26 lipca 1777

Konieczność ustanowienia dobrego wywiadu jest jasna i nie ma potrzeby wystosowywania w tej sprawie dalszych ponagleń

George Washington

generał i dowódca

Armii Kontynentalnej

Dla zmarłych

WILLIAMOWI E. COLBY’EMU

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, który został dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej

AARONOWI BANKOWI

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, który został pułkownikiem i ojcem sił specjalnych

WILLIAMOWI R. CORSONOWI

legendarnemu oficerowi Wywiadu Korpusu Piechoty Morskiej, którego KGB nienawidziło bardziej niż jakiegokolwiek innego oficera
wywiadu USA –
nie tylko dlatego, że napisał o KGB niezrównaną książkę

Dla żyjących

BILLY’EMU WAUGHOWI

legendarnemu sierżantowi z Dowództwa Sił Specjalnych, który przeszedł na emeryturę, a potem ścigał niesławnego Carlosa Szakala.

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych Billy mógł wyeliminować Osamę bin Ladena, lecz nie uzyskał na to zgody.

Po pięćdziesięciu latach w zawodzie Billy wciąż ściga przestępców.

RENÉ J. DÉFOURNEAUX

podporucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, który stał się legendarnym oficerem kontrwywiadu armii USA

JOHNOWI REITZELLOWI

oficerowi armii USA i legendzie Delta Force, który mógł wyeliminować szefa grupy terrorystów i opanować statek wycieczkowy Achille Lauro, ale nie uzyskał na to zgody

RALPHOWI PETERSOWI

oficerowi wywiadu armii USA, >który napisał najlepszą analizę naszej wojny przeciwko terrorystom i wrogom, jaką kiedykolwiek widziałem

I dla nowego pokolenia

MARCOWI L.

wyższemu oficerowi wywiadu, który mimo młodego wieku z każdym dniem coraz bardziej przypomina mi Billa Colby’ego

FRANKOWI L.

legendarnemu oficerowi Obronnej Agencji Wywiadowczej, który przeszedł na emeryturę i teraz podąża szlakiem Billy’ego Waugha

NARÓD AMERYKAŃSKI MA WOBEC TYCH PATRIOTÓW
DŁUG, KTÓREGO NIE SPOSÓB SPŁACIĆ

I

[JEDEN]

Lotnisko Schwechat

Wiedeń, Austria

12 lipca 2005, 16.30

Jako Amerykanin Jean-Paul Lorimer zawsze czuł irytację lub zakłopotanie – albo jedno i drugie – gdy pojawiał się na wiedeńskim lotnisku międzynarodowym. Pierwszą rzeczą, którą zauważał przy wejściu do terminalu, był kiosk Starbucks.

Cóż za arogancja ze strony Amerykanów, pomyślał, sprzedawać kawę w Wiedniu! W dodatku pod takim krzykliwym czerwonym neonem!

Jean-Paul Lorimer, czarnoskóry, czterdziestosześcioletni mężczyzna, krępy, całkiem łysy, mówiący nieco nosowym głosem i ubrany zgodnie z najnowszymi trendami europejskiej mody – aż do takich szczegółów, jak okulary w cienkiej, czarnej oprawie oraz włoskie pantofle, w których bardziej dreptał, niż szedł – swą pracę doktorską poświęcił historii Europy Środkowej. Dlatego wiedział, że w Europie pito kawę już od siedemnastego wieku.

Doktor Lorimer wiedział też, że armia turecka uciekająca w 1683 roku spod obleganego Wiednia zostawiła po sobie między innymi worki z „czarną paszą”. Franciszek Jerzy Kulczycki, wiedeńczyk, który dawniej mieszkał w Turcji, rozpoznał w niej kawę i szybko otworzył pierwszą kawiarnię. Oferował w niej darmowe gazety klientom, którzy delektowali się egzotycznym napojem, ulepszonym przez odsianie ziaren oraz dodanie mleka i cukru.

Sukces przyszedł błyskawicznie. Kawa niemal natychmiast trafiła do wyższych sfer Austro-Węgier i dalej, do wszystkich zakątków świata.

Z niesmakiem kręcąc głową, doktor Lorimer minął kolejkę podróżnych stojącą przy kiosku. A teraz Amerykanie, myślał, oferują ją światu, jakby ją wynaleźli, jakby była coca-colą? Propagują kulturę amerykańską? Dobry Boże! Skandal!

Jean-Paul Lorimer nie uważał się już za Amerykanina. Od dwudziestu dwóch lat był etatowym pracownikiem Organizacji Narodów Zjednoczonych, od pięciu miał w niej rangę ministra.

Oficjalnie tytułowano go „szefem Europejskiego Biura Koordynacji Międzyagencyjnej”. Pracował w Paryżu i tam też mieszkał od niemal ćwierćwiecza. Przed laty kupił mieszkanie przy rue Monsieur w VII dzielnicy i planował – gdy nadejdzie właściwy moment – nabyć nieduży dom gdzieś na Lazurowym Wybrzeżu. Nie brał natomiast pod uwagę, przynajmniej do niedawna, możliwości powrotu na stałe do Stanów Zjednoczonych.

Niebieski paszport dyplomatyczny, opatrzony złotą pieczęcią ONZ, pozwolił doktorowi Lorimerowi szybko pokonać stanowisko służb imigracyjnych.

Dotarł do postoju taksówek, zaczekał, aż kierowca schowa jego walizeczkę do bagażnika mercedesa, po czym usiadł z tyłu i poprosił po niemiecku o kurs na Cobenzlgasse.

Jeśli chodzi o Wiedeń, Lorimer miał mieszane, ale w większości negatywne uczucia. Przede wszystkim nie podobały mu się problemy komunikacyjne – nie istniało bezpośrednie połączenie lotnicze z Paryżem. By wsiąść do samolotu, musiał udać się najpierw albo do Londynu, albo do Brukseli. Tego dnia, jako że zależało mu na czasie, przybył do Wiednia przez Londyn. Dodatkowe półtorej godziny w drodze i tak było korzyścią; podróżując przez Brukselę, przybyłby na miejsce dwie godziny później.

Mógł naturalnie wybrać się Mozartem, ale jazda pociągiem trwałaby wieki. Ilekroć była możliwość uniknięcia podróży, Lorimer wysyłał do Wiednia jednego ze swoich ludzi.

Miasto, rzecz jasna, było piękne. Lorimer postrzegał je jako stolicę nie istniejącego imperium. Było jednak także niezwykle drogie – choć to nie stanowiło już dlań problemu – oraz niezupełnie neutralne rasowo. W Paryżu ten ostatni problem praktycznie nie istniał i dlatego Lorimer uwielbiał Francję, a zwłaszcza jej stolicę.

Postanowił skierować myśli ku przyjemniejszym sprawom. Choć nie miał nic przeciwko paryżankom, odrobina urozmaicenia zawsze wydawała mu się pożądana. Tu, w Wiedniu, mógł liczyć na towarzystwo dorodnych blondynek z Polski czy Rosji, w Paryżu – niekoniecznie.

Jean-Paul Lorimer nigdy nie był żonaty. Gdy piął się po szczeblach kariery, nie miał na to czasu i pieniędzy, a gdy już osiągnął wystarczający status finansowy, czasu wciąż brakowało.

Mniej więcej dziesięć lat wcześniej obejrzał film z Michaelem Caine’em, który grał dyplomatę z podobnym problemem: nie miał czasu na szukanie żony, popęd seksualny zaś rozładowywał w towarzystwie najlepszych prostytutek. Jean-Paul niechętnie, ale jednak identyfikował się z postacią graną przez Caine’a.

Mieszkanie, do którego teraz jechał, było wiedeńskim pied-à-terre Henriego Douchona, libańskiego biznesmena. Henri, podobnie jak Lorimer, był Murzynem – z domieszką arabskiej krwi, ale ciemnym, nieco wyższym i szczuplejszym od Jean-Paula – podobnie jak on nie miał nigdy żony i podobnie jak on – lubił piersiaste blondynki.

Henri lubił też gibkich młodych blondynów – na Bliskim Wschodzie była to skłonność dość powszechna – lecz wyczuwając, że Jean-Paul nie podziela jego zainteresowań w tej materii, nie podejmował ich u siebie, gdy spodziewał się gościa z Paryża. Miejsce młodzieńców zajmowały dorodne jasnowłose Polki lub inne dziewczyny – niekiedy cztery, a nawet sześć równocześnie.

Dlaczego nie miałbym sobie użyć? Bóg jeden wie, co nas czeka jutro, pomyślał.

Nikt nie odpowiedział na sygnał, gdy Jean-Paul nacisnął klawisz dzwonka.

Henri nie odbierał też telefonu – Lorimer dzwonił do niego rano, jeszcze z Paryża, by zawiadomić o swoim przyjeździe. Uczynił to naturalnie z jednego z telefonów w biurze – nie własnego – by nikt nie mógł go zidentyfikować. Z tego samego powodu nie zostawił wiadomości na automatycznej sekretarce.

Wiedział jednak, że Henri jest w mieście, ponieważ wybierając się w podróż, zawsze odłączał telefon – sygnał rozbrzmiewał wtedy w nieskończoność, a automatyczna sekretarka się nie uruchamiała.

Jean-Paul odczekał dokładnie dziewięćdziesiąt sekund – mierzył czas chronometrem Omega, spoglądając na Cobenzlgasse, brukowaną uliczkę, która, jak wiedział, prowadziła na wzgórze, na którym feldmarszałek Radetzky miał swą kwaterę w czasach, gdy Turcy stanęli u bram Wiednia – a potem wsunął klucz do zamka.

Nie miał pojęcia, co tak bardzo pochłonęło Douchona, że nie chciał przerwać na chwilę. Dobre maniery nakazywały więc odczekać półtorej minuty.

Gdy Lorimer otworzył drzwi, usłyszał muzykę – rozpoznał dzieło Bartoka – a to oznaczało, że Henri najprawdopodobniej jest w domu.

– Henri! – zawołał. – C’est moi, Jean-Paul!

Odpowiedzi nie było.

Ruszając w głąb mieszkania, poczuł woń, której w pierwszej chwili nie umiał zidentyfikować. Drzwi oddzielające salon od sypialni były otwarte, a widoczne za nimi łóżko nie zaścielone, lecz puste.

Jean-Paul znalazł gospodarza w pokoiku, który Henri nieco na wyrost nazywał gabinetem.

Siedział w obitym skórą obrotowym fotelu o wysokim oparciu. Przedramiona miał przywiązane do podłokietników skórzanymi paskami. Był nagi. Ktoś poderżnął mu gardło, i to na tyle głęboko, że omal nie pozbawił go głowy.

Jego owłosiona, cokolwiek galaretowata pierś była zalana krwią, strużka krwi ściekła też z ust na podbródek.

Na biurku leżały zakrwawione kombinerki i nóż kuchenny. Widząc je, Lorimer poczuł niepokój, ale daleki był od paniki, mdłości czy podobnych doznań.

Pnąc się po szczeblach kariery w Organizacji Narodów Zjednoczonych, sporo czasu spędził w krajach takich, jak choćby Kongo, toteż zdążył przywyknąć do widoku i zapachu okaleczonych ciał.

Spojrzał raz jeszcze na ofiarę i na biurko. Wiedział już, że zanim ktoś podciął Henriemu gardło, wyrwał mu dwa paznokcie i – zapewne potem – przynajmniej sześć zębów. Na tułowiu i udach zabitego widać było liczne cięcia, najprawdopodobniej wykonane nożem.

Wiedziałem, że coś takiego nastąpi, pomyślał, ale nie spodziewałem się, że tak szybko. Sądziłem, że mamy jeszcze przynajmniej dwa tygodnie. Czy ktoś widział, jak tu wchodziłem? Nie. Taksówkarzowi podałem adres domu o sześć numerów dalej i postarałem się, żeby przed odjazdem zobaczył, jak idę w stronę drzwi. Czy w mieszkaniu znajdują się obciążające dowody? Sądząc po tym, jak zatroszczyli się o Henriego, nie zostało tu nic. Zresztą to już nieważne. Pora iść. Pytanie tylko, czy – kimkolwiek są – będą na mnie czekać w Paryżu? Możliwe, że to tylko ostrzeżenie. Choć oczywiście nie mogę działać, opierając się na tym założeniu.

Doktor Jean-Paul Lorimer wyszedł cicho z gabinetu, podniósł walizeczkę na kółkach, którą zostawił przy wejściu, w zamyśleniu przystanął jeszcze na moment, a potem wyjął z kieszeni klucz od mieszkania i położył go na stoliku przy drzwiach.

Po chwili był już z powrotem na Cobenzlgasse. Ciągnąc walizeczkę, ruszył w dół, ku przystankowi. Wsiadł do tramwaju i dotarł w pobliże gmachu opery przy Kärntner Ringu. Tam przesiadł się do wagonu jadącego w stronę zachodniego dworca kolejowego przy Mariahilferstrasse.

Kupił bilet na pociąg EN 262, płacąc za jednoosobowy przedział platynową kartą American Express, którą zafundowała mu ONZ.

Upewniwszy się, że ma dość czasu – pociąg do paryskiej stacji Gare de l’Est odjeżdżał o ósmej trzydzieści cztery – opuścił dworzec i w pobliskiej kawiarni zamówił Schlagobers. Zanim skosztował kawy, sięgnął jeszcze do stojaka po „Wiener Kurier”.

[DWA]

Rue Monsieur 7

Paryż, VII dzielnica, Francja

13 lipca 2005, 12.05

Doktor Jean-Paul Lorimer ze smutkiem ostatni raz rozejrzał się po swoim mieszkaniu. Wiedział, że będzie mu brakowało wielu rzeczy – nie tylko wspaniałych antyków, na zakup których mógł sobie pozwolić w ostatnich latach – ale po prostu nie miał wyboru.

Zastanawiał się także, czy naprawdę musi zostawić w sejfie siedem tysięcy euro – równowartość ośmiu tysięcy dolarów amerykańskich. Jednak pozostawienie całego dobytku, w tym również pieniędzy zamkniętych w sejfie, musiało przynajmniej na jakiś czas wprowadzić w błąd tego, kto chciałby go odszukać.

Zresztą nie wybierał się do Shangri-La bez odpowiedniego zabezpieczenia finansowego. W skarbcach Banco Central, Banco COFAC, Banco de Crédito i Banco Hipotecario spoczywało w mniej więcej równych częściach szesnaście milionów dolarów – kwota, o jakiej dziesięć lat wcześniej Jean-Paul nawet nie marzył.

W samym Shangri-La czekał na niego luksusowy apartament nad białą atlantycką plażą, a nieco ponad sto pięćdziesiąt kilometrów na północ, w San José, ustronna estancia o powierzchni dwóch tysięcy hektarów, gdzie hodowla bydła już przynosiła zyski.

Wszystkie te nieruchomości i konta bankowe zarejestrowane były na Jean-Paula Bertranda, w którego paszporcie, wydanym przez libańskie ministerstwo spraw zagranicznych, widniały odcisk kciuka i fotografia Jean-Paula Lorimera. Ten paszport kosztował go majątek, lecz teraz okazało się, że była to dobra inwestycja.

Jean-Paul zabierał ze sobą tylko dwie średniej wielkości walizki oraz podręczną walizeczkę, którą miał w Wiedniu. Umieścił w nich łącznie sto tysięcy dolarów, w schludnych pakietach po pięć tysięcy. Postarał się zamaskować pieniądze, kryjąc je w butach, skarpetach i wewnętrznych kieszeniach marynarek. Przygotował się też psychicznie na rozstanie z gotówką, gdyby się okazało, że nie dotrze do Shangri-La bez przejścia przez kontrolę bagażu.

Dodatkowe pięć tysięcy dolarów – w plikach po tysiąc – umieścił w kieszeniach garnituru i w czterech paszportach, które nie zostały wydane oficjalnie przez jakiekolwiek państwo, za to zawierały jego zdjęcie.

Jean-Paul miał kłopoty z uniesieniem trzech walizek, ale kiedy już zatrzymał taksówkę, sprawy potoczyły się gładko.

Z międzynarodowego lotniska imienia Charles’a de Gaulle’a poleciał liniami Royal Air Maroc jako Omar del Danti, obywatel Maroka, do międzynarodowego portu lotniczego imienia Mohammeda V w Casablance. Dwie godziny później był już, jako Maurice LeLand, obywatel francuski, na pokładzie samolotu Air France, który wkrótce potem wylądował na poddakarskim lotnisku Yoff w Senegalu. Stamtąd – wciąż jako LeLand – o dwudziestej pierwszej trzydzieści odleciał Alitalią do Sã o Paulo w Brazylii. Tam przesiadł się do dwusilnikowej maszyny turbośmigłowej regionalnej brazylijskiej linii Nordeste Linhas Aéreas i udał się do Santa Maria.

Dotarłszy na miejsce, zatelefonował do zarządcy swej estancia, po czym wsiadł do ogromnego autobusu dalekobieżnego – znacznie porządniejszego niż którykolwiek amerykański greyhound. Przy każdym fotelu znajdował się ekran telewizyjny, był też zimny bufet, a nawet przyzwoite, choć nie markowe, czerwone wino. Pokonawszy ponad trzysta kilometrów, wysiadł w Jaguarão, miasteczku położonym na rolniczych terenach pogranicza brazylijsko-urugwajskiego.

Ricardo, zarządca posiadłości, czekał na niego przy toyocie land cruiser. Wypili po kieliszku znacznie lepszego czerwonego wina, miejscowego merlota, w przyzwoitej, choć dość prymitywnie urządzonej restauracji, a potem wyjechali z miasta. Jeżeli po którejkolwiek stronie granicy z Urugwajem istniała kontrola paszportowa, to doktor Lorimer nawet jej nie zauważył. Po dwóch godzinach land cruiser zjechał z dobrze utrzymanej żużlowej drogi i przemknął pod bramą z kutego żelaza, ozdobioną napisem SHANGRI-LA.

– Witamy w domu, panie doktorze – powiedział Ricardo.

– Dziękuję, Ricardo – odparł Jean-Paul. – Zostanę tu jakiś czas. Im mniej osób będzie o tym wiedziało, tym lepiej.

– Rozumiem, panie doktorze.

– Myślę też, Ricardo, mano a mano, że rozumiesz, jak bardzo przydałoby mi się towarzystwo.

– Dzisiaj, panie doktorze? Na pewno jest pan zmęczony podróżą.

– W takim razie postaraj się znaleźć kogoś, kto pomoże mi odzyskać energię.

– Znajdzie się pewnie pokojówka albo dwie... Młode dziewczyny – odparł zarządca. – Sądzę, że pana zainteresują.

– Dobrze – rzekł doktor Lorimer.

Dziesięć minut później terenowy wóz zatrzymał się przed rozległym, jednopiętrowym, pomalowanym na biało domem z cegły.

Pół tuzina służby wyległo czym prędzej na dziedziniec, by powitać El Patrona. Była w tej grupie dziewczyna o jasnej skórze, mniej więcej szesnastoletnia i rzeczywiście interesująca.

Doktor Lorimer uśmiechnął się do niej, wchodząc do domu.

[TRZY]

Ambasada Stanów Zjednoczonych

4300 Avenida Colombia

Dzielnica Palermo, Buenos Aires, Argentyna

20 lipca 2005, 18.25

J. Winslow Masterson, czterdziestodwuletni, bardzo wysoki, dobrze ubrany Afroamerykanin, mężczyzna na wskroś amerykański i w większości spraw antyfrancuski, stał oparty o ramę okna w swoim gabinecie, spoglądając na demonstrację trwającą na ulicy.

Jego biuro mieściło się na piętrze budynku ambasady, przy tym samym korytarzu, przy którym znajdowały się pokoje ambasadora. Masterson był zastępcą szefa tej placówki – lub, jak kto woli: numerem drugim, zarządzającym albo wiceambasadorem – a w tym momencie także przedstawicielem nadzwyczajnym i pełnomocnym prezydenta Stanów Zjednoczonych w Republice Argentyńskiej.

Ambasador, Juan Manuel Silvio, przebywał „po drugiej stronie rzeki” – w Montevideo, stolicy Urugwaju – dokąd wybrał się na mniej lub bardziej roboczy lunch z Michaelem A. McGrorym, przedstawicielem nadzwyczajnym i pełnomocnym prezydenta Stanów Zjednoczonych we Wschodniej Republice Urugwaju. Ambasadorowie lub ich zastępcy spotykali się regularnie co dwa tygodnie, albo w Buenos Aires, albo w Montevideo.

Silvio udał się do Urugwaju porannym „lotem dla bezsennych” z lotniska Jorge Newbery’ego opodal Buenos Aires. Samolot wyruszył w dwudziestosześciominutową podróż o siódmej pięć rano. O piętnastej dziesięć ambasador planował ruszyć w drogę powrotną busquebusem – szybkim katamaranem, który pokonywał swą trasę w nieco ponad trzy godziny. Silvio twierdził, że to wystarczająca ilość czasu, by mógł w zaciszu wygodnej kabiny pierwszej klasy rozprawić się przynajmniej z częścią papierów, które – jak co dnia – zebrały się na jego biurku.

Masterson szacował, że tego dnia zgromadzenie liczyło mniej więcej trzystu demonstrantów, tłukących z zapałem w garnki i patelnie, a powstrzymywanych skutecznie przez ogrodzenie i oddział około pięćdziesięciu policjantów, z czego połowę stanowili konni.

Protestujący wymachiwali – przynajmniej wtedy, gdy wydawało im się, że kamery telewizyjne filmują ich poczynania – transparentami, z których wynikało, że nie podoba im się Międzynarodowy Fundusz Walutowy, rola Stanów Zjednoczonych w tej instytucji, amerykańska polityka podatkowa oraz Ameryka jako taka. Na co najmniej kilkunastu transparentach widniała podobizna Ernesta Che Guevary.

Powszechna w Argentynie sympatia dla Guevary dziwiła i irytowała Mastersona. Niechętnym uznaniem darzył za to Fidela Castro, który w kubańskich górach wyszkolił garstkę ludzi i z ich pomocą obalił rząd, by od tej pory przez dziesięciolecia pokazywać środkowy palec najpotężniejszemu mocarstwu świata.

Jednak z Guevarą było inaczej. Guevara pochodził z Argentyny i był lekarzem Castro. I w zasadzie to, według wiedzy Mastersona, był cały jego wkład w sprawę światowego komunizmu. Jako rewolucjonista poniósł Guevara spektakularną porażkę. Jego próba wprowadzenia komunizmu w Afryce była katastrofą. Wystarczyło stu kilkudziesięciu ludzi z tajnego oddziału amerykańskich Sił Specjalnych, by opuścił Czarny Ląd w pośpiechu, z podkulonym ogonem. Jeszcze mniejsza ekipa Zielonych Beretów, tym razem złożona głównie z Amerykanów kubańskiego pochodzenia, czekała na niego w Boliwii – już nie tyle nawet, by udaremnić jego rewolucyjne plany, ile wprost uczynić go pośmiewiskiem całej Ameryki Łacińskiej.

Żołnierze Zielonych Beretów omal nie dopięli swego. Z radością meldowali na przykład, że Guevara zabrał oddział Armii Wyzwolenia Narodowego na nocne ćwiczenia, podczas których zwyczajnie zabłądził. Czterech jego ludzi utonęło podczas próby przeprawy przez rzekę, a reszta dwa tygodnie szukała w dżungli drogi powrotnej do obozu, ledwie żyjąc na diecie złożonej głównie z małp i innego jadalnego drobiazgu. Gdy wreszcie oddział powrócił do obozu, Guevara przekonał się, iż jest on pod kontrolą armii boliwijskiej. Jak się okazało, miejscowy rolnik doniósł władzom o obecności Armii Wyzwolenia Narodowego, którą wziął za bandę przemytników narkotyków.

Prezydent Boliwii nie był jednak ubawiony tą sytuacją i nie dał się przekonać, że najlepiej będzie rozprawić się z doktorem Guevarą, upokarzając go publicznie. Zarządził szybki proces przed sądem wojskowym – pod zarzutem prowadzenia działalności zbrojnej z zamiarem obalenia legalnego rządu, według prawa międzynarodowego karanej śmiercią – i równie szybką egzekucję. Tak to Guevara stał się legendą, a nie pośmiewiskiem.

– Zamyśliłeś się, Jack? – za plecami Mastersona zabrzmiał znajomy głos Aleksandra B. Darby’ego.

Oficjalnie Darby był attaché handlowym ambasady, lecz wśród wyższych rangą urzędników nikt nie robił wielkiej tajemnicy z faktu, iż w rzeczywistości był on szefem miejscowej placówki CIA.

Masterson odwrócił się i uśmiechnął do niskiego, pulchnego mężczyzny z cieniutkim wąsikiem.

– Jak zwykle niepochlebnie nad postacią Che Guevary.

– A ci wciąż tam sterczą?

Wiceambasador kiwnął głową.

– Zanosiło się na deszcz. Miałem nadzieję, że popada i się rozejdą.

– Nic z tego.

– Gotów?

– Do dyspozycji, sir – odparł Masterson, ruszając w stronę drzwi.

Korzystał z okazji, by zabrać się do domu z Darbym, który mieszkał w tej samej podmiejskiej dzielnicy San Isidro. Jego służbowy samochód zaliczył drugą stłuczkę w tym miesiącu i stał w warsztacie.

– Szef wrócił? – spytał Darby, gdy wsiedli do windy, by zjechać do podziemnego garażu.

– Niedługo powinien być. Popłynął busquebusem – odparł Masterson.

– Może też miał nadzieję, że popada.

Masterson zaśmiał się z cicha.

Demonstracje przed budynkiem ambasady przynosiły w zasadzie tylko jeden skutek: wjazd i wyjazd z placówki stały się diabelnym utrapieniem. Protestujący, upewniwszy się, że kamerzyści biegną za nimi, natychmiast otaczali każdy pojazd mijający bramę. Nie czynili poważnych szkód – co najwyżej bili rękami w dach i wygrażali pięściami temu, kogo dostrzegli w środku; najczęściej jedynie kierowcy, bo tylne szyby aut ambasady były przyciemniane. Jednak nawet konna policja potrzebowała czasu, by rozerwać szeregi demonstrantów i utorować drogę samochodom, a i wtedy istniało ryzyko, że któryś z krzykaczy w zamieszaniu trafi pod koła. Albo, co bardziej prawdopodobne, że jeden z nich, nawet nie draśnięty, zacznie nagle wyć wprost do kamer, skarżąc się głośno, że gringo imperialista złośliwie przejechał po jego stopie. Był to niemal pewny sposób na to, by trafić do wieczornych wiadomości oraz na łamy „Clarín”, najpopularniejszego brukowca w Buenos Aires.

Winda zawiozła ich do piwnicy, marnie oświetlonego pomieszczenia, w którym pod jedną ze ścian stały rzędem samochody. Większość z nich była własnością drugorzędnego personelu ambasady – osób nie dość ważnych, by mogły korzystać ze służbowych pojazdów i kierowców, ale liczących się wystarczająco, by przyznano im miejsce w podziemnym garażu. Dla pozostałych wydzielono miejsce na ulicy, przy krawężniku wzdłuż posesji należącej do ambasady.

Najbliżej rampy znajdowały się stanowiska wozów służbowych: jeepów wagoneerów służących jako „taksówki” oraz kilku niemal identycznych „samochodów ambasady”. Były to nowe lub prawie nowe bmw, dyskretnie opancerzone, na dyplomatycznych tablicach, w kolorach granatowym i czarnym, należące do serii 5- i 7-.

Masterson i Darby minęli wielkie czarne bmw 760 Li zarezerwowane dla ambasadora, jego samochód zastępczy, samochód konsula generalnego i wóz Kena Lowery’ego, szefa ochrony. Brakowało dwóch: pojazdu attaché wojskowego, który miał zwyczaj dość wcześnie wychodzić z pracy, oraz maszyny Mastersona, która czekała w warsztacie na wymianę przedniego zderzaka.

Kierowca Darby’ego, który siedział na składanym krzesełku u podnóża rampy zajęty rozmową z innymi szoferami, poderwał się na widok nadchodzących i otworzył dla nich tylne drzwi po obu stronach wozu.

Jednym z wielu powodów, dla których prawdziwe stanowisko Darby’ego – rezydenta CIA przy ambasadzie – nie stanowiło zbyt wielkiej tajemnicy, był fakt, że przysługiwał mu służbowy samochód. Żaden inny attaché nie cieszył się takim przywilejem.

Wszyscy kierowcy byli pracownikami prywatnej firmy ochroniarskiej, która strzegła ambasady. Wszyscy byli też podobno byłymi policjantami, co oznaczało, że mieli prawo nosić broń. Dla nikogo nie było tajemnicą i to, że pracowali też dla argentyńskiej agencji wywiadowczej SIDE – odpowiednika amerykańskich CIA, Secret Service i FBI razem wziętych.

– Podwieziemy pana Mastersona do domu – oznajmił Darby, gdy wsiedli do samochodu. – Najpierw.

– Jeśli chodzi o ścisłość, to Betsy będzie na mnie czekać, a raczej już czeka, w Kansas – wtrącił Masterson. – Wolałbym wysiąść tam.

Kansas była bardzo popularną restauracją przy Avenida Libertador, w dobrej dzielnicy Buenos Aires zwanej San Isidro, lecz by do niej dotrzeć, należało się wydostać z ambasady, a to nie było łatwe. Najpierw ochroniarze sprawdzili tożsamość kierowcy i pasażerów, po czym wpisali godzinę wyjazdu w odpowiednim formularzu. Następnie, z powodów, których Masterson nawet nie usiłował zrozumieć, przeszukano cały samochód, począwszy od bagażnika, a skończywszy na podwoziu, które oglądano w wielkim, okrągłym lustrze umocowanym na tyczce.

Dopiero wtedy wóz mógł się zbliżyć do bramy, a gdy to się stało, bariery o metrowej średnicy zapadły się w jezdnię, otwierając drogę. Zanim jednak to nastąpiło, obserwatorzy mieli dość czasu, by przywołać większą grupę pikietujących, a strzegący bramy policjant na koniu – by wezwać posiłki. Po chwili dwudziestu kilku funkcjonariuszy przystąpiło do torowania pojazdowi drogi w tłumie demonstrantów.

Teraz dopiero uchyliły się skrzydła bramy. Wóz wytoczył się poza teren ambasady, a protestujący przystąpili do działania.

W zasadzie nie wyrządzili szkód, ale łomotanie w dach było co najmniej irytujące, podobnie jak nienawistne spojrzenia niektórych z nich. Ale tylko niektórych. Masterson nie mógł się oprzeć wrażeniu, że większość po prostu świetnie się bawi.

Mniej więcej po minucie samochód przerwał kordon demonstrantów, włączył się w wartki nurt pojazdów płynący ulicą i pomknął w stronę Avenida Libertador.

Alex Darby skinął ręką w stronę rezydencji – wielkiego kamiennego domostwa, w którym mieszkał ambasador – przy Avenida Libertador, mniej więcej pięćset jardów od ambasady.

Masterson obejrzał się i zobaczył, że grupa demonstrantów oddala się od placówki, biegnąc w kierunku rezydencji.

– Nic dziwnego, że wybrał busquebus. Nie spieszy mu się – stwierdził Darby. – Gdyby był teraz w biurze, zaliczyłby dwa razy tę samą przeprawę: najpierw wyjeżdżając z ambasady, a potem próbując dostać się do domu.

Sto jardów za rezydencją nie było już śladu po wyjącym tłumie pikietujących. Po prawej mieli teraz rozległy park pełen miłośników biegania i spacerów z psami, a po lewej rzędy eleganckich budynków mieszkalnych. Chwilę później byli przy moście kolejowym. Za nim po lewej stronie rozciągały się wojskowe boiska do gry w polo, po prawej zaś hipodrom. Na boiskach nic się nie działo, za to przy torze wyścigowym zbierali się już kibice czekający na wieczorne zawody.

Dalej były tylko wysokie apartamentowce.

Przejechali pod wiaduktem autostrady, a to oznaczało, że opuścili miasto Buenos Aires i wjechali na teren prowincji Buenos Aires. Miasto było dla Mastersona odpowiednikiem Dystryktu Kolumbii, a prowincja – stanu, na przykład Marylandu czy Wirginii.

– Zdaje się, że korków nie będzie – odezwał się Alex.

Masterson pochylił się, by wyjrzeć przez przednią szybę.

Mijali właśnie supermarket francuskiej sieci Carrefour. Masterson, który jako niższy rangą urzędnik konsularny przepracował kiedyś całą turę w paryskiej placówce i miał dość czasu, by wyrobić sobie zdanie o Francuzach, nie zatrzymywał się nigdy przed tym sklepem.

– Racja – zgodził się i dokładnie w tej samej chwili kierowca gwałtownie nacisnął klakson.

Potężne uderzenie trafiło w bok bmw i rozległ się huk dartego i gniecionego metalu. Odrzut szarpnął Darbym i Mastersonem, napinając ich pasy bezpieczeństwa.

Zaraz potem nastąpiło drugie uderzenie, tym razem od tyłu, i ponownie pasy wpiły się boleśnie w ciała pasażerów.

Kierowca wykrzykiwał hiszpańskie przekleństwa z prędkością karabinu maszynowego.

– Jezu Chryste! – wybuchnął Masterson, próbując wyprostować się na kanapie.

– Nic ci nie jest, Jack? – spytał Darby.

– Chyba nie – odparł Masterson. – Jezu, znowu to samo! Ci cholerni argentyńscy kierowcy...

– Spokojnie – przerwał mu Darby, fachowym okiem szpiega oceniając sytuację przez zaciemnione szyby wozu.

Masterson szarpnął za klamkę, ale drzwi nie ustąpiły.

– Będziemy musieli wysiąść twoją stroną, Alex – powiedział.

– To nie będzie łatwe – rzekł Darby, wskazując na sznur samochodów mknący po sąsiednim pasie.

Kierowca wysiadł tymczasem, obszedł wóz i uniósł rękę niczym policjant kierujący ruchem. Masterson pomyślał odruchowo, że szofer musiał służyć kiedyś w drogówce.

W tym momencie zauważył, że półciężarówka, która uderzyła w bmw jako pierwsza, zaczyna się wycofywać. Był to czterodrzwiowy pick-up, ford F-250, wyposażony w efektowny zestaw rur z nierdzewnej stali osłaniających chłodnicę. Masterson pomyślał, że na rurach – typowych dla wozów terenowych, a służących na przykład do wypychania innych pojazdów z błota na polnych drogach – pojawiło się najwyżej kilka rys, za to bmw będzie potrzebowało nowych drzwi i całego tylnego panelu karoserii z błotnikiem.

Teraz dopiero spostrzegł drugi samochód, volkswagena golfa, który uderzył w nich z tyłu. Przednia szyba wozu była strzaskana po prawej stronie. Podszedł szybko do drzwi pasażera i otworzył je szeroko. Młody, dobrze ubrany mężczyzna siedział w fotelu wyraźnie oszołomiony, przyciskając palce do zakrwawionego czoła.

Gdybyś nie uważał, że pasy bezpieczeństwa są dla panienek, ty cholerny macho, to twój durny łeb nie próbowałby wysiąść przez przednią szybę, pomyślał Masterson nieuprzejmie.

Pomachał ręką przed oczami mężczyzny, który zareagował spojrzeniem pełnym złości, ale i zaciekawienia.

– Pomogę panu wysiąść, señor – powiedział wiceambasador płynnie po hiszpańsku. – Chyba będzie lepiej, jeśli się pan położy.

Zauważył, że za kierownicą siedzi młoda, atrakcyjna kobieta. Pewnie żona, pomyślał. Argentyńczycy nie pozwalają narzeczonym prowadzić swoich samochodów, bo boją się, że ktoś uzna ich za „niemęskich”. Kobieta wyglądała na oszołomioną, ale nie została ranna. Była przypięta pasem, a poduszka powietrzna w kierownicy otworzyła się we właściwy sposób.

– Alex – zawołał Masterson – wyprowadź panią.

Sięgnął do kieszeni spodni po chusteczkę, a następnie przycisnął ją do krwawiącego czoła mężczyzny. Zaraz potem ujął jego dłoń i położył na chusteczce.

– Proszę dociskać – polecił, wyciągając rannego z volkswagena i prowadząc na chodnik. Usadził go tam i dodał: – Chce się pan położyć?

– Nic mi nie jest – odparł mężczyzna. – Muchas gracias.

– Na pewno? Nie połamał się pan?

Pasażer golfa poruszył tułowiem, jakby sprawdzał, czy wszystko ma na miejscu, po czym uśmiechnął się słabo.

Tymczasem Alex Darby doprowadził do krawężnika młodą kobietę. Gdy zobaczyła zakrwawioną chusteczkę, głośno wciągnęła powietrze i zaraz opadła na kolana, by zająć się swoim mężczyzną.

Masterson odwrócił się, nie chcąc zakłócać tej intymnej chwili.

Potężny ford, który wgniótł bok bmw, znikał już w głębi parkingu przed Carrefourem.

Sukinsyn ucieka! – pomyślał wiceambasador.

Zaczął wołać policjanta kierującego ruchem, a kiedy wreszcie udało mu się zwrócić na siebie uwagę, wskazał oddalającego się pick-upa.

Policjant dał mu znak, że rozumie, ale nic nie poradzi, bo jest zajęty.

Niech to szlag!

Masterson wyjął z wewnętrznej kieszeni telefon komórkowy i uruchomił automatyczne wybieranie numeru. Nie było sygnału. Ze zdziwieniem spojrzał na wyświetlacz.

Nie ma zasięgu! To chyba jedyne miejsce w całym pieprzonym Buenos Aires, gdzie komórka nie ma zasięgu!

Darby zauważył telefon w dłoni Mastersona.

– Dzwonisz do ambasady?

– Cholera, tu nie ma sygnału.

Agent wyjął własny telefon i przekonał się, że to prawda.

– W takim razie użyję radia – powiedział i szybkim krokiem ruszył w stronę bmw.

Wrócił po minucie.

– Lowery pytał, czy jesteśmy cali – oznajmił. – Odpowiedziałem, że tak. Wysyła pomoc drogową z Automobilklubu i zastępczy samochód... Tylko że na samochód trzeba będzie poczekać. Demonstracja pod ambasadą jeszcze trwa.

– A ten sukinsyn, który nas rąbnął, już się zmył – powiedział Masterson.

– Naprawdę? Jesteś pewien?

– Jasne, że jestem pewien, do cholery.

– Spokojnie, Jack. Takie rzeczy się zdarzają. Ważne, że nikomu nic się nie stało.

– Jemu się stało – stwierdził Masterson, wskazując na chodnik, gdzie siedział Señor Macho.

– Gliny i karetka na pewno zaraz tu będą.

– Betsy dostanie szału, jeśli się spóźnię – dodał Masterson. – A ja nawet nie mogę do niej zadzwonić.

– Więc weź radio i każ wartownikowi z Jedynki zadzwonić do Kansas.

Masterson zastanawiał się chwilę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

II

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

III

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

IV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

V

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

VI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

VII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

VIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

[DZIEWIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

IX

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

X

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

XI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

XII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

XIV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

XVI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

XVII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

XVIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

XIX

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

Posłowie

Dostępne w wersji pełnej

Zakładniczka

Spis treści

Karta tytułowa

* * *

Mapa

Dedykacja

I

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

II

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

III

[JEDEN]

[DWA]

IV

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

V

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[SIEDEM]

VI

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

VII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

VIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

[SIEDEM]

[OSIEM]

[DZIEWIĘĆ]

IX

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

X

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

XI

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

XII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

XIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

XIV

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

XV

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

XVI

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

XVII

[JEDEN]

[DWA]

[DWA]

XVIII

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

XIX

[JEDEN]

[DWA]

[TRZY]

[CZTERY]

[PIĘĆ]

[SZEŚĆ]

Posłowie

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: The Hostage

Copyright © 2005 by W.E.B. Griffin

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2011

Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Błażej Kemnitz

Konsultacja militarna: Jarosław Kotarski

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce: U.S. Navy photo / U.S. Marine Corps

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Zakładniczka, wyd. I, Poznań 2006)

ISBN 978-83-7818-157-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 061-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl