David Weber

David Drake, S. M. Stirling

HONOR HARRINGTON

Więcej niż Honor

Przełożył Jarosław Kotarski

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: More than Honor

Copyright © 1998 by David Weber
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Anna Poniedziałek
Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: David Mattingly

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Więcej niż Honor, wyd. I, dodruk, Poznań 2009)

ISBN 978-83-7818-944-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax: 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

NOTKA

DAVID WEBER

Piękna przyjaźń

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

DAVID DRAKE

Udana wycieczka

S.M. STIRLING

Małe wsparcie ogniowe

DAVID WEBER

Wszechświat Honor Harrington

LOTY KOSMICZNE – HISTORIA I ASPEKTY TECHNICZNE

LOGISTYKA UŻYCIA ŻAGLI WARSHAWSKIEJ

ZASADY KOLONIZACJI

GWIEZDNE KRÓLESTWO MANTICORE

Cykl Honor Harrington

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

NOTKA

Zbiór Więcej niż Honor to trzy nowele napisane przez trzech najlepszych autorów militarnej fantastyki: Davida Webera, Davida Drake’a i S. M. Stirlinga, oraz aneks autorstwa D. Webera Wszechświat Honor Harrington podający historię kolonizacji kosmosu i układu Manticore oraz inne informacje merytoryczne dotyczące realiów cyklu. Akcja nowel dzieje się naturalnie w tymże wszechświecie, uzupełniając pewne luki lub dokładniej opisując wcześniej wzmiankowane jedynie tematy. Na przykład w Kwestii honoru lady Harrington powiedziała przyjaciołom, że ludzie i treecaty poznały się dzięki pewnej dziewczynce i upodobaniu treecatów do selera naciowego. Kim było to dziewczę i jak to dokładnie wyglądało, opisuje nowela Piękna przyjaźń.

DAVID WEBER

Piękna przyjaźń

ROZDZIAŁ I

Wspinający się Szybko zatrzymał się na pierwszej solidnej gałęzi i zabrał się do starannego czyszczenia przednich chwytnych i środkowych łap z wszechobecnego błota. Nienawidził chodzenia po ziemi w taką pogodę, gdy śnieg i lód zmieniły się w błotnistą breję. Za śniegiem też nie przepadał, ale śnieg przynajmniej w końcu topił się i spływał z futra, a nie zastygał w skorupę twardą niczym kamień. Najbardziej zaś lubił porządne, słoneczne dni, gdy błota już nie było, ale na to musiał jeszcze poczekać. Ocieplenie miało swoje dobre strony – powęszył z uznaniem, czując coraz to nowe zapachy budzącego się życia. Na nagich dotąd gałęziach pojawiły się pierwsze pąki. W normalnych warunkach Wspinający się Szybko powinien dotrzeć na czubek, ułożyć się wygodnie i pozwolić wiatrowi przewiać futro. Dziś jednak miał ważniejsze sprawy na głowie.

Skończył przymusowe mycie i wstał, wyciągając się na całą długość – tylnymi łapami stojąc na gałęzi, chwytnymi przytrzymując się pnia. I rozejrzał się uważnie. Nie dostrzegł żadnego dwunoga, ale to o niczym nie świadczyło – dwunogi były nieprzewidywalne. Klan Jasnej Wody, do którego należał, dopiero od niedawna miał z nimi kontakt, ale inne klany obserwowały ich od pełnych dwunastu obrotów pór. Oczywiste było, że dwunogi znają różne zmyślne sztuczki, których istnienia Lud wcześniej nie podejrzewał. Jedną z nich była umiejętność obserwowania z tak daleka, że nie sposób było ich wywęszyć, wyczuć czy dostrzec. Ponieważ jednak teraz Wspinający się Szybko nie wykrył niczego, co wskazywałoby, że jest obserwowany, ruszył spokojnie w dalszą drogę wzdłuż gałęzi, zapuszczając się dalej na wykarczowany obszar.

Kiedy wylądowały pierwsze latające rzeczy i wysiadły z nich pierwsze dwunogi, zaczynając wycinkę drzew, klan zachował spokój, bowiem klany, których tereny zostały już najechane przez dwunogi, ostrzegły wszystkich, czego mogą się spodziewać. Dwunogi potrafiły być niebezpieczne, ciągle zmieniały otoczenie, ale w przeciwieństwie do zabójczego kła czy śnieżnego myśliwego nie zabijały ani przypadkowo, ani dla przyjemności. Myśliwi i zwiadowcy obserwowali ich poczynania od samego początku zza zasłony oszronionych liści, siedząc wysoko na gałęziach. Dwunogów nie było wielu – rozeszli się, niosąc dziwne rzeczy. Niektóre błyszczały albo mrugały światełkami, inne stały na wysokich, cienkich nogach. Dwunogi przestawiały jedne, patrzyły przez inne, a potem wbijały w ziemię paliki z dziwnego nie-drewna. Śpiewający wspomnienia Klanu Jasnej Wody sprawdzili pieśni, które dotarły z innych klanów, i zdecydowali, że rzeczy, przez które dwunogi spoglądały, były jakimiś narzędziami. Wspinający się Szybko zgadzał się z tym wnioskiem, mimo że narzędzia te w niczym nie przypominały siekier czy noży ani nie były wykonane z niczego, co byłoby podobne do krzemienia, drewna czy kości, których używał Lud.

I właśnie dlatego dwunogi należało nader dokładnie obserwować… i to skrycie. Przedstawiciele Ludu fizycznie nie byli duzi, ale za to sprytni i szybcy, a dzięki narzędziom i ogniowi zdołali dokonać znacznie więcej niż wszystkie dotąd napotkane istoty większe i głupsze. Poza dwunogami, bo najmniejszy z nich i tak był dwa razy wyższy niż dorosły myśliwy. I nawet gdyby ich narzędzia nie były lepsze (a były i to znacznie – widział to na własne oczy), większe rozmiary dawały im o wiele większe możliwości. I choć jak dotąd nic nie wskazywało na to, by dwunogi miały zamiar zagrozić Ludowi, to nic też nie wskazywało, by tego zrobić nie chciały. Więc dobrze się składało, że można ich było z taką łatwością obserwować.

Wspinający się Szybko zwolnił, gdy dotarł do ostatniego skrzyżowania gałęzi. Przez długą chwilę siedział bez ruchu, stając się praktycznie niewidoczny – jego kremowo-szare futro zlało się z pniami i gałęziami okrytymi pierwszymi zielonymi pączkami. To jest byłby niewidoczny, gdyby odruchowo nie czesał chwytną łapą wąsów. Nasłuchiwał uważnie tak słuchem, jak i myślami i to te ostatnie wyczuły słaby blask umysłów oznaczający, iż w pobliżu znajdują się dwunogi. Nie była to jasna, zrozumiała łączność jak w przypadku kogoś z Ludu, dwunogi bowiem miały ślepe umysły, ale było w niej coś… miłego. A to było dziwne, dwunogi bowiem były bardzo niepodobne do Ludu. Śpiewający wspomnienia wysłali swe pieśni daleko i szeroko, gdy pierwsze dwunogi pojawiły się dwanaście obrotów sezonów temu, szukając jakiejkolwiek pieśni któregokolwiek z klanów, która mogłaby powiedzieć im cokolwiek o tych dziwnych stworzeniach i o tym, dlaczego przybyły.

Nikt nie był w stanie odpowiedzieć na te pytania, ale śpiewający wspomnienia Klanu Tancerzy z Błękitnych Gór i Klanu Szybkich Biegaczy Ognia pamiętali bardzo starą pieśń – miała prawie dwieście obrotów. Pieśń nie wyjaśniała, skąd pochodzą dwunogi czy po co przybyły, ale opowiadała o pierwszym spotkaniu Ludu z nimi. Zwiadowca, który przyniósł ją śpiewającym, widział jajopodobną rzecz, która spadła z nieba na słupie ognia i światła, grzmiąc przy tym głośniej niż najgwałtowniejsza burza.

Takie zamieszanie naturalnie posłało wszystkich w bezpieczne kryjówki i tylko zwiadowcy ukryci wysoko wśród gałęzi obserwowali, jak ze srebrnego jaja wysiadają dziwne, fascynujące stworzenia. Długo nikt nie próbował się do nich zbliżyć, ale być może w końcu ktoś by się odważył, gdyby zabójczy kieł nie spróbował zjeść dwunoga.

Lud nie lubił zabójczych kłów, choć wyglądały jak jego większa wersja. Były jednakże głupie i złe. Ktoś takiej wielkości w sumie nie musiał być mądry – zabójcze kły były największymi, najsilniejszymi i najgroźniejszymi myśliwymi świata, ale często zabijały dla samej przyjemności mordowania. I nie obawiały się nikogo… z wyjątkiem Ludu. Nigdy nie zrezygnowały z okazji zjedzenia samotnego zwiadowcy czy myśliwego, jeżeli okazał się wystarczająco głupi, by dać się złapać na ziemi. Unikały jednak centralnych części terenów każdego klanu, gdy bowiem do ataku przystępowali wszyscy myśliwi i zwiadowcy, wielkość przestawała mieć znaczenie.

Ten, który zaatakował dwunoga, odkrył, że powinien się bać jeszcze kogoś. Podobnego odgłosu nikt z Ludu dotąd nie słyszał, ale po głośnym „Craaack!” wydanym przez rurowaty przedmiot niesiony przez jednego z dwunogów zabójczy kieł zrolował się w trakcie skoku, po czym znieruchomiał na ziemi. W jego głowie ziała krwawa dziura zaczynająca się na czole i kończąca z tyłu czaszki.

Po pierwszym zaskoczeniu zwiadowców ogarnęła dzika radość, ale po niej przyszło zastanowienie: wszystko, co jednym warknięciem potrafiło odebrać życie zabójczemu kłowi, mogło to samo zrobić z każdym z nich. Dlatego podjęto decyzję o dalszym obserwowaniu dwunogów z ukrycia, dopóki nie zbierze się o nich więcej informacji. Niestety nim to nastąpiło – gdzieś mniej więcej po jednej czwartej obrotu – dwunogi rozmontowały dziwne prostokątne siedziby, zapakowały wszystko do jaja i odleciały.

Wspinający się Szybko żałował, że niczego więcej się o nich nie dowiedziano. Doskonale rozumiał potrzebę zachowania ostrożności, ale żałował, że zwiadowcy Klanu Błękitnej Góry nie byli odrobinę mniej ostrożni. Być może już wówczas Lud mógłby dowiedzieć się, czego chcą dwunogi albo też jak powinno się wobec nich postępować. A gdyby nie stało się to jeszcze za ich pierwszego pobytu, to byłoby dość czasu na podjęcie takiej decyzji, nim zjawiły się ponownie i to tym razem na dłużej.

Wspinający się Szybko uważał, że te pierwsze dwunogi były podobnie jak on zwiadowcami. Każdy klan tak postępował, zmieniając czy też rozszerzając swój teren, a dwunogi nie były głupie. Nie bardzo tylko rozumiał dlaczego, jeżeli taka była rzeczywista przyczyna, dwunogi tak długo zwlekały, nim reszta klanu podążyła za zwiadowcami, i dlaczego aż tak bardzo rozsiali się po terenie. Siedziba, którą obserwował, została zbudowana przez ponad tuzin dwunogów i to z dużym wysiłkiem nawet przy ich zmyślnych narzędziach. I była dość obszerna, by ich wszystkich pomieścić, a ci, którzy ją zbudowali, po zakończeniu pracy po prostu odlecieli i przez pełne dziesięć dni budowla stała całkowicie pusta. A potem zamieszkało w niej tylko troje dwunogów i to jedno z nich młode, chyba że mylił się w ocenie ich wieku i wyglądu. Ciekawiło go też, co stało się z resztą miotu, ale nie to było najważniejsze. Ważne było odkrycie, że skoro dwunogi tak bardzo rozdzielały swoje siedziby, to tym samym nie mogły się ze sobą komunikować.

Był to jeden z powodów, dla których wielu zwiadowców uważało, że dwunogi pod każdym względem różnią się od Ludu. Bo właśnie zdolność porozumiewania się wyróżniała Lud spośród innych, nie myślących stworzeń. Wszystkie one, i zabójcze kły, i mniejsze stworzenia, na które polował Lud, były zamknięte w sobie i nie potrafiły rozmawiać. Jeżeli dwunogi miały nie tylko ślepe umysły, ale także świadomie unikały innych przedstawicieli swojej rasy, nie mogły być ludopodobne. Wspinający się Szybko nie zgadzał się z tym, choć nawet sam sobie nie potrafił wytłumaczyć tak do końca dlaczego. Był jednak przekonany, że dwunogi stanowiły swoistą odmianę Ludu. A poza tym fascynowały go – dlatego wielokrotnie słuchał pieśni o ich pierwszym przybyciu. Próbował zrozumieć, czego chciały, gdyż nawet teraz w pieśni wyczuwało się pewne tony podobne do tych, jakie wyczuwał u dwunogów, które podglądał.

Niestety pieśń została zbyt wygładzona przez licznych śpiewających, nim dotarła do Śpiewającej Prawdziwie, która wykonała ją przed Klanem Jasnej Wody. Tak często bywało z pieśniami starymi, jak i pochodzącymi z daleka, a ta była zarówno starą, jak i powstała na odległych terenach. Obrazy pozostały ostre i jasne, ale zostały subtelnie zmienione przez wszystkich poprzednich śpiewających. Dlatego też choć wiadomo było, co dwunogi zrobiły, nie sposób było się z niej dowiedzieć dlaczego, a ślady blasku umysłu zostały już dawno zatarte.

Wspinający się Szybko dzielił się tym, co, jak sądził, odebrał od „swoich” dwunogów, ze Śpiewającą Prawdziwie – zresztą jego obowiązkiem było regularnie składać meldunki śpiewającym wspomnienia. Ale na wypełnieniu obowiązków w jego wypadku się nie skończyło – przekonał Śpiewającą Prawdziwie, by zatrzymała na razie dla siebie jego podejrzenia, bo nie chciał się stać pośmiewiskiem innych zwiadowców. Ona się z nich nie śmiała, ale także nie zgodziła się ze wszystkimi. Wiedział, że chciałaby znaleźć się na terenach klanów Błękitnej Góry i Szybkich Biegaczy Ognia, by wysłuchać ich pieśni od najstarszych śpiewających wspomnienia, ale było to niemożliwe. Śpiewający byli pamięcią i częścią mądrości każdego z klanów. Zawsze były nimi samice i nigdy nie ryzykowano ich zdrowia czy życia. Jeśli klan nie miał ich w nadmiarze, wszystkich dokładnie strzeżono, odmawiając także spełniania co niebezpieczniejszych życzeń. A ona była następczynią najstarszej śpiewającej… Wspinający się Szybko doskonale to rozumiał, ale nie było mu łatwo żyć z tymi ograniczeniami. Bycie bratem śpiewającej wspomnienia przestawało być miłe, kiedy zaczynała narzekać na niesprawiedliwość i na to, co jemu wolno, a jej nie.

Wspinający się Szybko zachichotał radośnie: sprawdził – był zbyt daleko, by mogła słyszeć jego myśli, więc mógł sobie pozwolić na złośliwość. Podczołgał się bezgłośnie do ostatniego pnia. Wspiął się po nim na swoją gałąź, dotarł do jej rozwidlenia i ułożył się wygodnie w miękkim legowisku z liści i gałązek. Po zimie wymagało pewnych napraw, ale nie spieszył się z nimi, głównie z powodu braku budulca, który dostępny będzie dopiero za wiele dni.

Liście były dobrą osłoną i materiałem budowlanym, ale miały też swoje mankamenty. Na przykład odcinały dopływ promieni słonecznych, które teraz padały na legowisko, pogrążając je w miłym cieple. Przeciągnął się, mruknął z zadowoleniem i oparł brodę na chwytnych łapach, nastawiając się na długie czekanie. Zwiadowcy szybko uczyli się cierpliwości, a jeśli wymagali w tej kwestii pomocy, to nauczycieli było aż za wielu, od zabójczego kła zaczynając. Wspinający się Szybko nigdy nie potrzebował lekcji poglądowych i to, w połączeniu z pozycją siostry, powodowało, że był zastępcą Krótkiego Ogona – głównego zwiadowcy klanu. Dlatego też został wybrany do obserwowania tych dwunogów od chwili ich pojawienia się.

A teraz czekał bez ruchu i przyglądał się ostro zadaszonej kamiennej siedzibie, którą dwunogi zbudowały na środku wykarczowanej przez siebie polany.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki