1.

Duch zakochał się w kobiecie nazwiskiem German Landis. Gdyby ciągle miał serce, zatrzepotałoby w nim na sam dźwięk tego niebywałego, dziwnego imienia. Przychodziła za niespełna godzinę, toteż spieszył się, aby zdążyć ze wszystkim na czas. Był bardzo dobrym kucharzem – czasem wręcz znakomitym. Gdyby poświęcił temu więcej czasu, bardziej zagłębił się w temat, gotowałby po mistrzowsku.

Z dużego legowiska w kącie kuchni przyglądał mu się zaciekawiony mieszaniec o czarnej i nakrapianej jak owsianka sierści – patrzył, jak zjawa przygotowuje śniadanie. German Landis przychodziła tu dziś wyłącznie dla tego kundla. Wabił się Pilot, na cześć psa przewodnika z jej ulubionego wiersza.

Nagle duch coś wyczuł, bo zatrzymał się i wlepił spojrzenie w psa.

– Co znowu? – spytał opryskliwie.

Pilot pokręcił głową.

– Nic. Patrzyłem tylko, jak pracujesz.

– Kłamczuch. I jeszcze coś. Wiem, co sobie myślałeś: że skoro to robię, to jestem idiotą.

Pies odwrócił się zawstydzony i zaczął nerwowo obgryzać tylną łapę.

– Przestań, popatrz na mnie. Uważasz, że zwariowałem, tak?

Pilot nie odpowiedział, nadal obgryzał łapę.

– No więc?

– Tak, myślę, że zwariowałeś. Ale myślę też, że to bardzo miłe. Szkoda tylko, że ona nie widzi, ile dla niej robisz.

Zjawa wzruszyła ramionami i wolno nabrała powietrza.

– Gotowanie mi pomaga. Jestem mniej sfrustrowany, kiedy mogę się na czymś skupić.

– Rozumiem.

– Nie rozumiesz. Niby jak? Jesteś tylko psem.

Pies przewrócił oczami.

– Kretyn.

– Czworonóg.

Łączyła ich wzajemna życzliwość. Językiem psim – tak jak islandzkim czy fińskim – posługuje się niewielu użytkowników. Rozumieją go jedynie psy i umarli. Kiedy Pilot chciał z kimś porozmawiać, miał do wyboru albo szybką pogawędkę z jakimś spotkanym na ulicy psem, którego trzy razy dziennie prowadzono na spacer, albo rozmowę z duchem, który – z przyczyn naturalnych – wiedział o Pilocie więcej niż jakikolwiek pies. Duchy zmarłych ludzi nadzwyczaj rzadko nawiedzają świat żywych, więc i zjawa cieszyła się z towarzystwa Pilota.

– Już dawno miałem cię spytać: skąd się wzięło twoje nazwisko?

Pochłonięty przyrządzaniem śniadania kucharz puścił pytanie psa mimo uszu. Ilekroć potrzebował jakiegoś składnika, zamykał oczy i wyciągał przed siebie pustą rękę. Po chwili na jego dłoni materializował się pożądany składnik: leśnozielona limonka, kopczyk czerwonego kajeńskiego pieprzu, szczególnie rzadki szafran ze Sri Lanki. Pilot przyglądał mu się z uwagą: ta niesamowita sztuczka nigdy go nie nudziła.

– A gdybyś wyobraził sobie słonia? Pojawiłby się na twojej ręce?

Duch uśmiechnął się, szatkując cebulę ruchami, za którymi nie nadążało ludzkie oko.

– Jeślibym miał dość dużą rękę, to tak.

– I żeby stworzyć tego słonia, musisz go sobie tylko wyobrazić?

– Oo, to nie takie proste. Gdy człowiek umiera, uczy się go, na czym polega prawdziwa struktura rzeczywistości. Poznaje nie tylko to, jak wygląda i czuje, ale też istotę tego, czym naprawdę jest. Dzięki tej wiedzy można tworzyć różne rzeczy.

Pilot się zastanowił.

– Więc czemu po prostu jej nie odtworzysz? Nie musiałbyś się tak o nią martwić. Miałbyś ją tutaj, dla siebie.

Duch spojrzał na psa, jakby ten przed chwilą głośno beknął.

– Kiedy umrzesz, sam zrozumiesz, jak niemądra jest twoja rada.

Piętnaście przecznic dalej ulicą szła kobieta niosąca w ręku dużą literę D. Gdybyście ją ujrzeli w czasopiśmie albo w telewizyjnej reklamie, pewnie byście się uśmiechnęli i uznali to za zmyślny obrazek. Kobieta była dość ładna, choć nie wyróżniała się niczym szczególnym. Rysy jej twarzy układały się w harmonijną całość, może z wyjątkiem nosa, który był trochę za mały. Zdawała sobie z tego sprawę i często dotykała go nieśmiało, kiedy czuła na sobie czyjś wzrok. Większość ludzi zapamiętywała jednak nie jej nos, tylko wzrost. Mająca niemal sześć stóp wzrostu kobieta niosła dużą, niebieską literę D.

Miała na sobie nowiuteńkie dżinsy, szarą sportową bluzę z napisem „St. Olaf College” na piersi i wytarte buty turystyczne, które czyniły ją jeszcze wyższą. O ile nos i nazwisko czasem ją peszyły, o tyle wzrost nigdy. W jej rodzinie, i ze strony ojca, i matki, wszyscy byli wysocy. Wychowała się pośród jasnowłosych wielkoludów. Mieszkańcy Minnesoty na Środkowym Zachodzie pochłaniali trzy obfite posiłki dziennie. Mężczyźni nosili buty w rozmiarze 13 albo 14, a kobiety niewiele im ustępowały. Wszystkie dzieci miały nietypowe imiona. Rodzice czytali Pismo Święte, niemiecką klasykę i szwedzkie baśnie, skąd czerpali pomysły, jak nazwać swoje dzieci. Jej bratu dali na imię Enosz, jej German, a siostrę nazwali Pernilla. Przy pierwszej okazji Enosz przemianował się na Guya i nie reagował na nic innego. Wstąpił do punkowej kapeli o nazwie EutaNazja; jego rodzice przyjęli to z osłupieniem i rozczarowaniem.

German Landis była nauczycielką – prowadziła zajęcia plastyczne z dwunasto- i trzynastolatkami. Litera D, którą niosła, wiązała się z najbliższą szkolną pracą. Dzieciaki lubiły panią Landis, bo czuły, że są lubiane. Od razu wyczuwały jej sympatię, gdy tylko weszły do klasy. Na jednej ze ścian w jej mieszkaniu wisiała duża tablica pokryta polaroidowymi zdjęciami, na których German uwieczniła prace swoich uczniów. Wieczorami lubiła przeglądać albumy poświęcone sztuce. Nazajutrz jeden z takich tomów lądował z hukiem na biurku przed jakimś uczniem, a German Landis wskazywała mu ilustracje, które powinien obejrzeć.

Zakochiwała się łatwo, równie łatwo jednak zrywała znajomość, jeśli związek się psuł. Niektórzy mężczyźni uznawali to za dowód jej emocjonalnego chłodu, ale się mylili. German Landis po prostu nie rozumiała ludzi, którzy zwieszali nos na kwintę. Życie jest zbyt frapujące, aby wybierać cierpienie. Chociaż ubóstwiała brata, była zdania, że Guy marnuje życie, pisząc piosenki o syfie, kile i mogile. W odpowiedzi Guy narysował obrazek pokazujący jej płytę nagrobną według jego projektu: widniało tam wielkie żółte uśmiechnięte słońce i napis „Lubię moją śmierć!”

Ani on, ani ona nie przeczuwali, że gdy po latach przyjdzie na nią pora, German Landis rzeczywiście polubi swoją śmierć. Wejdzie w nią tak samo, jak przedtem wchodziła do nowych szkół, zawodów, etapów życia – na pełnej szybkości, z rozbudzonymi nadziejami i sercem pełnym rozsądnego optymizmu; wierzyła, że tam gdzie jest, bogowie są z gruntu życzliwi.

Przełożyła ciężką metalową literę do drugiej ręki i skrzywiła się na myśl o tym, co ją czeka. Ostatnio, ilekroć szła do Bena, by wziąć Pilota na spacer, prawie zawsze dochodziło między nimi do takich czy innych utarczek. Kłócili się o rzeczy ważne i nieważne. Czasem te nieporozumienia wynikały z różnicy zdań; zwykle brały się stąd, że znaleźli się w tym samym pokoju. Wkrótce po tym, jak się poznali, obejrzeli film z Carym Grantem pod tytułem Naga prawda – o dwojgu ludziach, którzy opiekują się na zmianę psem, i w końcu miłość łączy ich na nowo. Film im się nie spodobał, ale tkwił teraz wewnątrz ich czaszek jak samoprzylepna różowa karteczka, ponieważ ich historia była podobna.

Kiedyś byli w sobie zakochani, z wzajemnością i pasją. Nie jest łatwo uwolnić się od wszystkich nitek prawdziwej miłości, gdy raz się przez nią przejdzie jak przez pajęczą sieć.

Teraz kontaktowali się z sobą tylko ze względu na psa. Uważali Pilota za adoptowane dziecko i zarazem przyjaciela. Ben podarował go jej na trzeciej randce. Pojechał do miejskiego schroniska dla zwierząt i poprosił o psa, który przebywał tam dłużej niż inne. Opiekun uwierzył mu dopiero za trzecim razem. To German wpadła na ten pomysł, pierwszy z wielu, które trąciły czułą strunę w sercu Benjamina Goulda. Parę dni wcześniej powiedziała, że zamierza kupić bezpańskiego psa. Chciała jechać do schroniska i zrobić coś, czego się nie robi: kupić psa, który siedział tam najdłużej.

– A jak będzie miał wszy? – zapytał pół żartem, pół serio. – Paskudny charakter i dziwaczne choróbska?

Uśmiechnęła się i wzruszyła jednym ramieniem.

– To go wezmę do weterynarza. Wszy i choroby nie są mi straszne. Chcę, żeby miał coś z życia, zanim umrze.

– A jak ci się trafi dzikus, który będzie gryzł ludzi? – pytał Ben, ale robił to bez większego przekonania. Dał się nawrócić.

W schronisku zaprowadzono go do psa, który przebywał tam od tak dawna, że zwano go Matuzalem. Nawet nie podniósł łba z podłogi, gdy nieznajomy zatrzymał się przed jego klatką i patrzył. Ben zobaczył psa pozbawionego jakichkolwiek cech szczególnych. Nie miał czułych oczu o tęsknym spojrzeniu. Ani zaraźliwego entuzjazmu małego szczeniaka. Nie znał żadnych sztuczek. No i z pewnością nie grzeszył urodą. Opiekunowie wiedzieli o nim tylko tyle, że to mieszaniec, cichy, spokojny i udomowiony. Nic dziwnego, że potencjalni klienci rezygnowali z niego. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że ten kundel to skończony patałach.

Ben miał mało pieniędzy, lecz kupił tego patałacha. Trzeba było wywabić psa z klatki i skłonić go, pierwszy raz od miesięcy, do wyjścia na ulicę. Nie wyglądał na uszczęśliwionego. Ben nie domyślał się, że wszedł w posiadanie sceptyka i fatalisty, który nie wierzył, iż za dobro odpłaca się dobrem. W chwili adopcji Matuzalem był niemal w średnim wieku. Jego dotychczasowe życie było trudne, ale nie okropne. Miał trzech różnych panów, o których zdążył zapomnieć. Bywał bity i kopany. Pewnego razu wpadł pod ciężarówkę. Przeżył – kulał potem przez kilka tygodni, ale przeżył. Schwytany przez hycla, poczuł ulgę. Tułał się po ulicy już od trzech miesięcy. Doświadczenie nauczyło go nie ufać ludziom zanadto, ale doskwierały mu głód i zimno; wiedział, że ludzie mogą to zmienić. Nie wiedział jednak, że gdyby trafił do niewłaściwego schroniska, zostałby wkrótce zabity.

Poszczęściło mu się. W gruncie rzeczy los uśmiechnął się do niego w dniu, kiedy dostał się do tego schroniska. Utrzymywało się ono wyłącznie z funduszy pewnego zamożnego, bezdzietnego małżeństwa, które kochało zwierzęta najbardziej na świecie i często odwiedzało to miejsce. Żadne zbłąkane zwierzę nie zostało tu nigdy uśpione. Klatki były ciepłe i wysprzątane. Jedzenia pod dostatkiem. Dawano nawet skórzane gryzaki, które Matuzalem ignorował, bo napawały go obrzydzeniem.

Przez następne trzy miesiące jadł, spał i się gapił. Był to milowy krok w jego karierze, który uchronił go od przeraźliwie mroźnej, śnieżnej zimy panującej na zewnątrz. Nie wiedział, gdzie jest, ale dopóki miał święty spokój i pełny żołądek, ten dom był całkiem znośny. Urok psiego żywota polega między innymi na tym, że psy nie znają pojęcia „przyszłości”. Wszystko dzieje się w tej chwili, a jeśli ta chwila oznacza ciepły kąt i pełną miskę, to życie jest dobre.

Kim jest ten człowiek, który go ciągnie na smyczy? Dokąd idą? Pokonali już kilka przecznic, przedzierając się przez zacinający śniegiem wiatr. Matuzalem był w takim wieku, że mróz przeszywał mu kości i stawy. W ciepłym schronisku, które zostawili za sobą, pies mógł wychodzić, kiedy tylko chciał, ale w taką pogodę rzadko to robił.

– Zaraz będziemy na miejscu – rzekł przyjaźnie mężczyzna.

Psy nie rozumieją jednak ludzkiej mowy, więc biedne zwierzę wiedziało tylko tyle, że jest mu zimno, że się zgubiło i że życie znów stało się ciężkie.

Byli dwie przecznice od budynku German Landis, kiedy to się stało. Ben rozejrzał się na boki i zszedł z chodnika na jezdnię. Poślizgnął się na śniegu i stracił równowagę. Przewracając się na plecy, zamachał rękoma. Przestraszony nagłym ruchem Matuzalem skoczył w bok i szarpnął za smycz. Mężczyzna próbował odzyskać równowagę i utrzymać psa, aby ten nie wyprysnął na ulicę i nie wpadł pod samochód. W rezultacie Ben rymnął plecami na chodnik z dużo większym impetem, niż gdyby tylko poślizgnął się i upadł. Jego głowa rąbnęła głucho w kamienny krawężnik, raz, a potem drugi.

Musiał stracić przytomność, bo gdy się ocknął, leżał na plecach i patrzył w zaniepokojone twarze czworga ludzi. Jeden z nich, policjant, trzymał w ręku smycz.

– Otworzył oczy!

– Nic mu nie jest.

– Nie ruszajcie go. Zaczekajcie, aż przyjedzie ambulans.

Stojąca w śniegu po drugiej stronie ulicy zjawa obserwowała tę scenę z całkowitą konsternacją. Sekundę później zasyczała i zamigotała jak zdezelowany telewizor, po czym rozpłynęła się w powietrzu. Widział ją tylko Matuzalem, ale ponieważ duchy nie są dla psów niczym nowym, zwierzak nie zareagował. Skulił się w sobie i dygotał z zimna.

Anioł Śmierci spojrzał na ducha Benjamina Goulda i westchnął.

– Co ci będę opowiadał? Wycwanili się i tyle.

Siedzieli przy stole w obskurnej restauracji przydrożnej koło Wallingford w stanie Connecticut. Anioł Śmierci nie imponował prezencją: ukazał się dzisiaj w postaci talerza po jajecznicy na bekonie. Biały talerz był umazany żółtkiem, do którego tu i ówdzie przylepiły się okruszki chleba.

Wybiła północ, w restauracji było pustawo. Kelnerka ćmiła na dworze papierosa i rozmawiała z kucharzem. Nie śpieszyła się z uprzątnięciem stolika. Odnalazłszy Anioła Śmierci, duch Benjamina Goulda pojawił się jako gruba czarna mucha i usiadł na resztkach żółtka.

– Uderzenie głową o krawężnik – odezwał się talerz – powinno było spowodować śmierć Goulda. Skutki są dobrze znane: pęknięcie czaszki, krwawienie śródczaszkowe i zgon. Stało się jednak inaczej. Najkrócej mówiąc, można by to porównać do masywnego wirusa, który zaraził nasz system komputerowy. Odkąd usterki objęły całą sieć, zorientowaliśmy się, że nas zaatakowano. Nasi technicy już nad tym pracują. Rozgryzą to.

Niezadowolona z udzielonych wyjaśnień mucha-widmo przechadzała się wte i wewte po zasychającym żółtku; jej chude, czarne odnóża lgnęły do żółtej mazi.

– Wirus dostał się do systemu komputerowego w niebie? Ale jak?! Myślałam, że jesteście wszechwiedzący.

– Myśmy też tak myśleli, do czasu ataku. Ci z piekła robią się coraz sprytniejsi. To oczywiste. Nie przejmuj się – rozgryziemy ten problem. Ale tymczasem mamy cię na głowie, koleżanko.

Mucha przystanęła i wbiła wzrok w talerz.

– Że co?

– Nie możemy ci pomóc, dopóki nie uporamy się z awarią. Na razie będziesz musiała tu zostać.

– Co mam tu robić? – Mucha zdobyła się na ton oburzenia.

– Noo, w zasadzie to samo, co teraz. Jakiś czas możesz pozostać muchą, a potem zmień się na przykład w człowieka albo drzewo… Zmiana tożsamości to fajna zabawa. Są na ziemi setki przyjemnych rzeczy, które można robić: zacząć palić papierosy, próbować różnych marek wody kolońskiej, oglądać filmy z Carole Lombard…

– Kto to jest Carole Lombard?

– Nieważne – uciął talerz, po czym wybełkotał: – Jej obecność wystarczy, abyś chciała tu zabawić dłużej.

Mucha milczała nieporuszona.

– Czy wiesz, że Ben Gould chodził w tym miasteczku do szkoły? – talerz spróbował zmienić temat. – Przybyłem tutaj, właśnie żeby posprawdzać parę faktów z jego biografii.

Mucha nie dała się wciągnąć w rozmowę.

– Ile to potrwa? Jak długo będę musiała tu tkwić?

– Szczerze? Nie wiem. Pewnie dość długo. Jak tylko namierzymy wirusa, trzeba będzie przetestować cały system. – Talerz mówił łagodnym tonem, zdając sobie sprawę, że spoczywa na niepewnym gruncie.

– „Dość długo” to znaczy ile? Rok? Wiek?

– Nie umiem powiedzieć. Do chwili aż nasi ludzie usuną wirusa z systemu i naprawią szkody… Jeśli chcesz posłuchać dobrej rady, proponuję, byś tymczasem zamieszkała u Goulda. Jeśli otrzyma właściwą pomoc, kilka wcieleń będzie mu odpuszczonych. Wdrapie się o parę szczebli wyżej.

– Nie jestem nauczycielką, tylko duchem. Jego duchem. To moja praca. Poczytaj sobie instrukcje.

Po chwili namysłu Anioł Śmierci uznał, że czas przejść do sedna.

– W porządku, powiem bez osłonek: moi mocodawcy doszli do wniosku, że…

– Jacy mocodawcy?

Gdyby talerz potrafił gestykulować, z rozpaczy przewróciłby oczami.

– Nie udawaj głupiej, dobrze wiesz, o kim mówię. No więc oni doszli do wniosku, że ponieważ wirus zajmie im trochę czasu, a ty znalazłaś się tutaj nie z własnej winy, dadzą ci szansę spróbowania czegoś zupełnie nowego, żeby sprawdzić, czy to się w ogóle uda. Jeżeli zdołasz jakoś wpłynąć na Benjamina Goulda i uczynisz z niego lepszego człowieka, nie będziesz musiała pokutować po jego śmierci. Wiemy, że nie znosisz pracy w terenie. Jeśli ci się powiedzie, będziesz mogła pracować w biurze… już na stałe. – Talerz urwał na moment. – Nie wiemy, ile mu zostało życia, bo upadek miał się zakończyć śmiercią. Kwestia jego dalszego losu jest dla nas zagadką. Dlatego nie można przewidzieć, ile masz czasu, dużo czy mało, żeby nad nim popracować.

Była to intrygująca propozycja, która szczerze zaskoczyła ducha; zatrzymał się i trawił ją w myślach. Już miał zapytać, na czym będzie polegała jego praca biurowa, jeśli nie wróci straszyć, kiedy do stołu podeszła kelnerka i ujrzawszy siedzącą na żółtku muchę, trzasnęła ją starą gazetą, i to na amen.

Gdzieś w centrum miasta, które tkwi w każdym z nas, leży cmentarz starych miłości. Szczęściarze, zadowoleni ze swego życia i z tego, z kim je dzielą, przeważnie o nim nie pamiętają. Nagrobki są wyblakłe lub powywracane, trawa nieskoszona, wszędzie plenią się jeżyny i dzikie kwiaty.

U innych miejsce to wygląda dostojnie i schludnie jak cmentarz wojskowy. Kwiaty podlano i ułożono, wysypane tłuczniem ścieżki są starannie zagrabione. Widać ślady częstych odwiedzin.

Cmentarz większości z nas przypomina szachownicę. Niektóre pola są zaniedbane albo wręcz leżą odłogiem. Kto by sobie zawracał głowę nagrobkami – czy też miłościami, które pod nimi spoczywają? Nawet nazwiska zatarły się w pamięci. Inne groby pozostają jednak ważne, choćbyśmy niechętnie się do tego przyznawali. Odwiedzamy je często, niekiedy – prawdę mówiąc – zbyt często. Nigdy nie wiadomo, jak się będziemy czuli po wyjściu z cmentarza: czasem będzie nam lżej, czasem ciężej na duszy. Nie sposób przewidzieć, w jakim nastroju będziemy wracać do domu teraźniejszości.

Ben Gould rzadko odwiedzał swój cmentarz. Nie dlatego, że był szczęśliwy czy zadowolony ze swego życia, ale dlatego, że przeszłość mało go obchodziła. Co z tego, że wczoraj był szczęśliwy, skoro dziś czuł się zgnębiony? Każda chwila życia była inna. Przeszłość nie mogła mu pomóc w bieżącym życiu, nauczyła go zaledwie paru trików służących przetrwaniu.

Podczas jednej z pierwszych długich dyskusji Ben i German Landis poróżnili się na temat sensu przeszłości. Ona była zdecydowanie „za”. Lubiła oglądać przeszłość z różnych punktów widzenia, lubiła czuć, jak przeszłość kładzie się na niej niczym czarny południowy cień. Doceniała jej ciężar i znaczenie.

Znaczenie? Jakie znaczenie? – pytał sceptycznie Ben, myśląc, że German żartuje. Wspomnienie pysznej kanapki, którą zjadłaś na śniadanie cztery godziny temu, nie umniejszy głodu, który dopadnie cię cztery godziny później. Przeciwnie, jeszcze go zaostrzy. Był zdania, że przeszłość nie jest naszym przyjacielem.

Kłócili się i kłócili, ale żadne nie przekonało drugiego do swoich racji. Początkowy żart stał się w końcu zawalidrogą. Dużo później, gdy ich związek się rozpadał, zapłakana German powiedziała, że za pół roku będzie myślał o niej równie często jak o swojej nauczycielce z trzeciej klasy.

W tej kwestii jednak myliła się zupełnie.

O ironio, Ben Gould żył już nie z jednym, ale z dwoma duchami, bo German Landis także nie dawała mu spokoju. Myślał o niej, zasypiając i budząc się każdego ranka. Do diaska, to nie fair. Nie panował nad tym. Ich nieudany związek przypominał natarczywego komara bzyczącego wokół głowy. Choć Ben się od niego odganiał, owad zamiast odlecieć, ciągle mu się naprzykrzał.

Gdy odezwał się dzwonek u drzwi, Ben siedział przy biurku i patrzył na swoje dłonie. Miał na sobie tylko gatki. Wiedział, że to ona. Ostatnio, ilekroć się spotykali, Ben stawał się coraz bardziej nieobecny i markotny, robiło się między nimi duszno i nieprzyjemnie. Czasem bywało to tak nieznośne, że German myślała: taa, co mi tam, niech sobie zatrzyma tego cholernego psa. Nie będę go musiała więcej oglądać. Ale Pilot należał do niej – Ben dał jej go w prezencie. Kochała tego psa tak samo jak on. Miała się poddać tylko dlatego, że ten palant, jej były chłopak, co kilka dni drażnił ją przez jakieś pięć minut, kiedy przychodziła po Pilota?

Duch usłyszał dzwonek i natychmiast zastygł w napięciu. Pilot spojrzał najpierw na niego, a potem w kierunku sypialni. Na stole stało pięknie ułożone jedzenie i zastawa. W jej środku rozkwitała orientalna lilia, umieszczona w bladolawendowym wazonie ze szkła Murano.

Nic się nie wydarzyło. W sypialni panowała niezmącona cisza. Po chwili dzwonek zabrzęczał ponownie.

– Otworzy te drzwi czy nie?

Pies poruszył obojętnie głową.

Duch skrzyżował ramiona, ale zaraz je opuścił. Zrobił trzy różne miny w ciągu ośmiu sekund, w końcu jednak nie mógł tego dłużej znieść i wyszedłszy z kuchni, podreptał do frontowych drzwi. Z sypialni wyłonił się wreszcie Ben; wyglądał zarazem sennie i wojowniczo.

Zjawa popatrzyła kwaśno na jego gatki. Znów to samo? Znowu będzie odstawiał przy German te głupio-dziecinne numery?

Gould potarł oczy nasadami dłoni, wziął głęboki oddech i otworzył drzwi. Duch stał krok za nim, trzymając w prawej ręce płaską metalową łyżeczkę. Perspektywa ujrzenia German tak go zdenerwowała, że łopatka podrygiwała mu w dłoni w-górę-i-w-dół-i-w-górę-i-w-dół… z niewiarygodną prędkością. Całe szczęście, że nie widział tego żaden człowiek.

– Cześć.

– Hej.

Oboje dołożyli starań, aby ich powitanie było wyprane z emocji.

– Czy Pilot może iść? – zapytała przyjaźnie German.

– Jasne. Wejdź. – Obrócił się w stronę kuchni, a ona poszła za nim.

Zobaczyła jego zgrabne pośladki w wymiętych majtkach i aż zamknęła oczy. Po co to? Czy widok jego gaci miał ją zaszokować czy wprawić w zakłopotanie? Czyżby zapomniał, że widziała go już przedtem golutkiego, no, lekko licząc, kilkaset razy? Znała zapach jego skóry i potu. Wiedziała, gdzie lubi być dotykany i jak reaguje na pieszczoty. Wiedziała, z czego Ben się śmieje i co sprawia, że płacze. Wiedziała, jak lubi swoją herbatę. Kiedy oboje szli ulicą, wyprężał się dumnie, a ona kładła mu rękę na ramieniu, by pokazać wszystkim, że jest jego kumpelą i (jakże wysoką) kochanką.

Duch zniknął sprzed frontowych drzwi i po sekundzie zmaterializował się w kuchni. Gdy Ben i German tam weszli, zjawa czekała już na nich, z ciasno skrzyżowanymi rękoma na piersi.

Na stole było wszystko, czego dusza może zapragnąć na śniadanie. Świeże, pachnące bułeczki, truskawkowe konfitury z Anglii, miód z Hawajów, kawa Segafredo (ulubiona marka German), długie różowe pasemka szkockiego łososia, idealnie ugotowane jajka w koszulkach, podane z mufinkami, szynką i sosem holenderskim (następny jej przysmak). Były też dwie inne potrawy jajeczne. Mały okrągły stolik uginał się pod pysznym jadłem. Wyglądało to jak okładka czasopisma „Gourmet”. Kiedy Ben Gould oglądał w telewizji program kulinarny, duch zwykle mu towarzyszył i robił notatki. Gdy German przychodziła po psa, gotował coś według podpatrzonego przepisu albo korzystając z jednej z książek kucharskich Bena. Jedzenie już czekało na nią na stole.

Oczywiście German nie widziała tego. Jej oczom ukazał się nagi drewniany stolik, na którym nieco z boku leżała łyżeczka; Ben odłożył ją tam poprzedniego wieczoru, po tym jak zamieszał cukier w filiżance słabej ziołowej herbaty. German spojrzała na tę łyżeczkę z bólem serca. Przez kilka cudownych, cichych sekund duch wyobraził sobie, że German patrzy w milczeniu na stół, widząc wszystko, co dla niej przygotował; wiedział, że śniadanie to jej ulubiony posiłek.

Lubiła je przyrządzać i jeść. W pobliskiej piekarni zaopatrywała się w świeże rogaliki i petit pain au chocolat. Podczas gdy właściciel włoskich delikatesów mełł ziarna, ona stała z zamkniętymi oczami, wdychając niebiański aromat świeżej, gorzkiej kawy. Uwielbiała sok grejpfrutowy, dojrzałe figi, jajka na bekonie, talarki ziemniaków z keczupem. Wychowała się w Minnesocie, gdzie dzięki gigantycznym śniadaniom pokonywano dziesięć stopni poniżej zera i zaspy śniegu po dachy aut. German Landis, podobnie jak jej matka, była kiepską, ale radosną kucharką, szczególnie w porze śniadania. Była wniebowzięta, kiedy inni jedli tyle, ile ona.

Duch wiedział o tym: nieraz siedział w tej kuchni i obserwował z zadowoleniem i tęsknotą, jak German krząta się przy porannej uczcie. Zwyczaj ten utarł się zaraz na początku ich znajomości: German robiła śniadania, a Ben obiady i kolacje.

– Jadłeś coś?

– Że co? – Ben nie był pewien, czy się nie przesłyszał.

– Czy coś jadłeś? – powtórzyła z naciskiem.

Zbiła go z tropu. Od dawna nie zadała mu równie osobistego pytania.

– Tak. Nie jestem głodny.

– Co?

– Co to znaczy „co”?

German podniosła łyżeczkę ze stołu i obróciła się ku Benowi. Gdy po nią sięgała, jej ręka przeszła przez sam środek sufletu z siedmiu jaj, który duch upiekł na jej cześć. Było to kulinarne arcydzieło. Jednakże German nie widziała go ani nie czuła, ponieważ widma pitraszą jedzenie widmowe, istniejące tylko w widmowym świecie. Ludzie wyczuwają niekiedy obecność tego wymiaru, ale nie mogą się do niego przenieść.

– Co takiego jadłeś?

Popatrzył na nią i wzruszył ramionami jak dziesięcioletni chłopiec mający coś na sumieniu.

– Różne rzeczy. No wiesz, dobre i zdrowe. – Umilkł. Wiedziała, że kłamie. Kiedy był sam, nie robił sobie nic do jedzenia. Żywił się byle czym z tęczowych opakowań i pił ziołową herbatkę.

Pilot podniósł się z legowiska i podszedł wolno do kobiety. Lubił, kiedy jej duża dłoń dotykała jego głowy. Jej ręce tchnęły zawsze ciepłem i miłością.

– Witaj, piesku. Gotowy do wyjścia?

Raptem Ben uświadomił sobie, niemal z przerażeniem, że za parę minut tych dwoje opuści jego mieszkanie, a on zostanie tu sam jak palec, nie mając nic do roboty. German zaplanowała pewnie dłuższy spacer. Potem weźmie Pilota do siebie na wspólny obiad.

Ben nie widział jej mieszkania, ale umiał je sobie wyobrazić. Wnętrze w żywych kolorach, znalezione przedmioty, figurki japońskich superbohaterów na parapetach. Środek salonu zajmowała morderczo wygodna, niebieska sofa, którą German kupiła, jeszcze kiedy byli razem, i zabrała z sobą przy wyprowadzce. Najprawdopodobniej sofa ta była teraz obłożona wielkimi albumami o sztuce – rozłożonymi i zamkniętymi. Widok był tak rozczulająco znajomy, że aż bolał. Pies miał swoje miejsce na sofie obok German. Bez niej nie ruszał się stamtąd. Nowe mieszkanie German było na pewno jasne i przestronne – gdziekolwiek mieszkała, zależało jej zawsze na dobrym naturalnym świetle.

Miała też zwyczaj otwierać okna na oścież, nawet w najmroźniejsze dni roku, i wietrzyć wszystkie pokoje. Ben wściekał się, kiedy mieszkali razem, lecz teraz brakowało mu tego jej dziwactwa. Dzień wcześniej, siedząc osowiały przy następnej filiżance herbaty, napisał do niej – na papierowej serwetce z kupionego na wynos obiadu – jedno zdanie. Wiedząc, że German go nie przeczyta, napisał to, co naprawdę czuł. „Tęsknię za tobą codziennie i już choćby dlatego nigdy sobie nie wybaczę”.

– No to co. Pilot i ja będziemy się zbierać.

– Okej.

– Przyprowadzę go jutro. Czy godzina druga ci odpowiada?

– Tak, w porządku. – Otworzył usta, chcąc coś dodać, ale nagle się rozmyślił i po prostu podreptał na drugą stronę kuchni po smycz wiszącą na haku.

German także chciała się odezwać. Zrezygnowała, widząc jego minę.

Niespodziewanie, gdy podawał jej smycz, oboje zdjęli na moment maski. Spojrzeli na siebie z mieszaniną miłości, pretensji i tęsknoty, które ich przerastały. Natychmiast odwrócili się do siebie plecami.

Siedzący przy stole duch ani na chwilę nie spuszczał ich z oka. Z początku przysunął do piersi dziurawy suflet i próbował go zasłonić rękami, jakby chciał uchronić jego piękno przed dalszym zniszczeniem. Teraz jednak, widząc śmigające między nimi spojrzenia, pomału osunął się twarzą w ciasto aż po same uszy. Doszły go słowa pożegnania; German wyszła. Gdy frontowe drzwi zamknęły się za nią, jego twarz nadal tkwiła w jajecznej brei.

Ben wrócił do kuchni, usiadł naprzeciw ducha i gapił się prosto w niego. Tamten wyciągnął w końcu głowę z sufletu i zorientował się, że jest obserwowany. Wiedział, że jest niewidzialny, ale wzrok mężczyzny miał w sobie niepokojącą intensywność.

Ben podniósł łyżeczkę z blatu i zdawał się ważyć ją w ręce. W rzeczywistości sprawdzał, czy metal zachował resztki ciepła z dłoni German.

Naraz cisnął z całej siły łyżeczką w przeciwległą ścianę. Odbiła się z grzechotem od kilku powierzchni, po czym zabrzęczała, sunąc po podłodze.

Duch z powrotem osunął się w suflet.

2.

Dostępne w wersji pełnej.

3.

Dostępne w wersji pełnej.

4.

Dostępne w wersji pełnej.

5.

Dostępne w wersji pełnej.

6.

Dostępne w wersji pełnej.

7.

Dostępne w wersji pełnej.

8.

Dostępne w wersji pełnej.

9.

Dostępne w wersji pełnej.

10.

Dostępne w wersji pełnej.

11.

Dostępne w wersji pełnej.

12.

Dostępne w wersji pełnej.

13.

Dostępne w wersji pełnej.

14.

Dostępne w wersji pełnej.

Tytuł oryginału: The Ghost in Love

Copyright © 2007 by Jonathan Carroll

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt okładki: Ryder Carroll

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Zakochany duch, wyd. I dodruk, Poznań 2008)

ISBN 978-83-7818-186-6

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersja do formatu epub:

AKAPIT, Poznań, tel. 61-879-38-88

Spis treści

Strona tytułowa

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

Strona redakcyjna