David Weber

HONOR HARRINGTON

Wojna Honor

część I

Przełożył Jarosław Kotarski

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: War of Honor

Copyright © 2002 by David Weber
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2017

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Anna Poniedziałek
Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: David Mattingly

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Wojna Honor cz. 1, wyd. I, dodruk, Poznań 2017)

ISBN 978-83-8062-887-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax: 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Mapy

WSTĘP

ROZDZIAŁ I

ROZDZIAŁ II

ROZDZIAŁ III

ROZDZIAŁ IV

ROZDZIAŁ V

ROZDZIAŁ VI

ROZDZIAŁ VII

ROZDZIAŁ VIII

ROZDZIAŁ IX

ROZDZIAŁ X

ROZDZIAŁ XI

ROZDZIAŁ XII

ROZDZIAŁ XIII

ROZDZIAŁ XIV

ROZDZIAŁ XV

ROZDZIAŁ XVI

ROZDZIAŁ XVII

ROZDZIAŁ XVIII

ROZDZIAŁ XIX

ROZDZIAŁ XX

ROZDZIAŁ XXI

ROZDZIAŁ XXII

ROZDZIAŁ XXIII

ROZDZIAŁ XXIV

ROZDZIAŁ XXV

ROZDZIAŁ XXVI

ROZDZIAŁ XXVII

ROZDZIAŁ XXVIII

ROZDZIAŁ XXIX

ROZDZIAŁ XXX

Cykl Honor Harrington

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Rodzicom adoptującym z prawdziwej miłości

Boże błogosław

WSTĘP

Łączność potwierdza, sir – powiedział Korvetten Kapitän Engelmann takim tonem, jakby sam nie mógł uwierzyć w to, co mówi.

– Żartujesz?! – Kapitän der Sterne Huang Glockauer dowodzący ciężkim krążownikiem Imperialnej Marynarki Gangying, spojrzał z czystym niedowierzaniem na swego zastępcę. – Kod Siedemnaście Alfa?!

– Na pewno, sir. Ruihuan nie ma co do tego wątpliwości: od trzynastej sześć, czyli od ponad pięciu minut, nadają ten właśnie sygnał, więc to nie może być pomyłka.

– W takim razie to musi być uszkodzenie transpondera – mruknął Glockauer, odwracając się ku ekranowi taktycznemu.

Widać było na nim mający około czterech milionów ton frachtowiec zarejestrowany w Imperium, którego kilka minut temu jego oficer łącznościowy wezwał do dokonania identyfikacji.

– Przecież nikt nie może być tak głupi, by nadać ten kod w odpowiedzi na nasze wezwanie i lecieć dalej jakby nigdy nic! – warknął Glockauer.

– Trudno się z tym nie zgodzić – przyznał Engelmann.

Wiedział, że kapitan raczej myśli na głos, niż mówi do niego, ale jednym z obowiązków zastępcy dowódcy była rola alter ego kapitana. Oprócz pilnowania, by okręt i jego załoga sprawnie funkcjonowali, miał też obowiązek doradzać i oceniać różne pomysły dowódcy, gdy zachodziła taka konieczność. A sytuacja była na tyle nietypowa, że kapitan potrzebował właśnie takiej pomocy.

– Z drugiej strony – dodał Engelmann – przekonaliśmy się przez te wszystkie lata, że piraci potrafią zachowywać się naprawdę głupio.

– Fakt. Ale jak dotąd żaden nie wykazał się aż taką głupotą!

– Zawsze kiedyś jest ten pierwszy raz… ale jak się nad tym głębiej zastanowić, to może się okazać, że to wcale nie chodzi o głupotę piratów, sir. Tylko o przebiegłość zupełnie kogoś innego…

– Co masz na myśli?

– Każda firma przewozowa ma świadomość, że jeśli piraci zdobędą należący do niej frachtowiec, będą starali się oszukać ewentualny napotkany okręt wojenny, bo uciec mu nie zawsze zdołają. Większość flot zaś dysponuje aktualnymi wykazami frachtowców zarejestrowanych na swoim terenie, tak jak my spisem statków zarejestrowanych w Imperium. Jak pan wie, dane te obejmują kody emitowane przez transpondery i sygnatury napędu. Piraci wiedzą o tym i zdają sobie sprawę, że podanie fałszywej tożsamości po przeprogramowaniu transpondera bywa ryzykowne, dlatego wolą używać autentycznych kodów.

– O czym obaj dobrze wiemy – przypomniał mu Glockauer, gdy pierwszy oficer zrobił dłuższą przerwę.

Nie była to wymówka, bo znał swego podkomendnego na tyle dobrze, by wiedział, że jest to z pewnością niezbędny wstęp do przedstawienia pomysłu, który właśnie przyszedł mu do głowy, choć musiał przyznać, że nieco przydługi.

– Dlatego właśnie zastanawiam się, czy ktoś w firmie Reichenbach nie wpadł na pomysł, jak tę wiedzę, zarówno naszą, jak i pilotów, wykorzystać przeciwko tym ostatnim. Załóżmy, że zaprogramowali transpondery tak, by nadawały Kod Siedemnaście Alfa uruchomiony przez kogoś z załogi, jeśli piraci opanowaliby statek, ale żeby informacja o tym nie docierała na mostek. Byłoby to logiczne, bo frachtowiec nie ma szansy uciec piratowi, a załoga odeprzeć abordażu. Jeśli spróbują, zostaną zmasakrowani, więc lepiej nie stawiać oporu. Takie rozwiązanie byłoby kuszące, zwłaszcza że wiedziałoby o tym ledwie kilku oficerów.

– Hmm… – Glockauer potarł z namysłem dolną wargę. – Możesz mieć rację… zwłaszcza jeśli piraci zostawiliby oryginalną załogę na pokładzie i zmusili do współpracy. Wtedy zaalarmowanie napotkanego przypadkiem okrętu wojennego byłoby podwójnie nęcące.

Potarł wargę silniej i zamyślił się. Kod Siedemnaście był standardowym sygnałem oznaczającym: „Atakują mnie piraci”. Był on wprogramowany w każdy transponder, choć używano go częściej w powieściach niż w życiu, bo nie było sensu go nadawać, jeśli w pobliżu nie pojawił się jakiś okręt wojenny, gdy atak następował. A piraci z zasady w takim sąsiedztwie nie atakowali. Samo nadanie sygnału mogło odstraszyć pirata, ale tylko w sytuacji, w której istniała realna szansa, że usłyszy go ktoś, kto zdoła zareagować. Zdarzało się to na tyle rzadko, iż naprawdę niewielu kapitanów odważało się nadać Kod Siedemnaście. Powód był prosty – piraci mścili się tak na załogach, które stawiały opór, jak i na tych, które próbowały wezwać pomoc.

Kod siedemnaście Alfa nadawano jeszcze rzadziej, gdyż znaczył: „Zostałem zdobyty abordażem przez piratów”. Prawdę mówiąc, Glockauer nie potrafił przypomnieć sobie ani jednego wypadku, by ktoś go nadał. Ćwiczeń floty naturalnie nie licząc.

– I tak byłoby to ryzykowne, bo uruchomienie transpondera, gdy w pobliżu jest jeszcze statek piracki, oznacza, że sprawa wyda się natychmiast – odezwał się Glockauer. – A nawet jeśli takie coś się nie zdarzy, zdobyty frachtowiec musi zawinąć do jakiegoś portu, a kiedy się doń zbliży, sygnał zostanie odebrany i piracka załoga pryzowa też się o nim dowie. A to będzie prawie na pewno oznaczało przykre konsekwencje, jeśli nie dla całej załogi, to dla kapitana i oficerów na pewno.

– To nie ulega wątpliwości – zgodził się Engelmann. – Należy jednak brać pod uwagę, że autor pomysłu założył, iż załoga zostanie zmasakrowana w czasie zdobywania statku lub zaraz po zacumowaniu w miejscu przeznaczenia, więc opłaca się podjąć każde ryzyko, by uratować statek i jakichś szczęściarzy z załogi.

– I można było w to hipotetyczne oprogramowanie wprowadzić na przykład blokadę uaktywniającą Kod Siedemnaście Alfa po, powiedzmy, dwudziestu czterech godzinach. Wcześniej transponder nadawał czysty sygnał. W takim wypadku jednostka piracka raczej nie byłaby w stanie go odebrać. Może też przestawać działać po określonym czasie albo, powiedzmy, po pierwszym wyjściu z nadprzestrzeni.

– Albo jeszcze prościej: może reagować tylko na wezwanie do identyfikacji nadane przez okręt wojenny, sir – dodał z błyskiem w oku Engelmann. – My, podobnie jak inne okręty, w takich okolicznościach przedstawiamy się…

– A to jest w rzeczy samej doskonały pomysł, Binyan – pochwalił Glockauer. – To dawałoby gwarancję, że piraci nie wykryją sygnału…

– Tylko miło byłoby gdyby firma Reichenbach uznała za stosowne poinformować nas, że mają zamiar zrobić coś podobnego.

– Firma jako taka może nic o tym nie wiedzieć. – Glockauer uśmiechnął się złośliwie. – Stary Reichenbach to despota i choleryk, kieruje firmą, jak uważa za stosowne, jeśli więc to wymyślił albo jeśli ktoś podsunął mu ten pomysł, mógł kazać zainstalować takie zmodernizowane transpondery, nie informując o tym nikogo w firmie ani nawet kapitanów statków. Może też być to genialny pomysł tego konkretnego kapitana i stary nie ma o tym pojęcia.

– Albo obaj dorabiamy właśnie teorię do zwykłego błędu jakiegoś łącznościowca z tego frachtowca, który nadał kod alarmowy, nawet sobie z tego sprawy nie zdając.

– Możliwe, ale mało prawdopodobne, bo jak sam powiedziałeś, ich własny sprzęt powinien odebrać tę transmisję, więc należałoby spodziewać się, że zaraz przestaną i przeproszą. Skoro tak się nie stało, nie mamy wyjścia: musimy działać w oparciu o założenie, że sygnał nadano celowo.

– Zgadzam się, sir.

Obaj spojrzeli na główny ekran taktyczny, na którym zielony symbol zidentyfikowany jako frachtowiec Karawane i otoczony czerwonym kręgiem oznaczającym zdobytą przez wroga jednostkę leciał sobie spokojnie starym kursem.

– I co powiesz, Shilan? – spytał Glockauer.

– Możemy go dogonić bez problemu, sir – odparła oficer taktyczny Kapitän Leutnant Shilan Weiss. – Mamy dwa razy większe przyspieszenie i nawet gdyby w tej sekundzie wykonał zwrot i zaczął uciekać, dogonimy go pełną minutę świetlną przed granicą przejścia w nadprzestrzeń.

– Tyle, że byłoby to dość brutalne rozwiązanie – dodał Engelmann z paskudnym uśmiechem. – Przyznaję, że wolałbym wymyślić jakiś sprytny manewr, dzięki któremu pozwoliliby się nam zbliżyć bez konieczności długiego pościgu.

– Wybij to sobie z głowy – prychnął Glockauer. – Jeśli umieją liczyć, w momencie, w którym ruszymy ku nim, będą wiedzieli, że nie zdołają nam uciec. Najmądrzej by zrobili, wyłączając napęd i mając nadzieję, że będziemy skłonni ich aresztować, a nie zastrzelić od ręki, ale niezależnie od tego, czy postąpią logicznie czy nie, nawet najgłupsza banda piratów w takich okolicznościach nie da się nabrać na nic, co pozwoliłoby ciężkiemu krążownikowi zbliżyć się na odległość skutecznego ostrzału rakietowego.

– Obawiam się, że ma pan rację, sir – przyznał smętnie pierwszy oficer. – A nie mogą nie zauważyć, że się zbliżamy.

– W żaden sposób, chyba, że są w sztok pijani. – Glockauer przez parę następnych sekund przyglądał się ekranowi, po czym kiwnął głową i polecił: – No dobrze, Shilan, nie ma sensu się wysilać, weź kurs na przechwycenie i zwiększ przyspieszenie do pięciuset g. A ty Ruihuan, wywołaj frachtowiec, powiedz, kim jesteśmy, i zasugeruj, żeby poczekali na nas.

– Aye, aye, sir! – potwierdził z uśmieszkiem oficer łącznościowy, Kapitän Leutnant Ruihuan Hoffner.

– Żeby dodać wagi tej sugestii, Shilan, uaktywnij radary i lidary celownicze dalekiego zasięgu – dodał Glockauer. – To powinno ich przekonać, że nie żartujemy.

– Aye, aye, sir! – potwierdziła Weiss z równie paskudnym uśmiechem co przed chwilą Engelmann.

Po czym pochyliła się nad klawiaturą, by wykonać polecenie.

Glockauer odpowiedział jej uśmiechem i wrócił na swój fotel, by poczekać na odpowiedź z frachtowca. Spojrzał na przedstawiający go na głównym ekranie taktycznym symbol i spoważniał.

W Konfederacji Silesiańskiej piractwo zawsze stanowiło problem, mimo iż człowiek wyruszył do gwiazd tysiąc dziewięćset osiemdziesiąt lat temu. Natomiast w ciągu ostatnich piętnastu lat standardowych stało się tu prawdziwą plagą.

Powód był prosty, choć rzadko przyznawał to którykolwiek z oficerów Imperialnej Marynarki – otóż od ponad dwustu lat standardowych w Konfederacji główny ciężar zwalczania piractwa ponosiła Royal Manticoran Navy. Imperium dopiero w ostatnim wieku standardowym stało się na tyle duże i na tyle rozbudowało flotę, by zacząć współuczestniczyć w tym procesie. Jeszcze bowiem dobre siedemdziesiąt pięć lat standardowych temu w Imperium Andermańskim zarejestrowanych było zbyt mało frachtowców, by miało sens zwiększanie lekkich sił floty na tyle, by stały się one poważniejszą przeszkodą dla operujących na obszarze Konfederacji piratów i korsarzy.

Naturalnie, choć każda szanująca się flota zwalczała piractwo, Imperialna Marynarka nigdy się do tego nie ograniczała, gdyż Imperium zawsze było w pierwszej kolejności zainteresowane bezpieczeństwem rejonów granicznych.

I dalszym rozwojem terytorialnym.

Nikt tego oficjalnie nie powiedział, ale wszyscy, których iloraz inteligencji przewyższał kretyna, tak w Imperium, jak i w Konfederacji czy Królestwie mieli tego świadomość. Królestwo Manticore także zupełnie jednoznacznie, choć nadal nieoficjalnie przypominało Imperium, że uważa Konfederację za swoje podwórko i żadnych zmian terytorialnych na rzecz Imperium nie zaakceptuje.

Wieloletnia wojna z Ludową Republiką Haven odciągnęła jednak zbyt wiele sił Królewskiej Marynarki od zadań policyjnych, by nie stało się to widoczne. Proces rozpoczął się około 50–60 lat standardowych temu, natomiast od chwili wybuchu wojny przybrał gwałtownie na sile, gdyż RMN po prostu nie miała dość okrętów, by skutecznie utrzymywać porządek w Konfederacji. Glockauer naturalnie nie wiedział, jak przebiegały narady na najwyższym szczeblu Ministerstwa Spraw Zagranicznych czy Admiralicji ani też jak Imperium zdecydowało się wykorzystać te okoliczności, ale tylko skończony matoł mógł sądzić, że żadnej reakcji nie będzie.

Z jednej bowiem strony aż wstyd byłoby nie wykorzystać takiej okazji do powiększenia Imperium, z drugiej to właśnie Gwiezdne Królestwo Manticore stanowiło jedyny bufor pomiędzy Ludową Republiką Haven z rosnącymi apetytami terytorialnymi a Imperium.

Jak dotąd zwyciężyło pragmatyczne podejście, co było typowe dla polityki zagranicznej Imperium Andermańskiego – uznano, że rzucanie kłód pod nogi państwu toczącemu wojnę o przetrwanie z przeciwnikiem skłonnym połknąć także Imperium byłoby błędem. Imperium pozostało „neutralne”, sprzyjając jednakże na wszelkie możliwe sposoby Królestwu Manticore.

Jednakże Royal Manticoran Navy odniosła szybsze i większe zwycięstwo, niż spodziewał się ktokolwiek w wywiadzie floty – przynajmniej według wiedzy Glockauera. A wywiad nie spał, o czym najlepiej świadczyły nie tylko informacje o nowych systemach uzbrojenia i taktyce ich użycia przez RMN, ale także ostatnie modernizacje i przezbrojenia okrętów Imperialnej Marynarki. Natomiast skala przewagi technicznej Królewskiej Marynarki i tak w pełni oczywista stała się dopiero w momencie, gdy admirał White Haven rozpoczął ofensywę.

Wszystko wróciłoby do normy, gdyby wojna została zakończona, a RMN zajęła przedwojenne stanowisko w kwestii Konfederacji. Tak się jednak nie stało i z wielu powodów było to znacznie gorsze. Królewska Marynarka nie odtworzyła swych lekkich sił w stopniu wystarczającym, by licznie powróciły one na obszar Konfederacji, przejmując tradycyjną rolę głównego policjanta. Piractwo pieniło się więc nadal, a co gorsza wiele pirackich grup uzyskało znacznie nowsze okręty. Co prawda jak dotąd Imperialna Marynarka nie zetknęła się z niczym większym od krążownika liniowego, a te trzy, na które trafiono, zniszczono wspólnymi siłami z Royal Manticoran Navy, ale piratów było zdecydowanie więcej, i to nieporównanie lepiej uzbrojonych i wyszkolonych – jak na załogi Urzędu Bezpieczeństwa czy Ludowej Marynarki przystało. Ich repertuar wzbogacił się też o rajdy na planety. Według najnowszych ocen wywiadu w ciągu ostatniego roku w wyniku działań piratów zginęło ćwierć miliona obywateli Konfederacji. W stosunku do całej populacji był to niewart wspomnienia drobiazg, natomiast liczba sama w sobie była przerażająca.

Kolejnym powodem było zawarcie przez Królestwo Manticore traktatu z Republiką Sidemore obejmującą system Marsh. W ciągu ostatnich ośmiu lat standardowych system stał się całkiem potężną bazą floty, a fakt, że znajdował się poza granicami Konfederacji, powodował, iż była to wręcz idealna baza dla Royal Manticoran Navy. Leżąc bowiem nieco z boku tradycyjnej Trasy Trójkąta, stanowiła doskonałą bazę logistyczną do działań w południowo – zachodniej części Konfederacji.

Prywatnie Glockauer nie miał nic przeciwko pomocy w zwalczaniu piractwa, jaką w ten sposób otrzymywał. Natomiast jako imperialny oficer nie był zachwycony faktem, iż jest ona możliwa tylko dzięki temu, że Królestwo Manticore dorobiło się bazy floty w rejonie, w którym od lat odmawiało Imperium prawa do posiadania takowej. A to Imperium Andermańskie miało większe prawo do kontrolowania sytuacji w Konfederacji, bo z nią graniczyło. Ochrona granic i bezpieczeństwa oraz spójności wewnętrznej zawsze była priorytetowym zadaniem dla władz Imperium, a tymczasem w bazie Sidemore stacjonował cały zespół wydzielony Królewskiej Marynarki w składzie dwóch eskadr liniowych wspartych przez krążowniki liniowe i zwykłe. I siły te zdołały spacyfikować około 10% obszaru Konfederacji, co obiektywnie oceniając, było sporym osiągnięciem.

Oficjalnie tak poważne siły oddelegowano, by zapobiec dalszemu pojawianiu się na obszarze Konfederacji zwartych jednostek, czy to byłej floty UB, czy Ludowej Marynarki oraz uniemożliwić okrętom Marynarki Republiki rajdy, gdyby doszło do wznowienia działań wojennych między Sojuszem a Republiką Haven.

Takie były oficjalne powody zawarcia traktatu z Republiką Sidemore. Choć były one prawdziwe, nikt w Imperium nie wierzył, że są jedyne. Niechęć do Gwiezdnego Królestwa Manticore rosła przez ostatnich pięć lat standardowych powoli, lecz stale. Im więcej czasu mijało od klęski Ludowej Marynarki, tym powody te stawały się mniej wiarygodne i to, czy oficjalny pokój został zawarty czy nie, było bez znaczenia. Niezadowolenie z obecności RMN w systemie Marsh rosło wprost proporcjonalnie do spadku zagrożenia, jakie stanowiła dla Imperium Republika Haven, i choć Glockauer doskonale zdawał sobie sprawę, do czego mogło to doprowadzić, miał też gorącą nadzieję, że tak się nie stanie.

Bowiem pomimo stałego wzrostu sił i poziomu technicznego Imperialnej Marynarki oraz oczywistego debilizmu obecnej Admiralicji Royal Manticoran Navy nie miała najmniejszej ochoty spotkać się w walce z flotą, która praktycznie zniszczyła najpotężniejsze siły zbrojne w okolicy.

Omal nie wzruszył ramionami – obserwując nieudolnie próbujący mu się wymknąć symbol Karawane na głównym ekranie taktycznym, nie musiał martwić się obecnością Królewskiej Marynarki i tym, czy dojdzie do konfrontacji z nią. Przestał więc o tym myśleć i skupił się na tym, co znajdzie na pokładzie frachtowca grupa abordażowa.

Doświadczenie podpowiadało mu, że nic przyjemnego.

– Wiadomość od komandora Zrubeka, sir!

Admirał Lester Tourville uśmiechnął się szeroko, słysząc głos porucznik Eisenberg. Co prawda jego sztab od dawna tak go tytułował, ale było to nielegalne i karalne w czasach, gdy wszyscy byli „towarzyszami oficerami”. Teraz wróciły stare dobre formy i nadal sprawiało mu to satysfakcję. Znacznie mniejszą niż widok tylu nowych twarzy na pomoście flagowym po latach współpracy ze zgranym zespołem. Przyznawał jednak rację Tomowi Theismanowi, iż choć sztaby, które obaj z Javierem Giscardem stworzyli, odegrały kluczową rolę w osiągnięciu sukcesów, które przypadły w udziale dowodzonym przez nich obu flotom, to były również zastępowalne. Skoro raz stworzyli zgrane, sprawnie działające zespoły, i to w znacznie trudniejszych warunkach, mogli zrobić to ponownie. A ludzie, których wykształcili, potrzebni byli nowej Marynarce Republiki na innych, samodzielnych stanowiskach. No i od dawna należały im się awanse.

Do porucznik Anity, Eisenberg, czyli swego nowego oficera łącznościowego, przyzwyczajał się szczególnie trudno, tak dlatego, że do sztabu należała dopiero od sześciu miesięcy standardowych, jak i dlatego, że wyglądała niesamowicie wręcz młodo. Przypominał sobie stale, że blondynka mająca dwadzieścia osiem lat standardowych jest osobą bardziej niż samodzielną, ale niewiele to dawało, gdyż jako należąca do trzeciej generacji poddanej prolongowi Anita wyglądała, jakby miała dwanaście lat, a na dodatek była filigranowej budowy i mierzyła niewiele ponad półtora metra.

Faktem też było, iż była młoda jak na swój stopień i stanowisko, ale to dotyczyło większości aktualnego korpusu oficerskiego Marynarki Republiki. Porucznik Eisenberg była też kompetentna i znacznie pewniejsza siebie, niż można by wnosić z jej wyglądu.

Podświadomie podejrzewał, że częściowo przynajmniej to jej młodość tak na niego działała, bo czuł w kościach zmęczenie zwiększające się z każdym miesiącem… Przegnał tę myśl i dał jej znak, by podeszła.

Zrobiła to i wręczyła mu bez słowa elektrokartę.

Gdy nacisnął przycisk odtwarzania, na ekraniku pojawiła się twarz ciemnowłosego mężczyzny.

– Miał pan rację, sir – oznajmił bez wstępów komodor Scott Zrubek. – Próbowali nas podejść dokładnie tak, jak pan podejrzewał. Wysłałem więc dwie flotylle niszczycieli, żeby przyjrzały się bliżej tym „frachtowcom”, a reszta sił czekała na granicy maksymalnego skutecznego ognia rakietowego. Sądzę, że gdy zobaczyli, co robimy, nastąpiły pewne drobne zmiany na stanowiskach dowódczych.

Zrubek uśmiechnął się paskudnie, a Tourville kiwnął głową z aprobatą.

– Wygląda na to, że mieli ładownie pełne zasobników i spodziewali się, że zbliżymy się na tyle, by zdołali je postawić – dodał Zrubek. – Kiedy się zorientowali, że w ich zasięgu nie znajdą się nasze ciężkie jednostki, do kogoś tam musiało dotrzeć, że zmasakrowanie samych niszczycieli tylko naprawdę poważnie nas wkurzy. Skoro więc zasadzka się nie udała, a uciec w żaden sposób nie mogli, zdecydowali się poddać, licząc na to, że zechcemy jeszcze brać jeńców. Sądząc z meldunków, jakie dotąd dostałem, ich dowódca miał inny punkt widzenia, więc jego zastępca użył zwyczajowego dla ubeków argumentu i strzelił mu w plecy. W efekcie zdobyliśmy wszystkie frachtowce i ponad dwa bataliony interwencyjne jeńców, sir. Szacunkowo rzecz biorąc, ma się rozumieć. Wydaje mi się, że większość to starzy funkcjonariusze, a część nawet próbowała stawiać opór, dlatego nie znam jeszcze dokładnej liczby jeńców, bo frachtowce obsadzały trzy pełne bataliony. Przepuścimy ich po kolei przez bazę danych. Byłbym bardzo zdziwiony, gdyby nie znalazło się wśród nich co najmniej kilkuset figurujących na liście „zastrzelić od ręki”. Na tych sześciu frachtowcach jest w mojej ocenie tyle rakiet co na dwóch–trzech superdreadnoughtach. Moi ludzie czyszczą teraz pokładowe bazy danych, bo zapowiedzieliśmy ubekom, że jeśli je tkną, żaden rana nie doczeka, więc zdobyliśmy je nienaruszone. Gdy tylko kryptolodzy je sprawdzą, będę mógł dostarczyć na okręt flagowy wszystkie zdobyte dane. W mojej ocenie, sir, Carson wysłał tych biednych durniów, żeby nas osłabili jak tylko się da, bo nie ma dość okrętów, by stawić nam opór. Powinniśmy zdobyć w bazach danych kody identyfikacyjne umożliwiające przelot przez pola minowe, ale może był sprytniejszy, niż zakładamy, i skoro spisał ich na straty, mógł podać im fałszywe, więc nie planuję niczego niespodziewanego bez uzgodnienia z panem. Za pięć do sześciu godzin sytuacja tutaj będzie już w pełni wyklarowana, frachtowce obsadzone załogami pryzowymi wyślę do Haven i jeśli nie wydarzy się nic nieprzewidzianego, powinienem dołączyć do sił głównych nie później niż dwudziestego trzeciego około siedemnastej. Tubylcy wyglądają na ciężko zadowolonych z naszego przybycia, więc nie sądzę, żebyśmy musieli obsadzać planetę silnym garnizonem, i nic nie powinno nas zatrzymać. Zrubek, bez odbioru.

Ekranik pociemniał, Tourville zaś ponownie kiwnął głową z aprobatą.

Zrubek należał do grona nowych oficerów flagowych, których umiejętności przez ostatnie trzy lata standardowe szlifowali obaj z Javierem. Zadanie zaś oczyszczenia systemu Montague z pozostałości sił towarzysza generała Adriana Carsona było jego pierwszą w pełni samodzielną operacją i wyglądało na to, że zdał egzamin doskonale, czego zresztą Tourville się spodziewał. W pewnym sensie były to ćwiczenie z ostrą amunicją, ale gdyby Zrubek okazał się zbyt pewny siebie, to przy tej liczbie rakiet, jaką dysponowały frachtowce, wynik byłby zupełnie inny.

Dlatego Tourville dał mu wolną rękę – musiał mieć pewność, że komodor Zrubek rzeczywiście jest gotów objąć samodzielne dowództwo.

Uśmiechnął się w duchu, nadal nie mogąc w pełni zaakceptować faktu, iż znacznie mniej się denerwował, wiedząc, że może zostać zastrzelony przez UB, niż teraz, wysyłając ludzi na akcje i czekając na ich meldunki.

Pokiwał głową i zmarszczył brwi, zabierając się do analizy sytuacji. Po utracie Montague Carson kontrolował bezpośrednio jeszcze dwa systemy, a jego teoretyczny sprzymierzeniec, towarzysz admirał Agnelli, trzy. Tyle że to przymierze od początku było nieco dziwne, łagodnie rzecz ujmując. Obaj byli ambitni, ale Carson zachował resztki prawdziwego przywiązania do zasad Nowego Ładu stworzonego przez Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. Może dlatego, że dosłużył się w Urzędzie Bezpieczeństwa wysokiego stopnia, może dlatego, że lubił przemoc i strach, ale nie ulegało wątpliwości, że kierowała nim nie tylko chęć osiągnięcia prywatnych korzyści.

Czego nie sposób było zarzucić Federicowi Agnellemu. Tourville był tego pewien, jako że miał nieprzyjemność znać go od dawna i od samego początku szczerze go nie cierpiał. Nie potrafił w nim dostrzec ani jednej pozytywnej cechy. Ledwie że kompetentny taktyk był przekonany o własnej niezwyciężoności, a do zwolenników Komitetu przyłączył się w nadziei na uzyskanie władzy i majątku. W rozgrywkach politycznych inaczej niż w walce okazał się naprawdę dobry. Przez jego machinacje zginęło przynajmniej dwóch admirałów. Tylko dlatego, że stali mu na drodze – przekonał UB, że są „wrogami Ludu”, więc trafili pod mur.

A to znaczyło, że jeśli Carson znalazł się w takich opałach, jak Tourville podejrzewał, Agnelli bez wahania zostawi go samego. Było to głupie posunięcie, jako że po załatwieniu Carsona zostanie samotnym przeciwnikiem Dwunastej Floty, ale do tak dalekowzrocznego myślenia Agnelli był po prostu niezdolny. Liczył, że w jakiś sposób kolejny raz zdoła się wywinąć – w końcu zawsze dotąd udawało mu się jakoś odciągnąć od siebie uwagę rządu i poradzić sobie z wewnętrzną opozycją. To zawsze trwało trzy i pół roku standardowego, więc miał pewne podstawy do podobnych nadziei.

Tyle że przez ten czas sytuacja zmieniła się dość radykalnie i Tourville był przekonany, że kolejny podobny numer Agnellemu nie wyjdzie. Przekonanie to napawało go zresztą głęboką satysfakcją. Gdy wraz z Theismanem i Giscardem postanowili wziąć na siebie zapewnienie bezpieczeństwa rządowi nowej Republiki Haven, mieli przed sobą niemal niewykonalne zadanie przypominające walkę z wielogłowym potworem. Tourville przyznawał uczciwie, że gdyby zdawał sobie wówczas sprawę, że będzie miał do czynienia z gniazdem żmij zawierających ciągle nowe sojusze i zdradzających kolejnych sprzymierzeńców, nie podjąłby się tego. Z drugiej strony miał też świadomość, iż tak naprawdę nie miał wyboru. Podobnie jak Javier czy Theisman. No i stopniowo udawało im się kolejno eliminować wewnętrzne zagrożenia, aż pozostało naprawdę niewielu takich jak Carson czy Agnelli, którzy korzystając z zamieszania, zdołali wykroić dla siebie udzielne włości. I właśnie dlatego Federico Agnelli będzie miał naprawdę trudne zadanie, chcąc znaleźć następcę Carsona…

Istniała całkiem realna szansa, że Dwunastej Flocie uda się w ten sposób oczyścić w miarę szybko cały sektor. Wówczas pozostałyby jeszcze tylko ze trzy miejsca stanowiące poważne zagrożenia… Cóż, zaczynało wyglądać na to, że Tom i Eloise mieli jednak rację, twierdząc, że da się zaprowadzić porządek i przywrócić stabilizację…

Potrząsnął głową zirytowany – ze snucia marzeń nie wynikało nic sensownego. Oddał Eisenberg elektrokartę i powiedział:

– Dziękuję, Anito. Dopilnuj, by kopia tego meldunku została dołączona do następnego raportu, jaki będziemy wysyłać do stolicy.

– Oczywiście, sir! – zapewniła.

Wsunęła elektrokartę pod pachę, wyprężyła się, salutując, wykonała precyzyjny w tył zwrot i odmaszerowała na swoje stanowisko.

Patrzący na jej wyprostowaną niczym na paradzie sylwetkę Lester Tourville robił, co mógł, by się nie uśmiechać.

Zbyt szeroko.

Admirał Michael Reynaud z Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego kolejny raz żałował starego biura. Nikt inny go nie żałował, bo nowe było większe, wygodniejsze i okazalsze, no i znajdowało się na Stacji Kosmicznej Jej Królewskiej Mości Hephaestus. A to była tylko jedna z korzyści związanych z niedawną promocją, więc powinien się cieszyć, a nie narzekać. Problem zaś polegał na tym, że choć biuro rzeczywiście było wygodne i przestronne, nie było tym, w którym spędził ostatnich piętnaście lat standardowych, no i urządził je dokładnie tak, jak chciał.

A poza tym poprzednie zajęcie podobało mu się znacznie bardziej od nowego… choć to nie do końca była prawda. Zupełnie szczerze, to nie podobali mu się ci, dla których pracował. I to była główna przyczyna jego parszywego nastroju.

Odchylił wygodny, automatycznie dostosowujący się do kształtu ciała fotel, oparł obcasy butów na samym środku blatu biurka. A potem założył ręce za głowę, wgapił się w sufit i zaczął przemyślenia nad perwersyjnością sukcesu, czyli złośliwością losu.

Kiedy otrzymał przydział na placówkę Basilisk, nie było to miłe choćby dlatego, że nie miał pewności, czy Gwiezdne Królestwo Manticore w ogóle zatrzyma ten system, taki wrzask podnosili konserwatyści i liberałowie. Na szczęście izolacjonistom nie powiodło się i przez następne pół standardowego wieku Basilisk coraz bardziej zyskiwał na znaczeniu. Ruch przez terminal rósł tak, że w końcu przechodziła przezeń trzecia część całego tranzytu korzystającego z Manticore Wormhole Junction. A przez cały ten czas komandor, potem kapitan, a wreszcie admirał Reynaud z Królewskiej Służby Astro-Kontrolnej dowodził stacją kontroli lotów w systemie Basilisk.

A potem zjawiła się Ludowa Marynarka i obróciła w pył całą systemową infrastrukturę. W wyniku rajdu zostało zniszczone wszystko, co powstało przez pięćdziesiąt lat inwestowania – magazyny, warsztaty, stocznie, satelity energetyczne, farmy orbitalne, stacje mieszkalne, orbitalne fabryki i rafinerie… Był to najbardziej udany atak w wykonaniu Ludowej Marynarki w tej wojnie. Reynaud sam uniknął śmierci tylko dzięki błyskawicznemu przybyciu Ósmej Floty oraz dzięki temu, że stacja astro znajdowała się w pobliżu terminalu, a nie na orbicie planety.

Rajd miał miejsce pięć standardowych lat temu, a zniszczenia zaczęto odbudowywać natychmiast. Proces ten naturalnie jeszcze trwał, ale i tak przebiegał znacznie szybciej niż ktokolwiek, łącznie z Reynaudem, uznałby za możliwe przed atakiem. Częściowo dlatego, że oryginalna infrastruktura powstawała stopniowo w miarę rosnących potrzeb, a to, co ją zastępowało, zaprojektowano tak, by sprostało ustalonym już wymaganiom. Po części zaś dlatego, że nowy rząd uznał odbudowę tych zniszczeń za doskonałą okazję do publicznego promowania swego sloganu politycznego „Budowa pokoju”. Potężne dotacje spowodowały powstanie wielkiej liczby miejsc pracy, z których skorzystali demobilizowani raczej pospiesznie członkowie załóg redukowanej bez sensu Królewskiej Marynarki. Reynaud widział dość z tej odbudowy, by niechętnie przyznać, że był to chyba najuczciwszy z finansowanych przez rząd projektów, bo zdecydowana większość środków rzeczywiście szła na to, na co powinna iść.

A nie mógł tego w żaden sposób powiedzieć o swoim nowym zajęciu. I dlatego właśnie go nie lubił, choć spore znaczenie miał fakt, iż dużą satysfakcję sprawiało mu uczestniczenie w dźwiganiu się na nogi systemu, który przez tyle lat uważał za własny. Głównym powodem była pewność, iż organizacja, którą kierował, została powołana tylko po to, by banda kretynów będąca obecnie przy władzy mogła zyskać kolejne punkty w oczach opinii publicznej. Podejrzewał też spore machlojki finansowe, ale póki co nie miał w tej sprawie pewności.

Pozornie wszystko wyglądało pięknie i szlachetnie: zadaniem nowo powołanej Królewskiej Agencji Zwiadu Kartograficznego było odnalezienie siódmego terminalu Manticore Junction, tyle że…

Dalsze rozmyślania przerwało mu bipnięcie chronometru. Spojrzał nań, westchnął i zdjął nogi z biurka. Zdążył wyprostować fotel, gdy drzwi do gabinetu otwarły się. Dokładnie o godzinie, na którą umówiony był z doktorem Jordinem Kare’em. Ta przesadna punktualność nie była wadą naukowca, lecz sekretarki Reynauda, niejakiej Trixie Hammitt, która miała na jej punkcie obsesję wystarczającą za tuzin naukowców.

Reynaud wstał z uśmiechem dokładnie w momencie, w którym Trixie wprowadziła mężczyznę będącego mózgiem całych poszukiwań, do których powołano tę szumnie nazywaną instytucję. Kare był średniego wzrostu, miał rzednące, kasztanowe włosy i oczy, które nie do końca potrafiły się zdecydować, czy są szare czy niebieskie. Był o dobre piętnaście centymetrów niższy od rudej sekretarki, której pedanteria i nadopiekuńczość zdawały się go bawić. Był też jednym z największych astrofizyków swoich czasów.

– Przyszedł doktor Kare, sir – oznajmiła energicznie Trixie.

– Widzę – odparł Reynaud, próbując nie okazać irytacji, w jaką wprawiała go sama obecność Trixie.

Nie bardzo mu się to udało, bo w oczach Kare’a zatańczyły radosne błyski, nim dotarł do biurka i uścisnął dłoń gospodarza.

– Możesz dopilnować, żebyśmy dostali coś do picia? – spytał Reynaud, spoglądając na sekretarkę.

Ta spojrzała nań, jakby miała zamiar przypomnieć mu, że w zakres jej obowiązków nie wchodzi bufet z przyległościami, ale nie odezwała się. Kiwnęła jedynie głową i wyszła.

Kiedy za Trixie Hammitt zamknęły się drzwi, Reynaud westchnął z ulgą.

– Nie sądzę, byśmy długo jeszcze zdołali pozbywać się jej tak łatwo – ocenił.

– Jesteśmy niegłupi, mamy motywację i trochę czasu, więc coś wymyślimy – uśmiechnął się Kare.

– W sumie niczego nie można jej zarzucić: ciężko pracuje, stara się… i doprowadza mnie do szału tą cholerną troskliwością!

– Robi to, co umie, najlepiej jak potrafi. A obaj dobrze wiemy, wobec kogo jest naprawdę lojalna. Gdybyśmy nie wiedzieli, gotów byłbym sądzić, że opłaca ją Liga Solarna lub inny konkurent handlowy Królestwa, by sabotowała cały projekt, doprowadzając do szału kierujących nim ludzi.

– Byłbyś wówczas paranoikiem – zganił go Reynaud.

– Nie paranoikiem, tylko człowiekiem ostrożnym i podejrzliwym – poprawił go z godnością Kare.

– A, to przepraszam – uśmiechnął się Reynaud i gestem wskazał mu fotel.

Lubił Kare’a, i to nawet bardzo, choć naukowiec bywał roztrzepany pomimo, a może z racji swych pięciu doktoratów. To znaczy o pięciu Reynaud wiedział, a podejrzewał, że istniały jeszcze ze dwa czy trzy, o których Kare po prostu zapomniał. Byłoby to dla niego typowe.

I właśnie dlatego między innymi nowy przydział wzbudzał w nim mieszane uczucia. Innym było to, iż rząd wykazał się wyjątkowym rozsądkiem, wybierając właśnie Jordina Kare’a na szefa naukowego tworzonej, a raczej wydzielonej z Agencji Astro-Kontroli instytucji. Był idealnym kandydatem… gdyby tylko przestali mu przeszkadzać i pozwolili działać, z pewnością już miałby wyniki.

– O jakich to nowych i wspaniałych odkryciach chciałeś mnie poinformować? – spytał.

– A o tym, że rzeczywiście tym razem być może coś znaleźliśmy.

– Kare przestał się uśmiechać.

Reynaud pochylił się, także poważniejąc.

– Być może?

– Chwilowo jeszcze nie mamy pewności i pozostaje tylko żywić nadzieję, że biurwy nie dowiedzą się o niczym, póki nie będziemy mieli pewności, ale sądzę, że zdołamy obliczyć położenie siódmego terminalu raczej szybko.

– Żartujesz? – spytał słabo Reynaud.

– Nie – Kare potrząsnął głową. – Na razie to wstępne obliczenia i daleko nam jeszcze do wyliczenia sensownego do rozpoczęcia poszukiwań obszaru, ale nie żartuję. Jeśli się poważnie nie mylę, skorelowaliśmy wystarczającą liczbę odczytów i danych z sensorów, by stwierdzić, że istnieje siódmy terminal. Naturalnie ustalenie, w którym obszarze należy zacząć szukać, zajmie nam co najmniej rok standardowy, a najprawdopodobniej ze dwa do trzech, ale to już inna sprawa.

– Dobry Boże! – westchnął cicho Reynaud i opadł na oparcie fotela, potrząsając głową. – Mam nadzieję, że mnie źle nie zrozumiesz, Jordin, ale tak naprawdę nie spodziewałem się, że go znajdziemy. Po tylu latach wydawało się to po prostu nieprawdopodobne.

– Łatwe z pewnością nie było – zgodził się Kare. – I z materiału z samych poszukiwań będzie z tuzin prac naukowych. Wiesz, teoretyczna matematyka to jedno, a posiadanie odpowiednio czułych sensorów, by zebrać potrzebne dane do potwierdzenia obliczeń, to drugie. A jak wiesz, takimi sensorami Warshawskiej dysponujemy dopiero od około piętnastu lat standardowych. Przy okazji rozwinęliśmy teorię wormholi bardziej niż ktokolwiek w ostatnim stuleciu. A wszystko to pozwala mi po raz pierwszy stwierdzić, że jestem całkiem pewien sukcesu.

– Wspomniałeś może o tym komuś jeszcze? – spytał Reynaud.

– Wolne żarty – prychnął Kare. – Po tym, co ci idioci ogłosili publicznie ostatnim razem?!

– Chodzi ci o to, że się ździebko pospieszyli? – upewnił się uprzejmie Reynaud.

– Ździebko?! – Kare spojrzał na niego z niedowierzaniem. – Jakie znowu „ździebko”?! Zrobili ze mnie egoistycznego bufona gotowego twierdzić, że odkrył tajemnice wszechświata! Prawie rok standardowy zabrało mi wyprostowanie tego wszystkiego, a i tak połowa delegatów na tegoroczną konferencję astrofizyków w Królewskim Towarzystwie Naukowym wydawała się sądzić, że to ja napisałem to debilne oświadczenie!

Tym razem Reynaud słowem się nie odezwał, widząc złość naukowca. Kare miał całkowitą rację. Tamten incydent stanowił główny powód, dla którego obaj byli przeciwni związkom rządu z Agencją. Zwłaszcza tak nachalnym i jednostronnym. Fakt, koszty związane z budową dziesięciu statków badawczych i ich ciągłym wykorzystywaniem w połączeniu z czasem obliczeniowym potężnych komputerów były takie, że niewiele prywatnych korporacji byłoby w stanie je pokryć. Ale cel, choć ich zdaniem sam w sobie wart był każdego wysiłku, dla rządu High Ridge’a był drugoplanowy. Przede wszystkim stanowił doskonały chwyt propagandowy i piękną przykrywkę do tracenia poważnych kwot, które trafiały zupełnie gdzie indziej. Dlatego utworzono nową organizację, zamiast po prostu zwiększyć budżet Zwiadu Kartograficznego, który od dziesięcioleci bez rozgłosu zajmował się odkrywaniem nowych terenów i ich eksploatacją. Potrzebne były jednakże fanfary, ceremonie i nagłośnienie, a tego nie można było osiągnąć, zwiększając budżet istniejącej instytucji. Utworzono więc z hukiem nową, trąbiąc wszędzie, że jest to od dawna odwlekana inicjatywa pokojowa możliwa dzięki dalekowzrocznej polityce rządu, który doprowadził do zakończenia działań wojennych.

Rządu, który robił, co mógł, by zebrać jak największy kapitał polityczny kosztem pracujących w agencji naukowców. Rzecznik prasowy, który „zapomniał” uzgodnić treść oświadczenia zarówno z Kare’em, jak i Reynaudem, wyleciał za to z roboty, ale na jego miejscu pojawił się inny, równie oddany High Ridge’owi i Descroix co przytłaczająca większość personelu administracyjnego określanego przez Kare’a mianem „biurw”.

– Mam nadzieję, że kazałeś swoim współpracownikom trzymać gęby na kłódkę? – Reynaud przerwał przeciągające się milczenie.

– Naukowi słowa nie pisną. Problem to biurwy i księgowość.

Reynaud pokiwał głową. Pracownicy naukowi co do jednego podzielali opinię Kare’a – niektórzy wyrażali swoją jeszcze ostrzej, i to zarówno w odniesieniu do rządu, jak i do narzuconych przez jego administrację pracowników biurowych, którzy nie dość że byli lojalni wyłącznie wobec polityków, to na dodatek mnożyli papiery w zastraszającym tempie. Już w Astro-Kontroli zbędnych papierków było dużo, gdyż mimo struktury i stopni wojskowych była to organizacja cywilna, ale to, co tworzyły biurwy tutaj, przechodziło ludzkie pojęcie. Nie dość, że niektórzy co bardziej ambitni a bezkrytyczni, posiadający ze trzy procent inteligencji Kare’a, próbowali „kierować” jego pracami, to na dodatek na wszystkich szczeblach obowiązywał nadzór rodem z kolonii karnej. Ludzie, którzy powinni skupiać się na poszukiwaniach, spędzali przynajmniej połowę czasu na wypełnianiu formularzy, pisaniu bezsensownych notatek i uczestniczeniu w durnych konferencjach administracyjnych, odpowiadając na debilne pytania nie mające absolutnie nic wspólnego z poszukiwaniami siódmego terminalu. I absolutnie nic nie mogli na to poradzić, ponieważ działo się to wszystko za zgodą i wiedzą niejakiej damy Meliny Makris, osobistej przedstawicielki hrabiny New Kiev nominowanej do zarządu agencji przez premiera. Makris nie dość, że była naukową ignorantką, to na dodatek była nadętą, pyszałkowatą, wredną i śmiertelnie poważną osobniczką. Według Reynauda w porównaniu z całą resztą należało to uznać za zalety.

Doskonale też opanowała sztukę wojny biurokratycznej i miała dostęp do wszystkich dokumentów, co oznaczało, że z chwilą gdy zespół Kare’a zacznie żądać dodatkowych przelotów statków badawczych z pełnym skalibrowaniem sensorów, pogna do High Ridge’a, piętami się w tyłek bijąc z pośpiechu, z nowiną, że doktor Jordin Kare ponownie odkrył tajemnicę wszechświata. I naturalnie po drodze zawiadomi o tym rzecznika prasowego.

Nieuchronną zaś konsekwencją tego będzie mord w afekcie dokonany na niej przez tegoż doktora Jordina Kare’a przy użyciu pierwszego narzędzia, jakie wpadnie mu w ręce, gdy się o tym dowie.

Niekoniecznie ostrego.

– Daj mi dzień lub dwa do namysłu – poprosił po chwili Reynaud. – Musi być jakiś sposób, by zamaskować prawdziwy powód tych lotów i związanych z nimi kosztów… może poprosić o pomoc admirał Haynesworth… nie dość, że tak samo jak my nie cierpi wtrącających się we wszystko biurokratów, to na dodatek nie darowała władzom, że odebrały jej ten projekt. A w tej chwili jej statki wykonują rutynowy przegląd radiolatarni nexusa i sprawdzają ich lokalizację. Jeśli przekonam ją, by wykonały przy tej okazji więcej lotów z odpowiednio skalibrowanymi sensorami, dostaniemy potrzebne dane, nie musząc oficjalnie o nic prosić.

– Powodzenia – mruknął sceptycznie Kare.

– To jedna z możliwości – zapewnił go skromnie Reynaud. – Są też inne i obiecuję ci, że spróbuję wszystkiego, co mi tylko przyjdzie do głowy, bo to zbyt poważna sprawa, by kolejne przedwczesne oświadczenie zrobiło z niej i z ciebie pośmiewisko.

– Ładnie to ująłeś, choć ja bym powiedział, że zrobiło z nas wszystkich durniów – warknął Kare. – Natomiast jest coś, czego nie przeskoczą żadni nadęci politycy i głupie biurwy: gdy odkryjemy ten terminal, nikt, nawet ja, nie będzie miał zielonego pojęcia, dokąd on prowadzi.

– Wiem – uśmiechnął się radośnie Reynaud. – Wiem!

ROZDZIAŁ I

Wyyyautoowaniiiieee!

Mała, biała piłka przeleciała obok młodzieńca w białym, lamowanym zielenią stroju i trafiła w płaską, skórzaną rękawicę innego – w szarym stroju – kucającego za nim. Trzeci mężczyzna z grupki, ten, który krzyknął, ubrany był w anachroniczną czarną kurtkę i czapkę z daszkiem. Miał też podobnie jak kucający drucianą maskę na twarzy i napierśnik. Widzowie wypełniający niemal szczelnie trybuny zareagowali na jego okrzyk pomrukiem niezadowolenia przetykanym gwizdami, a młodzian w biało-zielonym stroju opuścił długą, starannie wykonaną z drewna pałkę i spojrzał na niego bykiem. Czarno ubrany odwzajemnił spojrzenie i biało-zielony po chwili opuścił wzrok. Ten zaś, który złapał piłkę, rzucił ją innemu, na szaro ubranemu mężczyźnie stojącemu na usypanym z ziemi niewielkim kopczyku oddalonym o jakieś dwadzieścia metrów.

Zaraz! – Komodor lady Michelle Henke, hrabina Gold Peak, odwróciła się w wygodnym fotelu i spojrzała na siedzącą obok kobietę. – To jest wyatutowanie?

– Oczywiście – potwierdziła lady Honor Harrington, księżna i patronka Harrington, do której należały tak loża, jak i stadion.

– Powiedziałaś, że wyatutowany jest wtedy, jak się zamachnie i nie trafi w piłkę – w głosie Henke słychać było pretensję.

– Bo tak jest – zapewniła ją Honor.

– Ale on się nie zamachnął!

– To bez znaczenia, jeśli rzut był prawidłowy, czyli nastąpił w strefie. Jeśli trzy razy nie spróbuje jej odbić, zostaje wyautowany.

Przez moment Henke miała taką samą minę jak pałkarz, gdy przyglądał się sędziemu bazowemu. Honor zaś przyglądała się jej niewinnie i czekała na ciąg dalszy.

– A ta cała strefa to? – spytała Henke tonem kogoś zdecydowanego nie dać rozmówcy satysfakcji z drobnego zwycięstwa.

– Wszędzie między kolanami a ramionami, jeśli piłka przeleci także nad bazą-domową – odparła Honor cierpliwie, tonem, jakim zwykle tłumaczy się coś oczywistego średnio tępemu dziecku.

– I jeszcze mi powiesz, że wiedziałaś to rok temu! – prychnęła Henke z pretensją w głosie.

– Czego innego mogłam się spodziewać?! – westchnęła Honor z żalem. – To naprawdę bardzo prosta gra.

– Pewnie! Dlatego jest to jedyna planeta w znanym wszechświecie, gdzie nadal w nią grają.

– Nieprawda! Doskonale wiesz, że w baseball grają także na Ziemi i przynajmniej pięciu innych planetach – zaprotestowała Honor ze świętym oburzeniem.

Rozciągnięty wygodnie na oparciu jej fotela Nimitz bleeknął radośnie, spoglądając z wyższością na Henke.

– No dobrze – ustąpiła Michelle Henke. – Na siedmiu planetach z ponad tysiąca siedmiuset zamieszkanych przez ludzi.

– Jako doświadczony astronawigator powinnaś nauczyć się dokładności – upomniała ją Honor z kamienną miną i radosnymi błyskami w oczach.

W tym momencie miotacz wykonał wyjątkowo szybki i paskudny rzut zwany diderem. Pałkarz wziął zamach i kij baseballowy z hukiem trafił w lecącą piłkę, posyłając ją na zapole. Ta przeleciała nad niską ścianką dzielącą boisko od reszty stadionu i Henke zerwała się, otwierając już usta do radosnego okrzyku.

I w tym momencie zorientowała się, że Honor nawet nie drgnęła.

Ujęła się więc pod boki i obróciła z miną na poły cierpiętniczą, na poły zdesperowaną.

– Jak rozumiem, z jakiegoś tam powodu to nie był ten, jakmutam… homerun?

– Nie, ponieważ piłka, przelatując nad granicą zapola bramkowego, powinna być między słupkami bocznymi – poinformowała ją cierpliwie Honor, wskazując na żółto-białe paliki. – Ta spudłowała o co najmniej dziesięć, jeśli nie piętnaście stóp.

– Stóp?! – jęknęła ze zgrozą Henke. – Czy ty przynajmniej nie możesz podawać odległości w tej durnej grze przy użyciu jednostek rozpoznawalnych przez cywilizowanych ludzi?!

– Michelle! – jęknęła Honor tonem rezerwowanym zwykle dla przypadków niereformowalnych, jak dajmy na to organizator orgii oznajmiający, że do picia będzie lemoniada.

– Czego? – spytała uprzejmie Henke.

– W sumie mogłam się czegoś takiego spodziewać! – przyznała z żalem Honor. – W końcu też kiedyś byłam zagubioną duszą nie znającą prawdziwego szczęścia, jakie daje kibicowanie baseballowi. Oświecił mnie prawdziwy wyznawca, niejaki Andrew LaFollet. Andrew, bądź tak uprzejmy i powtórz komodor Henke to, co mi powiedziałeś, gdy spytałam, dlaczego bazy są oddalone od siebie o dziewięćdziesiąt stóp zamiast o dwadzieścia siedem i pół metra, dobrze?

– Pytanie brzmiało: dlaczego nie zmieniliśmy miary na metryczną i nie zaokrągliliśmy odległości do dwudziestu ośmiu metrów, milady – odparł z niezmąconą powagą podpułkownik Andrew LaFollet. – I jeśli dobrze pamiętam, była pani tym nieco zirytowana.

– Być może – odparła Honor z książęcym zgoła lekceważeniem. – Chodzi o to, co ty powiedziałeś.

– Naturalnie. – LaFollet spojrzał na Henke i skłonił uprzejmie głowę. – Powiedziałem patronce Harrington: „Bo to jest baseball, milady!”

– Rozumiesz? – spytała Honor, nie kryjąc zadowolenia. – Najlogiczniejszy powód pod słońcem.

– Aha… – Henke z pewnym trudem ugryzła się w język. – Słyszałam, że mieszkańcy Graysona to zatwardziali tradycjonaliści, trudno więc się spodziewać, że zmienią cokolwiek w grze liczącej sobie ledwie dwa tysiące lat standardowych, tylko dlatego że mogłyby jej się przydać pewne unowocześnienia.

– Unowocześnienia są dobre tylko wtedy, gdy oznaczają poprawę, milady – odparł z godnością LaFollet. – A poza tym wprowadziliśmy pewne zmiany. Jeśli zapisy historyczne są wierne, to były czasy jeszcze na Ziemi, w przynajmniej jednej lidze, gdy miotacz nie musiał odbijać piłek albo też trener mógł w jednym meczu zmieniać tylu miotaczy, ilu chciał. Święty Austen położył kres takowym heretyckim praktykom.

Henke wzniosła oczy ku niebu i opadła ciężko na fotel.

– Mam nadzieję, że nie poczujesz się urażony, Andrew, ale jakoś tak nie zdziwiło mnie zbytnio odkrycie, że założyciel waszej religii był także fanatykiem baseballu – przyznała. – Chwała Bogu, że nie połączył jednego z drugim.

– Nie powiedziałbym, że święty Austen był fanatykiem baseballu – odparł z namysłem LaFollet. – Z tego co czytałem, „fanatyk” to zbyt łagodne określenie.

– No proszę, w życiu bym się nie domyśliła! – prychnęła Henke.

I rozejrzała się po stadionie. Choć robiła to kolejny raz, nadal była pod wrażeniem – miał on przynajmniej sześćdziesiąt tysięcy wygodnych, miękkich foteli i przykryty był jak wszystkie podobne obiekty sportowe kopułą wyposażoną w system filtracyjny chroniący przed ciężkimi pierwiastkami, których pełno było w atmosferze. Miał nawet wentylację opracowaną tak, by dokładnie odtwarzała wiatry wiejące na zewnątrz. Było to dokładnie widać po ruchu flagi państwowej z gołym mieczem leżącym na otwartej Biblii. Jak też flagi domeny Harrington powiewającej na drugim maszcie.

Wolała nie pytać, ile to kosztowało, choć wiedziała, że zarówno przy projektowaniu, jak i przy budowie stadionu imienia Jamesa Candlessa dla Honor koszty nie miały żadnego znaczenia. Chciała wystawić mu godny pomnik i wystawiła. Murawa zewnętrznego pola lśniła soczystą zielenią, od której odbijały się tradycyjnie białe linie boczne i ciemnobrązowa ziemia pola wewnętrznego. Wszystko to, podobnie jak różnobarwny tłum kibiców zagrzewający transparentami i chorągiewkami swoją drużynę do walki, oświetlały promienie słoneczne przechodzące przez prawie idealnie przezroczystą kopułę.

Jej wzrok dotarł do holotablicy widocznej nad boiskiem i czar prysł.

– Wiem, że tego pożałuję, ale może któreś z was przemądrzalców wyjaśniłoby mi łaskawie, skąd się wzięła ta dwójka? – spytała zrezygnowana.

Pod napisem wyautowania widniała bowiem cyfra 2.

– Bo piłka przekroczyła linię boczną – wyjaśniła z uśmiechem Honor.

– Ale on ją odbił!

– To bez znaczenia.

– Ale… – Henke zamilkła, gdyż miotacz wykonał akurat złośliwie podkręcony na rzut zwany carveballem.

Pałkarz zdołał jednak uderzyć piłkę i posłać poza linię boczną nad trzecią bazą.

Henke spojrzała na tablicę – wynik pozostał ten sam.

– Powiedziałaś… – zaczęła z pretensją.

– To obowiązuje tylko do dwóch wyautowań – przerwała jej Honor. – Potem takie piłki przestają być zaliczane jako auty. Jako piłki zresztą też, chyba że zostaną złapane przez zawodników drużyny broniącej. Wtedy liczą się jako aut.

Henke spojrzała na nią z urazą.

Honor zaś uśmiechnęła się promiennie.

Hrabina Gold Peak spojrzała z wyrzutem na LaFolleta i potrząsnęła głową z rezygnacją.

– Prosta gra – westchnęła. – Jak cholera!

Harrington Treecats przegrali 11:2.

Michelle Henke bezskutecznie próbowała nie odbiegać od nastroju przygnębienia panującego w luksusowej limuzynie wiozącej ją i Honor z loży na przyjęcie do domeny Mayhew.

– Radowanie się z cudzego nieszczęścia nie jest zaletą, Mike – poinformowała ją w pewnym momencie Honor.

– Jak to ładnie ujęłaś! A kto się z czego cieszy?

– Ty z naszej przegranej. I to nie tylko się cieszysz – wręcz się puszysz.

– Żartujesz?! Ja, par królestwa, miałabym się puszyć tylko dlatego, że twoja drużyna wzięła cięgi w czasie, gdy wy oboje byliście zajęci udowadnianiem mi bezdennej ignorancji? Skąd ci coś podobnego przyszło do głowy?

– Prawdopodobnie stąd, że cię długo znam.

– A przypadkiem nie dlatego, że sama byś się tak zachowywała na moim miejscu? – spytała słodko Henke.

– Wszystko jest możliwe, choć pewne rzeczy są znacznie mniej prawdopodobne od innych – przyznała Honor. – A biorąc pod uwagę siłę mego charakteru, to akurat jest wysoce mało prawdopodobne.

– Co proszę?! A, zapomniałam, jakim to wzorem cnót wszelakich, a zwłaszcza skromności i małomówności jesteś.

– Miło, jak człowieka doceniają, ale w tym wypadku nie o to chodzi. To po prostu kwestia dojrzałości i odpowiedzialności.

– No. I dlatego nazwałaś swoją drużynę na część pewnego kradnącego seler sześcionogiego, kudłatego urwisa i jego koleżków. – Henke podrapała za uszami Nimitza siedzącego na ramieniu Honor.

– Nimitz nie miał nic wspólnego z tą nazwą. Podobała mu się, Samancie zresztą też, ale prawda jest taka, że wybrałam mniejsze zło. Alternatywą byli „Harrington Salamanders”.

Henke spojrzała na nią i parsknęła śmiechem.

– Żartujesz? – wykrztusiła po chwili.

– Chciałabym. Zarząd ligi baseballu już miał tę nazwę wpisaną w rejestr rozgrywek, gdy zgodził się na rozszerzenie składu ligi. Skłonienie ich do zmiany nie było ani proste, ani szybkie.

– Uważam, że to byłaby doskonała nazwa! – oceniła Henke ze złośliwym uśmieszkiem.

– Jestem pewna, że tak uważasz. A ja nie, i to z paru powodów. Zaczynając od tego, że nie lubię, gdy mnie nazywają Salamandrą, a kończąc na tym, jakie wywołałoby to komentarze pismaków siedzących w kieszeni u High Ridge’a.

– Hmm – mruknęła Henke.

Uśmiech zniknął z jej twarzy, ledwie padło nazwisko obecnego premiera. Istnienie rządu High Ridge’a było nieustannym zmartwieniem wszystkich rozsądnie myślących i widzących coś więcej niż czubek własnego nosa przedstawicieli arystokracji Królestwa Manticore. Dla Honor rządy te oznaczały także coraz większe osobiste nieprzyjemności. Henke wiedziała, z jaką radością wybrała się na Grayson, by dopełnić swych obowiązków patronki. To także był powód, dla którego ona sama natychmiast przyjęła jej zaproszenie do spędzenia tu całego urlopu jako gość.

– Pewnie masz rację – przyznała po chwili. – W każdym normalnym wszechświecie ten egoistyczny przygłup nigdy nie zostałby premierem. A gdyby jakimś cudem mu się to udało, nie utrzymałby się tak długo na stołku. Chyba złożę zażalenie u zarządzającego.

– Ja to robię co niedziela i jestem pewna, że Protektor i wielebny Sullivan też. I to, jak podejrzewam, ze znacznie większym zaangażowaniem.

– Tylko efektów nie widać! – skrzywiła się Henke. – Nadal nie mogę uwierzyć, że ten rząd tak długo się trzyma. Przecież oni się wzajemnie nienawidzą! A co się tyczy ich ideologii…

– Oczywiście, że się nienawidzą, ale w tej chwili niestety znacznie bardziej nienawidzą twojej kuzynki. A co ważniejsze, boją się jej i to właśnie trzyma ich w kupie.

– Wiem – westchnęła Henke i potrząsnęła głową. – Beth zawsze miała charakterek. Szkoda, że nie nauczyła się panować nad swoimi wybuchami wściekłości.

– To nie do końca tak i nie w tym leży główna przyczyna – sprzeciwiła się Honor.

Henke spojrzała na nią, unosząc pytająco brwi.

Po zamachu, w którym zginęli jej ojciec i starszy brat wraz z księciem Cromartym, całą załogą jachtu Królowej i delegacją Graysona, Henke stała się piątą w kolejności pretendentką do korony Gwiezdnego Królestwa Manticore. Jej matka, Caitrin Winton-Henke, księżna Winton-Henke i hrabina wdowa Gold Peak, była ciotką Elżbiety III, jako siostra jej ojca. A Michelle stała się jej jedynym żyjącym dzieckiem. Nigdy nie spodziewała się ani tak wysokiej pozycji w sukcesji, ani odziedziczenia tytułu ojca, ale Elżbietę znała całe życie i doskonale wiedziała, jak wygląda słynny choleryczny temperament Wintonów, który Królowa odziedziczyła w pełni, by nie rzec w nadmiarze.

Wiedziała jednak także, że w ciągu ostatnich trzech lat standardowych Honor spędziła z Królową znacznie więcej czasu niż ona sama. Jak również że prorządowe media tyle czasu poświęcały próbom zdyskredytowania Honor właśnie dlatego, że była jednym z nieugiętych stronników Korony w Izbie Lordów oraz że należała do „kuchennych doradców” Królowej. Elżbieta III właśnie w tym kręgu zasięgała porad, ponieważ dogadanie się z rządem graniczyło z cudem. Henke wiedziała także, że Honor miała unikalne predyspozycje do bezbłędnego oceniania otaczających ją ludzi i ich emocji. Mimo to…

– Kocham Beth jako kuzynkę i szanuję jako Królową – powiedziała poważnie. – Ale ma temperament hexapumy ze złamanym zębem, jak ją coś uczciwie wkurzy, i taka jest prawda, co obie wiemy. Gdyby zdołała nad sobą panować, gdy ten rząd się tworzył, najprawdopodobniej w krótkim czasie skłóciłaby całą trójkę między sobą. A tak pomaga im utrzymać jedność.

– Nie powiedziałam, że zachowała się doskonale. – Honor ulokowała się wygodniej, z czego skorzystała Samantha siedząca dotąd w objęciach LaFolleta i dołączyła do Nimitza rozwalonego na kolanach Honor. – Elżbieta zresztą sama przyznaje, że zmarnowała wtedy najlepszą okazję. Ale kiedy ty przeżywałaś przygody w kosmosie, ja siedziałam na tyłku w Izbie Lordów i obserwowałam High Ridge’a w akcji. I dlatego uważam, że na dłuższą metę to, jak ich potraktowała, nie miało znaczenia. Zakładając, że nie skłóciłaby ich natychmiast, co jest mało prawdopodobne, potem nie byłoby to istotne.

– Przepraszam? – spytała Henke, nie kryjąc, że nie bardzo rozumie, o co chodzi.

Ponieważ jej matce jako księżnej przysługiwało miejsce w Izbie Lordów, Michelle dała jej pełnomocnictwo i w ten sposób księżna Winton-Henke reprezentowała je obie. Polityka nigdy jej specjalnie nie pociągała, w przeciwieństwie do matki, która na dodatek po śmierci męża i syna chciała czymś wypełnić sobie czas. Michelle także i dlatego jeszcze bardziej pogrążyła się w obowiązkach służby liniowej Royal Manticoran Navy. Obowiązkach, których Honor nie dane było ostatnimi laty wykonywać.

– Nawet zakładając, że nie byłoby ideologicznych tarć w rządzie High Ridge’a, w Izbie Lordów nie ma wystarczająco wielu konserwatystów, liberałów i postępowców, by uzyskał on większość bez wsparcia choćby części niezależnych – wyjaśniła jej Honor. – Zdołał przeciągnąć na swoją stronę Nowych Wallace’a, ale nawet to nie daje mu większości. A Elżbieta nigdy nie powiedziała niczego, co niezależni mogliby uznać za zagrożenie, prawda?

– Nie powiedziała – przyznała Henke, przypominając sobie fragmenty rozmaitych rozmów z matką i żałując, że nie zwracała na to większej uwagi.

– Właśnie, a rząd uzyskał ich poparcie i je utrzymuje. Tak więc choleryczny charakterek Elżbiety nie ma z tym nic wspólnego. Ba, nawet gdyby miał, należałoby się spodziewać, że na przykład skandal Manpower skłoni wielu niezależnych do zmiany stanowiska.

– Właśnie na to liczyłam, gdy Cathy ogłosiła, co przywiozła – przyznała Henke i wzruszyła ramionami. – Zawsze lubiłam Cathy i choć uważałam, że przed pobytem na Ziemi była nieco narwana, to nie ulega wątpliwości, że zawsze była wierna pewnym zasadom. I podobał mi się jej styl.

– Przyznam, że też ją polubiłam – Honor uśmiechnęła się lekko. – Nigdy nie sądziłam, że poczuję sympatię do jakiegokolwiek członka Partii Liberalnej, ale z drugiej strony nie wiem, czy poza wrogością do niewolnictwa genetycznego jej poglądy mają coś wspólnego z poglądami reszty liberałów. I wątpię, bym kiedykolwiek słyszała kogoś… dobitniej wyrażającego swoje zdanie w tej kwestii.

– Ma talent krasomówczy, a w tej sprawie klapki na oczach. – Henke też się uśmiechnęła. – Poza tym naprawdę bogate słownictwo i wewnętrzny przymus kopania w zęby establishmentu dla zasady. Jedna z moich kuzynek wyszła za jej szwagra George’a Larabee, lorda Altamont, i wiem od niej, że jego matka jest na Cathy wściekła nie tylko za to, że otwarcie „żyje w grzechu”, ale na dodatek ze „zwykłym prostakiem z Gryphona, który wylądował na połowie pensji za złamanie dyscypliny wojskowej”! Piękne, prawda? Bóg wie jak zdobyła te dane, bo tego mi nigdy do końca nie wyjaśniła, ale z tego co wiem, nikt nie próbował nawet podważyć ich prawdziwości i miałam nadzieję, że tym razem przygwoździła sukinsynów.

– Nie próbował, bo są prawdziwe – potwierdziła Honor, doskonale wiedząca, w jaki sposób hrabina Tor weszła w posiadanie tychże informacji.

Przez moment zastanawiała się, czy nie powiedzieć o tym Henke, ale uznała, że nie jest to coś, o czym musi ona wiedzieć. Podobnie jak o paru innych sprawach, które gwardziści LaFolleta odkryli odnośnie kapitana Zilwickiego. Choćby na przykład o tym, co jego prywatna firma ochroniarska robi z informacjami nie przekazanymi przez hrabinę Tor władzom.

– Niestety wszyscy wymienieni w tych zapisach z nazwiska to były płotki – dodała Honor. – Czasami znane, ale rzadko politycznie wpływowe. Nie padło ani jedno nazwisko osoby na tyle wysoko postawionej w danych partiach, by odbiło się to na tych ostatnich. Fakt, iż tylu było na tej liście konserwatystów i liberałów, nie był miły dla przywódców tych partii, ale znalazło się na niej także dość członków innych partii, w tym centrystów, i dość niezależnych, by rząd mógł spokojnie twierdzić, że żadne z ugrupowań konkretnie nie było winne tej aferze. A brak bezpośrednich powiązań z partyjną górą spowodował, iż władze uniknęły poważnych reperkusji, krzycząc najgłośniej o potrzebie ukarania konkretnych winnych. Jak choćby Hendricksa, który po odwołaniu z funkcji ambasadora na Ziemi wylądował piorunem w więzieniu, i to na naprawdę długo. Wszyscy zresztą dostali wysokie wyroki.

– Jak admirał Young – dodała z satysfakcją Henke.

Honor przytaknęła, starając się nie okazać podobnych emocji. Jej wojna z klanem Youngów trwała od ponad czterdziestu lat standardowych – trudno było bowiem inaczej nazwać ten stan wzajemnej nienawiści urozmaicony kilkoma trupami. Dlatego starała się publicznie zachować wszelkie pozory neutralności, gdy Admiralicja odwołała admirała Edwina Younga z Ziemi i postawiła przed sądem za złamanie kodeksu wojskowego. Został pozbawiony stopnia i przekazany sądowi cywilnemu, który mimo iż jego rodzina miała jak najlepsze kontakty z rządem i z samym premierem, skazał go na kilkadziesiąt lat przymusowej gościny w zakładach zarządzanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Honor prywatnie była przekonana, że kary śmierci uniknął wyłącznie dzięki aktom starego North Hollowa, które miały też spory udział w wyciszeniu skandalu Manpower, ale tę opinię jak dotąd zachowała dla siebie i kilku wybranych osób. Henke do nich nie należała, gdyż w tej kwestii nie mogła nic zrobić.

– Albo Younga – przyznała po chwili. – Tak po prawdzie jego los jest doskonałym przykładem, że władze partii postanowiły się ratować za wszelką cenę. Jako członek możnego rodu i oficer flagowy Young był osobą widoczną, toteż jego „odizolowana działalność kryminalna” i proces zostały wykorzystane jako pokazówka. A tak naprawdę był dalekim krewnym North Hollowa i nikim w strukturze władzy Zjednoczenia Konserwatywnego, więc idealnie nadawał się do poświęcenia „w imię zasad”. To, że North Hollow oficjalnie nie wstawił się za nim, miało być najlepszym dowodem na to, że ani on sam, ani władze partii nie miały nic wspólnego z tymi przestępstwami. I dlatego właśnie władze wszystkich ugrupowań tak bezwzględnie i publicznie rozliczyły się ze wszystkimi płotkami obciążonymi przez Cathy. W końcu mało, że złamali oni prawo, to jeszcze zawiedli zaufanie tychże władz i wyborców. Muszę przyznać, że był to piękny przykład skutecznej kontroli uszkodzeń na arenie politycznej. Ale High Ridge mógł to zrobić tylko dlatego, że większość członków Izby Lordów, która nie była wplątana w ten skandal, zdecydowała się pozwolić mu na to i zadowoliła się oczywistymi kozłami ofiarnymi.

– Ale dlaczego? Matka też mi o tym pisała, ale nie pojmuję logiki tego wywodu.

– Wszystko sprowadza się do czegoś, co można nazwać historycznym imperatywem ewolucji konstytucyjnej, choć to strasznie naukowo brzmi – odparła Honor i zamilkła, przyglądając się parze myśliwców eskortujących limuzynę.

Oba miały znaki identyfikacyjne Gwardii Harrington. Lot do domeny Mayhew był długi, a Protektor nieugięty – oznajmił, że jeśli Honor nie weźmie eskorty, przyśle swoją. Tak na wszelki wypadek.

– Powód jest prosty – podjęła Honor. – Większość członków Izby Lordów gotowa była nie dociekać prawdy nawet w kwestii tak poważnej jak niewolnictwo genetyczne, bo wolała mieć do czynienia z rządem High Ridge’a niż z tym, który go zastąpi. I nie dlatego, że są przekupni czy nieuczciwi: po prostu uważają go za mniejsze zło niż oddanie kontroli nad obu izbami Elżbiecie i jej zwolennikom.

– Matka coś mi opowiadała o roli San Martin w tym całym politycznym układzie, ale spieszyła się i nie wyjaśniła dokładnie, a ja nie nalegałam.

– Jak kiedyś powiedział mi admirał Courvosier, żaden kapitan czy komodor Królewskiej Marynarki nie może pozwolić sobie na pozostawanie polityczną dziewicą, Mike. Zwłaszcza jeśli stoi tak blisko tronu jak ty.

– Wiem – przyznała cicho. – Po prostu nigdy nie lubiłam polityki podobnie jak ty, ale do dnia śmierci taty i Cala nie musiałam się tym martwić. A potem na samą myśl, że mam usiąść w tej samej sali co wszarz, który ukradł funkcję Williemu Alexandrowi, robiło mi się niedobrze.

– I ty krytykujesz Królową, że jej nerwy puściły!

– Ano krytykuję… ale mówiłaś, zdaje się, o czymś innym.

– Mówiłam, że większość członków Izby Lordów popiera High Ridge’a z własnych powodów, i to miała na myśli twoja matka, wspominając San Martin. Większość z nich bowiem boi się tego, co nastąpi, gdy parowie z San Martin będą wreszcie mieli prawo zasiąść w Izbie Lordów.

– Dlaczego? – W głosie Henke było czyste niezadowolenie i Honor jęknęła cicho.

– Mike, to podstawy historii i matematyki. Spałaś w szkole czy co? Co Korona próbuje odebrać Izbie Lordów praktycznie od początku istnienia Gwiezdnego Królestwa Manticore?

– Kontrolę nad finansami.

– Doskonale. Założyciele, w sumie całkiem przyzwoita banda, muszę przyznać, w jednej kwestii wykazali się nieprzejednanym uporem. Chcieli mianowicie zapewnić sobie i swoim potomkom prawdziwą władzę polityczną. Dlatego zgodnie z konstytucją premier musi należeć do Izby Lordów i dlatego projekt każdej ustawy finansowej musi wyjść z Izby Lordów. Uważam, tak na marginesie, że to całkiem niegłupi pomysł, by dać dużo władzy izbie, która jest, powiedzmy… odizolowana od politycznej i ideologicznej histerii i której członkowie nie muszą co trzy lata myśleć tylko o tym, by znów zostać wybrani, ale założyciele przesadzili. Dziedziczność tytułów i miejsc w Izbie Lordów powoduje, że duża część jej członków ma wątpliwy kontakt z rzeczywistością, a łatwo wpada w przekonanie o własnej nieomylności i skłonność do prowadzenia prywatnej polityki. Możesz mi wierzyć: naoglądałam się tego dość na dwóch planetach…

Umilkła i wbiła niewidzący wzrok w okno, odruchowo głaskając Nimitza. Ten spojrzał na nią podejrzliwie, czując jej emocje, i przez moment wyglądało na to, że delikatnie użyje pazurów, by wyrwać ją z ponurego nastroju, jak zwykle w sytuacjach, gdy nie była w stanie nic poradzić na to, co ją gnębiło. Tym razem jednak zdecydował, że zapaść jest niegroźna, i pozwolił Honor ocknąć się samodzielnie.

– Prawda jest taka, że Korona pragnie utrzymania dziedzicznej arystokracji, podobnie zresztą jak my obie. Przynajmniej obecnie – odezwała się Honor, spoglądając znów na Henke. – Natomiast od pokoleń Korona próbowała bardziej zrównoważyć władzę posiadaną przez obie izby, a najlepszym ku temu sposobem jest oddanie władzy finansowej w ręce Izby Gmin jako przeciwwagi dla premiera pochodzącego z Izby Lordów. Tyle tylko że nigdy nie udało się zebrać w Izbie Lordów wymaganej większości, by wprowadzić stosowną poprawkę do konstytucji.

– A czego byś się spodziewała?! – prychnęła Henke, odruchowo broniąc zasad, w których została wychowana. – Sądzisz, że ktoś dobrowolnie odda połowę władzy, którą ma od zawsze? Przecież to wbrew naturze!

– A jednak to właśnie tego boi się High Ridge i wszyscy, którzy go popierają, w tym niezależni.

– Matka twierdzi to samo, a ja po prostu nie rozumiem, jak to możliwe.

– High Ridge rozumie. Elżbieta i Willie Alexander też. To kwestia liczb, Mike, i parowie z San Martin mogą zmienić równowagę sił w Izbie Lordów na korzyść Korony. Natomiast należy pamiętać jeszcze o dwóch kwestiach: konstytucyjnym limicie tworzenia nowych parowstw i o warunkach traktatu przyłączającego Trevor Star do Gwiezdnego Królestwa. Konstytucja określa, że liczba członków Izby Lordów między dwoma kolejnymi wyborami może wzrosnąć najwyżej o dziesięć procent, a traktat, iż parowie z San Martin mogą zasiąść w Izbie Lordów dopiero po następnych wyborach. I to właśnie próbuje wykorzystać rząd i jego stronnicy w Izbie Lordów. Chodzi im po prostu o to, by jak najdłużej odwlec wybory. W tej chwili nikt nie ma wątpliwości, że parowie z San Martin staną za Królową i centrystami. W końcu to nasza flota kierowana przez nią i rząd Cromarty’ego wykopała Ludową Marynarkę z systemu Trevor Star. To Cromarty i twój ojciec negocjowali warunki traktatu przyłączeniowego, a na SanMartin wcześniej nie istniała dziedziczna arystokracja, więc nie będą przywiązani do idei utrzymania status quo w parlamencie. Wdzięczność za oswobodzenie połączona z brakiem arystokratycznych tradycji gwarantują poparcie przez nich wniosku ustawy złożonej przez lorda Alexandra, przywódcę partii centrystycznej, o przekazanie w gestię Izby Gmin władzy finansowej. Ale parowie z San Martin póki co nie są członkami Izby Lordów, a High Ridge wykorzystuje każdą okazję, by zwiększyć wśród obecnych parów grono przeciwników takiej ustawy. Zgodnie z ostatnimi ocenami ma mniej więcej piętnastoprocentową przewagę, ale to może się zmienić. A nawet jeśli się nie zmieni, po drugich wyborach w Izbie Lordów znajdzie się dość parów z San Martin, by można było przegłosować to, co chce Królowa. Rząd próbuje więc zabezpieczyć się, zmniejszając popularność centrystów w Izbie Gmin, bo to Izba Gmin zatwierdza utworzenie każdego nowego parostwa. Ma nadzieję, że w ten sposób spowolni proces albo też parami zostaną ludzie, których da się przekonać, by głosowali za utrzymaniem dominującej pozycji Izby Lordów. Sytuację rządu komplikuje dodatkowo fakt, iż praktycznie wszyscy reprezentanci San Martin w Izbie Gmin będą należeli albo do centrystów, albo do lojalistów Korony. Teoretycznie rzecz biorąc, jeszcze ich naturalnie nie wybrano, ale „specjalni przedstawiciele” San Martin w Izbie Gmin pełnią tę samą funkcję i nie ma cienia wątpliwości, że praktycznie co do jednego są lojalni wobec Korony. I właśnie dlatego, Mike, sporo w sumie rozsądnych i uczciwych ludzi aktywnie wspiera takiego wszarza jak High Ridge i pozwoliło mu wytłumić reperkusje skandalu Manpower. Żaden z nich tak naprawdę go nie lubi, niewielu ma jakiekolwiek złudzenia co do uczciwości śledztwa, żaden nie powierzyłby mu opieki nad swoimi psami, ale stoją na stanowisku, że nawet jeśli obecna konstytucja jest niedoskonała, to system, jaki stworzyła, dobrze służy Gwiezdnemu Królestwu, więc lepiej go nie zmieniać. Wątpię, by wielu z nich nie zdawało sobie sprawy, iż ich stanowisko w znacznej części spowodowane jest chronieniem własnych interesów, ale to akurat niczego nie zmienia w ogólnej sytuacji.

– Rozumiem… – mruknęła Henke, przyglądając się Honor z namysłem.

Nadal zaskakiwało ją, że to właśnie Honor Harrington potrafi tak jasno i wnikliwie analizować problemy polityczne, choć nie powinno, bo zawsze potrafiła to robić z problemami militarnymi, ale przez prawie czterdzieści lat standardowych to Henke lepiej rozumiała kwestie polityki wewnętrznej Królestwa Manticore. Naturalnie zawdzięczała to pochodzeniu i ciągłej obecności tych tematów w rodzinnych rozmowach. Jako kuzynka Królowej rozumiała je prawie na drodze osmozy, nie musząc ich zbytnio analizować. I prawdopodobnie właśnie dlatego to Honor znacznie lepiej pojmowała obecną sytuację. Dla niej w polityce nie było nic naturalnego, więc analizowała wszystko obiektywnie i bez uprzedzeń, gdyż tylko w ten sposób mogła zrozumieć sytuację i spróbować podjąć jakieś działania.

Pochodzenie Honor, stanowiło w tym względzie jednak także i minus – nie zdawała sobie sprawy z istnienia pewnych zagrożeń czy też ze swojej na nie wrażliwości, podczas gdy ktoś urodzony w środowisku arystokracji był ich świadom i odruchowo się zabezpieczał. Mimo iż Honor była ważną personą i wpływowym politykiem w dwóch państwach, nadal myślała o sobie i o swoim życiu tak, jakby była tylko nic nie znaczącą córką wolnych posiadaczy ziemskich.

Przyglądając się Honor, Michelle Henke kolejny raz zastanawiała się, czy powinna jej przypomnieć, że prywatne życie może zostać skutecznie wykorzystane przez politycznych wrogów. I czy powinna ją spytać, czy w pewnych cichutko powtarzanych plotkach jest ziarno prawdy.

W obu kwestiach podjęła decyzję negatywną.

– Brzmi to sensowne – oceniła po chwili. – Nadal mnie co prawda dziwi, że to ty mi wytłumaczyłaś całą sytuację, ale to już inna sprawa. Jak sądzę, lord Alexander podziela twoje wnioski?

– Oczywiście. Nie sądzisz chyba, że o tym nie rozmawialiśmy., Biorąc pod uwagę moją pozycję w Izbie Lordów i fakt, że występuję na dworze jako osobisty przedstawiciel Benjamina, spędziłam znacznie więcej czasu na rozmowach z człowiekiem, który powinien być premierem, niż chciałabym pamiętać. Najgorsze jest to, że rozmowy niewiele dały w praktyce.

– Sądzę, że można to i tak ująć – zgodziła się Henke i przekrzywiła głowę. Earl White Haven także niczego rewelacyjnego nie wymyślił?

– Ano nie – przyznała Honor, odruchowo głaskając Nimitza po grzbiecie.

Henke zauważyła, że Honor spuściła wzrok, woląc nie patrzeć jej w oczy, co w połączeniu ze zwięzłością odpowiedzi było wysoce znaczące. Przez moment chciała ją bardziej nacisnąć, no bo w końcu jeśli nie ona, to kto mógłby to zrobić, ale problem polegał na tym, że nawet ona nie bardzo wiedziała, jak to uczynić. Zamiast spytać, powiedziała więc:

– To by się pokrywało z tym, co mówiła matka. A ja powinnam zwrócić większą uwagę na te sprawy, żeby nie musiała mi wszystkiego tłumaczyć przy użyciu łopatologii stosowanej, jak ty to właśnie zrobiłaś. Czasami wydaje mi się, że ona nie jest świadoma, jak dalece skupiłam się na kwestiach floty, zostawiając politykę Calowi. Zgadzam się z twoim imperatywem historycznym, ale nadal uważam, że temperament Beth nie pomógł w tej sytuacji.

– Oczywiście, że nie pomógł – potwierdziła Honor, podnosząc głowę prawie z ulgą. – Choćby dlatego, że dla High Ridge’a, New Kiev i Descroix sprawa nabrała osobistego aspektu. Poza tym od momentu śmierci księcia Cromarty’ego i twojego ojca było prawie pewne, że skończymy z takim właśnie rządem. Tyle że nikt nie był w stanie przewidzieć, co wydarzy się w Ludowej Republice, gdy my będziemy zajęci domowymi waśniami.

– Myślisz, że Theisman i Pritchart rozumieją, co się dzieje, lepiej niż ja?

– Mam szczerą nadzieję, że tak! – odparła Honor z uczuciem.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki