Przygody Bobby’ego Dolara zacząłem od dedykacji dla mojego przyjaciela Davida Pierce’a, który nas opuścił.
Od tamtego czasu straciłem jeszcze kilkoro bliskich ludzi.
To samo można powiedzieć o naszym gatunku, fantastyce.

Śmiertelność to ból, ale także perspektywa.
Brakuje nam Was wszystkich, pisarze, twórcy, artyści.
Jakże brak mi Ciebie, Dave! Ale taka już, straszna i piękna zarazem, tajemnica życia: nie można kochać i nie zaznać – kiedyś tam – poczucia straty.

Podziękowania

Moja książka, moje zasady. A najważniejsza z nich to pamiętać i dziękować. Nie skończyłbym jej bowiem bez pomocy, jakiej udzieliło mi wiele osób.

Bardzo ważną rolę przy powstawaniu tej książki (jak i wszystkich innych) odegrały moje przyjaciółki i redaktorki, Betsy Wollheim i Sheila Gilbert. Boże Wam błogosław.

Mój nieoceniony agent, Matt Bialer, prowadził mnie za rękę (głównie w przenośni, jako że mieszka w Nowym Jorku) przez liczne kryzysy i odpały. Chwała mu za to.

Marylou Capes-Platt znów dokonała cudu adiustatorskiego, zasypując mnie poprawkami i sugestiami, ani razu przy tym nie sprawiając, że chciałbym się gryźć i drapać. Nieustające błogosławieństwa, Marylou.

Moja żona Deborah Beale jak zawsze była przy mnie i dla mnie na każdym kroku tej drogi. Miałem szczęście ożenić się nie tylko z cudowną osobą, lecz także ze znakomitym redaktorem i wydawcą. (Nie, nie jestem bigamistą; to jedna i ta sama dziewczyna). Błogosław jej, Panie. Zawsze.

Kochana Lisa Tveit, Królowa Internetu, raz jeszcze sprawiła, że wyszedłem na gościa, który coś tam wie o współczesnym świecie. Moja wdzięczność jest równie bezgraniczna jak jej poświęcenie dla mnie. Wszelkich Ci łask, Liso.

Droga przyjaciółka Ylva von Löhneysen pomogła mi przy wielu ważnych kwestiach związanych z niemieckim, a do tego jest bardzo cool. I Ciebie niech strzegą anieli.

Piękne dzięki również dla Armii Boby’ego Dolara sformowanej z wspaniałych Smarcherów z tadwilliams.com, fejsbukowej gwardii z tad.williams i AuthorTadWilliams, tudzież wiary z Twittera, których zderzenie z Całym Szaleństwem Tada trochę złagodziła dyskretna selekcja na MrsTad w wykonaniu mojej życiowej partnerki. Wszystkim Wam po trzykroć błogosławieństwo.

I powiem Wam jedno: nie napisałbym nic, gdyby nie czytelnicy. Jestem gawędziarzem, nie hermetycznym akademikiem – a więc dzięki wielkie i Wam, którzy to czytacie. I nie odpuszczajcie, proszę! W tym tempie skończycie książkę, ani się spostrzeżecie.

Prolog

Nigdy przedtem nie byłem na rozprawie w Niebie. Nie zdarzają się zresztą często.

Ale zaraz, o mądry aniele, powiecie. Jakże to w Niebie mogą się odbywać procesy sądowe?

Dobre pytanie. No bo skoro już ktoś raz się dostał do Krainy Wiecznej Szczęśliwości, to chyba ma załatwione, nie? Gościu przeszedł weryfikację i zaliczyli go do Sprawiedliwych, bo inaczej by się tam nie dostał, prawda? Potem zaś już tylko chwali się Pana – jak więc można podpaść pod niebieskie paragrafy?

No cóż… po pierwsze, jest cały ten gips z wolną wolą. Ludzie i anioły muszą móc popełniać błędy, w przeciwnym razie wszechświat byłby mechanizmem, w którym wszystko jest z góry ustalone i doskonałe. Życie w Niebie najczęściej tak właśnie wygląda: trzoda pogodnych świetlistych stworzeń bytuje w absolutnej harmonii, w bzyczącym szczęściem ulu, z jednym wspólnym celem. Wszyscy jednak wiemy, że w przyrodzie – choćby dany ekosystem działał idealnie – zawsze się znajdzie parę durnych ptaków lecących na północ, gdy cała reszta ucieka przed zimą na południe, czy jakiś rąbnięty łosoś surfujący w dół rzecznych bystrzyn z okrzykiem „Patrzcie, jak zasuwam!”, który co rusz obija się o rozsądniejszych ziomków mozolnie płynących na tarło pod prąd. I nie ma znaczenia, że tacy odmieńcy zamarzają i spadają z nieba gdzieś w tundrę lub zdychają bezpotomnie – liczy się wolna wola. Najwyraźniej zaś my, anioły, jesteśmy tak samo zdolne do kiepskiego panowania nad impulsami jak wszyscy inni. No i stąd się biorą niebieskie sądy i procesy, a mnie właśnie po raz pierwszy czekał udział w takiej imprezie.

Udział to może źle powiedziane. I niezupełnie pierwszy raz; zdarzało mi się już wiedzieć o podobnych sprawach. W raju tak już jest, że wie się o pewnych ważnych wydarzeniach, a nawet można śledzić je uważnie, niekoniecznie w nich uczestnicząc. Trudno to wyjaśnić, jak wiele innych niebiańskich niewytłumaczalnych rzeczy. Powiedzmy, że siedzicie w zatłoczonym barze i trwa mecz ligowy z udziałem lokalnej drużyny: nie trzeba wlepiać gał w telewizor, żeby wiedzieć, co się akurat dzieje na boisku, nie? Dociera to do was na kilkanaście sposobów. No więc ja na zbliżonej zasadzie miałem okazję obserwować parę takich procesów.

Ten jednak miał się zdecydowanie różnić od poprzednich, dlatego załatwiłem sobie doskonałe miejsce: w samym środku pierwszego rzędu. Podsądnego (biedny skrzydlaty skurczybyk…) czekała konfrontacja z najwyższym majestatem niebieskiego prawa i całe Lśniące Miasto pulsowało niecierpliwym oczekiwaniem. Pałac Sprawiedliwości jaśniał od wewnętrznego światła niezliczonych zastępów anielskich; wszystkim zależało, by widzieć to osobiście i z bliska. Zdawało mi się nawet, że nieopodal kręci się mój szef, archanioł Temuel (ksywka „Muł”).

Tłumy Zbawionych, choć w zasadzie pozbawione substancji, przepychały się i potrącały wzajem w ogromnej połyskliwej masie (tego też nie podejmuję się wytłumaczyć). Pojawienie się szacownego trybunału wzbudziło rosnący szmer ekscytacji. Rządek promiennych archanielskich sylwetek reprezentował to, co wielkie i dobre – w paru wypadkach nawet największe i najlepsze – co nasza Trzecia Sfera ma do zaoferowania. Rozpoznałem wszystkie od razu.

– Zebraliśmy się tu pod okiem Najwyższego, aby sprawiedliwości stało się zadość. – Te słowa wypłynęły z kolumny brylantowego światła, której na imię Terencja. Pozostała czwórka sędziów: Karael, Razjel, Anaita i Chamuel, zasiadła w płomiennym milczeniu wokół niej, ustawiona pod sznurek niczym świece na menorze w piąty dzień Chanuki. – Bóg was wszystkich kocha – dodała i obróciła uwagę na mnie. – Aniele adwokacie Doloriel, jesteś oskarżony o spiskowanie przeciwko Niebu tudzież o inne zbrodnie, w tym gniew, pychę, zazdrość oraz chciwość, wszystkie w najokropniejszej postaci. Jeżeli zostaniesz uznany za winnego, będziesz usunięty z Nieba i wrzucony w Czeluść Piekielną, gdzie spędzisz wieczność w męce i rozpaczy. Czy masz jakieś pytania, nim zaczniemy przewód sądowy?

Tak, tak. Z tego właśnie powodu przysługiwało mi tak dobre miejsce w prześwietnej sali. Macie jakieś pytania? Ja też, i to najpewniej takie same, poczynając od „Jak się tu znalazłem?” aż po „Jak się z tego, kurka wodna, wykaraskać?”. Jednakże z przyczyn, które będę wyjaśniał po drodze, nie sądziłem, aby ich zadawanie przyniosło mi cokolwiek dobrego.

– Wysoki Sądzie, zadecydowaliście już, co ze mną zrobicie – powiedziałem z nadzieją, że zabrzmiało to znacznie bardziej hardo i chłodno, niż się w tej chwili czułem. – Darujmy więc sobie te wstępy, bo i tak wiadomo, że najlepsza zabawa będzie przy ogłaszaniu werdyktu.

Ale zaraz, powiecie, może by tak od początku, Bobby Dolar. Jakimże cudem trafiłeś na niebiańską ławę oskarżonych? Jak taka przykrość mogła spotkać jednego z umiłowanych, szanowanych aniołów Pańskich?

Ha, ha. Jasne. Nie żałujcie sobie, kopnijcie leżącego jeszcze raz. Co tam los jego nieśmiertelnej duszy, skoro można mieć z tego trochę beki?

Naprawdę chcecie wiedzieć, jak się znalazłem w tej sytuacji? Wszystko się chyba zaczęło od snu, który mnie nawiedził pewnej nocy.

Jeden
Po prostu anioł

Stos sięgał ponad głowy rozwrzeszczanych gapiów. Przywiązany do słupa skazaniec zwisał bezwładnie na sznurach, nierealny jak wyrzucony na śmietnik manekin sklepowy czy zapomniana wielka lalka. Miał na sobie rycerską zbroję, ale smukłość figury zdradzała, że pod żelazem nie kryje się mocarny wojownik, lecz krucha kobieta. Rozpoczynała się egzekucja Joanny d’Arc.

Dziewica Orleańska uniosła głowę i potoczyła wzrokiem po zatłoczonym placu. Nasze spojrzenia się spotkały. Ujrzałem jej bardzo jasne, platynowe włosy i oczy czerwone jak krew. Poczułem lód w sercu. To nie była święta Joanna, lecz Caz – moja cudna demonica, która zawłaszczyła i wystawiła na śmiertelne niebezpieczeństwo mą duszę.

Ktoś podłożył ogień pod suche bierwiona. Podpałka zajęła się od razu. Wokół stóp Caz pojawiły się pierwsze białe obłoczki. Płomienie błyskawicznie pięły się w górę, malując dym w barwy zachodzącego słońca. Caz szarpała się w więzach coraz bardziej rozpaczliwie, czując szybko rosnący żar. Nie mogłem się poruszyć. Otworzyłem usta, by do niej zawołać, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Stałem jak skamieniały. W chwili, gdy najbardziej byłem jej potrzebny, nie mogłem nic zrobić.

– Jesteś za daleko! – krzyknęła spośród otulających ją ciasno pasm dymu. – Och, Bobby, tak daleko!

Dalsze słowa przerodziły się w nieartykułowane bolesne wycie.

Płomienie strzelały już tak wysoko, że ledwo widziałem jej sylwetkę poprzez ogień. Wijące się ciało, dym, budynki w tle – wszystko gięło się i drgało jak pod wodą. Nagle wśród wznoszącej się ku niebu ciemnej chmury dostrzegłem ruch w powietrzu nad stosem: szybujące w dół skrzydlate kształty.

Alleluja! Miejskie dzwony rozdzwoniły się melodią pieśni o Odkupieniu. Alleluja! Skrzydlate postacie kołowały coraz niżej – anioły spieszące na ratunek!

Potem jednak zobaczyłem je wyraźniej. Może sprawiało to falujące od żaru powietrze, lecz twarze domniemanych wybawców miały ponury, okropny wyraz; oczy błyskały piorunami, a skrzydła okazały się matowoczarne jak spalony papier i nawet żarzyły się na brzegach, jakby to ogień, nie powietrze, był ich naturalnym środowiskiem.

Anioły czy demony? Przybywają z pomocą czy chcą ją porwać do miejsca wiecznej kaźni? Oniemiały, sparaliżowany mogłem tylko patrzeć i słuchać, jak dzwony biją coraz głośniej.

Alleluja! Alleluja!! Alleluja!!!

Poderwałem się na łóżku zaplątany w kołdrę. W pokoju było ciemno i tylko nieśmiałe pasemko światła z ulicy wpełzało do środka pod zaciągniętymi storami. Zniknęły płomienie i dym, ale z mojego telefonu wciąż wylewała się ta sama melodia, jak okrutny żart. Alleluja.

Telefon. To tylko dzwoni telefon.

Aha, jasne, pomyślałem, przekrzykując w powoli zbieranych myślach łomot rozkołatanego serca. Pieprz się, Haendel, i pieprzyć twój pieprzony hymn. A już zwłaszcza tego sukinsyna, któremu przyszło do głowy użyć go jako dzwonka w naszych służbowych komórkach.

Zrzuciłem połowę bałaganu z nocnego stolika, zanim wreszcie namacałem aparat, wcisnąłem guzik z zieloną słuchaweczką i uciszyłem tę cholerną hosannę.

– Czego? – warknąłem. Puls mi napierniczał, jakbym właśnie dał krok z urwiska w pustą przestrzeń. – Oby to było coś ważnego, bo inaczej ktoś umrze.

– Ktoś już umarł. – Poznałem głos Alice z biura miejskiego (naszego lokalnego oddziału władzy niebieskiej). – Masz klienta, Dolar. – Wyrecytowała szczegóły, jakby odczytywała listę zakupów. – Pokaż im, kto tu rządzi, kowboju. I może nie byłbyś takim zrzędliwym dupkiem, gdybyś wczoraj zasnął jak człowiek, zamiast się urżnąć do poduszki.

Odłożyła słuchawkę, nim zdążyłem pomyśleć o jakiejś błyskotliwej ripoście.

Jesteś za daleko! – krzyczała Caz w moim śnie. I to się akurat zgadzało, gdyż dzieliło nas coś znacznie gorszego niż odległość mierzona w jednostkach układu SI. Jedno z nas było w Piekle. Drugie tylko się tak czuło.

Gdy tak leżałem w oczekiwaniu, aż opadnie poranny przypływ czarnej beznadziei, za ścianą na wysokości głowy usłyszałem jakieś szuranie. Zauważyłem to już wieczorem, gdy kładłem się spać, ale uznałem, że to szczur albo że sąsiad zdrapuje ubitą muchę czy coś w tym rodzaju. Tym razem trwało to dłużej; uporczywe skrobanie, które szybko zaczęło mi działać na nerwy. W końcu rąbnąłem parę razy pięścią w tapetę i wszystko ucichło.

Moja nowa garsoniera w tanim bloku Tierra Green Apartments nie była szczytem marzeń, ale ludzie i stwory, którym zależało, żeby mi zaszkodzić zdrowotnie, sukcesywnie odkrywali kolejne miejsca mojego zamieszkania, więc ostatnimi czasy nie mogłem sobie pozwolić na dłuższe przebywanie w jednym lokalu. A tak nie cierpię przeprowadzek.

Obijanie się między koszmarem z całopaleniem ukochanej i upiornymi odgłosami zza ściany kosztowało mnie parę minut nurzania głowy w zimnej wodzie, nim zdołałem się uspokoić na tyle, by móc skupić myśli na robocie. Aniele adwokacie, napomniałem się, ktoś tam cię potrzebuje.

