26 lipca 1777

Konieczność ustanowienia dobrego wywiadu jest jasna i nie ma potrzeby wystosowywania w tej sprawie dalszych ponagleń.

George Washington

generał i dowódca

Armii Kontynentalnej

Dla zmarłych

WILLIAMOWI E. COLBY’EMU

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych,

który został dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej

AARONOWI BANKOWI

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych,

który został pułkownikiem i ojcem Sił Specjalnych

WILLIAMOWI R. CORSONOWI

legendarnemu oficerowi Wywiadu Korpusu Piechoty Morskiej,

którego KGB nienawidziło bardziej niż jakiegokolwiek innego oficera wywiadu USA – nie tylko dlatego, że napisał o KGB niezrównaną książkę

RENÉ J. DÉFOURNEAUX

podporucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, oddelegowanemu do brytyjskiego Kierownictwa Operacji Specjalnych, który samotnie działał na terytorium okupowanej Francji, a z czasem stał się legendarnym oficerem kontrwywiadu Armii USA

Dla żyjących

BILLY’EMU WAUGHOWI

legendarnemu sierżantowi z Dowództwa Sił Specjalnych, który przeszedł na emeryturę, a potem ścigał niesławnego Carlosa Szakala.

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych Billy mógł wyeliminować Osamę bin Ladena, lecz nie uzyskał na to zgody.

Po pięćdziesięciu latach w zawodzie Billy wciąż ściga przestępców

JOHNOWI REITZELLOWI

oficerowi Armii USA i legendzie Delta Force, który mógł wyeliminować szefa grupy terrorystów i opanować statek wycieczkowy Achille Lauro, ale nie uzyskał na to zgody

RALPHOWI PETERSOWI

oficerowi wywiadu Armii USA,

który napisał najlepszą analizę naszej wojny przeciwko terrorystom i wrogom, jaką kiedykolwiek widziałem

I dla nowego pokolenia

MARCOWI L.

wyższemu oficerowi wywiadu, który mimo młodego wieku z każdym dniem coraz bardziej przypomina mi Billa Colby’ego

FRANKOWI L.

legendarnemu oficerowi Agencji Wywiadu Obronnego, który przeszedł na emeryturę i teraz podąża szlakiem Billy’ego Waugha

NARÓD AMERYKAŃSKI MA WOBEC TYCH PATRIOTÓW DŁUG, KTÓREGO NIE SPOSÓB SPŁACIĆ

I

[JEDEN]

Szosa nr 95

80 km na północ od Acapulco de Juárez

Stan Guerrero, Meksyk

11 kwietnia 2007, 11.10

– Cholera, pieprzeni Federales! – powiedział kierowca brudnobiałego suburbana, widząc przed sobą blokadę drogi.

– Nasi szanowni towarzysze broni w nieustającej wojnie z handlarzami narkotyków – poprawił go siedzący obok mężczyzna. – Spróbuj pamiętać, że jesteś dyplomatą.

Kierowcą samochodu był chorąży Daniel Salazar z Sił Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych, a pasażerem podpułkownik James D. Ferris, również z Sił Specjalnych. Na tylnej kanapie białego suburbana siedzieli Antonio Martinez i Eduardo Torres, agenci specjalni Rządowej Agencji do Walki z Narkotykami (DEA).

Podpułkownik Ferris był zastępcą attaché wojskowego ambasady Stanów Zjednoczonych, Salazar zaś urzędnikiem do spraw administracyjnych w biurze attaché wojskowego. Obaj posługiwali się paszportami dyplomatycznymi, a rząd meksykański wydał im także carnety – plastikowe karty wielkości prawa jazdy, dodatkowo potwierdzające ich status. Martinez i Torres nie byli dyplomatami, każdy z nich posiadał natomiast carnet identyfikujący go jako agenta DEA działającego w Meksyku z błogosławieństwem miejscowych władz.

Wszyscy czterej byli w cywilnych ubraniach. Ferris i Salazar mieli broń – pistolety półautomatyczne Colt Model 1911A1 .45 ACP, ukryte w kaburach zawieszonych wysoko pod luźnymi, bawełnianymi koszulami. Na trzecim rzędzie siedzeń leżały ponadto automatyczne karabinki taktyczne AR-15A3 kalibru 5,56 milimetrów.

Rząd meksykański wcale nie był zachwycony tym, że Amerykanie swobodnie przemieszczają się po kraju, uzbrojeni w pistolety i broń maszynową, ale zasady dyplomacji są nienaruszalne. Dyplomaci nie podlegają przepisom lokalnego prawa.

Martinez i Torres nie mieli przy sobie broni. Zasadę taką wprowadzono, wychodząc z założenia, iż agenci DEA blisko współpracujący z meksykańskimi służbami – zwykle z Policíą Federal – będą objęci ich ochroną w każdej sytuacji.

Kwestia broni była zresztą kością niezgody między podpułkownikiem Ferrisem a jego ekscelencją J. Howardem McCannem, którego prezydent Joshua Ezekiel Clendennen mianował sześć tygodni wcześniej ambasadorem pełnomocnym Stanów Zjednoczonych w Meksyku.

Szanując uczucia gospodarzy, ambasador McCann polecił attaché wojskowemu, pułkownikowi Fosterowi B. Lewisowi z wywiadu wojskowego, dopilnować, by podpułkownik Ferris skrupulatnie stosował się do zaleceń Meksykanów: amerykańscy dyplomaci nie powinni nosić przy sobie broni z wyjątkiem sytuacji, w których groziłoby im oczywiste niebezpieczeństwo.

Pułkownik Lewis przekazał zalecenia szefa misji podpułkownikowi Ferrisowi, a ten ustosunkował się do nich w sposób nader bezpośredni, czego pewnie należało się spodziewać po oficerze Sił Specjalnych.

– Pierdolę go. Nie zamierzam dać się rozwalić bez walki, kiedy spotkam na drodze banditos jednego z baronów narkotykowych.

– Pułkowniku, został pan poinformowany o woli ambasadora.

– Panie pułkowniku, jeśli wyda mi pan rozkaz nienoszenia broni, to oczywiście go wykonam. A także napiszę do generała McNaba i poproszę o natychmiastowe zwolnienie ze służby w tej placówce.

Wojskowym przełożonym pułkownika Lewisa był generał Amos Watts, dowódca Agencji Wywiadu Obronnego. Bezpośrednim wojskowym przełożonym podpułkownika Ferrisa natomiast był generał Bruce J. McNab, szef Dowództwa Operacji Specjalnych.

Gdy Lewis przekazał ambasadorowi treść swej rozmowy z Ferrisem, McCann uznał rozsądnie, że znaleźli się w impasie co najmniej z kilku przyczyn politycznych. Najważniejszą z nich było to, iż generał McNab oraz sekretarz stanu Natalie Cohen prawdopodobnie się przyjaźnili, a co najmniej nawzajem podziwiali.

To właśnie pani sekretarz – a nie jeden z jej podwładnych – wpadła na pomysł, by do Meksyku wysłać personel wywodzący się z Sił Specjalnych Armii. Jego zadaniem miało być szkolenie meksykańskich żołnierzy i policjantów, tak by mogli skuteczniej zwalczać kartele narkotykowe.

Poprzednik ambasadora McCanna zwalczał tę koncepcję ze wszystkich sił, lecz jego sprzeciw został oddalony. Sekretarz Cohen była zachwycona własnym pomysłem.

Gdy nadszedł czas zmiany na stanowisku ambasadora, poprzednik McCanna przekazał sprawę swemu następcy:

– Powiedziała mi o swojej rozmowie z generałem McNabem, którego zdaniem podstawową rolą Sił Specjalnych – wbrew temu, co na co dzień mówi się o Delta Force czy Gray Fox – jest szkolenie miejscowych, by byli zdolni do toczenia własnych wojen. Miarą ich sukcesu zaś jest liczba bitew, w których szkolący muszą sami uczestniczyć. Zupełny brak ich udziału uważany jest za sytuację idealną. Sekretarz stwierdziła też, że jej zdaniem właśnie takich działań wymaga od nas sytuacja w Meksyku.

Nakłoniła więc generała McNaba, żeby przysłał jej najlepszych szkoleniowców, jakich ma. Podobno zgodził się niechętnie, „przez wzgląd na przyjaźń”. I tym sposobem Ferris i jego ludzie znaleźli się tutaj, zostali wypożyczeni Departamentowi Stanu na dziesięć miesięcy. Ferris odsłużył już trzy.

Gdy ambasador McCann usłyszał od pułkownika Lewisa o kwestii broni, odpowiedział mu, że „zastanowi się nad tym w swoim czasie i podejmie stosowną decyzję”.

Pułkownik Lewis uważał się za lojalnego podwładnego ambasadora McCanna, ale w tej sytuacji nie mógł nie pomyśleć, że oto doczekał się odpowiedzi typowego zawodowego dyplomaty przestrzegającego żelaznej zasady: nigdy nie podejmuj decyzji już dziś, jeśli możesz ją podjąć jutro albo jeszcze później.

Za każdym razem, gdy podpułkownik Ferris spodziewał się, że wraz z Dannym Salazarem będzie musiał zapuścić się w okolice, które w duchu nazywał „terytorium indiańskim”, w towarzystwie funkcjonariuszy DEA, a czasem FBI – tych ostatnich nazywano „attaché wojskowymi”, a jako że attaché prawny nie ośmielił się zlekceważyć woli ambasadora, oni także podróżowali bez broni – wolał na wszelki wypadek zabrać dla siebie i Danny’ego AR-15A3, a nie tylko czterdziestkipiątki. Tak też zaopatrzył się na drogę i tego dnia, gdy wybrali się do Acapulco.

Wymyślił sobie, że jeśli wpadną w pułapkę handlarzy narkotyków, koledzy z DEA albo FBI chwycą za czterdziestkipiątki, które on i Danny przypadkiem upuszczą, sięgając po swoje A3. Miał nadzieję, że taka siła ognia wystarczy, by wyszli cało z opresji, a jeśli tak się stanie, to ambasador McCann nie będzie miał do nikogo pretensji.

Blokady, do której się zbliżali, strzegło sześciu Federales w czarnych mundurach. Stali przy półciężarówce Ford F-250 z silnikiem Diesla o pojemności 6,4 litra, zakupionej, jak podejrzewał pułkownik Ferris, za pieniądze amerykańskich podatników.

Jeden z policjantów, z AR-15A3 na ramieniu, wyszedł na szosę i uniósł rękę, by zatrzymać nadjeżdżającego suburbana.

– Jezu, przecież mamy dyplomatyczne tablice – odezwał się Danny.

Tablice rejestracyjne pojazdów należących do corps diplomatique z reguły wystarczały – blokady dróg nie dotyczyły pasażerów tej kategorii.

– Tylko grzecznie, Danny – upomniał go Ferris. – Pamiętaj, że jesteśmy tylko gośćmi słonecznego Me-hi-ko.

Danny zwolnił, a potem zatrzymał wóz, sięgając od razu do kieszeni. Wyjął z niej i uniósł swój dyplomatyczny identyfikator.

Ferris uczynił to samo.

– Pora na carnety, panowie – rzucił rozkazującym tonem. – I na czarujące uśmiechy dla miłych panów Federales.

Funkcjonariusz, który wcześniej wyszedł na drogę, zbliżył się do samochodu.

– Dzień dobry, sierżancie – powitał go po hiszpańsku Ferris, wciąż trzymając w górze carnet. – W czym problem?

– Proszę wysiąść – odpowiedział Meksykanin.

– Sierżancie, jestem podpułkownik James D. Ferris, zastępca attaché wojskowego ambasady Stanów Zjednoczonych.

– Proszę wysiąść, pułkowniku.

– Żądam widzenia z pańskim dowódcą – rzekł Ferris, otwierając drzwi.

Stanąwszy obok wozu, dostrzegł wśród trzech pozostałych funkcjonariuszy oficera w stopniu porucznika.

– Jest tam – podpowiedział Federale, ruchem głowy wskazując oficera.

– Dziękuję.

– Wszyscy wysiadać – rozkazał policjant.

Ferris podszedł do teniente.

– Dzień dobry, comandante – zaczął.

Wiedział, że comandante to właściwie kapitan, ale lata służby nauczyły go, że mało kto czuje się obrażony z powodu nagłego awansu, nawet jeśli to tylko pomyłka.

– Comandante, jestem pułkownik James D. Ferris, zastępca attaché wojskowego ambasady Stanów Zjednoczonych.

Teniente nie odpowiedział, za to trzej jego ludzie – dwaj młodsi sierżanci i kapral – bez słowa otoczyli suburbana.

– Oto mój carnet – ciągnął Ferris.

Rozległ się jazgot serii z broni kalibru 5,56 milimetrów.

Ferris obrócił się na pięcie.

Salazar i Torres leżeli już na ziemi. Martinez klęczał z wyrazem bezbrzeżnego zdumienia na twarzy, przyciskając dłonie do krwawiącego brzucha. Po chwili zwalił się bezwładnie na bok.

– Bandyckie skurwysyny! – ryknął Ferris.

W tym momencie jeden z sierżantów huknął go kolbą pistoletu w tył głowy.

Gdy Ferris upadł, ten sam podoficer czym prędzej spętał mu ręce na plecach za pomocą plastikowych kajdanek, a po chwili to samo uczynił z kostkami nóg.

Teniente naciągnął na głowę nieprzytomnego Amerykanina czarny worek na śmieci i lekko zacisnął foliowe troczki. Czterej policjanci podnieśli Ferrisa i wrzucili do bagażnika suburbana.

Jeden z młodszych sierżantów usiadł za kierownicą, a teniente zajął miejsce obok niego. Po chwili wóz zawrócił i ruszył w kierunku Mexico City. Pozostali wskoczyli do forda F-250, który podążył za suburbanem.

[DWA]

PILNE

TAJNE

11 KWIETNIA 2007, 16.15

OD: AMB. USA W MEXICO CITY

DO: SEK. STANU, DO RĄK WŁASNYCH, WASZYNGTON

POTWIERDZENIE TELEKONFERENCJI Z 16.00

SEÑOR FERNANDO RAMIREZ DE AYALA Z MINISTERSTWA SPRAW ZAGRANICZNYCH MEKSYKU ZATELEFONOWAŁ DO AMBASADY STANÓW ZJEDNOCZONYCH DZISIAJ, MNIEJ WIĘCEJ O 15.05, ŻĄDAJĄC NATYCHMIASTOWEJ AUDIENCJI. ZOSTAŁ PRZYJĘTY W KANCELARII O 15.50.

DE AYALA PRZEKAZAŁ INFORMACJĘ, KTÓRĄ OTRZYMAŁ OD POLICÍA FEDERAL. OKOŁO 12.00 CZASU MIEJSCOWEGO ZNALEZIONO CIAŁA TRZECH MĘŻCZYZN, ZASTRZELONYCH NA POBOCZU SZOSY NR 95, MNIEJ WIĘCEJ 80 KILOMETRÓW NA PÓŁNOC OD ACAPULCO DE JUÁREZ.

WSTĘPNĄ IDENTYFIKACJĘ ZWŁOK UMOŻLIWIŁY ZNALEZIONE PRZY NICH DOKUMENTY, NALEŻĄCE DO CHORĄŻEGO DANIELA SALAZARA, EDUARDA TORRESA ORAZ ANTONIA MARTINEZA. CIAŁA PRZEWIEZIONO DO SZPITALA SANTA LUCIA W ACAPULCO W CELU DOKONANIA AUTOPSJI ORAZ OSTATECZNEGO POTWIERDZENIA TOŻSAMOŚCI ZABITYCH.

CHORĄŻY DANIEL SALAZAR Z ARMII STANÓW ZJEDNOCZONYCH TO PRACOWNIK BIURA ATTACHÉ WOJSKOWEGO AMERYKAŃSKIEJ AMBASADY. EDUARDO TORRES I ANTONIO MARTINEZ TO AGENCI SPECJALNI RZĄDOWEJ AGENCJI DO WALKI Z NARKOTYKAMI, TAKŻE ZATRUDNIENI W AMBASADZIE. ZAKŁADAM, ŻE TO ICH ZWŁOKI ISTOTNIE ZNALEŹLI FUNKCJONARIUSZE MIEJSCOWEJ POLICJI.

WSZYSCY TRZEJ BYLI W DRODZE DO ACAPULCO DE JUÁREZ, GDZIE MIELI SIĘ SPOTKAĆ Z PRZEDSTAWICIELAMI AMERYKAŃSKICH I MEKSYKAŃSKICH SIŁ POLICYJNYCH. TOWARZYSZYŁ IM PODPUŁKOWNIK JAMES D. FERRIS, ZASTĘPCA ATTACHÉ WOJSKOWEGO NASZEJ AMBASADY. SUBURBAN, KTÓRYM PODRÓŻOWALI, BYŁ ZAOPATRZONY W TABLICE REJESTRACYJNE KORPUSU DYPLOMATYCZNEGO. MIEJSCE POBYTU PUŁKOWNIKA FERRISA ORAZ LOSY WOZU SŁUŻBOWEGO SĄ NIEZNANE.

GDY POINFORMOWAŁEM DE AYALĘ, ŻE ZAMIERZAM WYSŁAĆ JONATHANA B. WILSONA, ATTACHÉ PRAWNEGO AMBASADY, DO ACAPULCO DE JUÁREZ CELEM ZIDENTYFIKOWANIA CIAŁ ORAZ WSPARCIA CZYNNOŚCI ŚLEDCZYCH, DE AYALA DAŁ MI JASNO DO ZROZUMIENIA, ŻE POMOC WILSONA NIE BĘDZIE MILE WIDZIANA. PAN WILSON JEST OBECNIE W DRODZE DO ACAPULCO.

O NOWYCH SZCZEGÓŁACH SPRAWY BĘDĘ INFORMOWAŁ BEZPIECZNYM ŁĄCZEM, A NASTĘPNIE RAPORTAMI PISEMNYMI.

Z POWAŻANIEM,

J. HOWARD MCCANN

AMBASADOR

TAJNE

[TRZY]

Gabinet dowódcy

Dowództwo Operacji Specjalnych

Fort Bragg, Karolina Północna

11 kwietnia 2007, 16.25

Na biurku generała Bruce’a J. McNaba – niewysokiego, muskularnego, rumianego mężczyzny z rudym wąsem, szefa Dowództwa Operacji Specjalnych – stały dwa telefony, czarny i czerwony, a obok nich leżała otwarta skórzana walizeczka.

Czerwony telefon wyposażono nie tylko w sygnał dźwiękowy, ale także w kilka diod elektroluminescencyjnych. Czerwona zaczęła migać w chwili, gdy odezwał się brzęczyk. Gdy McNab podniósł słuchawkę, zapaliła się zielona – oznaczało to, że włączył się system szyfrowania sygnału. Zgodnie z protokołem osoby uprawnione do korzystania z telefonu należącego do Sieci Dowodzenia – stojącej zaledwie o jeden szczebel niżej od sieci telefonicznej obsługiwanej przez centralę Białego Domu – mają obowiązek podnosić słuchawkę w ciągu trzydziestu sekund. Wyświetlacz zamontowany w bazie telefonu wskazywał, że generał McNab odebrał po siedmiu.

– Generał McNab.

– Tu centrala Białego Domu. Proszę potwierdzić działanie systemu szyfrującego.

– Potwierdzam.

– Proszę mówić, pani sekretarz – powiedziała telefonistka z Białego Domu.

– Bruce, tu Natalie Cohen – odezwała się sekretarz stanu, a potem zachichotała i dodała: – Która właśnie postanowiła, że zadzwoni później.

– Tak jest – odpowiedział McNab.

Diody zgasły, zanim odłożył słuchawkę.

Generał spojrzał na walizeczkę, w której znajdowały się dwa urządzenia: jedno przypominało zwyczajny laptop marki Hewlett-Packard, a drugie smartfon BlackBerry. W piankowej wyściółce, która je otaczała, zamontowano rząd niedużych przycisków i diod LED. Jednakże żadne z tych urządzeń nie było tym, czym się wydawało.

Walizeczka nazywana była niekiedy „cegłą”, a korzenie tego określenia sięgały czasów, w których pierwsze telefony komórkowe – wydawane jedynie wysokim rangą oficerom – miały rozmiary i ciężar całkiem sporej cegły.

McNab sięgnął po urządzenie przypominające blackberry. Ci, którzy mieli przywilej korzystania z niego i znali jego historię, nazywali je „caseyberry”. Generał zaś wiedział ponadto, że gdy sekretarz Cohen oznajmia, że zadzwoni później, oznacza to, iż odezwie się natychmiast – tyle że korzystając z własnego caseyberry, przechowywanego we własnej „cegle”.

Na klawiaturze telefonu zapaliło się zielone światełko oznaczające połączenie przychodzące, a zaraz potem niebieska dioda zasygnalizowała uruchomienie modułu szyfrującego.

Ci, którzy wierzyli, że urządzenia szyfrujące zainstalowane w centrali Białego Domu są najnowocześniejsze na świecie, byli w błędzie. Szczytowym osiągnięciem techniki bowiem było to, co doktor Aloysius Francis Casey nazywał „prototypem w fazie testów”.

Gdyby na przykład okazało się, że w prototypie w fazie testów, który McNab właśnie trzymał w dłoni, udało się usunąć wszystkie usterki, urządzenia tego typu trafiłyby do Białego Domu i do Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA) w Fort Meade w Marylandzie.

Tymczasem zaś, nawet gdyby NSA zdołała przechwycić sygnały transmitowane – z wykorzystaniem satelitów wiszących 43 000 kilometrów nad Ziemią – między laboratorium AFC Corporation w Las Vegas a „cegłami” znajdującymi się w rękach niewiele ponad tuzina osób na całym świecie, to i tak nie byłaby w stanie ich odszyfrować. Doktor Casey miał co do tego absolutną pewność, albowiem to specjaliści z AFC Inc. zaprojektowali i zainstalowali komputery szyfrujące w Fort Meade oraz zajmowali się ich bieżącą konserwacją.

Casey nie spieszył się jednak z „usuwaniem usterek” prototypu w fazie testów, którym posługiwał się teraz McNab, gdyż chciał, by takie urządzenia trafiły do urzędników dopiero w chwili, gdy generał i inni otrzymają nowszy prototyp w fazie testów, generujący taki sygnał, którego NSA nie będzie potrafiła odczytać.

Generał McNab wcisnął klawisz TALK.

– McNab.

– Bruce, właśnie przesłałam ci depeszę, którą dostałam z Mexico City. Odebrałeś?

– Przyszła w tej chwili.

Na ekranie laptopa rzeczywiście pojawiła się wiadomość od ambasadora McCanna, adresowana do sekretarz stanu.

McNab wcisnął trzy klawisze na biurku, informując swego sekretarza, adiutanta oraz młodszego adiutanta, że będą mu potrzebni.

Jego palce wciąż spoczywały na klawiszach, gdy drzwi otworzyły się dość gwałtownie i do gabinetu wmaszerował kapitan Albert H. Walsh, młodszy adiutant, mierzący metr osiemdziesiąt osiem, a ważący równo osiemdziesiąt osiem kilogramów.

– Na razie tylko ty, Al – powiedział McNab i ruchem ręki odprawił sekretarza i starszego adiutanta, którzy przystanęli krok za Walshem. Obaj odwrócili się bez słowa i wyszli.

– Przed chwilą to dostałem – zaczął McNab.

Wskazał adiutantowi krzesło i włączył głośnik caseyberry. Kapitan Walsh usiadł i wyjął notes i długopis z kieszeni polowego munduru z pustynnym kamuflażem.

Generał doczytał wiadomość, którą sekretarz stanu otrzymała od ambasadora McCanna.

– Psiakrew! – wykrzyknął i natychmiast dodał: – Przepraszam.

– Zareagowałam tak samo – pocieszyła go Natalie Cohen.

McNab wcisnął jeden z klawiszy w swej walizeczce i drukarka stojąca na stoliku obok biurka ocknęła się z cichym pomrukiem. Skinął głową w jej stronę, a wtedy kapitan Walsh czym prędzej stanął przy urządzeniu.

– Coś mi tu śmierdzi – stwierdził generał. – Danny Salazar nie był żółtodziobem. Ferris zresztą też nie.

– Wiesz dokładnie tyle samo, co ja – odpowiedziała Cohen.

– Media już wiedzą?

– Będą wiedziały pół godziny po tym, jak wiadomość dotrze do Białego Domu.

– A mogę uprzedzić Roscoe Dantona, zanim sprawa się rozniesie?

Roscoe J. Danton był członkiem Stowarzyszenia Autorów „Washington Times-Post”.

– Dlaczego?

– Mam przeczucie, że powinniśmy. Jest prawie jednym z nas. Jesteśmy mu coś winni, a w dodatku możemy go potrzebować.

– Czy Danton ma „cegłę”?

– Nie – odparł McNab. – Ale ma caseyberry. Aloysius go lubi. Numer czternaście.

– Zadzwonię do niego i powiem, żeby skontaktował się z Prosiakiem. Ale będzie miał tylko dziesięć, może piętnaście minut, Bruce.

John David „Prosiak” Parker był rzecznikiem prezydenta Joshui Ezekiela Clendennena.

– Czasem piętnaście minut to kupa czasu.

– Bruce, naprawdę mi przykro z powodu tego, co się stało.

– Wiem.

Diody zgasły.

McNab odłożył caseyberry, sięgnął po czarną słuchawkę i nacisnął jeden z klawiszy na bazie telefonu.

– Terry – odezwał się po chwili – jesteś mi potrzebny.

– Już idę – odpowiedział generał Terry O’Toole, zastępca generała McNaba.

Zjawił się w gabinecie McNaba dokładnie czterdzieści pięć sekund później. Był szczupłym mężczyzną o rumianej twarzy.

McNab pokazał mu wydruk. O’Toole podniósł kartkę i odczytał wiadomość.

– Cholera – powiedział. – To ja dałem panu Jima Ferrisa.

– Było inaczej, generale – odparł McNab. – Wykonał pan moje polecenie. To ja prosiłem o najlepszego szkoleniowca. I to ja wysłałem go do DEA, wiedząc, że zostanie skierowany do Meksyku. To ja wysłałem też Danny’ego Salazara, żeby go chronił.

O’Toole spojrzał na dowódcę bez słowa.

– A teraz – ciągnął McNab – powie pan: Tak jest, panie generale, właśnie tak było.

Patrząc mu w oczy, O’Toole skinął głową i powtórzył:

– Tak jest, panie generale, właśnie tak było.

McNab kiwnął głową.

– Co teraz? – spytał O’Toole.

– Wiesz może, jakiego wyznania był pułkownik Ferris? – spytał łagodniej McNab.

– Należał do Kościoła episkopalnego.

– Al, zadzwoń do kapelana Osiemnastego Korpusu Powietrznodesantowego. Powiedz mu, że za piętnaście minut mają się tu stawić starsi kapelani Kościołów episkopalnego i katolickiego.

– Tak jest – odpowiedział kapitan Walsh i podszedł do stolika, na którym stał telefon.

– I do mojej żony – dorzucił McNab. – Taka sama wiadomość: tutaj, za piętnaście minut.

– Tak jest.

– A co z twoją żoną, Terry? Zna panią Ferris?

– Mogę skorzystać z telefonu, panie generale? – spytał O’Toole.

– Tylko nie mów jej, o kogo chodzi.

– Rozumiem.

Pani McNab i pani O’Toole nie były zdziwione tym nagłym wezwaniem. Znacznie częściej, niżby chciały, były zmuszone towarzyszyć swym mężom w niewesołej misji powiadamiania żon o tym, że ich mężowie zginęli lub zaginęli.

McNab sięgnął po caseyberry i wybrał numer.

Dziesięć sekund później zgłosiła się Cytadela – dawne więzienie wojskowe w Fort Bragg, a obecnie kwatera główna jednostek Delta Force i Gray Fox. Dowcip polegał na tym, że spore pieniądze, które swego czasu wydano na to, by absolutnie nikt nie wydostał się z Cytadeli, nie poszły na marne: wysokie ogrodzenia, drut kolczasty oraz czujniki ruchu doskonale nadawały się do tego, by odstraszać ciekawskich próbujących dostać się do tej placówki.

W słuchawce rozległ się głos cywilnego pracownika Departamentu Armii. Głos ów należał do Victora D’Allessando, bardzo niskiego i całkiem łysego, prawie pięćdziesięcioletniego mężczyzny, któremu w służbie cywilnej przyznano rangę GS-15. Zgodnie z regulaminem Armii Stanów Zjednoczonych ranga GS-15 w służbie cywilnej odpowiadała stopniowi pułkownika. Zanim pan D’Allessando przeszedł na emeryturę, był starszym chorążym z poborami bardzo zbliżonymi do tych, które przysługiwały podpułkownikom. Jeszcze wcześniej służył jako starszy sierżant.

– Mówić – rzucił pan D’Allessando, gdy tylko uruchomił własnego caseyberry.

– Złe wieści, Vic – oznajmił bez słowa wstępu generał McNab. – Danny Salazar i dwaj goście z DEA zginęli około południa, mniej więcej osiemdziesiąt kilometrów od Acapulco. Jechali suv-em należącym do ambasady, w towarzystwie pułkownika Ferrisa. Wóz i Ferris zniknęli bez śladu.

– Cholera. Jak to się stało?

– Pojedziesz tam po cichu i się dowiesz – odparł McNab. – Weźmiesz nie więcej niż dwóch ludzi. Kiedy dojedziecie do Pope, będzie już na was czekał C-38, którym polecicie do Atlanty. Rezerwacja na lot Aeromexico do Acapulco lub Mexico City powinna być gotowa, gdy tam dotrzecie. Spróbuję potwierdzić to w drodze.

W pilnie strzeżonym hangarze na terenie Bazy Sił Powietrznych Pope, sąsiadującej z Fort Bragg, stacjonowało kilka samolotów, a wśród nich mocno zmodyfikowany boeing 727 oraz C-38, czyli – mówiąc językiem cywilów – używany zwykle przez biznesmenów odrzutowiec Astra SPX wyprodukowany przez Israel Aircraft Industries Ltd./Galaxy Aerospace Corporation. Naturalnie zaopatrzono go w cywilne oznakowanie.

– Wezmę Nuneza i Vargasa.

– Jak chcesz.

– Kto za to płaci?

McNab zastanawiał się przez chwilę nad odpowiedzią. Wcześniej ten szczegół jakoś nie zaprzątał jego uwagi.

Mieli dwie możliwości, przy czym żadna z nich nie kosztowałaby amerykańskiego podatnika ani centa. W sejfie D’Allessando, prócz kolekcji paszportów na rozmaite nazwiska, leżały dwie szare koperty – na jednej widniał napis „TL”, a na drugiej „Charley”. Każda z nich zawierała dwa grube na niemal trzy centymetry pliki kart kredytowych: platynowych American Express oraz złotych Visa Citibank. Wytłoczone na nich nazwiska pokrywały się z tymi w paszportach. Ponadto w kopertach znajdowały się po dwie mniejsze koperty z używanymi banknotami stu-, pięćdziesięcio- i dwudziestodolarowymi, na kwotę 10 000 dolarów każda.

Koperta z napisem „TL” leżała w sejfie od kilku lat. Umieszczony na niej skrót należało odczytywać jako „Tamci Ludzie”. Chodziło o anonimową grupę bardzo zamożnych biznesmenów, którzy za swój patriotyczny obowiązek uważali finansowanie tajnych operacji specjalnych w sytuacji, gdy pozyskanie środków drogą oficjalną było trudne lub zgoła niemożliwe.

Koperta z napisem „Charley” była dość świeżym nabytkiem D’Allessanda. Owym Charleyem był podpułkownik w stanie spoczynku Sił Specjalnych Armii Stanów Zjednoczonych Carlos G. Castillo. Na ukrytych w kopercie platynowych kartach Amex i złotych Visa Citibank widniały nazwiska pracowników korporacji DFDL, czyli Dobrowolnego Funduszu Dobroczynnego Lorimera.

Podczas jednej z niedawnych tajnych operacji, noszącej kryptonim Marcowy Zając, głównie dlatego, że była – jak on – całkiem szalona, Castillo i McNab stwierdzili, iż Tamci Ludzie wierzą w słuszność osobliwej tezy: skoro wykładają pieniądze na działalność grupy, to mają prawo, jak to się mawia wśród operatorów służb specjalnych, wepchnąć pod autobus każdego z opłacanych przez siebie ludzi, jeśli tylko uznają to za konieczne.

W rezultacie korporacja DFDL zaopatrzyła generała McNaba w podobny podręczny zapas środków finansowych jak Tamci Ludzie. Nie stanowiło to dla jej budżetu najmniejszego problemu, bo dysponowała wolnym kapitałem przekraczającym pięćdziesiąt milionów dolarów, odkąd dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej wręczył Davidowi W. Yungowi, wiceprezesowi DFDL do spraw finansowych, czek na wolną od podatku kwotę stu dwudziestu pięciu milionów dolarów, realizując tym samym obietnicę wypłacenia takiej właśnie nagrody osobie, która dostarczy Agencji nieuszkodzony egzemplarz rosyjskiego samolotu transportowego Tu-934A.

D’Allessando bez zastanowienia napisał „Charley” na kopercie otrzymanej od DFDL. Był jeszcze sierżantem, gdy podporucznik Castillo po raz pierwszy został wpuszczony za mury Cytadeli. Jak wszyscy porządni sierżanci, wziął świeżo upieczonego oficera pod swoje skrzydła. Podobnie jak generał McNab, uważał, że wychował Castilla praktycznie od szczeniaka.

Generał McNab miał wielką ochotę obciążyć Tamtych Ludzi kosztami misji rozpoznawczej D’Allessanda, ale ostatecznie uznał, że to nie najlepszy pomysł. Wiedział, że nadarzy się jeszcze niejedna okazja, żeby wbić im jakąś szpilę, najlepiej bagnet.

– Niech Charley zapłaci, Vic – powiedział.

– Będziemy w kontakcie – rzucił na zakończenie D’Allessando i przerwał połączenie.

[CZTERY]

Apartament Machiavellego

The Venetian

Las Vegas Boulevard South 3355

Las Vegas, Nevada

11 kwietnia 2007, 17.10

Doktor Aloysius F. Casey, prezes zarządu AFC Corporation, wyszedł z windy w holu na wyższym poziomie apartamentu Machiavellego i natychmiast usunął się na bok, przepuszczając dwie kobiety, które towarzyszyły mu w kabinie.

Pierwszą z nich była pani Agnes Forbison, lat pięćdziesiąt jeden, siwowłosa i odrobinę przy kości. Pani Forbison była wiceprezesem do spraw administracyjnych w DFDL Corporation. Wcześniej pracowała jako asystentka administracyjna klasy GS-15 w biurze czcigodnego Thomasa Halla, sekretarza nowo utworzonego Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a później jako zastępca szefa do spraw administracyjnych w – nieistniejącym już – Biurze Analiz Organizacyjnych.

Tuż za nią z windy wysiadła oszałamiająco piękna kobieta o bujnych, kasztanowych włosach. Jeśli wierzyć danym zawartym w jej paszporcie, była to Susanna Barlow, obywatelka Urugwaju.

Za señoritą Barlow z kabiny wyłonił się podpułkownik w stanie spoczynku Carlos G. Castillo – przystojny, mierzący metr osiemdziesiąt trzy i ważący osiemdziesiąt kilogramów trzydziestosiedmiolatek – pełniący funkcję prezesa korporacji DFDL. Jego śladem poczłapał Max, potężny, czarny pies rasy bouvier des flandres.

Gdy Castillo przystanął u boku panny Barlow, powiedziała, a raczej syknęła:

– Pamiętasz? Mówiłam ci, że to błąd.

Zza pleców Castilla wyłonił się Edgar Delchamps, niczym niewyróżniający się jegomość po sześćdziesiątce, wiceprezes korporacji DFDL do spraw planowania i operacji. Był emerytowanym pracownikiem Centralnej Agencji Wywiadowczej, w tajnych służbach przepracował ponad trzydzieści lat.

W ślad za Delchampsem pojawił się trzydziestotrzyletni David W. Yung Junior, mierzący metr siedemdziesiąt dwa, a ważący sześćdziesiąt osiem kilogramów. Choć miał niewątpliwie orientalne rysy, nie znał żadnego z języków Dalekiego Wschodu, natomiast płynnie posługiwał się czterema innymi. Był wiceprezesem do spraw finansowych w korporacji DFDL oraz prawnikiem z wykształcenia, wcześniej służył w Federalnym Biurze Śledczym jako agent specjalny.

Z windy wysiadł ostatni pasażer. W swym argentyńskim paszporcie miał wpisane nazwisko Tomas Barlow. Wiekiem i budową ciała przypominał Castilla. Był bratem señority Barlow. W poprzednim życiu jednak oboje byli kimś innym: on pułkownikiem Dmitrijem Bieriezowskim, rezydentem SWR w Berlinie, a ona podpułkownik Swietłaną Aleksiejewą, rezydentem SWR w Kopenhadze.

Castillo podszedł do balustrady z brązu okalającej górny hol i położywszy na niej dłonie, spojrzał w dół. Max pobiegł za nim, wsparł się łapami o poręcz i zaszczekał.

Na dolnym poziomie apartamentu stało czterech dobrze – w tym trzech wręcz elegancko – ubranych mężczyzn, którzy zadarłszy głowy, spoglądali teraz na nowo przybyłych. Jeden z nich był legendarnym hotelarzem, właścicielem czterech spośród najwspanialszych hoteli Las Vegas oraz trzech innych w Atlantic City (New Jersey) oraz Biloxi (Missisipi).

Drugi był znanym, a może nawet słynnym bankierem inwestycyjnym. Trzeci zaś zbił niewiarygodny majątek w branży przetwarzania danych. Castillo znał go także jako absolwenta Akademii Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych. Czwarty, z wyglądu nieco myszowaty, miał na sobie garnitur, który wyglądał tak, jakby kupiono go na wyprzedaży resztek magazynowych w Goodwill. Castillo wiedział o nim tylko tyle, że właściwie nikt nie ma pojęcia, ile stacji radiowych i telewizyjnych jest jego własnością.

Tamci Ludzie czekali na spotkanie z zarządem DFDL Corporation.

Castillo odwrócił się i podszedł do swoich towarzyszy wciąż stojących przy windzie.

– To twoje przedstawienie, Aloysiusie – rzekł na tyle głośno, by usłyszeli go także Tamci Ludzie. – Sam zdecyduj, kto pierwszy zostanie zrzucony z balkonu.

Delchamps i Tom Barlow zachichotali. Yung tylko się uśmiechnął.

Casey pokręcił głową i ruszył w stronę schodów biegnących w dół szerokim łukiem. Max pokłusował za nim, ale po chwili przystanął i spojrzał wstecz na Castilla, jakby czekał na komendę „zostań”. Nie doczekawszy się, podążył za Caseyem po schodach, a potem wprost do ławy z przekąskami. Niezmiernie delikatnym kłapnięciem paszczy pochłonął krakersa z kawiorem.

– Ostrożnie, Max – zawołał Castillo. – Pewnie są zatrute.

– Dość, Carlito! – ucięła señorita Barlow.

Potem ona również zeszła na dół. Ruszyli za nią. Casey zamykał pochód, jakby się bał, że idący przed nim Castillo będzie próbował uciec.

„Annapolis”, jak nazywał w myślach Castillo absolwenta Akademii Marynarki Wojennej w Annapolis, czekał u podnóża schodów, wyciągając rękę na powitanie.

– Dziękuję za przybycie – rzekł. – Najwyższy czas, żebyśmy sobie wszystko wyjaśnili.

Castillo uścisnął jego dłoń z wyraźnym wahaniem.

– Dla dobra kraju – dodał Annapolis.

– Tylko że jakoś nie zgadzamy się co do tego, co jest dla kraju dobre, nieprawdaż? – odparował Castillo.

– Pomyślałem, że szampan będzie w sam raz na tę okazję – wtrącił Hotelarz. – Musimy uczcić sukces ostatniej operacji. Jak brzmiała jej nazwa?

Pstryknął palcami, a na ten znak dwaj kelnerzy stanęli przy naczyniach z lodem i zaczęli otwierać butelki szampana.

– Zdaje się, że niektórzy nazywali ją Marcowym Zającem – podpowiedział Edgar Delchamps.

– Ach, czy to nie wszystko jedno? Ważne, że był to cholernie wielki sukces – odezwał się Radiowotelewizyjny.

Kelnerzy sprawnie napełnili kieliszki i podeszli z tacami kolejno do wszystkich obecnych.

– Wypijmy za… – zaczął Hotelarz, unosząc musujący trunek.

– Ejże! – przerwał mu Castillo. – Najpierw, jeśli pan pozwoli, dwie sprawy. Po pierwsze, dlaczego rozmawiamy o naszych interesach w obecności tych gości roznoszących kieliszki?

– Pracują dla mnie – odpowiedział Bankier Inwestycyjny. – Można im ufać.

– Z pewną niechęcią, jako że cierpię na lekką paranoję na punkcie tego, kto ile powinien wiedzieć, ustępuję w tej kwestii.

– Dziękuję – odpowiedział Bankier. – A po drugie, pułkowniku?

– Po drugie, Dwie Spluwy, podaj miłemu panu kopertę.

David W. Yung zasłużył sobie na przydomek Dwie Spluwy, gdy wraz z Edgarem Delchampsem przekraczał granicę Argentyny. Jako że pełnił wówczas obowiązki attaché prawnego – bo takim właśnie eufemistycznym mianem określano agentów FBI – amerykańskich placówek dyplomatycznych w Argentynie i Urugwaju, nie obowiązywały go miejscowe prawa dotyczące noszenia broni. Delchamps zaś nie miał immunitetu dyplomatycznego – gdyby znaleziono przy nim pistolet, zostałby aresztowany. Problem został rozwiązany, gdy na czas kontroli granicznej Yung wziął w opiekę jego colta .45 ACP, tym samym zyskując przezwisko Dwie Spluwy.

Yung podszedł do Bankiera Inwestycyjnego i wręczył mu sporą szarą kopertę. Była tak wypchana, że na wszelki wypadek zabezpieczono ją grubymi gumkami.

– Co to ma być? – spytał Bankier.

– Podobno dwieście tysięcy dolarów w używanych banknotach – odparł uprzejmie Castillo. – Ale nie wiem, nie otwierałem tej koperty.

– To pieniądze, które panu przesłaliśmy?

– Tak jest. Pomyślałem, że powinni je panowie dostać z powrotem. Na wypadek, gdyby przyszło panom do głowy, że to dzięki ich wsparciu operacja Marcowy Zając zakończyła się sukcesem.

– Naprawdę sądziliście, że marne dwieście tysięcy dolarów wystarczy, żeby mieć w kieszeni mojego Carlosa? – zagrzmiała señorita Barlow.

– Señorita Barlow, przecież właśnie o taką kwotę prosił pułkownik Castillo – odpowiedział przytomnie Annapolis.

– Punkt dla Marynarki, Sweaty – zauważył Charley.

Odkąd przyłączyła się do Wesołych Banitów, Swietłana najpierw szybko stała się Swietą, a potem – jeszcze szybciej – „Sweaty”.

Annapolis postanowił wykorzystać przewagę.

– Byliśmy gotowi oddać do jego dyspozycji dowolne środki – rzekł.

– Owszem – wtrącił Aloysius Casey – tylko zdawało się wam, że tym samym kupujecie coś, co tak naprawdę nigdy nie było na sprzedaż.

– Moim zdaniem był to problem, że się tak wyrażę, natury komunikacyjnej… – odezwał się Bankier Inwestycyjny.

– Już wyjaśniłem, na czym polegał problem – wpadł mu w słowo Casey. – Zdawało się wam, że kupujecie coś, co tak naprawdę nie było na sprzedaż.

– Moim zdaniem, że się tak wyrażę – wtrącił sarkastycznie Delchamps – Irlandczyk trafił w sedno. Sądziliście, że za dwieście tysięcy staniemy się waszą własnością.

Po krótkiej chwili milczenia odezwał się Bankier:

– Panowie, czy możemy kontynuować?

Milczenie, którym mu odpowiedziano, zinterpretował jako brak sprzeciwu.

– Gdybyśmy w chwili, gdy po którejkolwiek ze stron pojawiły się podejrzenia, nawiązali kontakt…

– Wy podejrzewaliście nas? – rzucił ironicznie Yung.

– W rzeczy samej, mecenasie – odparł Bankier. – Możliwe, że to tylko moje paranoiczne wymysły, ale gdy lokalizator wskazał nagle, że pułkownik Castillo jest w połowie drogi między Budapesztem a Wiedniem – a ściślej na statku kursującym po Dunaju, mającym opinię pływającego burdelu – podczas gdy wedle najświeższych doniesień powinien przebywać w siedzibie firmy Lopez Fruit and Vegetables Mexico, zacząłem wątpić w rzetelność danych z urządzeń doktora Caseya i pomyślałem, że chyba mamy pewien problem.

– A moim zdaniem umieszczenie Charleya na statku miłości było pięknym ruchem – wtrącił Delchamps z nutą przechwałki w głosie.

– Po prostu uznaliśmy – odezwał się Casey – że któryś z was mógłby zdradzić Montvale’owi, a może nawet Clendennenowi, że Charley jest w Meksyku.

Prezydent Clendennen nie tak dawno mianował Charlesa W. Montvale’a, dyrektora Wywiadu Narodowego, wiceprezydentem.

– Przyznam szczerze, że dyskutowaliśmy o takim rozwiązaniu – rzekł Annapolis. – O ile pamiętam, powiedziałem wtedy: „Po moim trupie”. I naturalnie uznano moją rację – dodał, po czym zerknął na Castilla. – Daję panu na to słowo honoru, pułkowniku.

Właśnie zadźwięczały nasze oficerskie pierścienie, pomyślał Castillo.

Były kadet Akademii Marynarki Wojennej dał słowo honoru byłemu kadetowi West Point i oczekuje, że zostanie ono wzięte za dobrą monetę.

A najśmieszniejsze jest to, że właśnie tak się stanie.

– Przyjmuję pańskie słowo – rzekł Castillo. – Z akcentem na „pańskie”. Bo szczerze mówiąc, jest pan jedynym człowiekiem w waszej ekipie, któremu ufam.

– Lepszy niewielki postęp niż żaden – wtrącił Hotelarz. – Chcę, pułkowniku, żeby pan o czymś wiedział: tego typu posunięcia wykonujemy wyłącznie wtedy, gdy jednogłośnie podejmujemy decyzję.

Castillo nie odpowiedział.

– Jeśli państwo pozwolą, wrócę do toastu – ciągnął Hotelarz. – Panie i panowie, za wspaniały sukces operacji Marcowy Zając.

Skosztowali szampana, a Max skorzystał z okazji, by spróbować ostrygi zawiniętej w plasterek bekonu.

– Jeśli się nie mylę, tam była wykałaczka – odezwała się zaniepokojona Sweaty.

– Max wie, z kim mamy do czynienia – odparł Castillo. – Uważnie obejrzał przysmak, zanim go pożarł. I obwąchał, żeby nie łyknąć cyjanku.

Kilka osób parsknęło śmiechem.

– Bardzo śmieszne – stwierdził kwaśno Bankier Inwestycyjny. – Ale jeśli mamy kontynuować naszą współpracę…

– A skąd panu przyszło do głowy, że to w ogóle możliwe? – wpadł mu w słowo Castillo.

– Stąd, że jednoczy nas wspólny cel – odparł Hotelarz. – Mamy bronić Stanów Zjednoczonych przed wszelkimi wrogami, zewnętrznymi i wewnętrznymi.

– Słyszałem kiedyś, że patriotyzm to ostatnia reduta łajdaków – odparował Castillo. – Nie jesteście ciekawi, co o was wszystkich sądzę?

– Przeczuwam, że się dowiemy, nawet jeśli zgodnym chórem zawołamy: „Za cholerę!” – odrzekł Annapolis. – Ale osobiście chętnie posłucham.

– Zaczęliście z dobrymi intencjami – zaczął Castillo. – I przyznaję, że pieniądze, jakie przekazaliście Dowództwu Operacji Specjalnych oraz, jak przypuszczam, Agencji i innym służbom, pomogły wykonać zadania, na które nie można było uzyskać środków z Kongresu. Ale z drugiej strony – jak to mawiał ten Anglik? – „władza korumpuje…”

– Jeśli ma pan na myśli Johna Emericha Edwarda Dalberg-Actona, pierwszego barona Acton, to istotnie powiedział: „Wszelka władza korumpuje, a władza absolutna korumpuje absolutnie” – odparł Annapolis.

– Dziękuję. Widzisz, Sweaty? Oficerowie z Annapolis uwielbiają popisywać się erudycją.

Delchamps parsknął.

– Osobiście zgadzam się z pierwszą częścią tego cytatu – ciągnął Annapolis. – Sugeruje pan, że właśnie z tym mieliśmy do czynienia?

– Bingo, admirale – przytaknął Castillo.

– Tak naprawdę byłem tylko komandorem – sprostował Annapolis. – W porządku, pułkowniku, wina leży po naszej stronie. Tylko czego pan teraz oczekuje? Że popełnimy seppuku?

– Pan by mógł – odparł Castillo – ale zdaje się, że pańscy kumple nie noszą odznak weteranów wojennych.

– O czym wy mówicie? – nie wytrzymała Sweaty.

– Seppuku, kochanie, znane też jako harakiri, to dawny rytuał, którym samurajowie płacili za swoje grzechy. Polegał na wbiciu sobie sztyletu w brzuch i wykonaniu poprzecznego cięcia. Ale tylko wojownicy mieli prawo do takiej śmierci.

Delchamps znowu zachichotał.

– Rzeczywiście nie mam odznak weterana – przyznał Radiowotelewizyjny. – Mam za to baseballową czapeczkę ze złotym, haftowanym napisem Stowarzyszenie Pilotów Helikopterów z Wietnamu, Oddział w Palm Beach. Pańskim zdaniem to nie wystarczy, żebym miał prawo się wybebeszyć?

– Tylko pod warunkiem że nie kupił jej pan na podwórkowej wyprzedaży – odparł Castillo.

Żaden szczegół aparycji Radiowotelewizyjnego nie budził skojarzeń ze słowem „wojownik”.

– Dostałem ją, gdy pokazałem mój DD 214 i dorzuciłem pięćdziesiąt dolców – wyjaśnił Radiowotelewizyjny.

Formularz DD 214, wydawany byłym żołnierzom przez Departament Obrony, zawierał opis służby wojskowej oraz listę zdobytych kwalifikacji i odznaczeń.

– Pilotował pan helikopter w Wietnamie? – spytał Castillo, ale zanim jeszcze dopowiedział te słowa, wiedział już, że to prawda.

Radiowotelewizyjny spojrzał mu w oczy i skinął głową.

– A niech mnie… – mruknął Castillo.

– To dopiero wstęp, Castillo – wtrącił Annapolis. – Powiedz mu wszystko, Latający Dżokeju.

– I tak zamierzałem to kiedyś zrobić, choć nie w takich okolicznościach – odparł Radiowotelewizyjny. – A zresztą… wszystko jedno. Domyślam się, że słyszał pan o operacji Lam Son 719?

Castillo skinął głową.

– Brałem w niej udział. Zostałem zestrzelony i byłem ranny – ciągnął Radiowotelewizyjny. – Ukrywaliśmy się z drugim pilotem na poletku ryżowym, zastanawiając się głównie nad tym, czy zginiemy właśnie tam czy może w bambusowej klatce, gdy złapią nas ci z Wietkongu. Wtedy pojawił się nieźle podziurawiony huey i nie zważając na dość ostry ostrzał, wylądował tuż obok nas. Piloci wyskoczyli z kabiny, wrzucili nas do środka i natychmiast odlecieli.

Później się dowiedziałem, że pierwszym pilotem był młody Meksykanin z San Antonio, który zdążył wykonać ponad pięćdziesiąt takich misji, zanim opuściło go szczęście. Pośmiertnie przyznano mu Medal Honoru.

– Nie był Meksykaninem – wtrącił Castillo – tylko Teksykaninem. Teksańczykiem meksykańskiego pochodzenia.

– Znałeś tego człowieka, Karl? – spytał Bieriezowski.

– Niestety nie.

– Nie przerywaj – odezwał się Annapolis. – Powiedz mu wszystko.

Radiowotelewizyjny zastanawiał się przez chwilę, a potem skinął głową.

– Zgoda, ale przewińmy taśmę do przodu o dwanaście, trzynaście lat, a może nieco więcej. Pojechałem do San Antonio w interesach. Jestem właścicielem jednej z tamtejszych stacji telewizyjnych, a także anglojęzycznego radia FM oraz dwóch hiszpańskojęzycznych stacji AM i FM.

Jak się okazało, miałem trochę wolnego czasu i może dlatego przypomniałem sobie o człowieku, który ocalił mi życie. Pochodził właśnie stamtąd i pomyślałem, że być może pochowano go na państwowym cmentarzu Fort Sam. Zadzwoniłem tam i okazało się, że tak właśnie się stało. Zatrzymałem się więc przy kwiaciarni, a potem poszedłem na cmentarz, żeby położyć tuzin róż na mogile młodszego chorążego Jorge Alejandra Castilla, odznaczonego Medalem Honoru.

– Twojego ojca, Carlito? – spytała cicho Sweaty.

Castillo pokiwał głową.

– Który, jak wynikało z napisu na nagrobku – ciągnął Radiowotelewizyjny – opuścił ten padół łez jako dziewiętnastolatek. I znowu zacząłem dumać: Jak to jest, że ja łażę po świecie z kieszeniami wypchanymi pieniędzmi, z którymi sam nie wiem co robić, a ten młody Meksykanin – przepraszam: Teksykanin – który uratował mi życie, wącha kwiatki od spodu?

Nagle mnie olśniło: przecież mogę zagłuszyć poczucie winy, przekazując pieniądze jego rodzinie. Pomyślałem nawet, że może właśnie z tej przyczyny Bóg, przeznaczenie czy inna siła sprawiła, że zbiłem taki majątek – żebym mógł zrobić z forsą coś pożytecznego.

Zadzwoniłem do faceta, który zajmuje się ochroną moich stacji – to były gliniarz – i powiedziałem, że potrzebny mi adres rodziny pana Castilla. Dostałem go dziesięć minut później i poleciłem kierowcy limuzyny, żeby mnie tam zawiózł.

Ujrzałem wielki gmach otoczony płotem z kutego żelaza, wysokim na trzy i pół metra. Rodzina chorążego Castilla najwyraźniej nie żyła na koszt opieki społecznej. Na trawniku przed domem nastoletni blondas i tłusty Meksykanin w podobnym wieku prali się, ile wlezie. Znacznie później uświadomiłem sobie, że to mógł być pan, pułkowniku.

– I mój kuzyn Fernando, też Teksykanin – uzupełnił Castillo.

– Znowu zadzwoniłem do szefa ochrony i tym razem poprosiłem o dane na temat rodziny chorążego Castilla. Okazało się, że mogła mnie kupić i sprzedać dla kaprysu. Kazałem szoferowi pojechać prosto na lotnisko.

– I nie zaszedł pan do domu? – spytała Sweaty.

– Sweaty… pozwoli pani, że będę ją tak nazywał?

Swietłana namyślała się przez pełnych dziesięć sekund, zanim skinęła głową.

