W.E.B. Griffin

Z rozkazu prezydenta

Fragment

Przekład Piotr Kuś

DOM WYDAWNICZY REBIS

26 lipca 1777

Konieczność ustanowienia dobrego wywiadu jest

jasna i nie ma potrzeby wystosowywania w tej sprawie

dalszych ponagleń

George Washington

generał i dowódca

Armii Kontynentalnej

Dla zmarłych

WILLIAMOWI E. COLBY'EMU

porucznikowi OSS Jedburgh,

który został dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej

AARONOWI BANKOWI

porucznikowi OSS Jedburgh,

który został pułkownikiem i ojcem sił specjalnych

WILLIAMOWI R. CORSONOWI

legendarnemu oficerowi wywiadu Marines,

którego KGB nienawidziło bardziej niż jakiegokolwiek innego oficera wywiadu USA –

nie tylko dlatego, że napisał o KGB niezrównaną książkę

Dla żyjących

BILLY’EMU WAUGHOWI

legendarnemu sierżantowi z Dowództwa Sił Specjalnych,

który przeszedł na emeryturę, a potem ścigał niesławnego Carlosa Szakala.

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych Billy mógł wyeliminować Osamę bin Ladena,

lecz nie uzyskał na to zgody. Po pięćdziesięciu latach w zawodzie

Billy wciąż ściga przestępców

RENÉ J. DÉFOURNEAUX

podporucznikowi OSS Jedburgh,

który stał się legendarnym oficerem kontrwywiadu armii USA

JOHNOWI REITZELLOWI

oficerowi armii USA i legendzie Delta Force,

który mógł wyeliminować szefa grupy terrorystów i opanować statek wycieczkowy Achille Lauro, ale nie uzyskał na to zgody

RALPHOWI PETERSOWI

oficerowi wywiadu armii USA,

który napisał najlepszą analizę naszej wojny przeciwko terrorystom i wrogom, jaką kiedykolwiek widziałem

I dla nowego pokolenia

MARCOWI L.

wyższemu oficerowi wywiadu, który mimo młodego wieku

z każdym dniem coraz bardziej przypomina mi Billa Colby’ego

FRANKOWI L.

legendarnemu oficerowi Obronnej Agencji Wywiadowczej,

który przeszedł na emeryturę i teraz podąża szlakiem Billy’ego Waugha

NARÓD AMERYKAŃSKI MA WOBEC TYCH PATRIOTÓW

DŁUG, KTÓREGO NIE SPOSÓB SPŁACIĆ

I

WIOSNA 2005
[JEDEN]

Międzynarodowy port lotniczy Quatro de Fevereiro

Luanda, Angola

23 maja 2005, 14.45

Wspiąwszy się po cokolwiek niestabilnym trapie na kółkach, kapitan Alex MacIlhenny wszedł, pochylając głowę, na pokład boeinga 727 Lease-Aire LA-9021. Kapitan miał pięćdziesiąt dwa lata, rumianą twarz, gęste, zaczynające już siwieć rude włosy i lekko obwisłe policzki. Miał też niejasne przeczucie, że coś jest nie w porządku albo że wkrótce wydarzy się coś złego. Był jednak zupełnie nieprzygotowany na spotkanie z ciemnoskórym mężczyzną, który stał w maszynie, oparty o ścianę. Mężczyzna w obu rękach trzymał uzi i celował w brzuch MacIlhenny’ego.

O cholera!

MacIlhenny stanął i podniósł ręce na wysokość ramion.

– Niech pan odejdzie od drzwi, kapitanie – rozkazał mężczyzna, ruchem broni wskazując, że chce, aby MacIlhenny przeszedł do kabiny załogi.

To nie jest amerykański akcent. Ani brytyjski. A skóra tego faceta jest ciemna, nie czarna, myślał pilot. Kim on jest? Może Portugalczykiem? Do diabła, przecież Portugalczycy nie porywają samolotów! To chyba Arab.

Mężczyzna z uzi ubrany był niemal dokładnie tak jak MacIlhenny – w ciemne spodnie, czarne buty i rozpiętą pod szyją białą koszulę z naramiennikami. Nad kieszenią na piersi widniały skrzydełka pilota, a na epoletach cztery złote paski kapitana. Miał nawet, nad drugą kieszenią na piersi, wewnętrzny identyfikator wydawany załogom, które przeszły odprawę celną i miały przebywać na terenie portu lotniczego przynajmniej dwadzieścia cztery godziny.

MacIlhenny zaczął się odwracać, żeby przejść do kokpitu.

– Tyłem – rozkazał mężczyzna. – I stań tam.

Kapitan wykonał polecenie.

– Przecież nie chcemy, żeby cię ktoś zobaczył z podniesionymi rękami, prawda? – rzekł napastnik niemal swobodnie.

MacIlhenny pokiwał głową, ale nic nie powiedział.

Cholera, coś takiego musiało się zdarzyć, pomyślał. Muszę zachować spokój, robić dokładnie to, co mi każą, i nie wygłupiać się.

– Pański samolot został zarekwirowany przez Legion Dżihad – oświadczył mężczyzna.

Do diabła, co to takiego ten Legion Dżihad? A właściwie, czy to ma znaczenie? Mój samolot porwie jakiś popieprzony arabus, mówiący po angielsku i na tyle sprytny, by przebrać się w mundur pilota. Już porwał. I mnie razem z nim.

MacIlhenny pokiwał głową. Przez chwilę nic nie mówił, ale w końcu zaryzykował.

– Rozumiem, ale jeśli jest pan...

Ktoś stojący za nim szarpnął go za włosy i pociągnął mu do tyłu głowę. Odruchowo zaczął walczyć, jednak kątem oka ujrzał coś, co wyglądało jak nóż do filetowania ryb, a po chwili poczuł jego ostrze na swojej grdyce. Zamarł.

Jezu Chryste!

– Będzie pan mówił tylko wtedy, gdy panu pozwolimy. A o pozwolenie będzie się pan zwracał, podnosząc rękę jak dzieci w szkole. Rozumie pan?

MacIlhenny próbował skinąć, ale z odciągniętą do tyłu głową i z nożem na gardle nie bardzo mógł to zrobić. Przemyślał sytuację i podniósł trochę wyżej prawą rękę.

– Może pan mówić – oznajmił mężczyzna z uzi.

– Skoro jest pan pilotem, do czego mnie pan potrzebuje? – zapytał.

– Pierwsza odpowiedź powinna być dla pana oczywista. Aby nie mógł pan natychmiast zameldować, że pański samolot został zarekwirowany. Ponadto wolimy, aby władze, rozpocząwszy poszukiwania samolotu, szukały pana, a nie nas. Wystarcza panu taka odpowiedź?

MacIlhenny pokiwał głową – o tyle, o ile był w stanie – i powiedział:

– Tak.

Do cholery, co oni zamierzają? – myślał. Chcą wlecieć w amerykańską ambasadę? Tutaj? Ze mną na pokładzie? W Angoli? Przecież to bez sensu. Ambasada jest mała, a większość ludzi na świecie nigdy nie słyszała o Angoli, nie mówiąc już o tym, że nie wie, gdzie ten kraj się znajduje. A co leży w zasięgu samolotu? Oczywiście Republika Południowej Afryki. Do Johannesburga jest około tysiąca pięciuset mil, do Kapsztadu trochę więcej. Gdzie właściwie mamy tam ambasadę?