Miejsce zdarzenia było niedaleko, na autostradzie Bayshore, ale gdy w końcu się wygrzebałem z mieszkania, dziesięć minut nie mogłem znaleźć samochodu. Nie dlatego, spieszę wyjaśnić, żebym poprzedniego wieczoru wrócił naprany (choć do lekkiego rauszyku się przyznaję), tylko dlatego, że po niedawnych doświadczeniach z krwiożerczym zombi zwanym Śmiszkiem nabrałem zwyczaju parkować za każdym razem gdzie indziej.

Czułem się, jakbym w nocy przedrzemał raptem z kwadrans, ale zbliżał się już świt, czyli musiałem zaliczyć całkiem przyzwoite spanko: pamiętałem, że padłem jak ścięty natychmiast po powrocie do domu. I też nie z powodu nadmiernego spożycia; do kolacji wypiłem wszystkiego ze trzy piwa. (Ostatnio próbuję się ograniczać i w ogóle poczynać sobie odpowiedzialniej). Wierzcie mi, padam zmęczony i zapominam, gdzie zostawiłem auto, tylko dlatego, że bardzo źle sypiam. A sypiam źle dlatego, że ciągle śni mi się Piekło. Widzicie, dopiero co spędziłem tam coś koło pół roku i było właśnie tak źle, jak sobie wyobrażacie. Nie, gorzej. To nie jest przeżycie, z jakiego można się otrząsnąć w dzień czy dwa. Nie wspomnę już, że udałem się tam w celu odbicia demonicy, w której się zakochałem, Casimiry zwanej też hrabiną Zimnoręką, i dokumentnie to spartoliłem. No i dlatego właśnie wasz przyjaciel Bobby czuje się, jak się czuje, i niemal co noc miewa paskudne sny.

Ten dzisiejszy był jednak inny i gorszy niż zwykle. Najczęściej śniła mi się po prostu topielica Marmora – fałszywa Caz, za pomocą której arcydiabeł Eligor (jej szef i były kochanek) oszwabił mnie niczym najdurniejszego z durnych frajerów – jak roztapia mi się w ramionach w wodniste nic. Czasem jawiły mi się też straszne męki Caz, na które musiałem patrzeć sam torturowany przez tego bydlaka – choć jestem przekonany, że nikt jej wtedy nic nie robił i były to tylko dodatkowe efekty specjalne na mój użytek. (Bardzo potrzebna mi jest ta wiara). Cóż więc było odmiennego w tym dzisiejszym koszmarze? Caz powiedziała mi kiedyś, że gdy ją samą uśmiercał kat, myślała wtedy właśnie o Joannie d’Arc; wcale mnie nie zdziwiło, że moja pokręcona podświadomość wplotła to w końcu między stałe senne wątki.

Było jednak i coś innego, głębszego, niż mogłem uchwycić myślą. Jak gdyby ona naprawdę usiłowała się ze mną skontaktować. Ale jak, dlaczego i w jakiej sprawie – nie miałem zielonego pojęcia.

Odszukałem wreszcie mojego starego kanciastego datsuna; stał w głębi zaułka w bok od Heller Street, którego za Boga bym sobie sam nie przypomniał. Jak na listopadowy ranek było dość sucho i widno, ruch więc nie był tragiczny, nawet tak blisko centrum. Dotarcie na miejsce wypadku – kawałek na południe od „koniczynki” Woodside Expressway – zajęło mi nie więcej niż kwadrans. Jakiś mocno potrzaskany minivan leżał do góry kołami paręnaście zrytych i usianych szczątkami metrów od drogi; pobocze zastawione było wozami policji, straży i pogotowia ratunkowego migoczącymi dyskoteką czerwonych i niebieskich kogutów. Jedyny trup spoczywał na ziemi przykryty zakrwawionym kocem. Nikomu się nigdzie nie spieszyło.

Pora na anioła.

Zaparkowałem na poboczu jakieś trzydzieści metrów za wszystkimi i ruszyłem pieszo na przełaj przez zmarznięte badyle. Żaden z gliniarzy nawet na mnie nie spojrzał, gdy się zbliżałem, ale tak to już z nami jest: kiedy anioły pracują, szczególnie na miejscu zgonu, są mało zauważalne. Oczywiście za parę sekund dzielni przedstawiciele służb miejskich będą mnie widzieć jeszcze słabiej. Zatrzymałem się kilka kroków przed zwłokami i otworzyłem portal z jasnego, lecz niepewnego światła, który nazywamy Zamkiem Błyskawicznym.

Tak jest, właśnie tak. Oszczędźcie mi rubasznych żarcików, bo słyszałem już wszystkie. Przeważnie od kolesi aniołów. To dla nas po prostu przejście do miejsca pracy. Dziura w Czasie, by tak rzec. Wszystko, co po drugiej stronie, jest czymś w rodzaju bańki utworzonej z tej jednej, konkretnej chwili.

Odgłosy z autostrady umilkły jak nożem uciął, gdy przelazłem przez Zamek. Wszystko zastygło w bezruchu: radiowozy i pędzące szosą samochody, nawet ludzie. Jak gdyby nagle całą okolicę zalały miliardy litrów przezroczystego plastiku i momentalnie stężały. Gliniarze zatrzymani w kadrze, światła awaryjne, cały wszechświat znieruchomiał i zrobiło się cicho jak w grobowcu. Poza mną była tam tylko jedna poruszająca się postać – facet w roboczych ciuchach miotał się między pojazdami i stukał w szyby, starając się zwrócić na siebie czyjąkolwiek uwagę. Bezskutecznie, ma się rozumieć, jako że on znalazł się poza Czasem, oni zaś tkwili w nim nadal.

Spostrzegł mnie i puścił się biegiem w moją stronę. Miał ciemną cerę i sumiaste wąsy, ale mogłem się skupić tylko na białkach jego wytrzeszczonych z przerażenia oczu.

– Pomocy! – krzyknął. – Miałem wypadek!

– Gurdipie Malhotro – powiedziałem uroczystym tonem. – Bóg cię kocha.

– Kim… Kim pan jest? – Mój klient potknął się, złapał równowagę i stanął.

– Nazywam się Doloriel i jestem twoim anielskim adwokatem. – Dałem mu chwilę, by dotarło do niego, co usłyszał. – Tak, miałeś wypadek i obawiam się, że go nie przeżyłeś.

Wpatrywał się we mnie tymi wybałuszonymi gałami. Gdyby krew wciąż płynęła mu w żyłach, rzekłbym, że zbladł. Na razie zwyczajnie go zamurowało. Szok, gdy nadszedł, ogarnął go błyskawicznie.

– Ale… ale ja nie mogę! Mój syn… Dziś jego… – Powoli kręcił głową. – Moja żona! To ja już nigdy jej nie zobaczę?

– Wiele jest rzeczy, o których nie mogę ci nic powiedzieć – odparłem najłagodniej jak umiałem. Ba, jeszcze więcej takich, o których sam guzik wiem. – Najpierw jednak musimy cię przygotować na sąd. To moje zadanie. Uczynię wszystko, żeby cię wybronić. Wiem, że byłeś dobrym człowiekiem.

Oczywiście nie mogłem jeszcze tego wiedzieć. Ale nigdy nie zawadzi trochę klienta uspokoić, żeby dało się z nim pracować.

Wciąż się na mnie gapił.

– Anioł? – wydukał w końcu. – Ale… jak to możliwe? Ja nie jestem chrześcijaninem!

– Nie szkodzi, panie Malhotra. Ja też nie jestem chrześcijański, tylko po prostu anioł.

Werdykt nie zapadł tak szybko, jak bym chciał. Demonem prokuratorem był drobny karierowicz o imieniu Szczurynał, jeden z tych ambitnych niedouków, którym się wydaje, że każdą sprawę wygrają jakimś zdumiewającym gambitem w stylu Perry’ego Masona. Wyciągał każde wykroczonko, jakie biedaczysku Malhotrze kiedykolwiek zdarzyło się popełnić – jak „Nieodpowiedzialna jazda!” (za którą glinie z drogówki nie chciało się nawet mandatu wypisać) – i usiłował odmalować jego życie w barwach totalnego nieposzanowania dla innych, chociaż tego ranka mój Gurdip tylko dlatego przekroczył dozwoloną prędkość, że chciał zdążyć zapakować prezent urodzinowy dla synka, zanim mały się obudzi i pójdzie do szkoły. To mnie zresztą ruszyło i przyznaję, że w mowie obrończej mogły mi się wypsnąć w odniesieniu do prokuratora epitety w rodzaju „ta szumowina zeskrobana z podłogi kibla w najgłębszym kręgu Piekła” – to znaczy niewiele mijające się z prawdą, ale jednak dalekie od zawodowej kurtuazji. Na szczęście dla mnie i świętej pamięci obywatela Malhotry sędzią była akurat nieco flegmatyczna kula światła zwana Sasanielem, przed którą już nieraz miałem okazję występować na wokandzie; jego archanielskość nie jest skłonny ulegać podnieceniu tylko dlatego, że jakiś tam diabełek stara się zapracować na reputację orła piekielnej palestry. Dał mu pogadać, stosownie do powagi sądu uprzejmie odczekał jakiś czas i uciąwszy w pół zdania kolejną linię oskarżenia, ogłosił wyrok korzystny dla mojego klienta. Świsnęło, błysnęło i Gurdip Malhotra przeszedł do następnego etapu tego, co się tam wyprawia z duszami świeżo zmarłych. (To samo musiało w swoim czasie dziać się ze mną, ale nic potem nie pamiętamy, więc niestety nie mogę wam zapełnić tych białych plam). Sędzia przeteleportował się tam, gdzie ich archanielskości mają zwyczaj przebywać między rozprawami, Szczurynał rozpłynął się w kłębach śmierdzącego siarką dymu – i zostałem sam, wolny jak ptaszę na resztę nowego cholernego dnia.

Dwa
Starzy i nowi przyjaciele

Dostępne w wersji pełnej

Trzy
Archanielskie perfumy

Dostępne w wersji pełnej

Cztery
Za gorąco

Dostępne w wersji pełnej

Pięć
Nawiedzony dom

Dostępne w wersji pełnej

Sześć
Czarne Słońce

Dostępne w wersji pełnej

Siedem
Kraniec świata

Dostępne w wersji pełnej

Osiem
Mózg staje

Dostępne w wersji pełnej

Dziewięć
Buddyjsko-druidyjska Gwiazdka

Dostępne w wersji pełnej

Dziesięć
Cztery łapy

Dostępne w wersji pełnej

Jedenaście
Herbatka we troje

Dostępne w wersji pełnej

Dwanaście
Sflaczała żaba szuka sflaczałego partnera

Dostępne w wersji pełnej

Trzynaście
Dyktafon i scysja

Dostępne w wersji pełnej

Czternaście
Cudze problemy

Dostępne w wersji pełnej

Piętnaście
Najlepsza zabawa w Ameryce

Dostępne w wersji pełnej

Szesnaście
Niech krwawi

Dostępne w wersji pełnej

Siedemnaście
Cicho sza

Dostępne w wersji pełnej

Osiemnaście
Nowe znajomości, kupa dymu

Dostępne w wersji pełnej

Dziewiętnaście
Kamień w żołądku

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia
Lwica

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia jeden
Kłopoty z samochodem

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia dwa
Ulubieniec fortuny

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia trzy
Cień pływający w świetle

Dostępne w wersji pełnej

Interludium (via nizzak)

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia cztery
Świniołacze niepokoje

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia pięć
Nowy plan

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia sześć
Dzisiejsza młodzież

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia siedem
Nowa groźba śmierci

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia osiem
Co się dzieje w Oceanii

Dostępne w wersji pełnej

Dwadzieścia dziewięć
Siła złego

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści
Śmierć od porcelany

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści jeden
Zbieranina

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści dwa
Smutna, piękna muzyka

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści trzy
Królicza nora

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści cztery
Głęboka biel

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści pięć
Knebel

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści sześć
Bobby znowu górą

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści siedem
Sprzątanie

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści osiem
Śniadanie z przyjacielem

Dostępne w wersji pełnej

Trzydzieści dziewięć
Narwale i empanadas

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści
Znany diabeł

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści jeden
I prosto aż do rana

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści dwa
Gniew

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści trzy
Raj

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści cztery
Biało na czarnym

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści pięć
Jak skończył się świat

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści sześć
Co dobrego u Bobby’ego

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści siedem
Pytania, pytania

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści osiem
O jedno tyknięcie

Dostępne w wersji pełnej

Czterdzieści dziewięć
Stacja

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Podziękowania

Prolog

Jeden. Po prostu anioł

Dwa. Starzy i nowi przyjaciele

Trzy. Archanielskie perfumy

Cztery. Za gorąco

Pięć. Nawiedzony dom

Sześć. Czarne Słońce

Siedem. Kraniec świata

Osiem. Mózg staje

Dziewięć. Buddyjsko-druidyjska Gwiazdka

Dziesięć. Cztery łapy

Jedenaście. Herbatka we troje

Dwanaście. Sflaczała żaba szuka sflaczałego partnera

Trzynaście. Dyktafon i scysja

Czternaście. Cudze problemy

Piętnaście. Najlepsza zabawa w Ameryce

Szesnaście. Niech krwawi

Siedemnaście. Cicho sza

Osiemnaście. Nowe znajomości, kupa dymu

Dziewiętnaście. Kamień w żołądku

Dwadzieścia. Lwica

Dwadzieścia jeden. Kłopoty z samochodem

Dwadzieścia dwa. Ulubieniec fortuny

Dwadzieścia trzy. Cień pływający w świetle

Interludium (via nizzak)

Dwadzieścia cztery. Świniołacze niepokoje

Dwadzieścia pięć. Nowy plan

Dwadzieścia sześć. Dzisiejsza młodzież

Dwadzieścia siedem. Nowa groźba śmierci

Dwadzieścia osiem. Co się dzieje w Oceanii

Dwadzieścia dziewięć. Siła złego

Trzydzieści. Śmierć od porcelany

Trzydzieści jeden. Zbieranina

Trzydzieści dwa. Smutna, piękna muzyka

Trzydzieści trzy. Królicza nora

Trzydzieści cztery. Głęboka biel

Trzydzieści pięć. Knebel

Trzydzieści sześć. Bobby znowu górą

Trzydzieści siedem. Sprzątanie

Trzydzieści osiem. Śniadanie z przyjacielem

Trzydzieści dziewięć. Narwale i empanadas

Czterdzieści. Znany diabeł

Czterdzieści jeden. I prosto aż do rana

Czterdzieści dwa. Gniew

Czterdzieści trzy. Raj

Czterdzieści cztery. Biało na czarnym

Czterdzieści pięć. Jak skończył się świat

Czterdzieści sześć. Co dobrego u Bobby’ego

Czterdzieści siedem. Pytania, pytania

Czterdzieści osiem. O jedno tyknięcie

Czterdzieści dziewięć. Stacja

Epilog

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Sleeping Late on Judgement Day

Copyright © 2014 by Tad Williams
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Jacek Pietrzyński

Fotografie na okładce
© Keddy / Fotolia.com (postać mężczyzny)
© Siro46 / Fotolia.com (płomienie)
© Fernando Cortes De Pablo / 123RF.com (skrzydła)
© Songquan Deng / 123RF.com (widok miasta)

Wydanie I e-book
(opracowane na podstawie wydania książkowego:
Zaspać na Sąd Ostateczny, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-739-0

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com