokół niego, a przynajmniej ludzi, gdyż nie mógł być pewny, że byli nimi wszyscy obecni tutaj dzisiejszej nocy.

Jim ponownie z trudem przełknął ślinę i przystanął, zmuszając się, by spojrzeć na znajdującego się wyżej potwora.

Belasco znów podniósł ręce. Jim z łatwością dostrzegł, że mag był bardziej oszalały niż robak złapany w pułapkę wewnątrz bębna basowego. Wywołana przez niego iluzja demona była najbardziej przerażającym widokiem, jaki Jim kiedykolwiek widział, a pomimo to mag śmiał się jak zachwycone dziecko. Wołał coś do wiernych, ale Jim nie znajdował się dostatecznie blisko, aby usłyszeć jego słowa, jedynie ton jego głosu.

Jim powoli przesunął się w prawo, gdy wyznawcy przed nim kontynuowali powolny marsz naprzód. Tłum gromadził się w ruinach twierdzy. Zebrało się tam około pięciuset wiernych. Jim rozejrzał się wokół i nagłe mrowienie karku sprawiło, że zaczął się niepokoić, kto może znajdować się za nim. Był to instynkt, jaki odziedziczył po swoim pradziadku, coś, co jego rodzina nazywała „zmysłem ostrzegawczym”. Właśnie teraz zadziałał.

Tak jak podejrzewał, postacie przesuwały się wzdłuż skał otaczających płaski obszar starożytnego dziedzińca dostawczego. Buzujące na jego skraju ogniska sprawiały, że trudno było zobaczyć cokolwiek poza ich światłem, jednak Jim opanował sztuczkę omijania wzrokiem płomieni i czujnie wypatrywał jakiegoś ruchu zdradzającego czyjąś obecność w półmroku.

Nazwa tej starożytnej keshiańskiej twierdzy zaginęła w pomroce dziejów. Jej mury i wieże w większości rozpadły się jak ta kamienna budowla, na której gruzach stał Belasco, i tylko jedno podziemne wejście kilkadziesiąt stóp dalej nadal prowadziło do tuneli i pieczar. Jim nie miał zamiaru wchodzić do tego labiryntu. W czasach jego pradziada był on znany wśród mieszkańców tych okolic jako Grobowiec Beznadziei. Legenda mówiła, że zostawiono tam na śmierć cały garnizon. Kiedyś strzegł wejścia do, jak to nazywano, Doliny Zagubionych.

Jim przyjrzał się okolicy. Po jego prawej stronie znajdowała się szczelina w skałach, przez którą stosunkowo szybko dotarłby do szlaku wiodącego na północ: był to opuszczony szlak karawan, który kończył się w portowym mieście Durbinie w Keshu. U podnóża tych wzgórz czekało pół tuzina najgroźniejszych zbirów, jakich Jim zdołał znaleźć. Pięciu z nich było rzezimieszkami, którzy czasami pracowali dla niego w Durbinie. Szóstym był Amed Dabu Asam, jego najbardziej zaufany agent na pustyni Jal-Pur, który miał zanieść wiadomość do Krondoru, gdyby Jim nie wrócił do świtu.

Po lewej znajdowała się otwarta przestrzeń, a za nią pionowa ściana urwiska. Tylko bogowie wiedzieli, co się kryło w odludnej dolinie u jego podnóża, więc Jim wiedział, że gdyby musiał uciekać, z pewnością skręciłby w prawo.

Ponownie rozejrzał się wokół, usiłując wyglądać jak jeszcze jeden oddany zwolennik demona, naśladując rytualne ruchy pozostałych. Miał nadzieję, że jego czujne spojrzenia rzucane w kierunku łuczników nie przyciągnęły niczyjej uwagi. Przeczuwał, że wkrótce zacznie się tutaj dziać coś bardzo niedobrego.

Od ponad pół roku Jim próbował znaleźć kryjówkę Sług Dahuna, grupy ludzi wyjętych spod prawa i znanych jako Czarne Czapki. Postanowił zbadać tę starożytną twierdzę, kiedy przejrzał liczne raporty z czasów swego pradziadka.

Kiedyś była to siedziba sekty fanatycznych zabójców o nazwie Nocne Jastrzębie. Od ponad stu lat to miejsce uważano za opuszczone. Najwyraźniej ktoś uznał, że skoro nikt nie odwiedza tej twierdzy, nadszedł czas, aby ponownie ją zasiedlić.

Znajdowała się dostatecznie blisko Krondoru i imperialnego Durbinu, aby mordercze stwory miały z niej szybki i łatwy dostęp, a jednocześnie na tyle daleko, że prawdopodobieństwo zdemaskowania było niewielkie. Jim dwukrotnie o mało nie został zabity, zanim tu dotarł, a teraz liczył sekundy czasu, jaki mu pozostał.

Pomyślał o opowieści swojego przodka, który stawił tu czoło sekcie zabójców, prawie bez żadnej pomocy. Jim wolałby mieć do czynienia ze zgrają płatnych zabójców niż tym tłumem religijnych fanatyków. Zabójcy mogli zabić, ale przynajmniej zrobiliby to szybko, podczas gdy ci szaleńcy prawdopodobnie upiekliby go powoli na stosie i zjedli.

Wreszcie Jim znalazł się dostatecznie blisko, aby usłyszeć słowa Belasca.

– Jesteśmy tu, aby oddać naszemu panu krew i życie!

– Chwała Dahunowi! – jak jeden mąż zakrzyknął zgromadzony tłum.

Jim instynktownie zrobił krok do tyłu, zerkając najpierw w prawo, a potem w lewo. Na skałach otaczających płaskowyż dostrzegł skulone postacie łuczników. Zaczął przesuwać się w bok, zmierzając do najbliższego głazu, który znajdował się co najmniej dwadzieścia stóp po jego prawej ręce.

Po dwóch kolejnych szybkich krokach Jim dotarł w głęboki cień pod przewieszoną skałą. Musiał kucnąć, co utrudniało ściągnięcie szaty, jednak w ciągu kilku sekund stał się prawie niewidoczny w tym malutkim kręgu ciemności. Sięgnął do tyłu i naciągnął na głowę cienki kaptur, który nie zakrywał tylko jego oczu. Materiał, z którego uszyto płaszcz, był matowo czarny, a zapięcia miały również ciemny, matowy kolor. Jim ścisnął w dłoni sztylet i czekał.

– Radujcie się! – wykrzyknął Belasco. – Wiedzcie, że wasza ofiara przybliża do nas naszego pana!

Gdy to powiedział, łucznicy przykucnięci przy skałach wstali i zaczęli strzelać do wiernych. Ci w większości stali oszołomieni, kiedy ich sąsiedzi padali. Dla Jima najdziwniejsze było ich milczenie. Słychać było tylko stłumione jęki lub ciche stęknięcia; nikt nie krzyczał ani nic nie wołał. Wiatr wzbijał kurz i Jim jedynie przelotnie widział ich twarze, ale żaden z nich nie okazał strachu.

Stali jak owce, czekając w milczeniu, aż kolejna strzała trafi w cel.

Jim nie musiał już nic więcej widzieć. Przesunął się wzdłuż skały i za nią, okrążając ją, aż znalazł się za łucznikiem przycupniętym nad jego kryjówką. Musiał pokonać dziesięć stóp otwartego terenu, aby dotrzeć do kolejnego schronienia. Nie wahał się. Wszystkie oczy były zwrócone na wiernych padających u stóp Belasca, jednak Jim wiedział, że już niebawem wszyscy będą martwi, a łucznicy zaczną szukać ocalałych. Zamierzał być wtedy jak najdalej od tego miejsca.

Jim dotarł do kolejnej plamy cienia i rozejrzał się. Nie widząc nikogo w pobliżu, przebiegł przez otwartą przestrzeń i między dwoma dużymi skałami strzegącymi wejścia na ścieżkę, która miała doprowadzić go po krótkim zboczu do starego szlaku karawan do Durbinu. Upiorny jęk pustynnego wiatru pogłębiał niepokój Jima, gdy ten na poły zbiegł, a na poły stoczył się po zboczu.

Uciekając w panice, wpadł na odzianego w czerń mężczyznę, który czekał na dole. Obaj runęli na ziemię, a Jim o mało nie pchnął tamtego nożem, zanim go rozpoznał.

– Amed!

– Pokój z tobą, mój przyjacielu – powiedział keshiański agent, podnosząc się z ziemi.

– Co tutaj robisz?

– Kiedy nie wracałeś, postanowiłem za tobą podążyć, w razie gdybyś potrzebował pomocy.

Jim zerknął w górę.

– Teraz muszę stąd odejść jak najdalej i jak najszybciej. Konie? – zapytał.

– Trochę niżej na drodze – odparł szpieg. – Pomyślałem, że lekkomyślnie postąpiłeś, idąc pieszo, więc wziąłem ze sobą dodatkowego.

Jim kiwnął głową i podążył za swoim towarzyszem. Wcześniej uparł się, aby podejść do starożytnej twierdzy na piechotę, ponieważ wszyscy wierni chodzili i jeździec rzuciłby się w oczy. Nagle wydało mu się, że zauważył jakiś ruch powyżej i za nimi. Pociągnął Ameda za rękaw, zmuszając do klęknięcia u jego boku. Wskazując w górę, skinął głową.

Amed odpowiedział mu takim samym skinieniem, dając znać, że idzie w górę. Jako doświadczeni szpiedzy obaj niemal instynktownie wiedzieli, co zrobi drugi. Jim ruszy z powrotem drogą, którą przybył, a jego towarzysz zatoczy krąg, aby zajść ewentualnego śledzącego z tyłu. Jim poczekał, żeby zobaczyć, czy ktoś schodzi szlakiem, i upewniwszy się, że Amed jest na miejscu, poszedł z powrotem w górę.

Dotarłszy na szczyt, znalazł klęczącego Ameda, który badał teren w świetle księżyca.

– Nie jestem pewny – rzekł keshiański szpieg – ale sądzę, że ten, kto za tobą szedł, zawrócił, gdy poszedłeś w dół szlakiem karawan – powiedział. – Idziemy za nim?

– Nie – odparł Jim. – Muszę jak najszybciej złożyć raport.

– Magia?

Jim uśmiechnął się.

– Chciałbym. Te przyrządy są wypożyczane tylko wtedy, kiedy jest to konieczne, a ostatnio niektóre starsze przestały działać. Pug stara się znaleźć sposób, aby je ożywić, ale wygląda na to, że wiele z tsurańskiej sztuki zostało utracone.

Amed wzruszył ramionami.

– Niewiele wiem o Tsuranich. Mało kto zapuszcza się tak daleko na południe. I nie mam ochoty odwiedzić LaMut.

– To niezbyt urzekające miasto – rzekł Jim. – Ruszajmy.

Gdy pokonali drogę do miejsca, gdzie czekały konie, mężczyzna ukryty w ciemnościach obserwował ich odjazd. Poczekał, aż znaleźli się wystarczająco daleko na starym szlaku karawan, a potem cicho potruchtał w noc. Dotarłszy do polany usłanej teraz ciałami, znalazł czekającego na niego Belasca.

– Panie, jest tak, jak przewidziałeś – powiedział najemnik.

Mag uśmiechnął się, ale w jego wyrazie twarzy nie było ani odrobiny rozbawienia.

– Dobrze. Pozwólmy Jimowi Tłuczkowi wrócić do Krondoru z jego opowieścią o rozlewie krwi i czarnej magii.

– Panie – rzekł zabójca. – Nie rozumiem.

– Wcale tego nie oczekiwałem – odparł Belasco, siadając na skale, na której wcześniej stał. Popatrzył na rzeź wokół niego. – Czasem trzeba zademonstrować swoje możliwości, aby pokazać wrogom, co jesteś w stanie osiągnąć.

– Nadal nie rozumiem. Wyjaśnisz mi?

– Ambicja? – zapytał Belasco, patrząc zmrużonymi oczami na najemnego żołnierza. – Nie jestem pewny, czy mi się to podoba.

– Robię, co każesz – odparł mężczyzna, spuszczając głowę.

– Skąd pochodzisz? Masz dziwny akcent.

Najemny żołnierz uśmiechnął się szeroko, odsłaniając zęby spiłowane w szpic.

– Jestem z Shaskahanu, panie.

– Och! Wyspa kanibali! Wspaniale. – Belasco rozpromienił się. – Tak, wyjaśnię. Czasem chcesz, aby twoi przeciwnicy sądzili, że cię wyprzedzają. Czasem nie. Tym razem chcę, aby skoncentrowali się na krwawym morderstwie i czarnej magii, tak jakbym był po prostu kolejnym szalonym nekromantą, jak mój brat.

– To ma służyć Dahunowi, panie?

– Oczywiście – odpowiedział Belasco, poirytowany tym pytaniem. – Tylko nie w taki sposób, o jakim myślisz. – Wstał. – Przyprowadź konie! – zawołał. – Jedziemy na południe!

Najemni żołnierze poruszali się z precyzją. Ze wszystkich wynajętych morderców, jakich miał do swojej dyspozycji, ta grupa była najbardziej niezachwiana w swoim posłuszeństwie i lojalności. Fanatycy byli przydatni, ale zbyt chętni, aby umrzeć dla swojego „boga”, a w tym momencie Belasco potrzebował ludzi, którzy mieli ochotę zabijać, a nie umierać.

– W końcu – cicho rzekł Belasco – Jim Tłuczek i jego mocodawcy uznają, że nadszedł czas, aby zbadać Dolinę Zagubionych. Powinniśmy przygotować dla nich kolejną niespodziankę.

Zeskoczył ze skały i pospieszył do miejsca, gdzie najemny żołnierz trzymał jego konia. Dosiadając go, spojrzał dokoła, aby zobaczyć, że wszystko było tak, jak chciał. Płomienie będą się paliły wiele godzin, a żar pozostanie gorący przez jeden dzień lub dłużej. Dym i smród śmierci będą spowijały ten płaskowyż przez tydzień, ale w końcu gorące wiatry pustyni i padlinożercy zredukują wszystko do kurzu i suchych kości, a nawet zwęglone drewno i suche kości w końcu znikną.

Dał znak i poprowadził swoich ludzi stromym szlakiem w dół, do Doliny Zagubionych.

Sandreena, rycerz wiary Zakonu Tarczy Słabych, czekała w porcie. Jej rozkazy były proste: miała się spotkać ze szlachcicem z królestwa. Nie miała pojęcia, kim on będzie, ale powiedziano jej, że on ją rozpozna. Nie wiedziała, czy spotkał ją wcześniej, czy po prostu przekazano mu jej opis; wśród rycerzy Zakonu nie było wiele wysokich blondynek.

Nadeszło dwóch mężczyzn pokrytych kurzem drogi. Ich twarze były zasłonięte fałdami kefiji, tworzącymi osłonę dla nosów i ust – nic niezwykłego dla ludzi przyjeżdżających z Jal-Pur. Pomimo doskwierającego upału Sandreena stała nieruchomo w swojej zbroi, z zawieszoną na plecach tarczą oraz mieczem w zasięgu ręki.

Wyższy z mężczyzn stanął przed nią i wręczył jej zwój pergaminu.

– Dla Creegana – tylko tyle powiedział, zanim odwrócił się i poszedł na koniec przystani, gdzie czekał statek kupiecki Królestwa.

Zastanawiała się, kim jest ten tajemniczy szlachcic, ale ponieważ prawdopodobnie był przebrany za miejscowego kupca, wiedziała, że niczego się o nim nie dowie. Ojciec biskup Creegan udzielał jej tylko takich informacji, jakich potrzebowała, aby zapewnić powodzenie swojej misji. Najwyraźniej w tym przypadku wystarczyło jej wiedzieć, że te dokumenty muszą dotrzeć do Krondoru.

Ruszyła w kierunku stajennego dziedzińca, gdzie czekał jej koń. Jeśli nieznajomy szlachcic chciał, aby pojechała do Krondoru z jego listem, to jego statek miał inny cel podróży. Przestała się nad tym zastanawiać i przystanęła przy jednym ze straganów. Potrzebowała prowiantu na tydzień oraz kilku bukłaków z wodą, gdyż pierwsza oaza była oddalona o trzy dni jazdy od Durbinu, a królewskie miasto Kraniec Ziem o kolejne cztery.

Niezbyt uradowana czekającym ją zadaniem, ale zdecydowana spełnić swój obowiązek, zapłaciła za suszone mięso, suszone owoce i prażoną kaszę, która miała być jej jedynym pożywieniem w nadchodzącym tygodniu. Potrzebowała również obroku na tydzień, ponieważ po drodze nie znajdzie żadnej paszy dla wierzchowca.

Zastanawiając się nad swoim zadaniem, zupełnie zapomniała o nieznajomym szlachcicu z Królestwa.

Jim stanął na pokładzie Królewskiego Wróbla, pocztowego kutra, który został upodobniony do niewielkiego statku handlowego i któremu na ten czas zmieniono nazwę na Bettina. Załoga składała się z najlepszych żeglarzy i żołnierzy marynarki wojennej, jakich Jim zdołał podkraść admirałowi Tolbertowi, a każdego z nich kiedyś wyszkolił osobiście. Było to czterdziestu pięciu najtwardszych, najbardziej oddanych i niebezpiecznych wojowników na wodach Morza Goryczy i Jim nieraz dziękował losowi za ich umiejętności i lojalność.

Rozmyślał o swoim przelotnym spotkaniu z Sandreeną. Odziany jak dworzanin był dla niej nie do poznania, ale w pokrytym kurzem podróżnym z trzydniowym zarostem mogła rozpoznać Prześmiewcę, który przed laty sprzedał ją w niewolę. Cieszył się, że twarz ma zasłoniętą kefiją, i ulżyło mu, kiedy nie musiał bronić swego życia ani wyjaśniać, jaką rolę odegrał w wydarzeniach, o których najchętniej by zapomniała. Uważał się za szczęściarza, otoczony teraz przez ludzi lojalnych jemu i Koronie, którzy zagwarantują, że bezpiecznie dotrze do celu swej podróży.

Ci marynarze, podobnie jak Amed, zaliczali się do nielicznych, którym Jim powierzyłby swoje życie – poszliby za nim nawet do piekła. A wziąwszy pod uwagę to, co widział przez ostatni miesiąc, był to bardzo prawdopodobny cel ich podróży.

Silny szkwał pozostawił w końcu z tyłu małą łódkę, która płynęła na wschód w kierunku odległego Krondoru. Sztorm zdawał się nadciągać falami i przetrwali cztery dni brzydkiej pogody z rzędu. Ignorując ulewę, Jim pozostał na pokładzie i czekał, aż znajdą się dostatecznie blisko wyspy, aby wysiąść.

W oddali dostrzegł majaczące w mroku kontury zamku na urwiskach wznoszących się nad łatwo dostępną zatoczką na Wyspie Czarnoksiężnika. Ten widok budził równie złe przeczucia jak wtedy, gdy ujrzał go po raz pierwszy. Z doświadczenia wiedział, że to uczucie było rezultatem bardzo subtelnej magii użytej przez Puga Czarnoksiężnika, przemijającym zaraz po wejściu na teren posesji. Zauważył, że na wysuniętej najdalej na północ wieży nie pali się magiczne, złowrogie niebieskie światło, zastąpione przez stosunkowo łagodnie wyglądającą żółtawą poświatę, jakby buzującego na kominku ognia.

Jim zaczekał, aż kapitan Jenson, właściciel statku, wyda rozkaz refowania żagli i rzucenia kotwicy, a potem dał mu znak, że jest gotowy zejść na ląd. Miał na sobie prosty, wygodny strój – wełnianą tunikę i spodnie, skórzany pas z mieczem i nożem, wysokie buty i kapelusz z szerokim rondem – a wszystko starannie wykonane pomimo swojej prostoty. Wsiadł do spuszczonej na wodę szalupy i zaczekał, aż grzywacze wepchną ją na płyciznę, po czym wyskoczył. Już i tak był przemoczony do suchej nitki, więc uznał za zbyteczne czekanie, aż załoga wciągnie łódź na brzeg.

Pragnął jak najszybciej porozmawiać z Pugiem i jego doradcami, a szczególnie z demonologiem Amiranthą. Chciał zrzucić ciężar z serca i przekazać zdobyte informacje, żeby stały się czyimś, a nie jego problemem. On miał keshańskich szpiegów, których trzeba było złapać, rywalizujące gangi, które należało zniszczyć, oraz dworskie życie, które zaniedbywał już zdecydowanie za długo.

Dobrnął do brzegu, ignorując wodę chlupoczącą w butach. Droga z plaży była krótka i szybko się rozwidlała. Po lewej szlak wił się w górę i za grań, a potem w dół do doliny, gdzie znajdowała się rozległa posiadłość, Villa Beata. Zniszczona przed rokiem przez pożar podczas ataku, teraz stała opuszczona, świadectwo nikczemności Belasca i jego sługusów. Po prawej stronie biegła kamienista ścieżka, która prowadziła do czarnego zamku.

Potruchtał ścieżką, żałując teraz impulsywnego skoku w fale przyboju, ponieważ od wody stwardniały mu skarpety w butach. Pomimo deszczu pozostały suche, dopóki nie wskoczył do wody. Nie tylko będzie go czekało mozolne pastowanie, aby ocalić świetnej jakości skórzane buty od zniszczenia przez morską wodę, ale przez swoją niecierpliwość nabawi się również imponującej kolekcji pęcherzy.

Wzdychając z rezygnacją, zastanawiał się, czy któryś z mieszkańców czarnego zamku może mieć balsam do stóp. Dotarł do bramy. Przeszedł po rozchybotanym moście zwodzonym, który pomimo swojego zaniedbanego wyglądu był dobrze utrzymany i mocny.

Sam zamek był doskonałym przykładem ostentacji. Zbudowany pierwotnie przez Macrosa, pierwszego Czarnego Czarnoksiężnika, został wzniesiony przy użyciu magii z czarnego kamienia ze stalowoszarymi plamkami. Strzegąca bramy wartownia wyglądała jak otwarta paszcza zamierzająca pożreć każdego, kto do niej wchodzi. Pusty dziedziniec był zachwaszczony i zakurzony, a podwójne drzwi do zamku otwarte na oścież.

Jim równie dobrze jak ci, którzy tutaj mieszkali, wiedział, że decyzja przeprowadzki z willi do tego nędznego schronienia była częścią podstępu mającego zasugerować Belascowi, że czarnoksiężnik i Konklawe Cieni zostali upokorzeni i przegnani do starej twierdzy, gdzie kulili się ze strachu, czekając na następny atak.

Prawda była o wiele bardziej skomplikowana.

Wchodząc do tego zamku, który wyglądał na opuszczony, Jim rozmyślał o swoich zmieniających się przez ostatni rok kontaktach z tymi ludźmi. Stosunki pomiędzy Konklawe Cieni a rodziną Jamisonów od dwudziestu lat były napięte. Pradziadek Jima, legendarny Jimmy Rączka, późniejszy lord James z Krondoru, poślubił przybraną córkę Puga, Gaminę. Poniekąd byli daleką rodziną, ale z czasem oddalili się od siebie.

Jim przeszedł przez pusty wielki pokój, mijając ogromny kominek. W dawnych czasach taki zamek byłby siedzibą stuosobowego szlacheckiego rodu z jego dworzanami oraz ich rodzinami, którzy w szczególnie zimne noce gromadziliby się w tym jednym pomieszczeniu. Przystanął na chwilę, podziwiając troskę o szczegóły, jaką wykazał Macros Czarny podczas budowy tego zamku. Każdy zwiedzający tę ruinę założyłby, że została zbudowana całe wieki przed jej rzeczywistym wzniesieniem.

Wspiął się na schody prowadzące do tej wieży, w której spodziewał się zastać gospodarza, zastanawiając się, jak jego pradziadek zapatrywałby się na obecną sytuację. Ze wszystkich wzmianek dotyczących jego usposobienia Jim wywnioskował, że byłby zarówno zdenerwowany, jak rozbawiony.

Kiedyś Pug zawstydził księcia Krondoru, późniejszego króla Patricka, deklarując swoją niezależność wobec Królestwa Wysp i praktycznie prowokując Królestwo, aby upomniało się o swoje prawa do niezawisłego księstwa Stardock w Dolinie Snów.

Jim wiedział, że w tym czasie doszło również do sporu z rządzącymi Stardock w imieniu Puga. Jakikolwiek był prawdziwy powód, Pug wycofał się na tę wyspę ze swoją rodziną i świtą. Zaczął także tworzyć Konklawe Cieni, tajną organizację, która stała się ważną częścią życia Jima, chociaż początkowo nie chciał mieć z tym nic wspólnego.

Dotarłszy na ostatni podest schodów, Jim zatrzymał się i pomyślał o swoim raporcie. Przyniósł bardzo nieprzyjemne wiadomości, ale miał właśnie dokonać ważnego wyboru.

Stosunki pomiędzy rodziną Jamisonów i Konklawe pogorszyły się, gdy dziadek Jima został wezwany na królewski dwór i podniesiony do rangi księcia Rillanonu.

W czasach gdy jego dziadek zarządzał stolicą – a w konsekwencji całym państwem – nasiliły się konflikty interesów pomiędzy Konklawe a Królestwem. James z Rillanonu, podobnie jak przed nim jego dziadek, był niezachwiany w swojej lojalności w stosunku do Królestwa Wysp.

Jim rozmyślał, że to mogło był łatwiejsze dla jego pradziadka. W tamtych czasach magowie ze Stardock i Królestwo mieli mniej więcej zgodne cele. Zastanawiał się, czy Jimmy Rączka postrzegałby tę sytuację tak samo jak on.

Ojciec Jima, William Jamison, oraz jego wuj Tłuczek zginęli w wojnach granicznych z Keshem, kiedy Jim był chłopcem, a jego wujeczny dziadek Dashel nie miał żyjących synów. Zanim Jim Tłuczek Jamison skończył dwadzieścia lat, był jedynym żyjącym dziedzicem i zarówno dziadek, jak i jego brat wybrali go na następcę.

Jim usiłował zapomnieć o podstępie, jakiego użyli jego przodkowie, aby namówić go do przejęcia kontroli nad całą przestępczą działalnością wzdłuż wybrzeża Morza Goryczy, a także do objęcia kierownictwa królewskich służb wywiadowczych. Odkrył w sobie talent do obu tych profesji i sprawił, że przestępcza działalność służyła interesom Królestwa, ale to nie ułatwiało mu jednoczesnego zajmowania dwóch stołków.

A teraz miał wziąć na siebie jeszcze większą odpowiedzialność jako w pełni oddany agent Konklawe. Otwierając drzwi do wspólnego pokoju w wieży, zastanawiał się, czy dokonuje właściwego wyboru.

Stanął przed dwoma młodymi kobietami, które robiły na drutach, podczas gdy trzecia podkładała drewno do kominka znajdującego się pod przeciwległą ścianą. Przy ogniu stali trzej mężczyźni, cicho rozmawiając. Jeden młody mag rozpoznał go.

– Witaj, Jimie Tłuczku! – rzekł.

Jim odwzajemnił powitanie skinieniem głowy.

– Jasonie – powiedział. Rozejrzał się. – Gdzie są pozostali?

– Rozproszeni – odrzekł Jason, odgarniając z czoła długie jasne włosy. – Pug wysłał wielu młodszych studentów do domu lub do Stardock, a pozostali zostali przeniesieni w bezpieczne miejsca. Kilku z nas pozostało na wypadek kłopotów i do przekazywania wiadomości. Czego sobie życzysz?

– Muszę porozmawiać z Pugiem – odpowiedział Jim, nie starając się ukryć zniecierpliwienia. Uniósł w górę kulę z matowego złocistego metalu. – To nie działa. Musiałem wynająć szybki statek z Durbinu, żeby tu dotrzeć.

Mag wziął od niego kulę.

– Tsurańskie kule transportowe… Od lat nie mieliśmy żadnej nowej – rzekł. Popatrzył na nią i dodał ze smutkiem: – Obawiam się, że większość rzemieślników, którzy je wytwarzali, zginęła na Kelewanie. Ci nieliczni, którzy przeżyli… – Wzruszył ramionami. – Większość kul, które posiadamy, ma kilkadziesiąt lat, mój przyjacielu – powiedział łagodnie Jason.

Jim wiedział, że ci nieliczni tsurańscy magowie, którzy przeżyli, osiedlili się teraz z resztą ludu w ich nowym świecie albo spokojnie żyli w LaMut. I choć tego nie powiedział, Jason dał mu do zrozumienia, że gdyby Konklawe miało dostęp do nowszych przyrządów, Jim by je otrzymał.

– Tak. Masz rację. Czy teraz mogę porozmawiać z Pugiem? – rzekł, czując się jak głupiec.

– Puga tu nie ma – odparł Jason.

– A gdzie jest?

– Nie wiemy. Nie widzieliśmy go prawie od miesiąca – rzekł przepraszającym tonem młody mag, zerkając na swoich towarzyszy.

– Zatem muszę porozmawiać z Magnusem – powiedział Jim.

– Jego też nie ma – rzekł Jason. – Chodź, usiądź przy ogniu i odpocznij. Mamy sposoby, aby przesłać mu wiadomość, ale to może zająć trochę czasu.

– Przez trochę czasu rozumiesz kilka godzin czy dni? – zapytał Jim, zdejmując skórzane rękawice i podchodząc do stołka stojącego przy kominku.

Jason tylko wzruszył ramionami, a Jim znów poczuł rosnące zniecierpliwienie. Wiedział, że jego załoga będzie czekała, dopóki nie prześle wiadomości albo nie wróci, więc nie widział potrzeby, aby odchodzić od rozgrzewającego ognia. Nie mogąc wymyślić sobie lepszego zajęcia, usiadł wygodnie, oparł się o zimne kamienie, zdjął buty i zastanawiał się tylko, gdzie ci dwaj magowie mogą być.

ROZDZIAŁ DRUGI
Przeczucie

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZECI
Sierżant wiary

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY
Magia śmierci

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY
Spuścizna

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY
Ocalali

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY
Queg

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY
Twierdza

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
Wojna

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
Demonologia

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY
Ucieczka

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY
Sojusznicy

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY
Dawne dzieje

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY
Rzeź

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY
Strategia

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY
Rekonesans

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY
Przywołanie

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY
Atak

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY
Uwolniony demon

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG
Pokłosie

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

ROZDZIAŁ PIERWSZY. Ofiara

ROZDZIAŁ DRUGI. Przeczucie

ROZDZIAŁ TRZECI. Sierżant wiary

ROZDZIAŁ CZWARTY. Magia śmierci

ROZDZIAŁ PIĄTY. Spuścizna

ROZDZIAŁ SZÓSTY. Ocalali

ROZDZIAŁ SIÓDMY. Queg

ROZDZIAŁ ÓSMY. Twierdza

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY. Wojna

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY. Demonologia

ROZDZIAŁ JEDENASTY. Ucieczka

ROZDZIAŁ DWUNASTY. Sojusznicy

ROZDZIAŁ TRZYNASTY. Dawne dzieje

ROZDZIAŁ CZTERNASTY. Rzeź

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY. Strategia

ROZDZIAŁ SZESNASTY. Rekonesans

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY. Przywołanie

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY. Atak

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY. Uwolniony demon

EPILOG. Pokłosie

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: At the Gates of Darkness

Originally published in the English language by HarperCollins Publishers Ltd. under the title At the Gates of Darkness
Copyright © Raymond E. Feist 2010
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Krzysztof Tropiło

Mapka: R.M. Askren

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce
© Steve Stone / Artist Partners Ltd

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
U bram ciemności, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-230-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com