Tego autora polecamy również

Pierwsza kawa o poranku

Zadbam o to, żeby cię nie stracić

Polecamy również

Yvette Manessis Corporon

Szept cyprysów

Hanna Cygler

Odmiana przez przypadki

Dobre geny

Bratnie dusze

Tryb warunkowy

Deklinacja męska/żeńska

Przyszły niedokonany

W cudzym domu

Kolor bursztynu

Grecka mozaika

Głowa anioła

Dwie głowy anioła

Złodziejki czasu

Czas zamknięty

Pokonani

Za cudze grzechy

Przekład dowolny

Nina Majewska-Brown

Wakacje

Zwyczajny dzień

Jak się nie zakochać

Luca Spaghetti

Masz przyjaciela. Jedz, módl się, kochaj w Rzymie

Tobie, Czytelniczko i Czytelniku,
dedykuję tę opowieść.

Ta miłość

Ta miłość
Tak gwałtowna
Tak krucha
Tak czuła
Tak rozpaczliwa
Ta miłość
Piękna jak poranek
I zła jak pogoda
W czas niepogody
Ta miłość tak prawdziwa
Ta miłość tak piękna
Tak szczęśliwa
Tak radosna
I tak szydercza
[…]
Zjaw się nagle
Chwyć nas za ręce
Ocal nas.

Jacques Prévert

od: Vittoria Mirri

do: Tyron Lane

temat: Toskania

data: 20 marca 2014

Drogi Tyronie,

wszystko potwierdzone. Państwo Ferretti z Cetony są gotowi udzielić Ci gościny, począwszy od maja. Nie martw się, już ich poprosiłam, by wynieśli wszystkie meble z pokoju dziennego. Dom jest idealny: dużo pomieszczeń, wszystkie przestronne. Poprosiłam panią Marcellę Ferretti, żeby zatelefonowała do mnie, kiedy przyjedziesz (tak, tak, nie ufam przesadnie Twojej pamięci), wtedy od razu wyślę Ci wszystko, czego potrzebujesz do pracy.

A zanim tam dojedziesz, postaraj się popracować choć trochę nad Twoim okropnym charakterem. Sam rozumiesz, chciałabym uniknąć przykrych sytuacji…

Serdeczności,

Twoja bezgranicznie oddana i doprowadzona na skraj rozpaczy agentka

Vittoria Mirri

Piękno jest kluczem

Autobus podobny do wielkiego morskiego zwierzęcia przystanął na skąpanym w słońcu placyku i wypluł ze swego wnętrza mizerną grupkę postaci, która bez słowa rozproszyła się w upale. Ludzie znikali między budynkami jak kraby wśród skał. Tylko jeden mężczyzna mitrężył czas na chodniku, rozglądając się wokół w poszukiwaniu punktów odniesienia. Był majowy dzień, jeden z tych, które zapowiadają bliskość lata, i wczesnym popołudniem trudno było napotkać żywą duszę na ulicy. Załatwiwszy w mieście wszystko, co konieczne, ludzie skryli się w swoich mieszkaniach za przymkniętymi okiennicami i opuszczonymi żaluzjami. Mężczyzna także schronił się w cieniu, zdjął z ramienia ogromną torbę i postawił ją na ziemi, chusteczką otarł pot z czoła i wyciągnął z kieszeni karteczkę, na której zapisał adres państwa Ferrettich. Prawdę powiedziawszy, nie było mu to potrzebne, adres znał na pamięć. Doskonale też zdawał sobie sprawę, że to nie pomoże mu ani trochę w odnalezieniu właściwego domu. Będzie musiał zdać się na innych i zapytać o drogę, choć tak bardzo nie cierpiał rozmawiać z nieznajomymi.

Popatrzył w stronę pobliskiego sklepu spożywczego. Zdążył dostrzec, że kurtyna ze wstążek w drzwiach sklepiku zakołysała się, jakby ktoś, kto stał zaraz za nią, raptownie zrobił krok do tyłu.

Gdy wszedł do środka, potrzebował dobrej chwili, by jego wzrok przyzwyczaił się do panującego tam półmroku i wyodrębnił z ciemności łysego człowieczka z kudłatą siwą brodą, siedzącego na wysokim stołku obok kasy i niezmiernie zajętego udawaniem, że czyta gazetę.

– Dzień dobry! Przepraszam, nie zauważyłem pana. Czym mogę służyć? – zapytał po chwili milczenia sklepikarz z silnym toskańskim akcentem.

– Dzień dobry. Ja właśnie… I’m looking for dom państwa Ferrettich.

– Że jak?

– Państwo Ferretti. Zna ich pan? O, tu mam adres. – Mężczyzna podał sklepikarzowi karteczkę. Człowieczek nagle się rozpromienił.

– A zatem wybierasz się do Ferrettich? – Przybysz zupełnie nie rozumiał powodu, dla którego człowieczek mówi tak głośno. Po chwili jednak go olśniło: przypomniał sobie, co jego agentka mówiła o Włochach: „Kiedy rozmawiamy z obcokrajowcami, odruchowo podnosimy głos, bo wydaje się nam, że dzięki temu lepiej nas zrozumieją”. – Oczywiście, że ich znamy! Znamy ich doskonale! – kontynuował człowieczek. – To proste: widzisz tę uliczkę w głębi placu, co prowadzi w górę? Tę obok wieżyczki. Idź nią prosto aż do kolegiaty, potem przejdź pod „łukiem karła”, za nim droga się rozchodzi, skręć w lewo, będzie cały czas pod górę… Wtedy uważaj i trzymaj się poręczy, bo tam łatwo się poślizgnąć. Jak już będziesz na górze, zobaczysz szeroką i prostą drogę. I już. Pierwszy po prawej będzie dom Ferrettich. Nie można zabłądzić.

Człowieczek mówił tak szybko, że obcokrajowiec wyłowił z tego słowotoku jedynie „uliczkę, co prowadzi w górę” i „idź prosto”, ale żeby nie urazić sympatycznego jegomościa oraz nie przedłużać rozmowy, która, jak na jego gust, i tak już trwała zbyt długo, postanowił udawać, że wszystko zrozumiał, i jak najszybciej wyzwolić się z kłopotliwej sytuacji. Zapyta o drogę kogoś innego. Musiał go jednak zdradzić wyraz twarzy, bo sklepikarz, szeroko rozkładając ręce, powiedział:

– Posłuchaj. To mniej skomplikowane, niż się wydaje, ale możliwe, że obcokrajowiec może mieć z tym kłopot... Wiesz, co zrobimy? Carlaaa! Carlaaa! No, Carla, gdzie ty jesteś? Musisz wybaczyć mojej żonie, zawsze gdzieś znika, kiedy jest najbardziej potrzebna.

– Ale ja… za nic nie chciałbym sprawiać państwu kłopotu – odpowiedział mężczyzna, odwołując się do formalnego języka, który obcokrajowcy często opanowują lepiej niż sami Włosi. W istocie, zaskarbił sobie pełne podziwu spojrzenie człowieczka, który drapał się po brodzie w oczekiwaniu na pojawienie się małżonki.

– Ależ niech się nie przejmuje. Nie na darmo słyniemy w całym świecie z gościnności.

– Dziękuję w takim razie – odparł mężczyzna z niepocieszoną miną człowieka, który właśnie obudził śpiącego psa i teraz nie wie, dokąd uciec.

– Jestem już, jestem. Czemu wrzeszczysz jak szalony? – Z zaplecza wyszła niewielka, wyglądająca jakby dopasowano ją mężowi na miarę, gniewliwa kobietka i wzięła się pod boki.

– No już dobrze, nie krzycz. Nie widzisz, że mamy klientów?

Kobieta opuściła ręce i natychmiast jej gniewliwe spojrzenie zmieniło się w promienny uśmiech.

– Dzień dobry! Nowa twarz, prawda?

– Zdaje się, że tak. Chce trafić do Ferrettich, zaprowadzisz go?

Spiorunowała męża, po czym popatrzyła na gościa wzrokiem słodkim jak miód.

– Ależ oczywiście. Proszę ze mną.

Nie pozostało mu nic innego, jak podążyć za Carlą, która po drodze zalewała go kaskadami niezrozumiałych słów. Niby solidnie uczył się włoskiego, ale wiadomo, jak to jest z teorią i praktyką…

Niemniej wyłowił z tego potoku dwa zdania i wcale nie sprawiły mu one przyjemności.

– A zatem to pan jest tym sławnym australijskim malarzem? Jeśli mam być szczera, to myślałam, że jest pan starszy.

Zaskoczony pytaniem Tyron Lane znieruchomiał na chwilę, czując wzbierającą irytację. Jak to? Czy nie prosił o maksymalną dyskrecję? Wydawało mu się, że wyraził się w tej kwestii kategorycznie: nie godzi się na żadną formę nachodzenia go. Chciał być sam, tak jak zawsze. Ale najwyraźniej już całe miasteczko wiedziało o jego przyjeździe i nie zdziwiłby się, gdyby przed domem państwa Ferrettich czekał na niego burmistrz z orkiestrą dętą. Miał ochotę zrobić natychmiastowy w tył zwrot, ale kiedy dostrzegł zakłopotanie na twarzy przemiłej natrętki, zmusił się do grzecznej odpowiedzi:

– Tak, to ja. Dziękuję, że zechciała mnie pani zaprowadzić. Dalej… dalej już sam trafię.

Niezdecydowana, czy ma się obrazić, czy też ucieszyć, że oszczędzono jej wspinaczki pod samą górę, kobieta wskazała na budynek w głębi ulicy i powiedziała:

– Ależ nie ma za co, cała przyjemność po mojej stronie. Niech pan zobaczy, dom Ferrettich jest dokładnie tam, u stóp zamku, nie można się pomylić.

Mężczyzna pożegnał kobietę pospiesznym gestem i odprowadzany jej marsowym spojrzeniem zdecydowanym krokiem ruszył w górę uliczką tak stromą, że mogliby się na niej wykazać bohaterowie kolarstwa górskiego. Złość dodawała mu skrzydeł. Ponieważ nie wiedział dokładnie, do kogo mieć pretensje, większość zapalczywych myśli skierował ku biednej Vittorii, swojej agentce, której przypadło niewdzięczne zadanie ogarniania skomplikowanych relacji Tyrona ze światem, a oprócz bezdyskusyjnych zdolności organizacyjnych i dyplomatycznych posiadała tylko jedną niewielką wadę: wszystko, z definicji i zawsze, było jej winą.

Musiał jednak zatrzymać wewnętrzny monolog pełen inwektyw, kiedy niedostatek tlenu zwyciężył nad resentymentem. Podniósł oczy na ogromną wieżę z blankami, która górowała nad miasteczkiem w otoczeniu strzelistych cyprysów. Powiódł wzrokiem dookoła, po uprawnych pagórkach falujących aż po horyzont i mieniących się różnymi odcieniami zieleni i żółcią pól słonecznika. Potem rozpostarł ręce i wziął głęboki wdech, jak gdyby chciał wchłonąć w siebie cały ten wspaniały krajobraz. Jakby w odpowiedzi na jego pragnienie podniósł się lekki wietrzyk. Wiele razy, w najmroczniejszych momentach, kiedy nieszczęście wyciągało szpony po jego duszę, niemal odbierając mu oddech, powtarzał sobie: piękno jest jedynym ratunkiem, piękno jest kluczem do wszystkiego.

Nim jeszcze chwilowa poprawa nastroju zdążyła ustąpić towarzyszącemu mu stale poczuciu udręki, otrząsnął się i wolno, z najwyższym trudem przeszedł ostatnie kilka metrów dzielących go od drzwi, które mu wskazano.

Niedobry początek

Dostępne w wersji pełnej

Ciąg dalszy,
wcale nie lepszy

Dostępne w wersji pełnej

Znowu ty

Dostępne w wersji pełnej

Jedno wyzwanie
i trzy (nie)szczęścia

Dostępne w wersji pełnej

Strona trzecia

Dostępne w wersji pełnej

Anioł

Dostępne w wersji pełnej

Ziemia niczyja

Dostępne w wersji pełnej

Kiepsko wyglądasz

Dostępne w wersji pełnej

Klown

Dostępne w wersji pełnej

Lody działają

Dostępne w wersji pełnej

Poznawanie aniołów

Dostępne w wersji pełnej

Syrena

Dostępne w wersji pełnej

Cierpienie, trucizna
i ruchome piaski

Dostępne w wersji pełnej

O żądaniu uczuć

Dostępne w wersji pełnej

W jego rękach

Dostępne w wersji pełnej

Dać życie

Dostępne w wersji pełnej

Bez twarzy

Dostępne w wersji pełnej

Słowa, słowa, słowa

Dostępne w wersji pełnej

Szpital

Dostępne w wersji pełnej

Za mało i zbyt późno

Dostępne w wersji pełnej

Żeby miłość miała
twoje oczy

Dostępne w wersji pełnej

Urwane głosy

Dostępne w wersji pełnej

Niezmiernie długa droga

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

DODATEK

Jaki kolor wybierzesz,
aby namalować miłość?

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Ta miłość

Piękno jest kluczem

Niedobry początek

Ciąg dalszy, wcale nie lepszy

Znowu ty

Jedno wyzwanie i trzy (nie)szczęścia

Strona trzecia

Anioł

Ziemia niczyja

Kiepsko wyglądasz

Klown

Lody działają

Poznawanie aniołów

Syrena

Cierpienie, trucizna i ruchome piaski

O żądaniu uczuć

W jego rękach

Dać życie

Bez twarzy

Słowa, słowa, słowa

Szpital

Za mało i zbyt późno

Żeby miłość miała twoje oczy

Urwane głosy

Niezmiernie długa droga

Epilog

Podziękowania

Dodatek. Jaki kolor wybierzesz, aby namalować miłość?

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Vorrei che l’amore avesse i tuoi occhi

Copyright © 2015 Sperling & Kupfer Editori S.p.A.

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony.

Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor

Agnieszka Horzowska

Projekt i opracowanie graficzne okładki

Izabella Marcinowska

Fotografie na okładce

© Alan Bailey/Getty Images

© Corbis/Profimedia

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Żeby miłość miała twoje oczy, wyd. I, Poznań 2016)

ISBN 978-83-8062-730-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com