– Jak pan słusznie założył, jestem pilotem i potrafię pilotować ten model boeinga – powiedział mężczyzna. – Podobnie jak oficer stojący za panem. Zatem może pan być przydatny w naszej operacji, jednak nie jest pan konieczny. Jeśli tylko nabierzemy podejrzeń, że nie wykonuje pan dokładnie naszych rozkazów albo że próbuje pan ingerować w przebieg operacji, zostanie pan wyeliminowany. Czy to jasne?

MacIlhenny z wielkim trudem skinął głową i odparł:

– Tak.

Mężczyzna powiedział w obcym języku coś, czego kapitan nie zrozumiał. Dłoń ściskająca jego włosy otworzyła się i mógł wreszcie wyprostować głowę.

– Może pan opuścić ręce – rzekł mężczyzna, a potem dodał swobodnie: – Odniosłem wrażenie, że bardzo długo oglądał pan samolot przed spodziewanym startem. Mógłby mi pan powiedzieć dlaczego?

Mimo gorąca MacIlhenny’ego przeszył nagły dreszcz. Zdał sobie sprawę, że obficie się poci.

A co w tym dziwnego? – pomyślał. Niby jak mam reagować, kiedy ktoś celuje z uzi w mój żołądek i przykłada mi nóż do gardła?

Usta miał suche. Musiał zebrać trochę śliny i oblizać wargi, nim zdołał odpowiedzieć.

– Znalazłem się tutaj, żeby przeprowadzić lot próbny – zaczął. – Ten samolot nie był w powietrzu od ponad roku. Wykonałem to, co nazywam „końcowym testem MacIlhenny’ego”.

– Czy nie jest to przypadkiem zadanie dla mechaników?

– Jestem mechanikiem.

– Jest pan mechanikiem? – zapytał mężczyzna z powątpiewaniem.

– Tak. Mam uprawnienia i na kadłub, i na silniki. Nadzorowałem przygotowanie tej maszyny do lotu, podpisałem protokoły napraw i przeprowadziłem „test MacIlhenny’ego”.

– Na czym on polega?

– To nie jest czynność obowiązkowa, lecz po prostu coś, co robię tylko ja. Samolot stał tutaj ponad dwadzieścia cztery godziny, zatankowany do pełna... Miał wagę startową, rozumie pan. Dokładnie go obejrzałem. Gdyby coś wyciekało, zauważyłbym to, znalazł źródło i naprawił przed startem.

Mężczyzna z uzi chwilę zastanawiał się nad jego słowami. W końcu pokiwał głową.

– To raczej niezwykłe, że kapitan jest jednocześnie mechanikiem, prawda?

– Tak. Chyba tak.

– Natrafił pan na jakiś problem podczas tego testu?

– Nie, nie natrafiłem.

– Co zamierzał pan zrobić po końcowym teście?

– Wynająłem drugiego pilota. Miałem zamiar po raz ostatni sprawdzić silniki i odbyć lot próbny, kiedy tylko się on pojawi.

– Pański drugi pilot już tutaj jest – powiedział mężczyzna. – Może pan zajrzeć do kabiny pasażerskiej.

MacIlhenny nie poruszył się.

– Niech pan zajrzy do środka, kapitanie – rzekł stanowczo napastnik z uzi. Równocześnie coś twardego uderzyło pilota w plecy.

Skrzywił się z bólu.

To nie był nóż i z pewnością nie ręka. Może ten drugi facet także ma uzi? W każdym razie jakąś broń palną.

MacIlhenny minął przegrodę i zajrzał do kabiny pasażerskiej.

Usunięto z niej wszystkie fotele, z wyjątkiem pierwszych trzech rzędów. Kapitan nie miał pojęcia, kto i kiedy je zabrał ani dlaczego. Wiedział jednak, że gdy LA-9021 opuścił Filadelfię, udając się w sześćdziesięciodniowy, opłacony z góry dry charter, fotele były na swoich miejscach, ustawione tak jak w chwili, kiedy samolot został odebrany z Continental Airlines – 189 miejsc dla pasażerów, wyłącznie w klasie ekonomicznej.

Lease-Aire poinformowano, że maszyna przewiezie ze Skandynawii osoby, które wykupiły kompleksowe wycieczki na wybrzeża Hiszpanii i Maroka.

MacIlhenny wiedział to wszystko, ponieważ był w Lease-Aire wiceprezesem do spraw utrzymania floty i operacji lotniczych. Jego tytuł celowo brzmiał górnolotnie i o wiele poważniej, niż usprawiedliwiałaby to wielkość firmy. Lease-Aire miało poza nim jeszcze tylko dwóch urzędników. Prezesem i szefem zarządu w jednej osobie był szwagier MacIlhenny’ego, Terry Halloran, a sekretarką i skarbnikiem Mary-Elizabeth MacIlhenny Halloran, żona Terry’ego i siostra MacIlhenny’ego.

Lease-Aire funkcjonowało na rynku używanych samolotów, przejmując maszyny, których duże linie lotnicze chciały się z różnych powodów pozbyć – głównie dlatego, że zbliżały się do kresu żywotności. LA-9021 na przykład woził pasażerów dla Continental dwadzieścia dwa lata.

Kiedy Lease-Aire nabywało jakiś samolot – jego flota nigdy nie przekraczała czterech maszyn – przemalowywało kadłub, przerejestrowywało go i umieszczało na nim nowe numery. W tej chwili spółka posiadała dwa samoloty: właśnie tego boeinga 727 oraz lockheeda 1011, niedawno kupionego od Northwest.

Każdy samolot szybko wystawiano na sprzedaż. Jeśli nie można było znaleźć nabywcy gwarantującego Lease-Aire przyzwoity zysk, firma oferowała przeloty czarterowe – wet (z paliwem i załogą, kiedy to przewoźnik brał na siebie odpowiedzialność za rutynowe kontrole maszyny) lub dry (leasingobiorca wyznaczał własną załogę, a także płacił za paliwo i kontrole) – aż do momentu dokładnego, bardzo drogiego przeglądu: rocznego lub po tysiącu godzin lotu. Wtedy samolot wracał do Filadelfii i oferowany był za naprawdę śmieszną cenę. Jeśli nie udało się go sprzedać, odbywał ostatni lot na małe lotnisko na pustyni w Arizonie, gdzie pozbawiano go wszelkich części, które można było jeszcze spieniężyć.

Lease-Aire funkcjonowało od pięciu lat. LA-9021 był dwudziestą pierwszą maszyną firmy, która czasami zarabiała na samolocie mnóstwo pieniędzy, a czasami je wtapiała.

Wiceprezes MacIlhenny miał wrażenie, że tym razem nastąpi wielka wtopa. Na dziesięć dni przed końcem sześćdziesięciodniowego kontraktu Surf & Sun Holidays poprosiło o jego przedłużenie o kolejnych trzydzieści dni. Czek jakoby był już w drodze.

Czeku nikt w Lease-Aire nie zobaczył. Nadszedł za to, po czterech dniach, telegram z informacją, że LA-9021 musiał lądować awaryjnie w Luandzie w Angoli, gdzie inspekcja wykryła uszkodzenia poważniejsze niż te, które leasingobiorca zobowiązany był naprawić w ramach umowy. A skoro uszkodzenia wystąpiły przed upływem sześćdziesięciodniowego kontraktu, Surf & Sun Holidays oczywiście wycofało się z jego przedłużenia.

Innymi słowy, wasz samolot popsuł się w Luandzie w Angoli. Przykro nam, ale to wasz problem, nie nasz.

Kiedy Terry, który zajmował się w Lease-Aire kontraktami, próbował dodzwonić się do centrali Surf & Sun Holidays w Glasgow w Szkocji, aby sprawę wyjaśnić, powiedziano mu, że ich linia telefoniczna już nie działa.

Podróżując do Luandy, MacIlhenny zatrzymał się w Glasgow, żeby osobiście omówić problem. Tymczasem okna siedziby Surf & Sun Holidays zalepione były szarym papierem pakowym, na którym ktoś napisał odblaskowym mazakiem: DO WYNAJĘCIA.

W Luandzie szybko zorientował się, że w LA-9021 zawiodła hydraulika systemu kontroli. Był to problem „bezpieczeństwa lotu”, co oznaczało, że MacIlhenny nie może wynająć lokalnego pilota, który zasiadłby po jego prawej stronie podczas jednorazowego przelotu na lotnisko macierzyste. Zorientował się też, że z maszyny usunięto większość foteli. Części do samolotu – od siedzeń po hydraulikę – można było bez problemu kupić na rynku wtórnym. Ale Lease-Aire miało akurat problemy z płynnością finansową.

Terry chciał ścigać drani z Surf & Sun za wymontowanie foteli i porzucenie samolotu i zmusić ich przynajmniej do wykonania niezbędnych napraw, aby MacIlhenny mógł zabrać maszynę do domu. Siostra kapitana stała po stronie męża.

Problemy firmy z gotówką trwały jednak dłużej, niż się spodziewali, a ceny części zamiennych okazały się znacznie wyższe, niż przypuszczał MacIlhenny. Dlatego minęło aż trzynaście miesięcy, zanim do Luandy przyjechały wreszcie cztery skrzynie z częściami i mógł złożyć samolot do kupy.

Kiedy zmierzał od drzwi kokpitu w kierunku przedziału pasażerskiego, przyszła mu do głowy niemal przyjemna myśl:

Jeśli ci faceci porwą ten samolot, najprawdopodobniej dostaniemy pieniądze z ubezpieczenia.

Wtedy zobaczył miejscowego pilota, który spodziewał się, że łatwo zarobi pięćset dolarów, tkwiąc mniej więcej godzinę po prawej stronie kokpitu, podczas gdy MacIlhenny będzie odbywał lot próbny. Siedział w trzecim – obecnie ostatnim – rzędzie w kabinie pasażerskiej, po prawej. Ręce trzymał na kolanach, mocno sklejone żółtą taśmą samoprzylepną szerokości trzech cali. Podobnie skrępowane były jego nogi w kostkach; taśmę miał także na oczach.

– Uwolnimy go razem z panem, kapitanie – powiedział pierwszy mężczyzna z uzi – zakładając oczywiście, że będzie pan współpracował.

– Zrobię wszystko, co zechcecie – odparł MacIlhenny.

– No to zabierajmy się do roboty – rzekł właściciel uzi.

Wsunął się między fotele, przepuszczając MacIlhenny’ego.

Ten wszedł do kokpitu i wtedy po raz pierwszy zobaczył drugiego porywacza.

Chyba jest ich tylko dwóch. Z tyłu nie widziałem nikogo więcej, pomyślał.

Porywacz, który zasiadł w fotelu drugiego pilota, był bardzo podobny do mężczyzny z uzi. I on miał na sobie białą, rozpiętą pod szyją koszulę z naramiennikami personelu latającego.

Jest taka, jaką powinien mieć: z trzema paskami pierwszego oficera, dawniej drugiego pilota, stwierdził Alex.

Drugi pilot gestem nakazał mu, żeby usiadł w fotelu kapitana.

Wsunąwszy się na miejsce, MacIlhenny spostrzegł, że tamten trzyma listę kontrolną i że na półce nad tablicą rozdzielczą leżą jakieś karty z wykresami. Nie widział ich jednak na tyle dokładnie, by się zorientować, co oznaczają.

Nie mam nawet bladego pojęcia, dokąd polecimy, skonstatował.

Zapiął pasy i po chwili, czując się trochę głupio, podniósł prawą rękę.

– Ma pan pytanie? – odezwał się mężczyzna z uzi.

– Ja poprowadzę samolot czy ten dżentelmen?

– Pan poleci – odparł zapytany. – On będzie drugim pilotem, a mnie może pan uważać za pilota zapasowego.

Bez wątpienia myślał, że jest zabawny.

Mężczyzna z uzi rozłożył składany fotel w przejściu, usiadł na nim, zapiął pasy i oparł broń o fotel MacIlhenny’ego. Lufa znalazła się zaledwie dwa cale od jego ucha.

Porywacz w fotelu drugiego pilota podał MacIlhenny’emu listę kontrolną, zalaminowaną kartę szerokości czterech i długości dziesięciu cali. Kapitan odebrał ją, skinął głową i zaczął czytać.

– Dźwignia podwozia i światła.

– Opuszczona i sprawdzone – odparł drugi pilot.

– Hamulce.

– W pozycji.

– Automatyczne wyłączniki.

– Sprawdzone.

– Światła awaryjne.

– Załączone.

Na liście kontrolnej znajdowały się trzydzieści cztery pozycje. MacIlhenny przeczytał wszystkie.

Kiedy dotarł do dziewiątej – „Polecenie zapiąć pasy i zgasić papierosy” – drugi pilot zachichotał, nim potwierdził włączenie sygnalizacji.

Gdy MacIlhenny przeczytał numer dwudziesty trzeci – „Rejestrator głosu” – porywacz znów zachichotał i powiedział:

– Tego chyba nie będziemy potrzebowali.

A kiedy kapitan przeczytał numer dwudziesty ósmy – „Radar i transponder” – drugi pilot stwierdził:

– Tego nie będziemy potrzebowali z całą pewnością.

Mężczyzna z uzi zarżał MacIlhenny’emu prosto do ucha.

Po odczytaniu pozycji trzydziestej czwartej – „Ster i trym lotek” – porwany usłyszał z ust drugiego pilota:

– Zero.

Wtedy włączył się facet z uzi.

– Odpalamy, kapitanie.

MacIlhenny sięgnął do przycisku uruchamiającego lewy silnik. Po chwili w samolocie rozległ się świst i turbina zaczęła wibrować.

– Niech pan poprosi kontrolę naziemną o zgodę na kołowanie do hangaru – zarządził mężczyzna z uzi.

MacIlhenny pokiwał głową i powiedział:

– Kontrola naziemna Luanda, tutaj LA-9021 w strefie postoju przy progu głównego pasa. Proszę o zgodę na kołowanie do hangaru.

Kontrola naziemna zareagowała po dwudziestu sekundach.

– LA-9021, masz zgodę na kołowanie na cztery południe prawo trzy. Zamelduj dotarcie do celu.

– Kontrola naziemna, tu LA-9021. Zrozumiałem. Cztery południe do cztery południe prawo trzy.

