Prolog

Wrzesień 2012

Czarne niebo ukryte jest za jeszcze czarniejszymi chmurami.

Ich samotne formacje próbują bezdźwięcznie zbliżyć się do siebie, lecz im się nie udaje i na ziemię spada ulewny deszcz. Ciężkie, gęste krople, które uderzają o ziemię i rozszczepiają się w wiszącą w powietrzu mgiełkę.

Pod ołowianym sklepieniem leży zamarznięte miasto. Jego mieszkańcy użyczają światła niegościnnemu niebu, w oknach zapalają się i gasną lampy, a ich mruganie staje się wiadomością nadawaną alfabetem Morse’a. Żyjemy, nie poddajemy się, bez względu na to, jakie dopadną nas troski.

Otacza ich przyroda.

Słaby wiatr wieje na ściernisku rzepakowego pola. Samotne dęby na równinie skrzypią cicho i upuszczają na ziemię zmęczone liście.

Niespokojna tafla jeziora Roxen odbija niebo niczym lustro, a fale uderzają ostrożnie o puste plaże przy Sandvik. Po drugiej stronie jeziora szemrzą ujścia dziesięciu potoków, a w ciemnych rozlewiskach stojącej wody wylęgają się ostatnie komary, które, spragnione, szykują się, by wyfrunąć nad równinę Östgöta.

W nocy na polach panuje cisza; są zadowolone z deszczu, który w ostatnim czasie spadł w tej okolicy. Mokra ziemia oblepiła korzenie ostatnich plonów.

Krowy unoszą głowy ku chmurom na niebie.

Owce chronią się pod koronami dębów.

Lisy wietrzą w lesie zdobycz.

Dziki ryją w zaroślach.

Chmury pozwalają, by wiatr niósł je nad miastem i nad dzielnicą willową Hjulsbro; na domy wpływowych ludzi nad rzeką Stångån spada deszcz.

Krople bębnią o dach jednego z domów, gdzie w tej chwili kłębi się i wiruje cały krzyk świata, przechodzi w jednostajny, głuchy jęk.

Ktoś uniósł pistolet.

Ręka mu nie drży.

Na zewnątrz, na Stentorpsvägen, nie słychać stłumionych strzałów.

Nagie ciała w jacuzzi rozdzierają kule, nie ma już dla nich ratunku.

Dziewczynka krzyczy w noc. Jej krzyk słyszą niemal wyłącznie martwi.

Ale oni nie mogą jej pomóc.

Krew płynie z ran po kulach i falująca woda w jacuzzi zabarwia się na czerwono.

Nikt już nie oddycha.

Słychać tylko niespokojny szum mieszający się z szelestem tkaniny, krew płynąca we wciąż jeszcze żywych naczyniach, zimna dłoń na ustach dziewczynki, już dobrze, cicho, cicho.

W pokoju panuje niemal całkowita ciemność, a na białych kafelkach ścian tańczą słabe cienie krzewów rosnących w ogrodzie za oknami. W basenie połyskuje czarna mozaika.

Ciała mężczyzny i kobiety leżą blisko siebie, ale martwa dłoń kobiety zsunęła się z ramienia mężczyzny i spoczywa w czerwonej, syczącej wodzie.

Dziewczynka płacze.

Znika w ciemności.

Nie walczy, próbuje tylko pamiętać, że ma oddychać, ma zaledwie pięć lat i podąża za obcą siłą.

Mamo, tato. Jak długo będziecie tam leżeć?

Ogród domu opada w stronę Stångån, woda jest tu spokojna, z dala od huku elektrowni. Rzeka odpływa, jakby chciała uciec od podziurawionych kulami ciał.

Deszcz przestał padać.

Płacz dziewczynki zmienił się w inną wodę, w szeroką rzekę daleko stąd, o wiele dalej, niż byłaby w stanie zawędrować jakakolwiek chmura.

Z obcej rzeki unosi się para, obejmuje udręczoną tęsknotą twarz kobiety.

Kobieta jest kapsułką słów:

„Siedzę tu nad rzeką, na stromym brzegu, gdzie nie chce rosnąć trawa. Wszyscy rybacy unikają tego miejsca, bo mówi się, że mieszkają tu duchy, duchy zapomniane od czasów wojny, duchy, które czekają, aż ich ukochana przyjdzie i je zabierze.

Gdy duchy są niespokojne, mogę je pocieszać, by zapomnieć o własnym niepokoju i tęsknocie.

Są tu ryby.

Ale jeszcze do dziś czasami rodzą się z dwoma głowami i czterema sercami, które biją nieregularnie pod ich srebrną łuską.

Pamiętam dotyk ciepłej skóry tuż przy mojej, miękki jak najdroższy jedwab na bazarze, ale cieplejszy, cieplejszy przy ciele i we mnie.

Wspomnienie jest teraz tęsknotą i dlatego nie pozwalam sobie, by o tobie pamiętać.

Nie pozwalam sobie na nadzieję.

Co mogę zrobić?

Mogę chodzić tu nad rzekę i czekać na duchy, na twarze w chmurach.

Nie widzę w chmurach twojej twarzy.

Zamiast tego patrzę w dół, w letnią wodę rzeki, wyczuwam drobne wiry tam, gdzie przepływają gigantyczne sumy czyszczące dno.

Widzę węgorze, wiją się, lśnią.

Poruszają się jak ty we mnie. Twoje ruchy w mojej letniej wodzie, i nie chcę pamiętać, ale pamięć twoich ruchów przed narodzeniem to coś, czego nie mogę wyprzeć z mego serca.

Jest tam jak przekleństwo.

Lecz również jak dar.

Jestem tobą.

Nic nie może tego zmienić.

Żadna potrzeba pieniędzy. Żadna inna miłość. Żadna siła na ziemi. Żadne skargi ani pragnienia duchów.

Gdzie jesteś? Bo gdzieś musisz być. Wiem to.

Możesz sobie kupić świnię za te pieniądze, powiedział i się roześmiał. Świnia może się tobą zająć, a na odwrót nie.

Śmiali się, kiedy to powiedział.

Pokłoniłam się.

Odeszłam stamtąd”.

W jednym z najciemniejszych pokojów świata kapie woda z kranu.

Przedsionek tego, co jest piekłem na ziemi. A może pokój jest samym piekłem.

Dzieci tu nie płaczą.

Kwilą, ale nie zaczęły jeszcze wątpić, że są ludzkimi istotami.

A child for a pig.

A child for a pig.

Deszcz leje strugami na blaszany dach, świat jest tak przesycony wilgocią, że płuca dzieci napełniają się wodą przy każdym oddechu, jest tak wilgotny, że można się utopić, wcale nie będąc pod powierzchnią wody.

Ale dzieci jednak oddychają.

Śnią o zabawach, o ludziach-potworach, o miłości, której nigdy nie zaznały, nieświadome cierpienia, jakie je czeka, nieświadome, że wciąż jeszcze istnieje nadzieja dla ich dusz.

Dziewczynka jest jeszcze daleko, bardzo daleko, ale zmierza ku nim.

Gdzie jestem?

Zastanawia się dziewczynka w swym samotnym śnie.

Nie chcę się obudzić, nie chcę.

Czarne chmury się rozwiewają, nie chcą zobaczyć następnego dnia.

Z wdzięcznością zmierzają ku swojemu upadkowi.

Wolne od dylematów ludzi.

I. Samotna miłość

1

Środa, jedenasty września

Malin Fors leży skulona w łóżku w swoim mieszkaniu przy Ågatan. Sen trzyma ją w mocnym uścisku, a dźwięki deszczu bębniącego o parapet nie przenikają do jej snów. Szepcze:

„Tove, Tove, Tove”.

Jedyne, co jest mi droższe od mojego życia, to twoje życie.

Nigdy ode mnie nie odchodź, bo kto wtedy będzie mnie ratował od koszmarów?

Malin Fors przewraca się w pościeli.

„Chcę się obudzić” – szepcze.

Ale nie może się obudzić. Zamiast tego widzi rzekę Stångån płynącą nocą przez Linköping, widzi ją, jak uchodzi do jeziora Roxen, a wszystkie utopione słowa niemego jeziora stają się mgłą, która unosi się nad łąkami.

Twarz we mgle.

Twarz niemowlęcia.

„Kim jesteś?”

Malin krzyczy przez sen. Jej ciało zalewa letnia woda, która kołysze jej duszę na niekończącej się fali.

Z mroku snu słyszy głos:

„Nigdy nie będziesz mogła urodzić dziecka”.

Dziecko, Malin.

Chcę się teraz obudzić.

Chcę się urodzić z wilgoci tego snu.

Chcę się odrodzić jako człowiek bez pragnień i marzeń, człowiek, który jest wolny i stworzony według najszczęśliwszych reguł i okoliczności.

Sen z niej drwi.

Odpowiada mu kpiącym śmiechem i przez ten śmiech słyszy płacz dziecka, dziewczynki.

Czy to ty, Tove?

„To nie ja, mamo”.

To musi być jakieś inne dziecko.

Teraz Malin pragnie pozostać w tym śnie, lecz sen ją opuszcza. Czuje wilgotne, chłodne prześcieradło dotykające skóry, czuje szorstkie, ciepłe ciało obok siebie, lśniącą wilgoć osadzającą się w maleńkich, niemal niewidocznych kropelkach na włoskach pokrywających plecy Petera, i teraz jest rozbudzona, a jej pierwszą myślą jest: to łóżko jest za małe, musimy kupić większe łóżko.

Myśli o tym, jak się kochali, zanim zasnęli. Oboje jak seks-maszyny. Mechanicznie, każdy jego najdrobniejszy ruch wydawał się mówić: „Niech tym razem zaskoczy”, coraz większa desperacja w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, jednak w jego ruchach tego wieczoru było coś jeszcze, jakby się poddał, jakby miał już dość.

Ich rozmowa sprzed kilku miesięcy, tu, w tym łóżku:

– Muszę zostać ojcem, Malin. Już pora.

– Spróbujemy jeszcze raz.

– Musisz znów iść do lekarza.

– Po co?

– Śrut, który utkwił w ścianie macicy, mógł spowodować uszkodzenia.

Peter nigdy wcześniej nie wspominał o ranie postrzałowej, którą odniosła ubiegłej wiosny. Była jak niewidzialne wiadro ze żwirem w tle ich nadziei i oczekiwań.

– Lekarz mówił, że jest w porządku.

– Co on może wiedzieć?

– Sam jesteś lekarzem. Powinieneś chyba wiedzieć.

Peter zrezygnował, słysząc jej słowa, umilkł i odwrócił wzrok, jakby w jakiś sposób próbował przekonać samego siebie, że dziecko ich miłości naprawdę jest możliwe, mimo że oboje zbliżali się do czterdziestki, mimo śrutu, mimo zwątpienia i wszystkich złych rzeczy, na jakie narazili swoje ciała.

Mimo wszystko.

Malin przysuwa się bliżej Petera, przytula do jego spoconego ciała i teraz całe łóżko jest jak morze ciepła, morze, którego nigdy nie chce opuszczać, i pragnie dać mu to dziecko, boi się iść do jakiegoś pieprzonego lekarza, bo co będzie, jeśli powie, że to niemożliwe?

Jeśli powie to wprost.

A może już to powiedział?

Opuścisz mnie wtedy, Peter?

Lepiej nie wiedzieć.

Mieć nadzieję.

Bo chyba mam nadzieję?

Nie możesz mnie opuścić, Peter. I Malin czuje, że życie z nim jest możliwe na wszystkie sposoby, z dzieckiem czy bez dziecka, teraz, gdy Tove wyprowadziła się z domu, by zapewne już nigdy nie wrócić.

Musimy mieć dziecko?

Nie wystarczy nas dwoje?

Odpowiedzialność za naszą miłość.

Wstawać rano, iść do pracy, razem robić obiad, jeść, zmywać, spać wtuleni w siebie na łyżeczkę, robić zakupy, wyjeżdżać na urlop, myć zęby, narzekać, że jedno z nich nie zakręciło tubki z pastą albo że drugie nie wrzuca brudnych ubrań do kosza na pranie.

Malin wstaje i zostawia go samego w łóżku. Wlecze swe zmęczone snem nagie ciało, wychodzi z sypialni i idzie do okna w dużym pokoju. Światło świtu zaczyna się powoli unosić nad czarną wieżą S:t Larskyrkan.

Tego ranka świat wydaje się Malin gęsty i wilgotny; jej skóry dotyka dziwny chłód, owiewa jej piersi. Malin otwiera okno, a zimny jesienny poranek jest jak znajomy oddech, i ona też oddycha, czuje jak młody dzień ją wypełnia.

Dotyka małych, okrągłych, wściekle czerwonych blizn na brzuchu – w miejscach, gdzie została trafiona śrutem.

Cokolwiek się stanie, wszystko się jakoś ułoży, myśli Malin.

Czuje, że na jej ustach pojawia się cyniczny uśmiech i nienawidzi tego nowego uśmiechu. Nie chce być jedną z tych, którzy uważają, że wszystko już widzieli i słyszeli, że doświadczyli już wszystkiego, co dotyczy ludzkiej natury, a potem stracili nadzieję i zaczęli okłamywać samych siebie.

Bo nawet jeśli cynicy mają rację, nie da się przecież tak żyć.

Bez prawdziwej miłości, nic nie czując.

Bez wiary, jeśli można tak to ująć, myśli Malin. Bez marzeń. I prycha na tę myśl.

Gdy Conny Nygren zginął ubiegłej wiosny, zaproponowano jej świetną posadę w sztokholmskiej policji kryminalnej, ale odmówiła, choć zawsze chciała tam pracować.

To Peter nie chciał się przeprowadzić, choć z łatwością mógłby tam znaleźć pracę w Karolinska lub w Danderyd.

A więc chyba chce żyć ze mną tutaj, myśli Malin. Bez względu na to, jak wyjdzie z dzieckiem. Może jednak nasza miłość mu wystarczy?

Postrzępione chmury zbliżają się do siebie nad dachem kościoła, a potem płyną dalej po niebie. Te chmury, myśli Malin, mogły przywędrować skądkolwiek, i jej myśli biegną teraz do Karin Johannison, zastanawia się, co Karin teraz robi i co porabia to jej małe wietnamskie cudeńko.

Bo chyba nie może spać w nocy? Tess nie może spać, prawda?

Zupełnie jakby jej wietnamskiego rytmu dnia nie dało się do końca dopasować do naszego, jakby serce cudzoziemskiego dziecka biło zupełnie inaczej.

Karin Johannison, technik kryminalistyki i medyk sądowy, koleżanka Malin Fors, przytula swoją córeczkę Yin Sao Dao, szepcze:

– Już dobrze, Tess. Teraz zaśniesz, już dobrze.

Rozgląda się po dużym pokoju mieszkania przy Drottninggatan, widzi, jak jego wystrój się zmienił. Starała się wypełnić je rzeczami z ojczyzny Tess jedynie po to, by dziewczynka je widziała i być może przypomniała sobie coś dobrego, jeżeli w ogóle ma jakieś dobre wspomnienia.

Na pewno ma.

Choć są takie noce, gdy Karin w to wątpi.

Kiedy trzyma płaczącą trzylatkę na rękach i próbuje ją uspokoić, i czuje, że miłość nie wystarcza, tak jakby dziewczynce stało się coś, co nie chce opuścić jej ciała.

I w tym krzyku Karin niemal wątpi, że Tess rzeczywiście jest razem z nią.

Że w końcu się udało.

Że to było możliwe, mimo wszystko.

W oknie wiszą dwa czerwone lampiony kupione dziesięć lat temu w Hoi An. Na długo zanim się dowiedziałam, że będziesz stamtąd, myśli Karin.

Wojenny plakat propagandowy ze stylizowanym, czerwono-niebieskim czołgiem.

Kadzidełka. Sum wyrzeźbiony w poszarzałym modrzewiowym drewnie.

Lśniąca niebieska narzuta z jedwabiu w faliste wzory na fotelu w stylu Josefa Franka.

Teraz Tess jest spokojna w ramionach Karin. Patrzy wielkimi brązowymi oczami w półmrok panujący w pokoju.

Jest za piętnaście szósta i mogą jeszcze godzinę pospać. Karin tego chce, chce spać, przez ostatni miesiąc czuła się wyczerpana, jakby bezsenność w końcu ją dopadła.

Ciepłe, miękkie ciałko. Maleńka w jej ramionach.

Przytula ją mocniej do siebie, chce przekazać dziecku spokojny rytm swojego serca.

Niecały rok temu siedziała w samolocie lecącym do Ho Chi Minh, czyli do Sajgonu, jak woli myśleć, bo to brzmi jakby romantyczniej, i przepełniał ją strach, wściekła determinacja i oczekiwanie, i miłość do okrągłej, dziecięcej buzi z czarno-białego zdjęcia, które dostała e-mailem.

Yin Sao Dao.

Bez rodziców.

Ojciec zginął, gdy stary niewybuch z czasów wojny eksplodował na polu ryżowym. Matka utonęła podczas powodzi.

Wojna i zmiany klimatu.

A teraz mogę zostać twoją mamą.

Tak było. Właśnie tak.

Będę mogła zostać twoją mamą, myślałam.

Przewieźli cię z Hoi An do Sajgonu. Do obskurnego, wilgotnego sierocińca na zachodnich obrzeżach miasta.

Z początku byłaś pełna wątpliwości. Niepewnym kroczkiem odsuwałaś się ode mnie na brudnej betonowej podłodze, ale dokąd miałaś pójść?

W stronę woni moczu. Śmieci na podwórzu. Okratowanych okien.

Więc w końcu przyjęłaś moje uściski, wspięłaś się z zimnego betonu na moje kolano.

Nigdzie nie pójdę, szeptałam ci do ucha.

Nauczyłam się słów po wietnamsku.

Szeptałam ci je raz za razem.

W obskurnym pokoju hotelu Majestic z widokiem na rzekę Sajgon po drugiej stronie bulwaru. W recepcji, gdy miałyśmy się wymeldować, a obok nas stała dziwna, zimna kobieta, z wyglądu Europejka i zachowywała się tak, jakby cię znała, próbowała zwrócić twoją uwagę, ale tobie tylko zrobiło się smutno.

Szeptałam te słowa w samolocie.

Szepczę je teraz.

Mama tu jest. Mama tu jest.

Oddechy. Ciepło. Spokój.

Sen nie nadchodzi.

Ale spokój.

Krzyki ucichły.

Koszmary odeszły, prawda? A teraz chcesz się tylko wyrwać z mroku snów, bo to coś wciąż w tobie jest i czujesz to we śnie.

Nie chcesz się bawić, siedzisz mi tylko na kolanach w dużym pokoju, siedzisz nieruchomo, a gdy próbuję cię położyć, krzyczysz.

– Nie, nie, nie.

Karin Johannison kołysze Tess, głaszcze jej szorstkie czarne włosy, czuje bicie jej serca, wyraźne przez białą piżamkę.

Śpiewa.

– Teraz Tess zaśnie, słodko zaśnie, bo to Tess jest senna, tak senna, i słodko zaśnie, o właśnie…

Wietnam.

Budząca szacunek nieugiętość ludzi, urzekająca surowość.

Bieda, rozpacz i korupcja, z którymi się tam zderzyła.

Opary unoszące się z kadzi z makaronem, zapachy skwierczącego oleju palmowego, smażonego czosnku i mięty rozdrabnianej w stuletnich moździerzach, mrugające światła i dźwięki tysięcy motocykli.

Molestowanie seksualne.

I to, jak się później dowiedziała, że dzieci z tego kraju sprzedawane są pedofilom. Niedawno w Australii znaleziono szóstkę wietnamskich dzieci w jakiejś piwnicy w Melbourne, kolejnych czworo w piwnicy w Darlinghurst, w Sydney.

Niewolnicy.

Krótka wiadomość, a potem już żadnych wiadomości.

Pięcioletnia dziewczynka, trzyletni chłopczyk.

Niewolnicy seksualni.

Moja miłość, nasza miłość, cała miłość na świecie uratowała cię przed tym, Tess.

Tak było. I tak jest.

Jesteś senna.

Mama jest senna.

Będziemy sobie słodko spać.

Jest dwadzieścia po siódmej rano. Malin Fors stoi w przedpokoju swojego mieszkania, nie może się oderwać od słuchania radia. Program pierwszy nadaje wywiad z psychologiem dziecięcym z kliniki Elefanten w Linköpingu. Mężczyzna opowiada o swej tłumionej wściekłości, ponieważ tak niewielu ludzi chce dostrzec ofiary, dzieci, które doświadczyły molestowania seksualnego, dzieci, które spotyka w swojej pracy.

I opowiada o filmie z jednym z dzieci, które spotkał, o pięcioletnim chłopcu, który jest raz za razem gwałcony przez jakiegoś mężczyznę.

Podczas gwałtu chłopiec patrzy w kamerę, mówi:

– Czym ja jestem? Jestem człowiekiem? Jestem?

Lekarz wyraża zdumienie, że taki mały chłopiec potrafi tak przenikliwie wyrazić swoje myśli – jakby zadawał najbardziej podstawowe pytanie egzystencjalne.

Potem program się kończy, ale słowa chłopca wciąż krążą w jej myślach, gdy schodzi po schodach do wyjścia.

„Jestem człowiekiem?”

Jesteś człowiekiem.

Odsuwa od siebie myśli o chłopcu, zmusza je, by zniknęły.

Peter spieszył się rano do szpitala. Dziś w nocy ma dyżur, więc będzie musiała spać sama.

Wciąż zachował mieszkanie przy Linnégatan, nie chce się pozbywać tak dobrego mieszkania, ale mieszka u niej, przy Ågatan. Rozmawiali o tym, czy kupić coś wspólnie, ale jakoś nigdy niczego nie ustalili i w ostatnim miesiącu te rozmowy się urwały.

Niebo grozi deszczem. Po chwili wahania Malin nałożyła na siebie czarny olejowany płaszcz marki Barbour, który dostała od Petera na urodziny.

Płaszcz ją uwiera, źle leży, sztywna, olejowana tkanina krępuje jej ciało jak kaftan bezpieczeństwa.

Malin otwiera drzwi.

Myśli: Co mnie dzisiaj czeka?

Coś się zdarzyło, coś się stanie. Teraz to czuje.

Kilkaset metrów dalej Karin Johannison idzie wzdłuż ścian budynków przy Klostergatan. Zmierza do przedszkola w parku Trädgårdsföreningen.

Popycha wózek z córeczką w stronę parku i myśli:

Co się dzisiaj stanie? Żeby tylko nie wyskoczyło coś dużego. Jestem na to o wiele za bardzo zmęczona. Jak to możliwe, że to, czego człowiek najbardziej pragnie, tak strasznie go męczy?

Dostępne w wersji pełnej

2

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

3

Dostępne w wersji pełnej

4

Dostępne w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

II. Zatopiony świat

II. Zatopiony świat

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

28

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

III. Rzeką przez świat

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

48

Dostępne w wersji pełnej

49

Dostępne w wersji pełnej

50

Dostępne w wersji pełnej

51

Dostępne w wersji pełnej

52

Dostępne w wersji pełnej

53

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

54

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

55

Dostępne w wersji pełnej

56

Dostępne w wersji pełnej

57

Dostępne w wersji pełnej

58

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

59

Dostępne w wersji pełnej

60

Dostępne w wersji pełnej

61

Dostępne w wersji pełnej

62

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

63

Dostępne w wersji pełnej

64

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Copyright VATTENÄNGLAR © Mons Kallentoft, 2012

First Published by Forum, Sweden

Published by arrangement with Nordin Agency, Sweden.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Projekt okładki: Niklas Lindblad / Mystical Garden Design

Zdjęcie na okładce: Eva Lindblad, 1001bild.se

W publikacji wykorzystano czcionkę z rodziny Liberation (https://fedorahosted.org/liberation-fonts/)

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Wodne anioły, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-220-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Prolog

I. Samotna miłość

1

Nie śnimy

2

Kim jest ta kobieta...

3

4

5

6

7

8

Mamo

9

10

Katarina

11

12

Co wy wiecie o naszym strachu

13

14

15

16

Nienawiść do własnego rodzeństwa

17

18

19

20

21

22

23

II. Zatopiony świat

W nocy para jest jak srebrzysta...

24

25

26

27

28

Widzimy wszystko...

29

30

31

32

33

34

35

36

Musisz wypocząć, Malin

37

38

III. Rzeką przez świat

Wyjdź, Ella

39

Co człowiek pozostawia po sobie

40

41

42

43

Jaką miłość można zbudować na kłamstwie

44

45

46

Ella

47

48

49

50

51

52

53

Gdzie przebiega granica

54

Co człowiek powinien zrobić...

55

56

57

58

Będziesz miała tyle rąk, ile chcesz...

59

60

61

62

Malin

63

64

Epilog Strona redakcyjna