– Widzisz, Sweaty, jestem tchórzem z bujną wyobraźnią. Już widziałem tę scenę: oto przedstawiam się ojcu i matce chorążego Castilla, a może i jego dzieciakowi, po czym oznajmiam, że ich syn ocalił mnie w Wietnamie, a oni pytają: „Zatem co, do diabła, robił pan przez ostatnie trzynaście, czternaście lat? Miał pan ważniejsze sprawy na głowie?”.

– Nie postąpiliby tak – zaoponował Castillo. – Drugi pilot, który latał z moim ojcem – ojciec wyrzucił go z hueya, zanim wyruszył z ostatnią misją – jest praktycznie członkiem rodziny. I emerytowanym dwugwiazdkowym generałem.

– Jak mówiłem, pułkowniku, jestem tchórzem – odparł Radiowotelewizyjny. – Mam nadzieję, że ta chwila wspomnień przekona pana, że byłem jedną z dwóch osób, które odpowiedziały: „Po moim trupie!”, gdy padł pomysł oddania pana w ręce ambasadora Montvale’a, który z kolei przekazałby pana Rosjanom. Nie uważałem, żeby to było najszczęśliwsze rozwiązanie problemu Kongo-X.

Castillo spojrzał najpierw na Sweaty, która wzruszyła ramionami – zinterpretował ten gest jako: „Może to prawda, dlaczego nie?” – następnie na Delchampsa, który uczynił to samo, i wreszcie na Annapolisa.

– W porządku – rzekł. – Dwóch porządnych na czterech. A może więcej?

– Tak – potwierdził Annapolis. – Ci, którzy proponowali, żeby wydać pana, Sweaty i pułkownika Bieriezowskiego Rosjanom, poczuli, że ich obecność tutaj wprowadziłaby niemiłą atmosferę.

Castillo parsknął cicho, a potem spytał:

– Ilu jeszcze?

– Licząc z Aloysiusem i pułkownikiem Hamiltonem…

– Nas proszę nie ujmować – wtrącił Casey. – Hamilton jest na was tak samo wkurzony jak ja. Właściwie to on uświadomił mi, że traktujecie nas jak swoich podwładnych.

– Czy to oznacza, że na dobre wyłączysz nasz system łączności? – spytał Annapolis.

– To oznacza, że popieram Charleya bez względu na to, co postanowi.

– Ilu jeszcze? – powtórzył Castillo.

– W sumie dziewięciu – odparł Annapolis.

– Zatem pięciu z was chciało rzucić Charleya lwom na pożarcie? – upewniła się Agnes Forbison, po raz pierwszy się odzywając.

– Niestety – przyznał Bankier Inwestycyjny. – Pięciu z nas brało pod uwagę taką ewentualność.

– Ale udało się odwieść ich od tego zamiaru – dorzuciła Agnes. – Pozostaje jednak pytanie, czy możemy być pewni, że uda się też następnym razem, gdy zdarzy się podobna sytuacja.

– Pytanie, Matko Forbison – wtrącił Delchamps – brzmi następująco: Czy skoro sprawiliśmy Irlandczykowi przyjemność, przychodząc tutaj, dość się już nasłuchaliśmy i możemy pokazać im wszystkim palec, a następnie odmaszerować.

– To właśnie chciałbyś zrobić, Edgarze? – spytał Castillo.

– Chciałem, kiedy tu wchodziliśmy – odparł Delchamps. – Teraz już nie jestem taki pewny. I sądząc po pytaniu Matki Forbison, ona również nie ma pewności.

– Chciałbyś to przedyskutować na osobności?

– Owszem, przyszło mi to do głowy, ale i w tej sprawie zmieniłem zdanie. Lepiej wyłóżmy kawę na ławę.

– Śmiało – zachęcił go Castillo.

– Jeśli bardzo się postaram wczuć w położenie owych pięciu Tamtych Ludzi, którzy mieli dość rozumu, żeby się tu dziś nie pojawić, chyba potrafię pojąć, co nimi powodowało. Od pewnego czasu przekazują pieniądze i informacje ludziom ze środowiska wywiadu. Pieniądze naprawdę były potrzebne, informacje niekiedy też, a ci, którzy je otrzymywali, byli bardzo wdzięczni. Może nawet żałośnie wdzięczni, bo tylko dzięki temu wsparciu byli w stanie wykonywać swoje obowiązki. A potem nagle wtrącił się Irlandczyk i zaoferował Tamtym Ludziom system łączności lepszy od innych. Nietrudno było Wrednemu Kwintetowi wywnioskować, że jest istnym darem niebios i najlepiej wie, co jest dobre dla naszego środowiska… a zaraz potem, co jest dobre dla kraju. Znasz ten sposób myślenia: płacę i wymagam.

Przemowa Delchampsa zaskoczyła Castilla. Z reguły weteran CIA nie był tak gadatliwy. I jeszcze nie skończył.

– I tak dobra koncepcja uległa wypaczeniu. To się zdarza. A wtedy należy wprowadzić niezbędne poprawki.

– Na przykład? – spytał Castillo.

– Wyeliminować pokusę – odpowiedział Delchamps. – Stworzyć jednokierunkowy strumień informacji. Oni mówią nam – i tylko nam – co wiedzą, a my decydujemy o tym, czy ktoś jeszcze powinien się o tym dowiedzieć. Nie wydaje mi się, żeby panowie admirał i pilot mieli coś przeciwko temu.

Urwał i spojrzał najpierw na Radiowotelewizyjnego, a potem na Annapolisa, po czym dorzucił:

– Prawda, panowie?

– Prawda – zgodził się Radiowotelewizyjny.

– Naturalnie – zawtórował mu Annapolis.

– A mnie pan nie spyta? – odezwał się Bankier Inwestycyjny.

– Wy dwaj, a także – zwłaszcza – Wredny Kwintet, musicie zrozumieć, że ktokolwiek złamie tę zasadę, będzie musiał odejść.

– Jak to „odejść”? – zaniepokoił się Bankier.

Delchamps wzruszył ramionami.

– Myślę, że pan rozumie – powiedział.

– Na Boga! – wyrwało się Hotelarzowi. – Czy to była groźba?

– Ależ ja nigdy w życiu nikomu nie groziłem – odparł Delchamps. – Tylko przedstawiłem panom warunki, które należy spełnić, jeśli mamy kontynuować współpracę.

Dmitrij Bieriezowski uśmiechnął się.

Wszyscy wiedzą, że kierownictwo CIA nazywa Delchampsa i jemu podobnych weteranów tajnych służb „dinozaurami”, pomyślał Castillo.

Mówiono, że nie ma dla nich miejsca we współczesnym wywiadzie, bo filozofię ich działań operacyjnych można zawrzeć w parafrazie słów generała Philipa Sheridana, wypowiedzianych w styczniu 1869 roku, a odnoszących się do rdzennych Amerykanów.

Zdaniem dinozaurów dobry komunista to martwy komunista.

Wszyscy wiedzą też o tym, że nie tak dawno temu Delchamps przypuszczalnie wcielił w życie tę filozofię, ze szkodą dla rezydenta SWR w Wiedniu oraz dla funkcjonariusza CIA, który zdradził. Tego drugiego znaleziono we własnym samochodzie, na parkingu w siedzibie Agencji w Langley, ze szpikulcem do lodu wbitym w ucho. Tego pierwszego zaś uduszono za pomocą garoty w taksówce przed budynkiem ambasady Stanów Zjednoczonych w Wiedniu.

Ani FBI, ani austriacki Bundeskriminalamtgesetz nie zdołały schwytać sprawcy tych zagadkowych morderstw.

Ciąg dalszy w wersji pełnej.

Tytuł oryginału: Covert Warriors

Copyright © 2011 by W.E.B. Griffin

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a member of Penguin Group (USA) Inc.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd.,

Poznań 2011

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce: © Stacy Pearsall/Aurora Photos/Corbis/FotoChannels

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Żołnierze cienia, wyd. I, Poznań 2012)

ISBN 978-83-7818-078-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Wykonanie e-booka oraz konwersja do epub

zapis@data.pl

www.zapis.gda.pl