– Potwierdzam, 9021.

MacIlhenny popatrzył nad ramieniem na mężczyznę z uzi, a ten pokiwał głową. Kapitan zwolnił hamulce i sięgnął ku dźwigni przepustnicy.

LA-9021 ruszył.

– Skręć na próg – powiedział mężczyzna z uzi po trzydziestu sekundach. – Ustaw się na pasie i natychmiast startuj.

– Bez pytania o zgodę?

– Bez – odparł porywacz nieprzyjemnym głosem i podrapał MacIlhenny’ego tuż pod uchem wylotem lufy.

Kołując na próg głównego pasa, północ–południe, MacIlhenny popatrzył przez boczną szybę kokpitu i wskazał w tym kierunku ręką.

– Właśnie podchodzi do lądowania jakiś samolot – rzekł. – To iljuszyn.

Rzeczywiście, był to Ił-76 Candid, duża, czterosilnikowa wojskowa maszyna transportowa, trochę przypominająca lockheeda C-130.

Pochylając się, aby spojrzeć na rosnący w oczach samolot, mężczyzna przycisnął lufę uzi do ucha MacIlhenny’ego.

– Niech się pan ustawi na pasie, kapitanie – ponowił rozkaz – i kiedy on dotknie ziemi, natychmiast startuje.

– Mam się ustawić teraz czy kiedy dotknie ziemi?

– Teraz – odparł mężczyzna i dźgnął MacIlhenny’ego lufą.

Kapitan zwolnił hamulce i pchnął przepustnice.

– LA-9021, tu kontrola naziemna – rozległ się z radia zaniepokojony głos.

Mężczyzna z uzi zerwał MacIlhenny’emu słuchawki z głowy.

Pilot ustawił samolot na pasie startowym i zatrzymał go.

Chwilę później iljuszyn przemknął nad ich głowami; leciał tak nisko, że 727 poruszył się. Przyziemił mniej więcej w połowie pasa.

Lufa uzi znów szturchnęła MacIlhenny’ego pod uchem.

Zrozumiał polecenie, zwolnił hamulce i mocno pchnął przepustnice.

Mam teraz wybór, pomyślał. Mogę wciągnąć podwozie, co by oznaczało, że mój mózg rozpryśnie się po kokpicie na dobrych dwadzieścia sekund przed tym, jak koła się schowają. Mogę też wykonywać polecenia, dzięki czemu mam szansę pozostać przy życiu.

– Zechce pan powiedzieć, jaką mamy prędkość? – zapytał MacIlhenny grzecznie.

– Osiemdziesiąt – odparł po chwili drugi pilot.

Jeśli iljuszyn nie zjedzie z pasa, utnę mu ogon, pomyślał kapitan.

–Dziewięćdziesiąt. Sto dziesięć. Sto dwadzieścia.

– Lecimy – rzekł MacIlhenny i poderwał maszynę.

– Teraz, kapitanie – powiedział mężczyzna z uzi – wyrówna pan na tym kursie na wysokości dwu i pół tysiąca stóp.

– Stracimy przez to mnóstwo paliwa – zauważył MacIlhenny.

– Wiem. Chcę jednak zniknąć z ich radaru. Nastąpi to tym szybciej, im niżej polecimy.

MacIlhenny pokiwał głową, dając znać, że rozumie.

Po pięciu minutach porywacz z uzi zarządził:

– Niech pan utrzymuje tę wysokość. Nowy kurs: zero-dwa-zero.

– Zero-dwa-zero – powtórzył kapitan i zaczął delikatnie skręcać w nakazanym kierunku.

To nas zaprowadzi nad byłe Kongo Belgijskie. Co to ma znaczyć? – myślał.

Po kolejnych dziesięciu minutach uzbrojony mężczyzna powiedział:

– Wysokość przelotowa dwadzieścia pięć tysięcy stóp, kurs zero-jeden-pięć.

– Kurs zero-jeden-pięć – powtórzył MacIlhenny. – Zaczynam się wspinać na wysokość przelotową dwadzieścia pięć tysięcy stóp.

– Doskonale, kapitanie – rzekł porywacz.

Niecałe dwie godziny po wylocie z Luandy mężczyzna z uzi powiedział:

– Niech pan rozpocznie schodzenie, kapitanie. Tysiąc stóp na minutę na obecnym kursie.

MacIlhenny skinął głową na znak, że zrozumiał, odpowiednio ustawił klapy, ograniczył moc silników i odezwał się:

– Zmniejszamy wysokość o tysiąc stóp na minutę. Czy mogę wiedzieć, dokąd lecimy?

– Zatankujemy na lotnisku niedaleko Kisangani, dawniej Stanleyville. W Kisangani jest radar. Nie chcę, żeby nas namierzył, dlatego wyrówna pan na dwóch i pół tysiąca stóp.

– Jasne.

MacIlhenny sprawdził stan paliwa. Zbiorniki wypełnione były niemal do połowy.

Kisangani znajduje się w północno-wschodnim Kongu, niedaleko granicy z Sudanem, rozmyślał. Z tą ilością paliwa moglibyśmy dolecieć do Chartumu, a właściwie do każdego miejsca w Sudanie. Sudan znany jest z tego, że ma niezbyt szczelne granice i nie lubi Amerykanów. Dlaczego więc nie lecimy właśnie tam? Jeśli będziemy utrzymywać kurs północno-wschodni, przelecimy nad Sudanem. Kolejnymi państwami na tym kierunku są Egipt, Arabia Saudyjska i Izrael. A nad Arabią Saudyjską i Izraelem cały czas krążą Amerykanie w samolotach rozpoznawczych AWACS. Z pewnością nas zauważą. Jeśli o to chodzi, dziwię się, że nie mam jeszcze na ogonie myśliwca, a w zasadzie trzech lub czterech. Przecież nie można tak po prostu ukraść samolotu i przelecieć tysiąca mil, nie budząc niczyjego zainteresowania. Do diabła, dokąd my lecimy?

Lease-Aire 9021 leciał już piętnaście minut na wysokości dwóch i pół tysiąca stóp z prędkością czterystu węzłów, gdy drugi pilot nastawił radio na częstotliwość 116,5 i zaczął kogoś wywoływać.

Niemal natychmiast mu odpowiedziano. Nie mając słuchawek na uszach, MacIlhenny nie wiedział oczywiście, czego dotyczy rozmowa. Ale chwilę po zakończeniu krótkiej wymiany zdań przez radio drugi pilot uderzył pięścią we wskaźnik częstotliwości na radiokompasie, po czym skinął na wyświetlacz lampowy.

– Zmiana na ten kierunek? – zapytał MacIlhenny grzecznie.

– Właśnie – odparł mężczyzna z uzi. – Jesteśmy nie więcej niż 150 mil od punktu, w którym uzupełnimy paliwo.

Dwadzieścia minut później MacIlhenny zobaczył, niemal dokładnie przed sobą, brązową szramę na rozpościerającej się pod samolotem bezkresnej zieleni kongijskiej dżungli.

Drugi pilot znów włączył radio. Chwilę z kimś rozmawiał, po czym zwrócił się do MacIlhenny’ego:

– Wiatr jest bardzo słaby. Jeśli pan chce, może od razu podejść do lądowania.

– Jak długi jest pas?

– Pięć tysięcy osiemset stóp – padła odpowiedź. – Niech się pan nie martwi. To nie pierwszy boeing 727, który tu wyląduje.

MacIlhenny podciągnął 727 do końca pasa startowego. Widział z kokpitu jakieś budynki, ale wszystkie wydawały się opuszczone. W każdym razie nie zauważył ani ludzi, ani pojazdów, ani żadnych innych śladów życia.

Łagodnie przyziemił i zwolnił do prędkości kołowania, mając przed sobą jeszcze trzecią część pasa.

– Niech pan prowadzi do samego końca, kapitanie – powiedział mężczyzna z uzi.

MacIlhenny kołował tak wolno, jak tylko mógł, nie wzbudzając podejrzeń drugiego pilota i porywacza z uzi. Nadal nie widział żadnych śladów życia ani dowodów na to, by ktoś przebywał w budynkach. Dostrzegł jedynie coś, co wyglądało jak świeże ślady opon ciężarówki w błocie wzdłuż pasa startowego z makadamu.

– Niech pan odwróci maszynę, kapitanie, a potem zablokuje hamulce. Proszę jednak nie wyłączać silników, dopóki nie obejrzymy stanowiska tankowania.

– Rozumiem – rzekł MacIlhenny i wykonał polecenie.

– Będziemy potrzebowali pańskiej rady – powiedział mężczyzna z uzi. – Proszę za mną.

– Tak.

MacIlhenny odpiął pasy, wstał i zobaczył, że porywacz złożył już składane siedzenie i teraz tylko czeka, żeby puścić go przodem.

– Niech pan idzie na koniec, kapitanie – zażądał terrorysta z uzi, podkreślając polecenie ruchem broni.

MacIlhenny wszedł do przedziału pasażerskiego.

Pilot z Luandy wciąż siedział na jednym z foteli, skrępowany taśmą samoprzylepną.

MacIlhenny przyjrzał się mu. Wyglądał, jakby na udach coś mu się rozlało.

Rozlało się, akurat. Facet się zeszczał, przemknęło mu przez głowę.

Kiedy znaleźli się na końcu kabiny pasażerskiej, mężczyzna z uzi polecił:

– Niech pan otworzy drzwi, kapitanie.

MacIlhenny szarpnął rączkę i otworzył drzwi.

Natychmiast odniósł wrażenie, że do samolotu wręcz wlewa się tropikalne powietrze.

Ale zaraz ktoś szarpnął go za włosy i pociągnął jego głowę do tyłu.

Nagle poczuł, że jest wypychany z samolotu, i zaczął spadać nogami w dół. Upadł, mocno tłukąc sobie ramię, i w ostatniej chwili życia zobaczył, że na makadam pasa tryska krew z jego poderżniętego gardła.

Zanim pilot z Luandy – z oczyma wciąż zalepionymi żółtą taśmą – podprowadzony został do drzwi i zlikwidowany w podobny sposób, MacIlhenny już nie żył.

Tylne drzwi Lease-Aire 9021 zatrzasnęły się i samolot podkołował na drugi koniec pasa. Tam pojawiła się cysterna i niezwłocznie rozpoczęto tankowanie.

[DWA]

Międzynarodowy port lotniczy Quatro de Fevereiro

Luanda, Angola

23 maja 2005, 14.10

Zupełnie przypadkowo H. Richard Miller junior – trzydziestosześcioletni, mierzący sześć stóp i dwa cale oraz ważący 220 funtów czarny filadelfijczyk – nie tylko znajdował się na miejscu, kiedy wydarzyło się to, co wkrótce określono jako „nieuprawniony odlot boeinga 727, zarejestrowanego przez Lease-Aire z Filadelfii w stanie Pensylwania”, ale na własne oczy widział, jak to się stało.

Miller, major armii Stanów Zjednoczonych, był dyplomatą akredytowanym w Republice Angoli jako zastępca attaché wojskowego. Tak naprawdę był jednak, oczywiście w absolutnej tajemnicy, szefem komórki Centralnej Agencji Wywiadowczej w Luandzie.

Ale – jeśli nie liczyć stałej przepustki dyplomatycznej, która pozwalała mu korzystać z lotniskowego sklepu wolnocłowego – ani oficjalny, ani ukryty status Millera nie miały nic wspólnego z jego obecnością na Quatro de Fevereiro, kiedy ukradziono samolot. Wyjechał na lotnisko, aby – jak to nazywał – zażyć tam cotygodniowego wypoczynku. Tym razem zamierzał kupić butelkę wody kolońskiej Boss, wypić martini, a potem zjeść późny lunch w całkiem przyzwoitej restauracji na terenie portu lotniczego. Ponieważ takie wyjazdy mógł od biedy nazywać misjami mającymi na celu zbieranie informacji, za posiłek płacił ze swojego tajnego funduszu operacyjnego.

W restauracji wybrał stolik tuż przy jednym z dużych okien. Zapewniało ono panoramiczny widok na pasy startowe i właściwie na cały port lotniczy. Położył na stoliku cyfrowy aparat fotograficzny, tak by nikt mu go nie skradł oraz by nie zapomnieć go zabrać, kiedy będzie wychodził. Poza tym w każdej chwili mógł sfotografować coś, co by go zainteresowało, nie zwracając na siebie nadmiernej – najlepiej żadnej – uwagi.

Kelner pojawił się niemal natychmiast i Miller zamówił martini.

Następnie zlustrował długim spojrzeniem cały port lotniczy.

Po przeciwnej stronie płyty, w części postojowej niedaleko progu głównego pasa startowego, północ–południe, wciąż stał samolot, który Miller zdążył już uznać za „swój” – boeing 727. Tkwił w tym samym miejscu co w minionym tygodniu i w ciągu minionych czternastu miesięcy.

Uważał tę maszynę za swoją, ponieważ kiedy spostrzegł ją przed czternastoma miesiącami, zrobił jej kilka fotografii i sprawdził jej pochodzenie.

Nie podejmując żadnych oficjalnych kroków, wszedł do Internetu i dowiedział się, że boeing zarejestrowany jest przez firmę Lease-Aire z Filadelfii. Ze swojego źródła na lotnisku – kontrolera ruchu, który co miesiąc dostawał z tajnego funduszu nowiutki banknot studolarowy – otrzymał informację, że boeing 727 wylądował w Luandzie „nieplanowo”, w rzeczywistości zmierzając gdzie indziej.

Miller był pilotem wojskowym. Kiedy jednak przybrał na wadze i nie przeszedł testów sprawnościowych, został „czasowo” wcielony do CIA i wysłany do Luandy. Jako pilot rozumiał w każdym razie, że „nieplanowe” lądowanie odbywa się, gdy mądry kapitan spostrzega na tablicy rozdzielczej czerwone światełka i sadza maszynę na ziemi, jeszcze zanim będzie musiał lądować awaryjnie.

Miller zaczął współczuć samolotowi, tak jak czasami współczuł sobie. Oto uziemiona maszyna i uziemiony lotnik tkwią w malowniczej Luandzie z przyczyn, na które nie mają wpływu. Tymczasem i samolot, i Miller powinni być w Filadelfii. Tam major dorastał, tam mieszkali jego rodzice i tam wreszcie mężczyzna mógł być pewien, że 999 na 1000 ładnych kobiet nie ma AIDS. W Luandzie nie można było tego zakładać.

Także nieoficjalnie – chociaż po miesiącu poinformował Langley w cotygodniowym raporcie (Paragraf 15, Informacje różne), że samolot najprawdopodobniej na dobre utknął w Luandzie – dowiedział się, że Lease-Aire jest małą firmą, która kupuje za nędzne pieniądze stare maszyny pasażerskie (LA-9021 kupiono od Continental Airlines), by je następnie czarterować, i że LA-9021 został wyczarterowany szkockiej spółce Surf & Sun Holidays. Dla pewności poprosił zastępcę szefa placówki CIA w Londynie, którego znał osobiście, żeby dowiedział się wszystkiego, co możliwe, o Surf & Sun. Po dwóch dniach otrzymał informację, że to tandetne biuro podróży, które niedawno przestało istnieć, pozostawiwszy swojemu losowi 153 wściekłych Irlandczyków, nie mających jak wrócić do kraju z marokańskiego Rabatu.

Te informacje wszystko wyjaśniały. Stojący w Luandzie samolot nie wzbudzał już żadnych podejrzeń.

Tak więc w ciągu minionych czternastu miesięcy Miller, zażywający wypoczynku na lotnisku, coraz bardziej upewniał się, że swego czasu dumny, stary ptak już nigdy nie wzbije się w powietrze. Nic zatem dziwnego, że był bardzo zaskoczony, kiedy – spoglądając na lotnisko sponad brzegu drugiego już, równie zresztą dobrego jak pierwsze, martini – zauważył, że LA-9021 się rusza.

Ostrożnie odstawiając szklankę na stolik, pomyślał, że albo myli go wzrok, albo samolot po prostu ciągnięty jest przez holownik na miejsce, gdzie rozpocznie się jego naprawa lub wymontowywanie wszystkich użytecznych części.

Kiedy ponownie popatrzył w kierunku LA-9021, spostrzegł, że maszyna jednak porusza się, i to samodzielnie.

Jak, do diabła, ją uruchomili? – zastanawiał się. Przecież samolotu nie można tak po prostu trzymać w miejscu czternaście miesięcy, a potem do niego wsiąść i zwyczajnie uruchomić silników. Najwyraźniej ktoś nad nim popracował. Ale kiedy? Kiedy byłem tutaj po raz ostatni? W ubiegłą środę? Cóż, to tydzień. Tyle czasu mogło im wystarczyć.

Boeing 727 wtoczył się na drogę kołowania i sunął w kierunku pasa startowego.

Do lądowania podchodził właśnie towarowy iljuszyn linii Congo Air. Miller wiedział, że pomiędzy Brazaville a Luandą są codziennie dwa loty.

Ogarnęły go dwie niesympatyczne myśli.

Przepis na katastrofę lotniczą: były rosyjski pilot myśliwski za sterami wysłużonego iljuszyna latającego w barwach Congo Air. „Panie i panowie, tu kapitan. Proszę zająć miejsca siedzące na podłodze i unieruchomić wszystkie kurczaki, kozy oraz pozostały inwentarz, dopóki samolot całkowicie się nie zatrzyma. Dziękuję państwu za skorzystanie z usług Congo Air. Mamy nadzieję, że podczas kolejnej podróży znikąd donikąd także nas państwo wybierzecie”.

Kiedy zobaczył 727 obok pasa startowego, przyszła mu do głowy kolejna myśl:

Hej, Charley, musisz przynajmniej poczekać, aż facet podchodzący do lądowania przeleci obok ciebie, i wtedy dopiero wjechać na pas. Inaczej, jeśli iljuszyn przyziemi trochę za szybko, wyląduje dokładnie na tobie.

Ił przemknął nie wyżej niż pięćdziesiąt stóp nad ogonem 727 i po chwili dotknął kołami ziemi.

Jeszcze zanim maszyna dotarła do zjazdu z pasa, 727 rozpoczął start.

Hej, Charley, co zrobisz, jeśli on ci się nie usunie z drogi? Do cholery, z kim my tu mamy do czynienia? Z dwoma byłymi rosyjskimi pilotami myśliwskimi?

Tylny statecznik iljuszyna nadal znajdował się nad pasem, gdy 727, osiągając prędkość startową, błyskawicznie go minął i oderwał się od ziemi.

Cieszę się, że znów jesteś w powietrzu, staruszku. Swoją drogą, co za przygłup siedzi za sterami tego 727?

Miller chwycił szklankę z martini, wyciągnął ją w kierunku szybko znikającego 727, po czym skupił wreszcie uwagę na karcie dań.

Pół godziny później, po zjedzeniu doskonale wypieczonego filetu z troci i wypiciu dwóch filiżanek pierwszorzędnej kenijskiej kawy, Miller zapłacił rachunek kartą American Express, po czym zebrał swoje pakunki, w których mieściły się gazety, magazyny, książki i przedmioty kupione w sklepie wolnocłowym. Następnie powoli ruszył przez terminal, kierując się do samochodu.

Teraz powinienem pojechać do domu, pomyślał, trochę poćwiczyć na symulatorze narciarskim, żeby wypocić całe martini, a później spędzić przynajmniej pół godziny na medytacji.

Był jednak uczciwy wobec siebie i wiedział, że wróciwszy do domu, jedynie odwiesi do szafy wyjściowe ubranie i natychmiast utnie sobie miłą drzemkę.

Działając pod wpływem impulsu, wszedł do budki, wrzucił kilka monet do aparatu i wystukał numer, którego nie sposób było znaleźć w jakiejkolwiek książce telefonicznej.

– Torre – usłyszał już po pierwszym sygnale.

Dzięki wypłacanemu co miesiąc nowiutkiemu banknotowi studolarowemu znał niejawny numer telefonu wieży kontrolnej lotniska. Mógł mieć nadzieję, że przy odrobinie szczęścia odbierze właściwy człowiek.

– Antonio, por favor. É seu irmão – powiedział Miller.

Po chwili Antonio podszedł do telefonu, żeby porozmawiać z „bratem”. Wyraźnie podekscytowany, rzekł:

– Nie mogę teraz mówić. Coś się wydarzyło.

– Co takiego?

– Uważamy, że ktoś ukradł samolot.

– Boeinga 727?

– Skąd wiesz?

– Antonio, wyjdź się wysikać.

– Proszę cię, przestań. Nie mogę.

Możesz, oczywiście, że możesz, ty sukinsynu. Możesz, bo co miesiąc dostajesz ode mnie sto dolców. I doskonale wiesz, czego oczekuję w zamian.

– Zaufaj mi, Antonio. Właśnie dostałeś sraczki. Czekam na ciebie w męskiej toalecie.

[TRZY]

Gabinet ambasadora

Ambasada Stanów Zjednoczonych

Rua Houari Boumedienne 32

Luanda, Angola

23 maja 2005, 15.40

– Dziękuję, ambasadorze, że zdołał pan znaleźć dla mnie czas na tak nagłe spotkanie – powiedział Miller do ambasadora Stanów Zjednoczonych, po czym zwrócił się do attaché do spraw obrony, podpułkownika lotnictwa: – Dziękuję także panu za tak błyskawiczne przybycie.

Ambasador był czarnoskóry i pochodził z Waszyngtonu. Miller nie mógł powiedzieć, że go nie lubi, jednak nie cenił go zbyt wysoko. Uważał, że ambasador torował sobie drogę przez Departament Stanu i dotarł na szczyt swojej kariery dyplomatycznej, pilnując jedynie własnego tyłka i ściśle przestrzegając dwóch podstawowych zasad, które gwarantowały sukces w dyplomacji Stanów Zjednoczonych: nie rób zamieszania i nigdy nie podejmuj dzisiaj decyzji, które można odłożyć do następnego tygodnia albo – jeszcze lepiej – miesiąca.

Z kolei attaché do spraw obrony był biały. Miller uważał, że to skutek czasowego braku czarnych oficerów o właściwym stopniu w chwili, kiedy w Luandzie zwolniło się stanowisko.

Zgodnie ze stosownymi regulaminami Miller był podwładnym obu mężczyzn. Ambasadora, ponieważ ten był najwyższym przedstawicielem rządu Stanów Zjednoczonych w Angoli. Attaché do spraw obrony natomiast, gdyż ten miał stopień podpułkownika, a Miller – majora. A także dlatego, że attaché do spraw obrony jest przełożonym zarówno attaché wojskowego, jak i morskiego.

Jednak w praktyce sprawy miały się trochę inaczej. Status Millera jako zastępcy attaché wojskowego był przykrywką dla jego misji szpiegowskiej i obaj panowie o tym wiedzieli. Major nie tylko nie tłumaczył się attaché do spraw obrony z tego, co robi, ale wręcz nie mógł udzielać mu na ten temat informacji, chyba że attaché naprawdę musiał je znać.

Ambasador, jak Miller szybko zauważył, bał się go, i to bardzo. Z dwóch powodów. Po pierwsze, Miller wywodził się z sił specjalnych. Jak większość dyplomatów, ambasador był przekonany, że ludzie z sił specjalnych – szczególnie tak udekorowani jak Miller – są zwolennikami dyplomacji typu „Zabić wszystkich, Bóg rozpozna swoich”. W związku z tym żył w ciągłym strachu, że zastępca attaché wojskowego może zrobić coś szokującego, co wprawi w zakłopotanie ambasadę, Departament Stanu, władze Stanów Zjednoczonych i, oczywiście, jego.

Jednak prawdziwym źródłem strachu ambasadora była fotografia, którą Miller powiesił z rozmysłem w korytarzu swego apartamentu prowadzącym do toalety. Raz w miesiącu szef CIA organizował koktajl party dla dyplomatów. Nikt, kto korzystał z tego przybytku, nie mógł jej nie zauważyć.

Przedstawiała dwóch Murzynów w mundurach z czasów Wietnamu. Jednym z nich był pułkownik z plakietką MILLER. Otaczał on ramieniem młodego majora, na którego bluzie mundurowej lśniła, bez wątpienia dopiero co przypięta, Brązowa Gwiazda. Major nazywał się POWELL.

Obaj oficerowie dosłużyli się znacznie wyższych stopni. Ojciec Millera przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała majora. Major jako czterogwiazdkowy generał, a później został sekretarzem stanu.

Ambasador mógł, rozumował Miller, obawiać się, że ma on ogromne wpływy w najwyższych kręgach władzy i że w tajemnicy przed nim śle raporty na jego temat do sekretarza Powella, będącego wciąż – zdaniem magazynu „Forbes” – jedną z dziesięciu najbardziej wpływowych osób w Stanach Zjednoczonych.

Oczywiście był to nonsens. Miller znał Powella na tyle dobrze, by wiedzieć, że gdyby tylko zaczął przesyłać potajemnie jakiekolwiek informacje jemu lub któremuś z jego współpracowników, natychmiast otrzymałby potężnego kopniaka, i to wymierzonego osobiście przez sekretarza. Nie robił jednak nic, aby ukoić strach ambasadora.

– Twierdził pan, że to ważne – powiedział ambasador.

– Nie, panie ambasadorze. Z całym szacunkiem, taka decyzja nie leży w kompetencjach urzędnika na moim stanowisku. Powiedziałem, że chciałbym, aby pan i pułkownik Porter rozważyli, czy to ważne. Dlatego uznałem, że należy jak najszybciej zwrócić panom uwagę na to wydarzenie.

– O co chodzi, Dick? – zapytał pułkownik Porter.

– Wydaje mi się, że ktoś ukradł samolot z Quatro de Fevereiro.

– Naprawdę? – zdziwił się ambasador.

– Jaki samolot, Dick? – spytał Porter.

– Boeinga 727. Tego, który stał tam od czternastu miesięcy.

– Jak, do diabła, komuś mogło się to udać? – zawołał pułkownik. – Przecież nie można tak po prostu zasiąść za sterami samolotu, który nie latał od czternastu miesięcy, odpalić silników i wystartować!

– Nie wiem, jak złodzieje tego dokonali, wiem jedynie, że to zrobili. Maszyna przekołowała z miejsca, w którym stała, bez zgody wieży wystartowała z pasa północ–południe i zniknęła.

– Jest pan ekspertem, pułkowniku – rzekł ambasador. – Czy tego typu samolot może dolecieć do Stanów Zjednoczonych?

Dlaczego się nie dziwię, że ambasadorowi przyszły do głowy wieże World Trade Center? – pomyślał Miller.

– Nie, nie sądzę, by to było możliwe – odparł Porter i dodał: – Na pewno nie bez tankowania po drodze. Ale nawet gdyby samolot doleciał nad nasz kraj, w jego bakach prawie nie byłoby paliwa. – Popatrzył na Millera. – Czy to pewna informacja, Dick?

– Tak. Mam w porcie lotniczym swoje źródło. Dowiedziałem się, że samolot zignorował zarówno polecenie „Przerwij start”, jak i „Natychmiast wróć na lotnisko”, kiedy był już w powietrzu.

– W jakim kierunku zmierzał?

– Kiedy zniknął z radarów, na wschód.

– Nie wiemy, czy zamieszani są w to terroryści, prawda? – zapytał ambasador.

– Nie – odparł pułkownik Porter. – W każdym razie nie mamy pewności. Nie możemy jednak tego wykluczyć.

– Istnieje możliwość, że 727 został po prostu skradziony – powiedział Miller.

– A na co komu skradziony samolot pasażerski? – zawołał ambasador.

– Chociażby w celu kanibalizacji – odparł Porter.

– Chodzi o rozmontowanie go?

– Tak.

– To się nazywa kanibalizacja?

Dlaczego odnoszę wrażenie, że naszemu afrykańskiemu ambasadorowi niezbyt podoba się to słowo? – pomyślał major.

– Tak.

– Cóż, Miller, miał pan absolutną rację, przychodząc z tym do mnie – rzekł ambasador. – Lepiej będzie, jeśli wyślemy informację w tej sprawie.

– Tak jest. – Pułkownik Porter i major Miller odpowiedzieli niemal równocześnie.

– Miller, pan z pewnością natychmiast poinformuje... swoich ludzi?

– Tak, najpierw jednak chciałem skonsultować się z panem, panie ambasadorze.

Ale nie wiedząc, gdzie, do cholery, akurat przebywasz albo czy znajdziesz dla mnie czas w środku przepełnionego zajęciami dnia, i obawiając się, że powiesz: „Zanim cokolwiek uczynimy, powinniśmy starannie rozważyć sytuację”, wysłałem już błyskawiczny przekaz satelitarny do Langley.

– Uważam, że powinniśmy natychmiast przedstawić sytuację Waszyngtonowi – powiedział ambasador.

Mój Boże! Natychmiastowa decyzja! Cuda się jednak zdarzają!

– Tak – odpowiedzieli chórem Porter i Miller.

– Byłoby też dobrze, gdybyście obaj jak najszybciej przekazali mi kopie swoich depesz – powiedział ambasador. – Przydadzą mi się, kiedy będę przygotowywał raport dla Departamentu Stanu.

Tłumaczenie: „Nie napiszę w moim raporcie niczego, czego nie będzie w waszych. W ten sposób, jeśli coś się popieprzy, wskażę na was jako winnych”. Wysyłanie do kraju tego typu wiadomości naprawdę nie jest obowiązkiem ambasadora. Musi polegać na ludziach, którzy mają się tym zajmować.

– Tak – odpowiedzieli znów chórem pułkownik i major.

Dziesięć minut później kolejny błyskawiczny przekaz od Millera popłynął z anteny na dachu ambasady.

Był taki sam jak pierwsza wiadomość, z wyjątkiem ostatniego zdania, które brzmiało: „Nadano na polecenie ambasadora”.

Wyszedłszy z pokoju radiowego, Miller był przekonany, że ta wiadomość o najwyższym priorytecie leży już w Langley na biurku jego szefa, dyrektora regionalnego CIA do spraw Afryki Południowo-Zachodniej.

Major wszedł do swojego gabinetu, podłączył kabel do szybkiej transmisji do laptopa i błyskawicznie napisał e-mail do dwóch przyjaciół:

HALO101@WEB.NET

BEACHAGGIE83@AOL.COM

BOEING 727, ZAREJESTROWANY PRZEZ LEASE-AIRE Z FILADELFII W PENSYLWANII, KTÓRY PRZED CZTERNASTOMA MIESIĄCAMI WYKONAŁ TUTAJ NIEPLANOWANE LĄDOWANIE I OD TEGO CZASU STAŁ NA LOTNISKU, ZOSTAŁ NAJPRAWDOPODOBNIEJ PORWANY PRZEZ NIEZNANYCH SPRAWCÓW DZISIAJ O 14.25. WIĘCEJ, KIEDY SIĘ CZEGOŚ DOWIEM. DICK.

Wysłanie takiej wiadomości łamało długą listę zakazów związanych z bezpieczeństwem i major Miller doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Z drugiej strony, ktokolwiek ukradł samolot, wiedział przecież, że to zrobił. Co więc było tu tajemnicą?

Poza tym wysłana prywatnym kanałem informacja uprzedzała – nieoficjalnie, oczywiście – ludzi, którzy najprawdopodobniej zostaną w to zaangażowani, niezależnie od tego, co rząd ostatecznie wymyśli w sprawie skradzionego boeinga.

W szczególności dotyczyło to HALO101 – adres internetowy odnosił się do liczby skoków z dużej wysokości z opóźnionym otwarciem spadochronu – podpułkownika z Fort Bragg w Karolinie Północnej.

Rzekomo członek sztabu XVIII Korpusu Powietrznodesantowego, w rzeczywistości podpułkownik był zastępcą dowódcy zespołu, o którego istnieniu wiedziało ledwie kilku ludzi, a o którym nikt nigdy nie rozmawiał. Oficjalnie nazywany był Contingency Office, a potocznie Gray Fox albo Baby D.

Litera „D” odnosiła się do oddziału Delta Force, o którym niewiele osób wiedziało coś, za to mnóstwo rozprawiało, rzadko kiedy orientując się, o czym w rzeczywistości mówią.

Contingency Office, czyli Gray Fox, wchodził w skład Delta Force. Tworzyło go pięciu oficerów i trzydziestu jeden podoficerów, a jego zadaniem było podejmowanie natychmiastowych działań. Do akcji musieli być gotowi w mniej niż godzinę po otrzymaniu rozkazu.

BeachAggie83 – adres nawiązywał do Teksaskiego Uniwersytetu Rolniczo-Mechanicznego, roku, w którym adresat został jego absolwentem, oraz faktu, że obecnie stacjonował na Florydzie – był podpułkownikiem przydzielonym do Sekcji Akcji Specjalnych P-5 Dowództwa Centralnego w bazie sił powietrznych MacDill.

Swego czasu postanowiono, że jeśli Delta Force, Gray Fox lub jakakolwiek inna jednostka do prowadzenia operacji specjalnych, na przykład Air Commandos, Navy SEALs lub Marine Force Recon, będzie miała zostać użyta w związku ze zniknięciem samolotu, rozkazy otrzyma z Dowództwa Centralnego.

Podczas gdy satelitarna wiadomość Millera dosłownie w ciągu sekund dotarła do Waszyngtonu, w Fort Bragg albo w MacDill otrzymaliby ją dopiero po kilku godzinach, lub nawet dniach, kiedy już zostałaby oceniona w Langley i przeszła przez biurko doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego. Wtedy oceniono by ją raz jeszcze i wreszcie podjęto decyzję.

Sumienie nie gryzło majora ani przez chwilę, mimo że przesyłając wiadomość, złamał szereg zasad bezpieczeństwa. Odbył turę bojową w Delta Force i wiedział, że im wcześniej zostaną uprzedzeni, tym lepiej.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

II

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

III

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

IV

ZIMA 1981
[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

[DZIEWIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[DZIESIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[JEDENAŚCIE]

Dostępne w wersji pełnej

V

WIOSNA 2005
[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

ZIMA 1991
[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

VI

WIOSNA 2005
[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

[DZIEWIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[DZIESIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[JEDENAŚCIE]

Dostępne w wersji pełnej

VII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

VIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

IX

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

X

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XII

WIOSNA 1991
[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

WIOSNA 2005
[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

XIV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

ZIMA 1998
[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XVI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

XVII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XVIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

XIX

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

Z rozkazu prezydenta

Spis treści

Karta tytułowa

Motto

Mapa

Dedykacja

I

WIOSNA 2005 [JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

II

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

III

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

IV

ZIMA 1981 [JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

[DZIEWIĘĆ]

[DZIESIĘĆ]

[JEDENAŚCIE]

V

WIOSNA 2005 [JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

ZIMA 1991 [SIEDEM]

[OSIEM]

VI

WIOSNA 2005 [JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

[DZIEWIĘĆ]

[DZIESIĘĆ]

[JEDENAŚCIE]

VII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

VIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

IX

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

X

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

XI

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

XII

WIOSNA 1991 [JEDEN]

WIOSNA 2005 [DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

XIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

XIV

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

ZIMA 1998 [PIĘĆ]

XV

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

XVI

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

XVII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

XVIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

XIX

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: By Order of the President

Copyright © 2004 W.E.B. Griffin

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a division of Penguin Group (USA) Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2011

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Konsultacja militarna: Jarosław Kotarski

Redakcja: Adam Nowak

Projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce: U.S. Navy / Photographer’s Mate 3rd Class Teresa J. Ellison

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Z rozkazu prezydenta, wyd. I dodruk, Poznań 2005)

ISBN 978-83-7818-144-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi opracowany przez firmę eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl