1

Shoza Fogh uciekał. Spadał na dno wiecznej nocy, oszukiwał przestrzeń i czas, przenikał talię kosmosów płonących obcymi konstelacjami. Ilekroć nurkowali do samego dna mijanego świata, wypełnionego po brzegi miliardami fosforyzujących galaktyk, chciał krzyczeć z radości.

Uciekał od swojego ciasnego światka – ogarniała go klaustrofobia, gdy myślał o wąskich tunelach habitatu Valios, gdzie widokowe panele, wydeptane milionami stąpnięć, oferowały od zawsze ten sam pejzaż posypanego mąką kiru. Uciekał od otaczających go ludzi – czuł niechęć, gdy wspominał zaciśnięte w złości wargi Amadei, nieudolnie współczujący uśmieszek Marka Vaclava czy protekcjonalne poklepywanie po ramionach przez osoby, które znał, a przynajmniej spotykał, od tylu lat. Uciekał także – i miał nadzieję, że mu się uda – od samego siebie, bo nienawidził drżących palców i dzwonienia szkła, i zmiętej twarzy o podkrążonych oczach w lustrze co rano. Teraz wygrał los na loterii i czmychał na kraniec wszechświata. Chciał koniecznie komuś o tym powiedzieć.

– Kim pan jest? – zagadnął siedzącego obok tęgiego mężczyznę.

Grubas swoje mocno przerzedzone włosy nosił starannie zaczesane do tyłu, a duża twarz oprócz powagi wyrażała pewien rodzaj zaciętości. Pocił się.

– Handlowcem – odparł natychmiast, jakby oczekiwał na to pytanie. – Mam legalny kontrakt – dodał.

Mężczyzna unikał patrzenia w oczy, uciekał spojrzeniem w bok i w dół, ale jego myszkujący wzrok powracał, gdy tylko nie czuł się obserwowany.

W ciasnej jak dziupla kabinie transświatowca oprócz nich podróżowała jeszcze kobieta. Krzyknęła piskliwie, zasłaniając usta dłonią, gdy błona śluzy pękła z trzaskiem i do pomieszczenia wpadła bandolha Stolz.

– Nie gadać bez potrzeby! – wrzasnęła strażniczka zachrypniętym głosem. – Cisza!

Shoza wytrzeszczył oczy. Widział dziewczynę tylko przez chwilę na początku podróży, przy zajmowaniu miejsc. Wtedy wyglądała jak zwykła sekjuritka i przedstawiła się im w normalny sposób.

– Wyluzuj, kobieto – mruknął niezbyt głośno, akurat tak, aby mogła go zignorować, gdyby chciała. – Nie zgłaszałem się na musztrę.

Nie chciała. Jej twarz stopniowo wykrzywiał jadowity uśmiech, mimika pojawiała się kolejno koło ust, w zagłębieniach policzków, w kącikach oczu. Była szczupła, wręcz chuda, a potrząsanie grzebieniem nastroszonych włosów mogłoby wydawać się śmieszne, gdyby nie stanowiło zwyczajowego ostrzeżenia przed użyciem broni. Miała na sobie z dziesięć lekkich bojowych bransolet, a licho wie, jakie jeszcze giwery większego kalibru rozmieszczono w implantach. Podeszła jak kot i wzięła Shozę pod brodę. Skóra jej opancerzonej dłoni miała fakturę i ostrość grzbietu jaszczurki.

– Nie utrudniaj, przyjemniaczku, bo migiem odcisnę ci serwatkę z mózgu. Jestem waszym ochroniarzem, ale pewnie się nie domyślasz, że przy okazji wzięłam jeszcze fuchę pilota. Macie się zamknąć, jeśli takie jest zalecenie. To stoi w umowie, którą podpisałeś!

Pchnęła go w żuchwę zgiętym palcem wskazującym, niby lekko, lecz wiercący ból rozpełzł się po szczęce. Fogh zaklął, ale tym razem zrobił to ciszej.

– No dobrze – mruknęła, dzwoniąc bransoletami. – Pewnie wiecie, że podczas interkosmicznej translokacji mogą pojawiać się solarki. Ostatnio – zawiesiła na chwilę głos – pojawiają się zawsze. I zawsze są agresywne, a rozmowy pasażerów dodatkowo je irytują. Dokładniej, nakręcają. Dotarło?

– Solarki? – Głos pasażerki był śmiesznie piskliwy. – Brak danych w infobazie…

– Możesz sobie darować szukanie! – warknęła bandolha, przerywając jej w pół zdania. – Mówią, że ludzkie mózgi robią solarkom za matryce, a moc te cholery kradną z anhila. Więc odpręż się, damciu, niczego nie sprawdzaj i siedź cicho. A najlepiej nie myśl, nie ruszaj się, nie mrugaj, nie oddychaj, he, he. Resztę zostaw mnie, za to mi płacą.

Odwróciła się powoli, trzeszcząc nanowęglową skórą, po czym nagle, z półobrotu, uderzyła nad ich głowami, aż zagwizdało powietrze cięte kantem dłoni. Tamtych dwoje jednocześnie krzyknęło, natomiast Shoza najpierw odruchowo się skulił, a potem zdusił śmiech.

– To rozgrzewka – mruknęła Stolz. – A ty nie strugaj wesołka, Fogh. Trochę wyglądasz na takiego, co to ma nie po kolei pod deklem. Może pchnęli cię w megakosmos zamiast terapii wstrząsowej?

Shoza był pechowcem kornie uznającym własną winę, a zamiast psychotropów stosował czarny humor domieszkowany ironią. Vaclav, jego były szef, zwykł mawiać, że przed strąceniem do piekieł dusza Fogha z pewnością spróbuje błaznować na pogrzebie.

– Masz swoją rację, strażniczko, ale mimo to spróbuję współpracować – rzekł z krzywym uśmiechem. – Sporo wrażeń jak na początek urlopu. W takich sytuacjach jak na złość mam parcie na pęcherz. Mogę?

– Ani mi się waż – syknęła, wyraźnie spięta. – Mam was dowieźć w całości i zrobię to, choćby miał mnie szlag trafić!

Jednym rzutem wężowego ciała wskoczyła w błonę żywej śluzy, a ta ugięła się i przepuściła ją z fizjologicznym mlaśnięciem, zasklepiając się natychmiast bez śladu.

Jak bożonarodzeniowe dekoracje z białych i niebieskich lampionów, na monitorach wciąż zapalały się i gasły gwiazdozbiory mijanych kosmosów.

* * *

Shoza zdrzemnął się. Śnił, że pędzi samochodem nieoświetloną ulicą, a z okien wystawowych co chwila strzelają w jego kierunku oślepiające kolumny blasku. Napór światła za każdym razem odbierał fizycznie, niczym uderzenia nagłych szkwałów. Ciśnienie wybuchów jasności było tak duże, że musiał kompensować je szarpnięciami kierownicy.

Nagle ktoś krzyknął głośno; musiał być blisko, tuż obok. Przy twarzy usłyszał świszczący szept… Amadea? Tak, to była ona – wczepiła się w jego ramię paznokciami, chyba wbiła je w skórę, bo bolało jak diabli. Był pewien, że już nie śpi, ale w takim razie skąd na jawie wzięła się Amadea?

– Musimy porozmawiać – wyszeptała.

Ból zelżał. Jej wargi były ciepłe, poruszały się we wnętrzu konchy usznej, łaskotały. Przebiegł go dreszcz – doskonale wiedział, każdy centymetr jego skóry pamiętał, jakie ta mała ma ciało i co potrafi. Nie tylko kojarzyło się z seksem, ono po prostu było czystym seksem, ekstatycznym aż do bólu, zaborczym aż do bezsensu, więc nie starczało już miejsca na nic innego.

Zrobił to odruchowo – przygarnął ją, mocno oplótł ramionami, przycisnął, rozdusił jej wargi swoimi. Poddała się, ale zaraz odepchnęła go ze złością. Nie chciał ustąpić, więc ucisnęła mu łokciem tchawicę.

– Ty draniu! – syknęła. – Poruchać, popieprzyć, tak, to ci w głowie, czyli w jajach, bo u ciebie to naczynia połączone. A potem żegnaj, jesteś nie dla mnie, nie możemy się dogadać. Do kobietopodobnej Lindy na czułostki to i owszem…

– Nie! – krzyknęła Linda. Jej zielone oczy świeciły w półmroku jak ślepia pantery. Tak jest, ona też tu była. Miał, czego chciał: tandem uzupełniających się bab. – Nie chcę cię! – wrzeszczała. – Fogh, jesteś szmatą, bezwolną kukłą, niczym. Wynoś się, nie zasłużyłam sobie na taki los. Nie znam dnia ani godziny, żyję jak na bombie, jesteś psychotoksyczny! Nie próbujesz zasięgnąć porady specjalistów. No jasne, robisz to wszystko, bo taką masz zachciankę, twierdzisz, że możesz w każdej chwili przestać. Więc przestań! Nie chcesz? To oddaj klucze i żegnaj, żałosny wybryku natury! Jesteś u mnie skreślonym epizodem, zaczynam nowy rozdział życia. Odejdź i nie przeszkadzaj. Rozumiesz?

U jego drugiego ramienia wciąż wisiała Amadea, zanosząc się ostrym, szczekliwym śmiechem. Naprawdę musiała mieć szpony, bo teraz darła skórę do mięsa. Strząsnął ją z trudem i przyłożył dłoń do gorącej, lepkiej rany.

– Popełniłeś czyn haniebny – mówił, a właściwie głosił doktor Marek Vaclav. On też przybył; wszystkie hieny zbiegły się do niego jak do padliny w tym zagadkowo realnym śnie. – „Przede wszystkim nie szkodzić”, zdążyłeś już zapomnieć? Cóż, dziwię się, że uniknąłeś odpowiedzialności karnej i wywinąłeś się zakazem wykonywania zawodu. Chyba jasne jest, że w mojej klinice nie masz czego szukać. Zwalniam cię, i robię to z prawdziwą satysfakcją. Idź do diabła, Shozo Foghu, w piekle czekają na ciebie z dobrą posadą!

Ojciec i matka przyszli oczywiście oddzielnie. Marlena Fogh, kobietka w pastelowych koronkach, jak zwykle sprawiała wrażenie obrażonej, trzymała wysoko głowę i nie zabierała głosu. Moses Ghreb powolnym ruchem przeczesywał palcami resztki sztywnych, szpakowatych włosów. Przytył, lecz wciąż jeszcze był przystojny. Mimo to Shoza nigdy nie mógł sobie wyobrazić, w jaki sposób uwiódł matkę bez użycia stukilowej butli gazu rozweselającego.

– Za bardzo się przejmujesz, synu – pocieszał go stary Moses. On jeden zawsze potrafił znaleźć dobre słowo. – Z tego biorą się niepowodzenia. A z tamtą dziewczyną… jak jej było? Simone? Z jej małym postąpiłeś słusznie, dokonałeś wyboru wedle głosu serca. Gdybyś słuchał rozumu i działał zgodnie z przepisami, wykonałbyś podwójny wyrok, więc nie miej sobie nic do zarzucenia. Po prostu znalazłeś się w sytuacji, z której nie było dobrego wyjścia, a i tak wybrałeś najlepsze z możliwych. Pamiętaj: urzędnik zawsze znajdzie paragraf, który zinterpretuje na niekorzyść petenta.

Matka wciąż nic nie mówiła, ale ściągnęła wargi, manifestując w ten sposób opinię o słowach ojca. Musiał być naprawdę ważny powód, dla którego oboje znaleźli się tutaj, w tym samym miejscu i czasie. Przychodził mu do głowy tylko jeden: jego śmierć. Nie zdążył dojść do żadnych sensowniejszych wniosków, bo wydarzenia rozegrały się błyskawicznie.

Amadea, Linda i Marek Vaclav roztrącili rodziców i rzucili się na niego. Momentalnie przeistoczyli się w żądne mordu stworzenia. Co do tego Shoza nie miał wątpliwości – ich oczy były płonącymi ślepiami, a wargi uniosły się, odsłaniając zęby. Nie miał czasu uciekać, więc tylko skulił się w fotelu i odruchowo zakrył głowę ramionami.

W tej chwili do akcji wkroczyła bandolha Stolz, która, jak każda bandolha, prędzej dałaby sobie wypruć flaki, niż ustąpiła pola. Wzięła zaliczkę, złożyła przysięgę i teraz jej przeznaczeniem było wykonanie zadania. Honor gildii über alles! Nie, to już nie mógł być sen. Sen stał się rzeczywistością: przybyły solarki.

Wojowniczka wirowała w dzikim piruecie śmierci. Amadea oberwała szponami po szyi, Vaclav zainkasował potężny cios w czoło. Odgłosy były obrzydliwe – wilgotne prucie i miękki trzask. Shoza mocniej wcisnął twarz w dłonie, ale wszystko słyszał. Dobiegło go kilka podobnych do klaśnięć wyładowań bojowej bransolety Wittera, którą widział na przegubie dziewczyny, i już było po wszystkim. No, prawie.

Gdy uniósł głowę, jego ojciec, stary Moses, stał bez ruchu naprzeciw wojowniczki. W przejściu między fotelami syczała żółta piana, coś strzelało pękającymi bąblami, gotowało się i znikało, wsiąkało w podłogę czy w przestrzeń, może przenikało granice światów pod innym kątem niż oni. Cóż, fizyka już dawno stała się matematyczną filozofią i upraszczanie definicji zjawisk w taki sposób, aby dało się je przeciągnąć do okienka pojmowania dla średnio wykształconych ludzi, było ważnym zadaniem i naukowców, i popularyzatorów. Żółta piana już w niczym nie przypominała Amadei, Marka Vaclava, Lindy czy jego matki Marleny, za to w przypadku starego Mosesa żadna metoda degradacji nie była skuteczna. Bandolha Stolz waliła do niego z ciężkiej broni, zadawała ciosy zdolne powalić dziesięciu, wyskakiwała pod sufit i wiła się po podłodze w paroksyzmie walki i ekstazie zniszczenia, ale na jej twarzy, nagle wypiękniałej od koncentracji, coraz wyraźniej odciskała się trwoga. Z mimiki wojowniczki wynikało, że takich fantomów nie było i nie ma, że nie mają prawa istnieć! Wszak widma i upiory od początku świata prześladowały, straszyły i żłobiły mózgi ludzi koszmarnymi wizjami, ale silną wolą i prawością zawsze dawało się je w końcu odegnać.

– Wam nie wolno tutaj zabijać, nasze światy muszą być osobne! – niezrozumiale krzyknęła Stolz, zatrzymując się naprzeciwko Mosesa. Dyszała ciężko, groziła zaciśniętymi pięściami, w pobladłej twarzy płonęły czerwone oczy.

Więc nie był upiorem, fantomowym cieniem wspomnień Shozy. Nie mógł być także jego ojcem, lecz tylko przybrał postać Mosesa, która coś skrywała, coś bardzo oczywistego i strasznego. Nagle stało się – przybysz plunął żarem. Najłatwiejsze byłoby tłumaczenie, że wypuścił płomień jak połykacz ognia, tyle że ten płomień był świecącym i przejrzystym kłębem słonecznej plazmy. Shoza widział, jak twarz starca jaśnieje, faluje i znika, zamieniając się w kondensat energii, który ukierunkował się i uderzył w Stolz. W trakcie ataku Moses Ghreb zapadł się w sobie i zniknął, a jego ciało, z czegokolwiek było złożone, uległo całkowitej transformacji, otwierając przesmyk do piekła. Pasażerowie doświadczyli tylko liźnięcia gorąca, żar opalił krawędzie foteli i wykładzinę sufitową. Nikomu nic się nie stało… z jednym wyjątkiem. Plazmowy ogień zabił bandolhę.

Przezroczyste halo rozlało się po kabinie, przeniknęło przedmioty i ciała ludzi, uderzyło impulsem radiacji, rozpełzło się po ścianach, po czym opadło na podłogę, formując eteryczną, świecącą warstwę gazu. Wydawało się, że uchodzi szczelinami lub wsiąka w warstwy izolacyjne, bo po kilkunastu sekundach substancja – czy może tylko promieniowanie – znikła.

Shoza odpiął pasy i pochylił się nad potwornie zniekształconą, miejscami zwęgloną twarzą kobiety. Rozchylił pancerną kamizelkę, aby zobaczyć na piersi jedną wielką ranę pokrytą różową galaretą. Był przekonany, że śmiertelna dawka energii, zdolna do unicestwienia nawet bandolhy, przeznaczona była dla niego, a sekjuritka nie doceniła zagrożenia i dała się zabić. Był coś winien tej gruboskórnej wojowniczce.

Zamknął oczy, wykonał hiperwentylację płuc, wyciszył myśli i emocje, rozluźnił się w krótkiej medytacji. Był gotów.

Rozsunął palce, opuścił dłonie i otoczył nimi głowę dziewczyny, a właściwie to, co z niej pozostało.

* * *

Jak zwykle na początku adiunkcji, przeżył wstrząs – nagle, bez żadnych etapów przejściowych, znalazł się na górskiej przełęczy. Otwierającą się w dole misę doliny wypełniał las wiotkich, smukłych pióropuszy młodych drzew. Zazwyczaj zatrzymywał się na chwilę w tym miejscu, aby kontemplować widok, ale teraz czasu było naprawdę mało, jeśli w ogóle nie było już za późno. Przez obraz indykacyjnej wizualizacji niewyraźnie dostrzegał kontur zmasakrowanej twarzy strażniczki. Ostrożnie wyciągnął dłoń, próbując otoczyć poranione ciało unikatową sferą obserwacji. Aby rozumieć uzyskiwane dane, porównywał je do znanych sobie pojęć, i to stanowiło istotę jego oryginalnej metody translacji alegorycznej.

Spieszył się. Wzmocnił sygnały i tak ustawił translację, aby z pasm informacyjnych wydobyć dźwięk i obraz kanałami o podobnej przepustowości. Najczęściej wybierał właśnie te strumienie przekazu, bo angażowały pierwotne zmysły i dostarczały danych intuicyjnych, a te można było dalej interpretować w dowolny sposób, wykorzystując wiedzę, inteligencję czy metodę kojarzenia danych.

Eksplozję informacyjnego chaosu przypłacił ostrym bólem i dopiero po chwili był w stanie wybierać i selekcjonować. Od razu stało się jasne, że nie musi trudzić się dogłębną analizą danych, ponieważ kobieta umierała. Pewnie dlatego nic nie znajdowało się tutaj na właściwym miejscu. Mógł też być inny powód – jeśli gildia bandolhów totalnie modyfikowała ciała swoich członków, co wydawało się bardzo prawdopodobne, miał przed sobą organizm o obcej strukturze bazowej, której musiałby uczyć się od podstaw. Na to nie miał czasu.

Lecz szczęście mu sprzyjało, bo już po kilku sekundach zdołał odnaleźć się w pozornym chaosie. Zauważył prawidłowości, które jednak istniały, wyczuł sens i już wiedział, jak poruszać się po nowym terytorium. Przebiegał główne szlaki, poszukując biochemicznej aktywności, lecz – niestety – nie znalazł w ciele kobiety ani krzty życia. Serce nie biło, krew ciemnymi złogami zalegała w żyłach i tętnicach, płuca nie pracowały, a układ nerwowy…

Drgnął. To było niemożliwe, bo przeczyło prawom fizjologii, ale mimo wszystko rejestrował jakąś nietypową aktywność. Czyżby coś przeoczył?

Nagle sparaliżował go strach. Przecież Stolz także mogła być rodzajem solarki, maskującej się biochemiczną mimikrą i szykującej atak. Nie, niemożliwe. W końcu ostro walczyła z intruzami, a tak daleko posunięty kamuflaż nie byłby konieczny, by go zabić – wszak nie był wojownikiem. Spokój, spokój, mantra, oddech. Wyciszyć się, wejść w rolę emocjonalnie niezaangażowanego obserwatora. Tak, już lepiej.

Gdy wreszcie zdołał się skoncentrować, dostrzegł bardzo słabo świecące zielone nici impulsów, zanikające i znów pojawiające się w pojedynczych neuronach, a potem zobaczył całe pęki podobnie drgających linii w pniach nerwowych, w jego wizualizacyjnym tłumaczeniu postrzeganych jako światłowody. Był to nikły ślad jakiegoś dziwnego życia, ale mógł stanowić punkt zaczepienia. Shoza usiłował odszukać mózg, ale nie szło mu najlepiej. Rejestrował nieznane zbiory danych w postaci czerwonych równin, brunatnych płaskowyżów, kłujących wzrok seledynowych rozlewisk, kłębów pary czy dymów. Nie próbował nawet analizować tych pierwotnych krajobrazów, szukał charakterystycznego obszaru o typowej neuronalnej regularności pszczelego ula… bez rezultatu. Czyżby najnowszy egzemplarz bandolhy nie miał klasycznego mózgu?

– Mózg rozproszony? – mruknął. Bardziej domyślał się, niż słyszał, że jego sąsiad coś mówi, ale zignorował go. Nie miał wyjścia, ponieważ tkwił głęboko w świecie krańcowo odmiennej percepcji. Wzmocnię składową dźwiękową – pomyślał.

Przestawił się na audio. Z dzikiej kakofonii spróbował wyizolować periodyczne odgłosy typowe dla pracy lewej półkuli, a gdy nic z tego nie wyszło, poszukał wysokiego zaśpiewu krótkookresowej pamięci, która pracowała automatycznie – też bez rezultatu. A może cały mózg uległ wypaleniu w eksplozji żaru? Nie, wierzch i tył czaszki pozostały całe. Cóż, tak czy owak, Stolz jest już stuprocentowym trupem, nawet jeśli wciąż można wykryć gasnące echa aktywności układu nerwowego. Takie są fakty. Przy stwierdzaniu zgonu niezmiennie odczuwał smutek, jakaś cząstka każdej śmierci dotyczyła przecież i jego. Oto w jednej chwili unicestwieniu ulegał bezkresny wszechświat jaźni, umierał całkowicie i nieodwracalnie, a to, co powstawało na zewnątrz, stawało się uboższe o tajemnicę istoty obdarzonej świadomością istnienia nie tylko własnego, ale także wszystkich innych. Również jego, Shozy Fogha.

Nagle przypomniał sobie o czymś.

Zacisnął dłonie na okrwawionej głowie i spróbował po raz ostatni. Spieszył się coraz bardziej. Szczęśliwie uzyskana wizualizacja była niemal dokładnie taka, jakiej oczekiwał: cylindryczne urządzenia buchające żółtym ogniem, prymitywne wyobrażenie pieców hutniczych. Cokolwiek to było, jeszcze nie wyczerpało zapasu energii i wciąż pracowało w trupie tej kobiety. Przypomniał sobie: chemiczne neurodopalacze bandolhów, zlokalizowane bezpośrednio w mózgu, w wyniku reakcji sztucznych enzymów uwalniały tlen ze związków organicznych i dostarczały energii. Ulegając stopniowo rozkładowi, przez pewien czas podtrzymywały elementarne funkcje życiowe. Awaryjne polimerowe wszczepy w tym właśnie momencie ratowały jedną z członkiń bractwa. Trafił na ostatni etap procesu – jej życie dogasało, co objawiało się szczątkową aktywnością układu nerwowego. Trzeba jednak spróbować coś zrobić, choćby dla spokoju sumienia.

Usiłował pobudzić fizjologiczne mechanizmy korelacyjne w taki sposób, aby całość ruszyła znów jako jeden organizm. Ukierunkował przeżyciową energię i prymitywnie uderzył. Wykonał mentalne pchnięcie, które powinno zadziałać podobnie do wstrząsu elektrycznego albo „pięści samuraja”. Rezultat daleko przeszedł jego oczekiwania – nagle zobaczył cały mózg, który zajaśniał żółtym rozbłyskiem jak przygasłe ognisko rozżarzające się w gwałtownym podmuchu. Czyżby się udało? Może organizm bandolhy oczekiwał na taki impuls? Potem były już tylko rutynowe czynności: w pniach nerwowych zaktywizował przepływ impulsów sterujących, spowodował elektryczny szok w sercu, podrażnił i zmusił do działania układ oddechowy. Gdy stwierdził, że organizm rusza, wycofał się z adiunkcji i zdjął mokre od krwi i śluzu dłonie z głowy wojowniczki. Wciąż nie wierzył, ale to był fakt: udało się!

Bandolha Stolz spazmatycznie nabrała powietrza, po czym w potężnym skurczu przepony wyrzuciła z płuc co najmniej pół litra zabarwionego na różowo płynu. Odetchnęła ze świstem, szczerząc spękane zęby. Macając wokół, podniosła się na kolana i – wykazawszy się natychmiastową orientacją przestrzenną – szybko popełzła w stronę błony drzwi, zostawiając za sobą szlak krwi i śluzu. W przejściu trwał w letargu anabiozer. Natychmiast wykrył obecność rannej i ożył, rozchylając się z mlaśnięciem; przypominał gigantyczną muszlę albo paszczę rozwierającą się z obleśną ochotą. Shoza jak sparaliżowany obserwował rozgrywający się dramat, lecz jakimś bocznym nurtem myśli dobił się do freudowskich skojarzeń – oto gigantyczny srom otwierający się na przyjęcie płodu w akcie temporalnej inwersji. Płodu uciekającego, uważającego świat za niegodny jego obecności.

Bandolha usiłowała wspiąć się do środka, ale nie miała siły. Jej ciało zwiotczało i osunęło się po obłości skorupy. Fogh podbiegł i podtrzymał dziewczynę, dziwiąc się, jaka jest lekka. Po chwili była już w środku, a macki biostatu oplątywały jej tułów, wnikały do nosa i ust, kładły pielęgnacyjne maski na rany. Muszla zamknęła się z westchnieniem, wyciskając na zewnątrz haft przezroczystego śluzu. Galaretowate sople, które pojawiły się na krawędzi, zostały natychmiast wessane z powrotem.

Shoza odetchnął. Nagły zawrót głowy zmusił go do oparcia się o jajowaty korpus biomechu, który wibrował niespokojnie.

* * *

– Jest pan lekarzem? – dobiegło go pytanie. Zadał je handlowiec. Wpatrywał się w niego z mieszaniną niechęci i rozdrażnienia; widocznie powtarzał je kolejny raz.

Shoza z wysiłkiem powracał do rzeczywistości. Nie czuł się najlepiej i nie miał chęci na wyjaśnienia. Zataczając się, dobrnął do fotela i osunął się na siedzisko.

– Wywiad czy śledztwo? – odburknął, nawet nie próbując być uprzejmym.

Tamten wzruszył ramionami.

– Ja odpowiedziałem, kiedy pan był ciekaw, ale pan przecież nie musi. Moja profesja jest bardzo zwyczajna, więc nie robię ze sprawy ceregieli.

Shoza próbował się odprężyć, wykrzywiając usta w uśmiechu. Ludzie bywają straszliwie upierdliwi, i to najczęściej w najmniej odpowiednim momencie.

– Zgadza się, mam wykształcenie medyczne.

– Musimy być tacy oficjalni? – Mężczyzna ożywił się. – Jestem Wittlin Kipchener.

Fogh widział tylko jedną możliwość: popłynąć z prądem. Na nic innego nie miał siły.

– Shoza Fogh. Czy pani zechce dołączyć do nas? – zwrócił się do skulonej w swoim fotelu pasażerki. Istniała szansa, że Wittlin nią się zainteresuje.

– Na-talia Well-sky – wyjąkała. – Co to było?

Niestety Wittlin nie kwapił się do udzielania wyjaśnień. Fogh z trudem zebrał myśli. No właśnie, co to mogło być?

– Bandolha próbowała usunąć nieproszonych gości – mruknął. – I prawie jej się to udało… prawie. Nie przetrzymała tego ostatniego, w czymś musiał być inny niż reszta. Przykro mi, ale wiem niewiele więcej… Natalio. Przypuszczam, że Stolz przetrwa w stanie półżycia, aż wrócimy, a w szpitalu wyciągną ją z tego. W końcu sam dostarczyłem tych cholernych solarek, wszystkie były fantomami moich przyjaciół czy bliskich. Czuję się winny, bo physis mego ojca napadła na tę dziewczynę. Cholernie skuteczna podróbka, jak sądzę przeznaczona dla mnie, najpierw trafiła na zajadłą służbistkę. Tylko dlatego tu jeszcze siedzę, zamiast żeglować między kosmosami w postaci plazmowego wyziewu.

Nie musiał tego mówić. Wielu durnych rzeczy w życiu nie musiał robić.

Wittlin sapnął z dezaprobatą.

– Jak widzę, oboje wiecie tyle co nic. Zjawy tego rodzaju mógłby równie dobrze wytworzyć każdy z nas – obwieścił autorytatywnym tonem. – Jedno wydaje się oczywiste: wyłącznie podświadomość steruje tworzeniem fantomów, świadomość nie ma wpływu na ten proces. Inna sprawa, że zjawisko zachodzi tylko podczas skoku transświatowego. Zgodnie z zasadą antropiczną przy podchodzeniu do kolejnego progu nowy kosmos za każdym razem jest dla nas kreowany od początku i wtedy warunki sprzyjają także tak zwanym kreacjom pobocznym. Gdyby można było nauczyć się świadomie sterować tym procesem i wyprodukować coś pożytecznego!

– Na przykład coś, czym można pohandlować? – spytał Shoza i poniewczasie ugryzł się w język. Kupiec, jak zwał go w myślach, coś wiedział i zrażanie go nie było najlepszą strategią.

Wittlin rzucił mu nieprzyjazne spojrzenie.

– Kolego, świat tak jest urządzony, że ludzie kupują pożyteczne przedmioty. I dzięki Bogu, bo w przeciwnym razie bez przerwy by o nie walczyli.

– A tak nie walczą?

– Niektórzy owszem – przyznał. – Ci, którzy chcą mieć wszystko darmo. Jest sporo takich, którzy brzydzą się pracą, ale nie dostatnim życiem.

Zapadło niezręczne milczenie. Na monitorze z burej nicości wyłaniał się kolejny usiany gwiazdami kosmos.

– Co z nami będzie? – wykrztusiła Natalia. Najwyraźniej źle radziła sobie z szokiem i w jej głosie pobrzmiewała histeria.

Odezwał się Wittlin.

– Każdy statek ma urządzenia i procedury awaryjne, wystarczy poczekać, aż zadziałają. Są zdublowane, na wszelki wypadek. Najpierw zostaniemy poinformowani o sytuacji, a następnie w dogodnym momencie automatyczny pilot zakończy rejs, zawracając jednostkę do miejsca startu. Takie są procedury standardowe.

Kobieta skinęła głową, ale jej szeroko otwarte oczy wciąż zdradzały strach. Jak przerażone, ale przyczajone zwierzę – pomyślał Shoza.

Na razie wyszli obronną ręką, lecz Fogh nie potrafił się odprężyć. Wyglądało na to, że jakaś przemożna siła nie pozwala mu oddalić się od wytartych pokładów Valios, głupawych uśmieszków żegnających go przyjaciół, ostatniej rozmowy z Markiem Vaclavem, a także od dziwnych wydarzeń poprzedniego dnia. Odlatując, miał nadzieję… chyba na to, że znów będzie mógł mieć nadzieję. Teraz physis jego ojca zarządziła powrót. Cóż, będzie wytrwały i wykorzysta pierwszą okazję, jeśli jakaś jeszcze się trafi. Uparcie nie dopuszczał do siebie myśli, że łańcuch zdarzeń prowadzących do tej wyprawy był zbyt nieprawdopodobny, by mógł się powtórzyć.

Kiedyś, jeszcze przed aferą z Simone, Marek Vaclav powiedział mu, że nie można przez całe życie uciekać. Erudyta, a nie miał pojęcia, że u niektórych ludzi imperatyw ucieczki jest osobistą i nieodłączną cechą, tak jak za długi nos czy odstające uszy.

Spis treści

WŁADCY ŚWITU

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

Spis treści

Strona redakcyjna

Copyright © by Andrzej Zimniak, 2014

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by

REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach:

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Redaktor: Błażej Kemnitz

Projekt, opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Władcy świtu, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-324-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40, fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

e-Book: Sławomir Folkman / www.kaladan.pl